Opinions

“Is everyone in this town on drugs?”

Broeierige en sfeervolle film. Sean Penn speelt een man waar de wet van Murphy op van toepassing is. Alles wat fout kan gaan, gaat fout. Heerlijke rollen van Penn, Nolte, Thornton, Phoenix, Voight en Jennifer Lopez. Moord, overspel, diefstal, incest etc. In het kleine stadje Superior, Arizona is niets te gek. Sean Penn's persoonlijke hel. Zelfs miss Lopez kan daar niets aan veranderen. Maar een feestje voor de kijker is het zeker.

Umimachi Diary

Mooie film van Koreeda. Op een trage en rustige manier weet hij de wereld van drie zussen neer te zetten die hun jongere halfzus Suzu in huis nemen. Je verwacht ieder moment dat er iets dramatisch gaat gebeuren, maar Koreeda houdt zich in en stelt de relatie tussen de vier zussen centraal.

Ze krijgen te maken met tegenslag en persoonlijke problemen, maar het blijft behapbaar en nergens kiest Koreeda voor vals sentiment of over the top plotontwikkelingen. De regisseur laat zien dat je weinig nodig hebt om een interessante film af te leveren. De laatste scene tussen Sachi en Suzu boven op de berg is een pareltje, en het heeft eigenlijk alles in zich wat Umimachi Diary zo'n sterke film maakt.

“It's not safe to be around me.”

Aardige horrorfilm. Voorspelbaar en redelijk standaard, maar er zitten een aantal aardige schrikmomenten in. Odette Annabele doet het ook goed (en oké, een prachtige actrice) en het is leuk om Gary Oldman in dit soort B-films te zien. Een volledig overbodige rol en waarom Oldman de rol heeft aangenomen is mij een raadsel, maar hij heeft waarschijnlijk met een glimlach zijn salarischeque geïnd. The Unborn is voor de rest een standaard horrorfilm, maar het kijkt allemaal lekker weg.

“They say this one has a surprise ending.”

Een echte M. Night Shyamalan film. Een rustige opbouw, veel sfeer en uiteraard een dramatische twist. Unbreakable kabbelt soms iets te rustig voort en het lethargische gevoel van David Dunn (Willis) slaat ook over op de kijker. Maar toch blijft het verhaal wel boeien en Willis en Jackson zijn weer ijzersterk samen. Met weer een aardige twist op het einde die je aan had moeten zien komen, maar je toch perplex achterlaat.

“If you can take it, you can make it.”

Een indrukwekkende maar ook wat onevenwichtige film. Sterke en zwakke scènes volgen elkaar op, en spannende momenten worden afgewisseld met saaie en langdradige gedeeltes. De regie is van Angelina Jolie en ze doet het zeker niet slecht, maar een iets strakkere regie had een nog betere film opgeleverd. Unbroken begint sterk, maar de overgang van de ene periode in het leven van Zamperini naar de andere loopt niet altijd even soepel.

Jolie legt vooral de nadruk op de oorlog en deze scènes zijn sterk. Het gedeelte in zee mag dan wat lang zijn, indrukwekkend is het wel en de transformatie van sterke jonge mannen naar uitgemergelde schimmen is knap gedaan. Complimenten voor acteurs O’Connell en Gleeson. De gevangenneming en de scènes in het kamp zijn langdradig, maar ik snap dat het allemaal getoond moet worden. De acteerprestaties blijven sterk, en Jolie heeft duidelijk met veel passie en liefde aan deze film gewerkt. Dat ze dan soms uit de bocht vliegt vergeef ik haar graag.

“Is today the day?”

Ambitieus en origineel is Uncertainty zeker. Twee verhaallijnen (geel en groen) moeten een beeld geven over het stel Bobby en Kate. Geweldig geacteerd door Gordon-Levitt en Collins, die een heerlijke chemie hebben. Maar wat de makers nu willen zeggen over de keuzes van het stel is niet duidelijk. Het blijft ongelooflijk vaag wat Bobby en Kate nu willen gaan doen en hoe het verder gaat.

Het lijkt wel of de film een probleem opwerpt, maar te bang is om een zelf een keuze te maken. De gele verhaallijn is het boeiendst, maar eigenlijk ook overbodig. De groene verhaallijn is persoonlijker en geeft een duidelijke blik op de relatie van Bobby en Kate, maar is ook langdradig en wat saai. Dat komt ook door het einde waar beide verhaallijnen niet samenkomen en waar niet duidelijk wordt waarom er überhaupt voor twee verhaallijnen is gekozen. Een gemiste kans.

“Made a crazy risk. You gamble and it's - about to pay off.”

Wat een waanzinnige, enerverende en adrenaline verhogende achtbaansrit. Je kunt Uncut Gems op een vrijdagavond na een 50-urige werkweek opzetten, en je zult nog steeds stuiterend je bed instappen. De regie van de Safdie broers is nerveus en desoriënterend, en personages praten dwars door elkaar heen en proberen zich soms te overschreeuwen. Op een goede manier, want het past bij de sfeer die de Safdie’s hier willen creëren.

Sandler is briljant als Howard, een Joodse juwelier met een gokverslaving en veel schulden. Howard is niet het meest sympathieke personage, maar toch zorgt Sandler er voor dat je met hem meeleeft en zelfs een feel good einde gunt. Hoe onrealistisch dat ook is. Alle andere acteurs zijn ook sterk, maar speciale aandacht moet toch gaan naar Julia Fox. Fox zet een geweldige acteerprestatie neer, en als je Julia als protagonist ziet is Uncut Gems bijna een feel good verhaal…

Under Sandet

Intense film. Het is altijd interessant als er een film wordt gemaakt over bepaalde gebeurtenissen voor, tijdens of na de Tweede Wereldoorlog waar nog niet veel over bekend is, en Under Sandet is daardoor bij voorbaat al intrigerend. Duitse jongeren die mijnen langs de Deense kust onschadelijk moeten maken en in de gaten worden gehouden door een keiharde Deense Sergeant klinkt gruwelijk en onheilspellend en dat is de film ook. Zelfs bij de gruwelijke details wordt de kijker niet gespaard en daardoor voelt de film ook levensecht aan.

De acteerprestaties van Moller en de jonge cast zijn ook voortreffelijk. De echte spanning miste ik wel omdat er wel heel erg de nadruk op werd gelegd wanneer een mijn zou ontploffen (en wanneer niet), en het verhaal heeft een wat voorspelbaar verloop. Het werd bijna getelefoneerd zoveel signalen kreeg je wanneer een mijn zou gaan ontploffen. Ik denk dat het ook niet de bedoeling van de makers was om een ijzingwekkende spanning te creëren maar meer om een indrukwekkende verhaal te vertellen over (te) jonge Duitse soldaten die in een onmenselijke situatie worden geplaatst. En daar slaagt de film zeker in.

“So who are you? Are you-you, like, some special forces guy or something?”

“Nah. I'm just a cook.”

Aardige actiefilm met Steven Seagal, en Tommy Lee Jones en Gary Busey als bad guys. Jones, Colm Meaney en Busey vormen een mooi trio die ervoor zorgen dat Under Siege naast alle actie ook wat humor bevat. Want ze schmieren er lustig op los en nemen alles niet al te serieus. Seagal doet dat wel, maar na zoveel films van hem te hebben gezien is dat geen verrassing meer. Acteren kan Seagal niet, maar charisma heeft hij wel en hij straalt weer één en al coolheid uit. De man is een formidabele actieheld.

“You're not from here? Where are you from?”

Herziening. En Under the Skin is een stuk beter bevallen dan de eerste kijkbeurt. Het blijft een zeer intrigerende film met een bevreemdende sfeer en een verhaal die voor meerdere interpretaties vatbaar is. Het begin is gelijk sterk en vooral de muziek valt op (misschien wel het sterkte punt van de film). Uiteraard is ook Scarlett Johansson erg sterk, en ze weet haar karakter een ontwikkeling door te laten maken met alleen een bepaalde blik, gebaar of lichaamsbeweging. Erg knap gedaan en je ziet haar personage steeds meer oppikken van de mensen om haar heen, en op die manier begint ze te begrijpen wat het betekent om mens te zijn.

Schotland wordt in al zijn schitterende, mistroostige en regenachtige glorie getoond en dat is altijd een pluspunt. Het verhaal is wel iets te abstract, en zeker het eerste uur begon op een gegeven moment iets te repeterend te worden. Na de confrontatie tussen Johansson en een misvormde man wordt het wel een stuk beter. Met een erg sterk einde.

Under the Tuscan Sun

Diane Lane, het schitterende Toscane, veel lekker eten en wijn... Het kan slechter. Het plot is soms te sentimenteel en m'n tanden deden bijna pijn van al het zoet (alleen al de dialogen van die Poolse jongen...), maar aangenaam is het allemaal wel. Vederlicht en zonder veel diepgang, maar aangenaam.

“"Moody loner" is a red flag, not a personality.”

Het meisje van zijn dromen wordt ontvoerd, en een jongen gaat samen met zijn knorrige opa op onderzoek uit. Een opa die bij een geheime organisatie heeft gewerkt, en die dus precies weet hoe je dit soort dingen moet aanpakken. Undercover Grandpa is een film die je snel weer vergeten bent, maar tijdens het kijken heb ik me prima vermaakt. Everett, Caan, Gossett Jr, Onieogou, Welsh, Sorvino en alle andere acteurs zijn goed op dreef, en die hele groepsdynamiek met de andere oudjes is ook wel aardig.

Underworld

Ik ben wel een fan van de Underworld franchise. Deze eerste film is lekker duister, heeft gave actiescènes en uiteraard de schitterende Kate Beckinsale die een aardig potje kan knokken. Niet verkeerd. De rode draad van het verhaal is de strijd tussen de vampiers en de weerwolven.

Er is een hele voorgeschiedenis die in de volgende delen wordt uitgewerkt. Prima acteerspel ook van Michael Sheen en Bil Nighy. Regisseur Len Wiseman kiest voor een donkere cinematografie en er zitten ook een aantal schitterende decors in. Vooral op het laatst neemt de spanning toe en zitten er een aantal prima actiescènes in. Heerlijk vermaak.

Underworld: Awakening

In dit vierde deel komt de mensheid er eindelijk achter dat er vampiers en weerwolven op de planeet rondlopen. Het werd tijd. Uiteindelijk laait de strijd tussen de vampiers en de weerwolven weer op, maar tot die tijd hebben de mensen ook wat te zeggen.

Het verhaal voelt wat repeterend aan en sommige acteerprestaties zijn niet al te best, maar voor de rest is dit weer een vermakelijk Underworld deel met de kenmerkende donkere sfeer. En met Kate Beckinsale, die weer terugkeert in haar latex pakje, is de wereld ook weer een stuk mooier.

Underworld: Blood Wars

Minder Underworld deel. Ik heb een beetje het gevoel dat de scriptschrijvers geen idee meer hebben wat ze nu weer moeten verzinnen. De urgentie en inspiratie ontbreekt in dit vijfde deel. Er wordt nu ook magie geïntroduceerd, zodat eigenlijk alles nu kan gebeuren zonder consequenties.

De film ziet er wel fantastisch uit en vooral de wereld van de Nordic Coven is schitterend gedaan. En Beckinsale blijft het bewonderenswaardig goed doen als Selene. Maar het lijkt me het beste om een laatste zesde deel te maken en er daarna mee op te houden.

Underworld: Evolution

Aardig vervolg. Evolution is een direct vervolg op het eerste deel en de film heeft even de tijd nodig om zijn draai te vinden. Het verhaal stelt niet zo heel veel voor, maar de actiescènes en de duistere sfeer vergoeden veel. Het is eigenlijk een kat- en muisspel tussen oppervampier Marcus enerzijds, en heldin Selene en Michael anderzijds. Kate Beckinsale is het hart van deze franchise en doet het weer voortreffelijk. Minder dan het eerste deel , maar nog steeds erg vermakelijk.

Underworld: Rise of the Lycans

Underworld zonder Kate Beckinsale, kan dat wel? Dat kan prima, zeker als je Sheen, Nighy en Mitra als hoofdrolspelers hebt. Dit derde deel is een origins story naar het begin van de strijd tussen de vampiers en de weerwolven. Met de gedoemde relatie tussen Mitra (een vampier) en Sheen (een weerwolf) als vat buskruit dat ieder moment kan ontploffen.

De film heeft dan ook wat meer emotie dan de eerste twee delen en vooral Sheen is fantastisch. Mitra is een waardig vervangster van Beckinsale en staat haar mannetje. De donkere sfeer en de mooie actiescènes zijn gebleven. Een waardige aanvulling op het Underworld universum.

“I think this was a mistake.”

Unfaithful bestaat eigenlijk uit twee delen. Het eerste gedeelte is meer een huwelijksdrama waarin vooral Diane Lane laat zien wat voor acteerkanon ze is. Het samenspel met Martinez is niet geweldig (dat komt door hem), maar je berijpt wel waarom Lane een affaire begint. Het tweede gedeelte is meer een onderhuidse thriller, en hier krijgt Gere wat meer te doen. Lane en Gere zijn sterk, en samen zorgen ze ervoor dat Unfaithful een zeer fijne film blijft om naar te kijken.

“There. Now you're perfect. Just like Mommy.”

Matig. Unforgettable is voorspelbaar, standaard en vooral ongelooflijk saai. Rosario Dawson probeert het nog wel en Katherine Heigl is perfect in dit soort rol, maar dit is gewoon formulewerk en nog matig uitgewerkt ook. Je weet precies wat er gaat gebeuren en hoe het eindigt, en er is niets wat maar ook enigszins origineel aanvoelt.

“Any man don't wanna get killed better clear on out the back.”

Sterke en ouderwetse Western film van Clint Eastwood. Hard en compromisloos, maar Unforgiven is ook een verhaal over een oude man die zijn gewelddadige en moordende verleden achter zich wel laten. Bill Munny is duidelijk een verloren ziel, maar hij bijt zich uiteindelijk vast in een geweldszaak waarbij een vrouw ernstig is mishandelt. Vooral het samenspel tussen Eastwood en Freeman is uitstekend, en Hackman als gewelddadige sheriff is een genot om naar te kijken. De spanning is soms om te snijden, en Eastwood verdient alle lof voor de sfeer die hij als regisseur weet neer te zetten. Dit is een western zoals ik het graag zie.

Unicorn Store

Matig. Brie Larson is wel sterk op dreef en ook de andere acteurs doen hun best, maar echt interessant wordt het niet en het verhaal gaat uiteindelijk nergens heen. Op zich heeft Larson wel een duidelijke visie over hoe haar film eruit moet komen te zien, maar ze komt eigenlijk met weinig nieuws of een interessante invalshoek. De film heeft ook een fantasie element en het is zeker geen normale coming of age film, maar dat betekent niet dat het gelijk boeiend of vernieuwend is.

“No man is free who is not master of himself.”

Mooie film. A United Kingdom heeft een indrukwekkend historisch verhaal, maar voelt soms aan als een stuiverromannetje. Dat is eigenlijk het grootste minpunt en regisseuse Asante toont wel heel weinig lef. De film schuurt nergens, maar daar staat tegenover dat het samenspel tussen Oyelowo en Pike fantastisch is, het verhaal zelf natuurlijk wel indrukwekkend is, en er zelfs wat humor in zit. A United Kingdom is vooral een romantisch verhaal met Afrika als schitterend decor. Niets mis mee.

“I didn't forget everything. I remember how to kill you, asshole.”

Prima film met aardig wat twists. Liam Neeson heeft zich op latere leeftijd opnieuw uitgevonden als actieheld, en deze film laat zien waarom hij perfect is in dit soort rollen. Charismatisch, dreigend en ontzettend cool, Neeson staat meestal als de strijd met de bad guys nog moet beginnen al met 1-0 voor.

Ook Kruger, Jones en Langella doen het goed. De film blijft lang spannend en het plot van de film zit goed in elkaar. Langzaamaan komt het geheugen van dr. Harris terug en kom je ook als kijker steeds meer te weten over het verleden van de man. Met een spetterend einde als toetje.

“We are all in god's hands now.”

Dertien in een dozijn spionagefilm die door het spel van Rapace nog een beetje bij elkaar gehouden wordt. Het uitgangspunt van een CIA-agent die een terroristische aanslag moet zien te voorkomen is al vaal gedaan, maar het levert meestal wel boeiende films op. Maar Unlocked mist spanning en tegen het einde zit er net een twist te veel in. Personages doen de domste dingen en het plan van de bad guy hangt van toevalligheden aan elkaar. Dit soort films hebben baat bij een simpel plot en een goede spanningsopbouw, maar Unlocked doet nou net het tegenovergestelde. Daar kunnen zelfs Douglas, Malkovich en Collette niets aan veranderen.

“I'm not crazy!”

Zeer geslaagd experiment van Soderbergh. Alles filmen met een iPhone is natuurlijk een leuke gimmick, maar een goed verhaal en sterk acteerwerk is uiteindelijk nog belangrijker. Unsane heeft een beklemmende sfeer en het gevoel van paranoia is constant aanwezig. Claire Foy is een fantastische actrice en weet in iedere scene (ze zit ook in bijna iedere scene) de kijker mee te nemen in Sawyer’s strijd tegen haar stalker. De scene in de isoleercel met Foy en Leonard is briljant en één groot hoogtepunt. Wat is echt en wat speelt zich alleen af in Sawyer’s hoofd? De film geeft antwoorden, maar laat wijselijk ook wat over ter interpretatie.

Unsere Mütter, Unsere Väter

Wat een schitterende driedelige serie. Het volgen van vijf Duitse jongeren die alle vijf te maken krijgen met de verschrikking van de Tweede Wereldoorlog maakt diepe indruk en ik was echt geraakt door sommige gebeurtenissen. In 1941 zien we nog vijf jongeren die een bepaalde naïviteit, blijdschap en jeugdige overmoed uitstralen maar je weet dan al als kijker dat deze personen snel en op een keiharde manier volwassen zullen worden.

Zeker Charlotte en Friedhelm zie je bijna voor je ogen veranderen en het is zowel intrigerend als verschrikkelijk om te zien. Voor mij was Friedhelm het best uitgewerkte personage en man, wat een acteerprestatie van Schilling. Er schuilt een grote tragiek in het personage en Schilling weet dat op prachtige wijze invoelbaar te maken. Maar ook Greta, Viktor, Wilhelm en Charlotte zijn interessante personages en de acteurs zijn fantastisch. Het ziet er ook allemaal schitterend uit van de actiescènes en de decors tot aan de laatste scènes in het verwoeste Berlijn. Ieder personage moet uiteindelijk een keuze maken die het verschil kan maken tussen overleven of doodgaan en ieder maakt zijn eigen keuze. Want dat laat deze miniserie ook op prachtige wijze zien. Oorlog kent alleen maar verliezers en de enige winnaars zijn inderdaad de insecten die zich volvreten aan mensenvlees. En dat einde mag dan een beetje “Hollywood’ aandoen, het heeft bij mij wel een gevoelige snaar geraakt (een understatement). Een prachtserie over de moeders en vaders (en opa’s en oma’s) van nu die de verschrikkingen van de oorlog hebben moeten ondergaan.

“This is Will Colson, the conductor speaking. Just to let you know we're gonna run this bitch down.”

Leuk actiespektakel. Het duo Scott-Washington levert op dat gebied wel vaker vakwerk af en ook Unstoppable is weer een prima actie-vehicle. Geen schiet- en vechtpartijen deze keer, maar een onbemande trein met gevaarlijke stoffen die gestopt moet worden.

De film heeft een rustige opbouw maar zodra de trein echt op gang komt, is er geen stoppen meer aan. Washington en Pine zijn een goed duo en hebben een aantal grappige conversaties. Hun gezinsleven wordt er ook bijgesleept, maar echt interessant of diepgaand wordt het niet. Maar de treinscènes zijn wel meeslepend en spannend en daar gaat het om. Prima vermaak.

Der Untergang

Fascinerende en indrukwekkende film. De laatste dagen van Hitler in de bunker is natuurlijk een interessant onderwerp voor een film en als alles dan ook nog tot in de perfectie wordt benadert heb je een regelrecht meesterwerk. De regie is briljant en alleen al die korte fragmenten van de echte Traudl Junge aan het begin en eind van de film zorgen ervoor dat Der Untergang nog meer impact heeft.

Ik dacht eigenlijk dat het merendeel van de film in de bunker zou plaatsvinden maar er zijn nog opvallend veel buitenscènes die de oorlog in al zijn gruwelijkheid laten zien. De radeloosheid van de Duitse soldaten maar ook de vastberadenheid en loyaliteit aan Hitler is fascinerend om te zien. Maar natuurlijk worden er ook genoeg vraagtekens gezet bij het doorgaan van de oorlog tot het bittere eind. Hitler zelf is op een gegeven moment één en al paranoia en gekte en hij vertrouwd bijna niemand meer. Magistraal gespeeld door Ganz. In de bunker ontstaat een beklemmende sfeer van paranoia, gekte, dronkenschap, angst, radeloosheid maar ook loyaliteit tot het bittere eind. De ijzingwekkende sfeer houdt ook de kijker in zijn greep en er zijn een aantal scènes waarnaar ik ademloos heb zitten kijken. Naast Ganz vond ik ook Maria Lara, Harfouch (kippenvel), Matthes (die ogen!!) en Berkel geweldig maar eigenlijk zijn er geen zwakke schakels. Het hele uitgangspunt van Der Untergang vond ik al bijzonder interessant maar als alles dan ook nog zo goed samenvalt... Een Duits kroonjuweel van een film.

“Ahh... military intelligence. The great oxymoron.”

Unthinkable is een soms spijkerharde film vol met morele en ethische dilemma’s, die met iets meer lef echt een meesterwerk had kunnen worden. Vooral het acteerwerk van Jackson, Moss en Sheen is groots, en het hoofdplot rond terrorisme en het nut van martelen wordt goed uitgewerkt. Subtiel is het allemaal niet, maar het werkt hier wel. Of martelen nu werkt of niet, Unthinkable laat de verschillende zienswijzen en invalshoeken zien die de personages (en mensen in het echt) kunnen innemen. En dat maakt het wel realistisch. De spanning is de hele tijd voelbaar en het ongemakkelijke gevoel overheerst. Een goed teken.

“I do not approve of your methods!”
“Yeah, well... You're not from Chicago.”

Sterke film. Van zo'n verhaal over een kleine groep politieagenten die het opnemen tegen een maniakale gangster kan ik altijd wel genieten, en Kevin Costner heeft met The Untouchables vakwerk afgeleverd. Degelijk en wat conventioneel, maar door het sterke acteerwerk, de regie van Costner, de soms ijzersterk opgebouwde spanning, en natuurlijk de cinematografie en production design is het een feest om naar te kijken.

Het verhaal speelt zich af in het Chicago van de jaren 20’. De tijd van de drooglegging, en de tijd dat Al Capone (een heerlijk schmierende De Niro) heerste over de (corrupte) stad. Costner en een kleine groep medestanders, met daarbij Sean Connery en Andy Garcia, willen Capone een halt toeroepen. Expliciete moordpartijen en veel bloedvergieten is het gevolg. Vooral de opbouw naar de dood van Connery is pure klasse, en het is misschien wel de beste scene van de film. Alhoewel de scene op het station er niet voor onderdoet.