Opinions

Untraceable

Erg matig. Sfeervol en gruwelijk is het allemaal wel, maar het verhaal is slecht en voorspelbaar en de dader straalt totaal geen dreiging uit. Jammer dat hij zo snel in beeld komt want daardoor is de spanning totaal weg. En vanaf het begin weet je eigenlijk wel wie er ontvoert gaan worden en hoe de film gaat eindigen. Gelukkig is Diane Lane er nog die heel wat van haar rol weet te maken en de film nog het aanzien waard maakt. Een fabelachtige prestatie.

“That might sound boring, but I think the boring stuff is the stuff I remember the most.”

De eerste tien minuten van Up zijn pure perfectie. Daarna wordt het (voor een animatiefilm) wat conventioneler, maar het blijft een leuk avontuur met veel humor, kleurrijke personages en sentiment. Vaste ingrediënten in een Pixar film, en het werkt voor het grootste gedeelte uitstekend. Dat komt ook omdat de animatie er weer fantastisch uitziet, en er nog een aantal originele en inventieve scenes in zitten.

“Last year I spent 322 days on the road, which means I had to spend 43 miserable days at home.”

Up in the Air geeft een intrigerend kijkje in het leven van Ryan Bingham. Bingham is veel op reis door het hele land om voor bedrijven mensen te ontslaan. En dit leven zonder relatie, vrienden en weinig echte connectie met mensen bevalt hem prima. Hij scharrelt wat met de eveneens veel op reis zijnde Alex, die hij vaak ontmoet in hotels, en als hij thuiskomt om langs te gaan bij het bedrijf waarvoor hij werkt, wil hij het liefst zo snel mogelijk de lucht weer in.

Wanneer hij opgezadeld wordt met de jonge en ambitieuze Natalie komen er toch wat barstjes in zijn zelfgecreëerde bindingsloze leven. De film kabbelt in het begin rustig voort maar wanneer Ryan en Natalie op reis gaan komt de film echt tot leven. Clooney speelt erg sterk en heeft een aangename chemie met Kendrick en Farmiga. Vooral tussen Clooney en Kendrick knettert het en hun dialogen zorgen voor hoogtepunten in de film. Kendrick weet de sociale en ambitieuze Natalie goed te spelen en biedt mooi weerstand tegen de cynische kijk op het leven van Ryan. De film lijkt af te stevenen op het welbekende "Hollywood"einde maar regisseur Jason Reitman wijkt hier op een mooie manier vanaf door een twist in het laatste gedeelte. Hierdoor gaat de film niet als een nachtkaars uit want het gedeelte ervoor met Ryan en Alex die op bezoek gaan bij zijn familie is niet echt interessant. Up in the Air is een onderhoudende film die op zijn sterkst is als Clooney en Kendrick tegen elkaar te keer mogen gaan.

“You now have full control again, Grey.”

Heerlijke film van Leigh Whannell. Van dit soort originele en goed uitgewerkte sci-fi verhalen kan ik echt genieten, en alles straalt passie voor het genre uit. Marshall-Green laat nogmaals zien meer te zijn dan een Tom Hardy look-a-like, en ook de actiescènes zijn vakkundig in elkaar gezet. Upgrade is sowieso één van de beste actiefilms van het jaar. De overige acteurs zijn nier meer dan degelijk, en de personages worden nauwelijks uitgewerkt. Dat is wel een groot minpunt, maar daar staan gelukkig genoeg sterke punten tegenover. Upgrade is wat onder de radar gebleven, maar dit onbekende pareltje is het bekijken meer dan waard.

“I'm from a broken home.”

Wat een fantastische actrice is die Joan Allen. Ook in The Upside of Anger laat ze zich weer van haar beste kant zien als dronken en depressieve vrouw die ogenschijnlijk is verlaten door haar man. Ook Kevin Costner heeft een sterke rol en zorgt ervoor dat het allemaal niet te zwaar wordt.

De film heeft vooral in het eerste gedeelte een luchtige toon die snel omslaat. De vier dochters worden door bekende actrices gespeeld en iedereen heeft een eigen verhaallijn. Het resultaat is jammer genoeg wel dat geen enkel subplot echt indruk maakt. Alleen een jonge Evan Rachel Wood maakt echt indruk en laat hier al zien wat voor talent ze is. Wanneer de film zich focust op Allen en Costner wordt het beter. En de film heeft een aardige twist op het laatst, wat het een passend eind geeft.

“Someone's in the back... SEAT!”

Prima slasherfilm. Ik heb altijd wel een zwak gehad voor deze film en het was een leuke hernieuwde kennismaking. De kills zijn origineel (het sterke begin, de huisgenoot van Natalie), de acteurs zijn goed gecast, Englund heeft een kleine rol en er hangt een lekker onheilspellend sfeertje.

Het hele campus gebeuren zorgt gelijk al voor een intiem sfeertje en er wordt weinig tijd verspeeld met het onnodig uitdiepen van personages die in de volgende scene toch voor de bijl gaan. Witt is een redelijke final girl maar het is Rebecca Gayheart die toch wel de show steelt. Dit is een echte jaren 90 slasherfilm dus echt gruwelijk of bloederig wordt het niet (op een bepaalde magnetron scene na) en van spanning is geen sprake. Sfeervol is het allemaal wel en de moorden aan de hand van Urban legends is een leuke vondst.

“Urban legend, my ass.”

Barslecht. Op zich heb ik me nog best vermaakt met alle onzin, en het is ook leuk om al die bekende acteurs en actrices aan het begin van hun carrière te zien. Mendes, Morrison, Anderson, Barret etc. Iedereen moet ergens beginnen, en waarom dan niet in een matige slasherfilm. Het acteerwerk is soms abominabel en vooral de dubbelrol van Davis is belachelijk, maar het is zo slecht dat ik er ook wel om kon lachen. Pluspuntje zijn sommige inventieve moordscènes.

“They look exactly like us. They think like us.”

Knappe tweede film van Jordan Peele. Us is niet zo goed als Get Out, maar de sterke punten van die film zijn ook hier weer aanwezig. Het creëren van een ijzingwekkende sfeer, de combinatie van horror en humor, de fantastische muziekkeuzes en de perfecte casting… Peele weet hoe je een horrorfilm moet maken.

Nyong’o, Duke, Moss en de jonge Wright Joseph, ze zijn allemaal fantastisch op dreef. Minpunt van de film is dat Peele misschien zijn maatschappijkritische boodschap iets duidelijker en beter had kunnen verwerken in het script, maar dat is een klein minpunt. Films die het allemaal niet voor de kijker uitspellen kan ik altijd wel waarderen, en dan krijg je er alle sterke punten van Peele als regisseur nog bij.

“The greatest trick the devil ever pulled was convincing the world he did not exist.”

The Usual Suspects is een film waar ik echt een tijdje over heb moeten doen om hem te appreciëren. Ik geef eerlijk toe dat ik niet gelijk een fan was maar na meerdere herzieningen is mijn waardering steeds groter geworden. Het ingenieuze verhaal van Christopher McQuarrie wordt op minutieuze manier verfilmt door Bryan Singer. De film heeft een ongelooflijk oog voor detail en bij elke kijkbeurt zie ik weer nieuwe dingen die me eerder niet zijn opgevallen.

Een “dopedeal” aan boord van een vrachtschip is helemaal fout gegaan. Verbal Kint (Kevin Spacey) is de enige overlevende getuige en moet zijn verhaal vertellen aan Special Agent Dave Kujan (Chazz Palminteri). Hoe de groep met Dean Keaton (Gabriel Byrne), Fred Fenster (Benicio del Toro), Todd Hockney (Kevin Pollak), Michael McManus (Stephen Baldwin) en Verbal bij elkaar is gekomen, welke klussen ze hebben gedaan, wie de mythische Keyser Soze is, hoe ze op het vrachtschip terecht zijn gekomen en hoe het is afgelopen. Het verhaal zit erg sterk in elkaar en zo makkelijk als ik het boven even vertel, zo geniaal is de uitwerking. Wie geloof je? Wie is Keyser Soze? Wie is de stoïcijnse Kobayashi (een geweldige Pete Postlethwaite)? Wat is er met de rest van de groep gebeurd? Langzaam ontvouwt het verhaal zich en werkt het toe naar een einde met een twist die ik niet zag aankomen. De kleurrijke personages worden gespeeld door al even zo kleurrijke acteurs. Spacey en Palminteri zijn erg sterk samen en Spacey is ook in de scènes met de andere acteurs in topvorm. Del Toro en Baldwin zorgen voor de komische noot (de scene op het politiebureau waar ze alle vijf om de beurt een zin moeten uitspreken is een hoogtepunt) maar ook in de harde en dramatische scènes overtuigen ze. Van Pollak heb ik genoten en hij brengt zijn personage, die keihard en gevoelloos is maar ook grappig uit de hoek kan komen, echt tot leven. Byrne vind ik een wat saai acteur en wordt overklast door de andere acteurs. The Usual Suspect is een magistrale film die de kijker in vertwijfeling achterlaat en eigenlijk alles wat hij net gezien heeft in twijfel kan trekken. Een onoplosbaar raadsel waar iedereen zijn eigen interpretatie aan kan geven. Dat kunnen alleen de beste films.

Utøya 22. Juli

Beklemmende en huiveringwekkende film over de aanslag op het eiland Utøya, waarbij 69 jonge mensen werden gedood. Anders Breivik krijgen we niet te zien (één keer als schim), maar de focus ligt hier op de personen die moeten schuilen, rennen voor hun leven, naar familieleden en bekenden op zoek zijn, en hun ouders bellen om te laten weten dat ze nog in leven zijn.

We zien dit allemaal door de ogen van Kaja, fantastisch geacteerd door Andrea Berntzen. Het realisme spat er vanaf, en dat we dit allemaal in real time te zien krijgen draagt alleen maar bij aan de spanning. Het geknal en geschreeuw gaat door merg en been. Regisseur Erik Poppe wil laten zien hoeveel impact dit allemaal heeft gehad op de overlevenden, en dat veel van hen nu nog met een trauma en psychische problemen rondlopen zal niemand verbazen.