Opinions

“Let's free Willy!”

Als er naast Star Wars één film symbool staat voor mijn jeugd dan is het Free Willy wel. De band tussen Jesse en Willy, het standaard coming of age verhaaltje, Willy die naar zijn familie terug wil, de wijze Schellenberg, het belachelijke maar toch ook emotionele einde en natuurlijk ‘Will You Be There’ van Michael Jackson. Het is puur jeugdsentiment. Natuurlijk zie ik nu wel de tekortkomingen, en die overweldigende indruk maakt de film niet meer. Na documentaires als Blackfish kijk ik ook met andere ogen naar de film jammer genoeg. Maar nostalgische gevoelens roept het nog steeds op.

“You can't make someone want education.”

Mooie film die ondanks een aantal minpunten indruk maakt. Dat komt ten eerste door het verhaal, maar ook door Hilary Swank die vol enthousiasme en plezier haar rol speelt. En dat straalt ook af op de film die ondanks het zware onderwerp één en al positiviteit uitstraalt.

Dat is ook gelijk het grootste minpunt van de film. Alles verloopt iets te gladjes en de leerlingen die elkaar letterlijk naar het leven staan, vormen wel heel snel een onlosmakelijke band. Ook dat huwelijk van Erin wordt er met de haren bijgesleept en had net zo goed weggelaten kunnen worden. Maar Swank en haar enthousiasme om probleemkinderen op alternatieve wijze iets te leren (door ze bijvoorbeeld het dagboek van Anne Frank te laten lezen) vormt het hart van de film en maakt indruk. Een sterk en inspirerend verhaal.

“You're my type of woman.”

Sterke film. Frenzy is één van de laatste films van Hitchcock, en de film laat zien dat de legendarische regisseur ook tegen het einde van zijn carrière nog genoeg inspiratie had om een interessant misdaadverhaal af te leveren. Vanaf het begin met het schitterende overzichtsshot van Londen is dat al duidelijk. Het plot rond een seriemoordenaar zit goed in elkaar en de vroege bekendmaking wie de moordenaar is, is een trucje waar Hitchcock om bekend staat. Er zit ook verassend veel humor in de film, en de scènes tussen rechercheur Oxford en zijn vrouw zijn hoogtepunten. Frenzy is één van Hitchcock’s laatste maar ook beste films.

“What am I gonna do if I can't play football? I'm not good at nothin'!”

Er zijn al veel films gemaakt over High School football en wat dat kan doen met een stad. Zeker in Texas. Friday Night Lights is zeker één van de betere films over dit onderwerp door een rauwe en realistische aanpak, schitterende muziek, goede acteurs en een sterk script.

Hoe High School seniors in hun laatste jaar met de druk van zo'n kleine gemeenschap omgaan is bewonderenswaardig om te zien. Mooie rollen ook van Thornton als coach en een aantal jonge acteurs. Jammer dat Britton (erg sterk in de tv-serie) weinig te doen krijgt. Ook het einde is sterk met de seniors die afscheid nemen en het stokje overdragen aan de nieuwe generatie. Misschien wat sentimenteel, maar ik vond het een toepasselijk einde.

“You're doomed! You're all doomed!”

Ietwat teleurstellende horrorklassieker. De set up met een aantal tieners die naar een meer gaan en één voor één worden uitgemoord is natuurlijk niet heel origineel, en Friday the 13th komt daarbij ook nog wat goedkoop en oubollig over.

Het is leuk om een acteur als Kevin Bacon hierin te zien en de moorden worden sterk gefilmd, maar toch miste ik iets van spanning en betrokkenheid. Adrienne King mist het acteertalent en het charisma om een krachtige final girl neer te zetten, en de uiteindelijke moordenaar straalt nou ook niet echt dreiging uit. De laatste vechtpartij is zo amateuristisch uitgevoerd dat het op de lachspieren werkt. De muziek, sommige camerastandpunten en de regie (vooral net voor een moordpartij) zijn wel sterk gedaan, en dat zorgt er voor Friday the 13th geen moment echt verveeld.

“Kill for Mother...”

Onnodige remake. Dit soort films kunnen dan nog best goed uitpakken, maar Friday the 13th straalt vooral inspiratieloosheid uit. De moordpartijen van Jason worden bloederig aangepakt, en op het einde zitten er wel wat spannende momenten in. En heel soms zie je wel wat zwarte humor erin terug, wat ik altijd wel kan waarderen. Maar voor de rest is dit een horrorfilm waarvan er dertien in een dozijn gaan.

“I don't wanna scare anyone, but I'm gonna give it to you straight about Jason. His body was never recovered from the lake after he drowned. And if you listen to the old-timers in town, they'll tell you he's still out there...”

Vermakelijk. Friday the 13th Part 2 kent dezelfde opbouw en plotontwikkelingen als het eerste deel, maar we maken hier wel kennis met Jason. De jongeren worden weer één voor één afgeslacht, en het is allemaal weer zeer vermakelijk in beeld gebracht. Het ziet er soms wat amateuristisch uit, maar dat is ook wel de charme van de Friday the 13th films. Net zoals het belabberde acteerwerk. Het gaat uiteindelijk om het simpele maar effectieve verhaal, Jason, domme en naïeve jongeren, vermakelijke moordpartijen en natuurlijk de score. En wat dat betreft voldoet deze tweede film aan alle verwachtingen.

“Why don't they ever a make a movie about what happens after they kiss?”

Friends with Benefits is pretentieloos vermaak met twee charmante hoofdrolspelers. Dit soort romcom staat of valt bij de chemie die de twee hoofdrolspelers hebben, en Timberlake en Kunis hebben zichtbaar plezier met elkaar. Het verhaal wordt ook met veel vaart en flair opgediend door regisseur Will Gluck.

De film wil soms wel heel erg apart, gedurfd en excentriek zijn, waardoor de situaties en dialogen wat gemaakt overkomen. Maar vooral in het begin stoort dat nog niet. Wanneer Kunis en Timberlake hun “friends with benefits” mantra in de praktijk brengen begint de gekunsteldheid van hun dialogen wel heel erg op te vallen, maar Kunis en JT weten het nog aardig te verkopen. Wanneer ze naar Los Angeles gaan om de familie van Dylan op te zoeken komt er de onvermijdelijke ruzie en verwijdering, en hier ontwikkelt de film zich tot een voorspelbare en clichématige romcom. Het feel good einde wordt wel origineel gebracht, en dat is in dit soort films al het halve werk.

“Now, this is my kind of place.”

Lekkere horror/pulpfilm, die duidelijk het stempel van Tarantino en Rodriguez draagt. De dialogen, het acteerwerk, het bloederige en doldwaze tweede gedeelte etc. Tarantino en Rodriguez hebben er weer een smakelijke cocktail van gemaakt.

De eerste keer dat ik From Dusk till Dawn keek was in mijn tienerjaren, en toen kon ik achteraf alleen maar aan Salma Hayek en haar dansscene denken. Nu nog steeds uiteraard, maar de film heeft wel wat meer te bieden. Het eerste gedeelte is vooral sfeervol en een introductie van de kleurrijke personages, en in het tweede gedeelte gaan alle remmen los. Daar moet je fan van zijn, maar ik kan altijd wel genieten van de vreemde hersenspinsels van Tarantino en Rodriquez.

“Nobody ever lies about being lonely.”

Sterke klassieker. Ik had eigenlijk verwacht dat From Here to Eternity zich ook zou focussen op de aanval van de Japanners op Pearl Harbor, maar de film is toch vooral een romantisch drama met ook nog wat serieuze ondertonen zoals PTSS, alcoholverslaving en de verstikkende machocultuur binnen het leger. Lancaster, Clift, Kerr, Sinatra (in een atypische comebackrol) en Donna Reed zijn allemaal ijzersterk op dreef, en de film heeft soms ook best een sensuele en seksuele lading (voor die tijd). De aanval van de Japanners is zo over maar door de focus op de personages, en hoe zij met de aanval omgaan, stoorde dat geen moment.

“There's a saying in England: Where there's smoke, there's fire.”

From Russia with Love is een lekkere ouderwetse Bondfilm, die zich meer richt op het spionage element dan brute actie. De Koude Oorlog is nog springlevend en er wordt goed gebruik van gemaakt. Deze tweede Bondfilm staat natuurlijk bekend om zijn legendarische scènes in de trein, de Orient Express. Sean Connery is in topvorm, en dan kan een Bondfilm eigenlijk al niet meer stuk.

Het spionageverhaal zit goed in elkaar, en wat ook opvalt is hoe goed de film er uitziet voor die tijd. Het hele gedeelte in de trein is duister, en het is erg knap de manier waarop de makers de spanning rustig opbouwen, totdat het explodeert met het gevecht tussen Bond en Grant. Maar met het alleen noemen van de treinscènes doe je From Russia with Love tekort. Ook het gedeelte in Istanbul is sterk, en Istanbul ziet er schitterend uit. Bianchi is geen geweldige Bondgirl, maar ze doet haar best en heeft een redelijke chemie met Connery. Armendáriz is wel sterk, en Lotte Lenya/Rosa Klebb met haar giftige puntschoen is een icoon onder de Bond villains.

“I've had an idea for an interview: Richard Nixon.”

“You're a talk show host. I spent yesterday watching you interview the Bee Gees.”

Indrukwekkende film waarin David Frost en de net afgetreden president Nixon het verbaal in verschillende interviews met elkaar uitvechten. Als een bokspartij, zoals Kevin Bacon al aangeeft. Nixon wil na Watergate zijn eigen verhaal vertellen en er een 'goed nieuws show' van maken, en Frost lijkt op het eerste gezicht geen partij voor de man met de indrukwekkende stem.

Maar het is een waargebeurd verhaal en we weten allemaal hoe het uiteindelijk is afgelopen. Vooral in het laatste interview met de nadruk op Watergate stijgt Frost/Nixon naar grote hoogte, en Sheen en Langella zijn fantastisch in hun rollen. Met indrukwekkende bijrollen van Rockwell, Platt, Hall, Bacon en Jones. Frost/Nixon is een echte acteursfilm, en regisseur Ron Howard geeft ze allemaal de ruimte om te excelleren. Howard zorgt ervoor dat het script ingenieus in elkaar steekt, en het oog voor detail (de kleding, de muziek, de kapsels, het algehele 70's gevoel) maakt de film af.

“Listen to me, Elsa: your power will only grow. There is beauty in it...”

Prima animatiefilm. Frozen is ontzettend populair en ik begrijp wel waarom. Het script is weinig origineel en zelfs de muziek is niet al te sterk, maar het verhaal over de zussen Elsa en Anna is interessant en je leeft echt mee met de sterk uitgewerkte personages. Anna, Elsa, Kristoff en Olaf, het zijn leuke personages en ook de animatie ziet er weer fantastisch uit. En 'Let It Go' is een nummer dat over 20 jaar nog steeds wordt meegezongen. Door tienermeisjes, maar stiekem ook door mij.

“I believe in you, Elsa. More than anyone or anything.”

Frozen II mist de magie van het origineel, maar het is leuk om te zien hoe het verder is gegaan met Elsa, Anna, Olaf en Kristoff. Het grootste probleem van de film is het zeer matige script, wat alleen maar lijkt te zijn geschreven om de personages terug te laten keren (en veel geld te verdienen uiteraard).

En om een uitleg te geven over Elsa’s krachten, iets wat van mij niet had gehoeven. Het is een teken aan de wand dat dit eigenlijk Elsa’s film zou moeten zijn, maar dat Anna toch weer de show steelt en van de twee zussen verreweg het interessants is. Gelukkig is er nog altijd Olav, die voor een aantal humoristische scenes zorgt. De muziek is degelijk, maar een nieuwe ‘Let It Go’ zit er niet tussen.

“I'm good, I'm good, I'm gonna be good.’

Krachtige film over Oscar Grant, een jongeman die tijdens oud en nieuw 2008 op een perron werd doodgeschoten door een politieagent, die zijn pistool voor een taser aanzag. Regisseur Coogler maakt niet de fout om van Grant een soort van heilige te maken, en zorgt voor een realistisch portret over een boze jongeman, die ondanks al zijn tekortkomingen weer het rechte pad wil bewandelen. Voor zichzelf, zijn gezin en zijn moeder.

Zijn leven is niet al te bijzonder, maar driekwart van de film is Fruitvale Station wel een sfeervol inkijkje in het leven van Grant. Perfect geacteerd door Michael B. Jordan, die wordt ondersteunt door sterk acteerspel van Diaz, Spencer, Durand en Neal. Aan een leven is te vroeg een einde gekomen. De manier waarop toont aan dat er nog een hoop moet veranderen in het gepolariseerde Amerika.

Fucking Åmål

Schitterende film. Fucking Åmål doet eigenlijk niet heel veel nieuws, en vooral tegenwoordig worden we doodgegooid met films over meisjes/jongens die voor hun homoseksualiteit uit durven te komen. Maar wat Fucking Åmål onderscheidt van veel andere films zijn de uitstekend uitgewerkte personages, de ijzersterke acteerprestaties van Dahlström en Liljeberg en de regie van Moodysson, die met weinig budget heel veel weet te doen.

De film heeft iets authentieks, en de camera zit dicht op de huid van de personages. Dahlström heeft de wat moeilijkere rol als de extraverte en uitbundige Elin, die heel onsympathiek kan overkomen maar door Dahlström ook snel de harten van de kijkers weet te stelen. Liljeberg heeft de wat ingetogenere rol, maar weet met alleen een blik, een lach of een traan al heel veel te zeggen. De typische jaren 90 dingen voelen nostalgisch aan, en de eerste kus tussen Elin en Agnes is een hoogtepunt. Tijdens de film had ik mijn twijfels over de oprechtheid van de gevoelens van Elin, maar in de laatste scènes wist ze me toch te overtuigen. Hoe het verder gaat weet niemand, maar je voelt dat het wel goed gaat komen met Elin en Agnes.

“I didn't kill my wife!”

“I don't care!”

The Fugitive blijft een steengoede film. Een razendsnelle thriller die geen moment tot rust komt. En dat is een groot pluspunt, want sommige onwaarschijnlijke plotontwikkelingen moet je voor lief nemen. En dat doe ik graag, want het verhaal zit ijzersterk in elkaar en het mysterie houdt de kijker tot op het laatst in zijn greep. ‘The One-Armed Man’ is ook wel een begrip geworden natuurlijk (ook door de legendarische televisieserie).

Harrison Ford acteert ijzersterk, maar het is Tommy Lee Jones die de meeste indruk maakt als ijzervreter Samuel Gerard. Alleen al dat stalen gezicht, die weergaloze oneliners en zwarte humor maken het een feest om naar hem te kijken. Met een perfect einde waarin Jeroen Krabbe ook een heerlijke bijrol vertolkt. The Fugitive mag zich met recht een thrillerklassieker noemen.

“I am Gunnery Sergeant Hartman, your senior drill instructor. From now on you will speak only when spoken to, and the first and last words out of your filthy sewers will be "Sir". Do you maggots understand that?”

IJzersterke oorlogsfilm die uit twee delen bestaat maar één duidelijk verhaal te vertellen heeft. Een verhaal over de impact die de oorlog kan hebben op mensen en hier specifiek op mentaal breekbare jonge mannen. Het eerste gedeelte bestaat uit de brute training die de mannen moeten doorstaan om toegelaten te worden tot de Marine Corps. De drill instructor breekt ze keihard af om ze daarna weer langzaam op te bouwen tot soldaten zonder persoonlijkheid. Dat niet iedereen hier tegen kan wordt door Kubrick fantastisch duidelijk gemaakt in de persoon van ‘Gomer Pyle’, die helemaal doordraait. Een geweldig personage en D’Onofrio speelt hem briljant. Die laatste scene op de wc zal me nog lang bijblijven. Wat dit eerste deel ook zo goed maakt is het geniale spel van R. Lee Ermey als drill instructor. Zijn keiharde en nietsontziende monologen zijn legendarisch.

Het tweede deel speelt zich af in Vietnam en alhoewel het begin wat moeizaam verloopt, maakt Kubrick dat in het laatste gedeelte helemaal goed. De helikopterscene is huiveringwekkend, de sluipschutterscene is ontzettend spannend en het einde is gewoonweg briljant. De muziek, de beelden, het Mickey Mouse liedje.... Perfect. Daarnaast ook een dikke pluim voor de decors en de cinematografie want zeker het tweede gedeelte zag er schitterend uit. Kubrick legt op geheel eigen wijze de waanzin van de oorlog vast en het levert een parel van een oorlogsfilm op.

“She is going to be a star!”

Leuke film. Full Out zou je heel badinerend een chickflick kunnen noemen, maar daar doe je de film te kort mee. Het blijft fascinerend om te zien wat turners over moeten hebben voor hun sport, en hun doorzettingsvermogen dwingt respect af.

Door een blessure kan alles als een kaartenhuis in elkaar storten, en dat gebeurt in deze film met Ariana. Ze moet na haar blessure een nieuw doel in haar leven vinden, en ze gaat een groep dansers helpen om nog beter te worden. Leuke dansmoves, aardige acteurs en een vlot verhaal met veel vaart doen de rest. Het is een Amerikaanse film (en waargebeurd) dus het happy end zie je van een kilometer afstand aankomen. Voor deze ene keer helemaal niet erg.

“I told you I only date assholes.”

Mooie film. Netflix heeft met The Fundamentals of Caring een klein en integer pareltje geproduceerd met een bekend onderwerp dat toch fris aanvoelt. Een jongen die lijdt aan een spierziekte en gebonden is aan een rolstoel en zijn depressieve verzorger die samen avonturen beleven, soms is er niet veel meer nodig voor een goede film.

Trevor leert te genieten van de kleine dingen in zijn leven en Ben weet zijn depressiviteit achter zich te laten. Roberts en Rudd spelen hun rollen goed en Selena Gomez is ook sterk. Leuke rol van haar als weglopende puber die van haar hart geen moordkuil maakt. De film kabbelt soms iets veel voort en het einde mist de emotionele impact die een film als Intouchables wel had. Maar dit soort films liggen mij wel en ik ben benieuwd waar Netflix nog meer mee komt in de toekomst.

“Livin' is easy. Livin' is high. All good Americans should come here to die.”

Kleurrijke film met een Audrey Hepburn in topvorm. Ook actrice Kay Thompson is geweldig, en je kunt alleen maar respect hebben voor de manier waarop ze de dansnummers uitvoert. Het geeft Funny Face een shot adrenaline, en dat kan de film soms wel goed gebruiken. De production design en kostuums zijn ook geweldig om naar te kijken, en de locaties die worden aangedaan geven de film iets authentieks. Dat het verhaal dan niet al te veel voorstelt stoort geen moment.

“Whether by knife or whether by gun, losing your life can sometimes be fun.”

Sterk. het eerste gedeelte van Funny Games is geweldig, met een onderhuidse spanning en een verraderlijke kalmte voor de storm. Michael Pitt is 'creepy as hell', en Roth en Watts zijn ook geweldig als echtpaar die te maken krijgt met de moordlustige spelletjes van Pitt en Corbet. Roth heeft gezegd dat hij getraumatiseerd was na het filmen van Funny Games, en ik geloof hem direct.

Na de dood van de zoon van Watts en Roth (fantastische keuze om de moord buiten beeld te houden en alleen het geschreeuw te laten horen) wordt het even wat minder, maar het laatste gedeelte is weer erg sterk. De scene op de boot, en de manier waarop Watts bijna achteloos overboord wordt gegooid, is donker, zeer donker.

“I'm a bagel on a plate full of onion rolls!”

Prima musical. Ik ben eigenlijk niet zo bekend met het werk van Barbra Streisand, maar Funny Girl laat zien wat voor superster ze is. Ze zit in iedere scene, dus ze moet wel goed zijn wil de film slagen. Maar het charisma van Streisand spat van het scherm, en ook de muzieknummers en de production design zijn van de hoogste kwaliteit. De film is te lang en een bepaalde verhaallijn rond Omar Sharif is niet al te interessant, maar gelukkig heeft Funny Girl genoeg sterke punten. Een mooie laatste film van William Wyler.

“Somebody do something! I've got a tank on my ass!”

Dit zesde deel uit de Fast and the Furious franchise gaat op de zelfde voet verder als het vijfde deel en iedereen lijkt zich thuis te voelen in deze nieuwe formule met veel actiescènes, alle personages van andere Fast and the Furious films in één film gepropt, een over the top bad guy, het familie element, mooie dames en veel, heel veel schitterende auto's.

In deze film zien we de terugkeer van Michelle Rodriguez en na één film langs de kant te hebben gestaan is ze weer gelijk in haar element. Haar chemie met Vin Diesel heb ik niet altijd even overtuigend gevonden maar in deze film maken ze dat meer dan goed. Ook Paul Walker en Jordana Brewster zijn weer goed bezig en dat ze nu een kind hebben samen sluit aan bij het familie element waar de franchise zo op leunt. Ook The Rock is gelukkig weer van de partij en steelt nog steeds de show. Ludacris en Gibson moeten voor een komische noot zorgen en doen dat uitstekend, en Gadot en Carano zijn een lust voor het oog en staan hun mannetje. Minpunt is Luke Evans die niet meer dan redelijk is als Shaw, een aardige bad guy maar niet echt memorabel. Maar hé, de actiescènes zijn vet, de dames erg mooi en de kerels ontzettend cool. Gooi er wat humor en gevatte oneliners tegenaan en je hebt weer een actiespektakel van jewelste. Soms hoeft het niet ingewikkeld te zijn als het makkelijk kan...

You thought this was gonna be a street fight? You're goddamn right it is!

Furious Seven gaat weer een stuk verder qua actie dan de vorige delen en alhoewel het er allemaal verschrikkelijk goed uitziet, ben je aan het einde wel helemaal murw gebeukt. Gelukkig weten de acteurs na zeven delen wel raad met dit materiaal en nemen ze het allemaal niet te serieus. De chemie binnen de groep is uitstekend en de rolverdeling is wel duidelijk. In de weinige scènes dat hij meespeelt, steelt 'The Rock' de show en Nathalie Emmanuel is prachtig als Ramsey. Een minpunt was wel de rol van Jason Statham. Na een heerlijke introductie doet hij vrij weinig en komt soms een actiescène invliegen en verdwijnt net zo makkelijk weer. Het gevecht tussen Torreto en Shaw was wel goed gedaan.

De vechtscènes zien er sowieso goed uit en de meeste actiescènes ook. Wanneer een auto van toren naar toren vliegt gaat het alleen mis met de effecten. Het is een understatement om te zeggen dat het er niet echt geloofwaardig uitziet. Het gevecht tussen Michelle Rodriguez en Ronda Rousey is een hoogtepunt en geweldig gechoreografeerd. Het einde trekt alle registers open en je belandt van autoachtervolgingen in vechtscènes en schietpartijen. Je hebt op het einde zelf bijna geen energie meer over. Het tribute aan Paul Walker is mooi gedaan.

Furious 7 is spektakel optima forma. En een geweldige ‘drinking game’. Neem een shot nadat iemand over ‘family’ begint of een one liner dropt en je hebt gegarandeerd een leuke avond.

Ideals are peaceful. History is violent.

Fury is een erg interessante oorlogsfilm die zich concentreert op een groep van vijf man die in een tank moeten zien te overleven. Door hun ogen zien we de gruwelijkheden van de oorlog en de tank zorgt voor een lekker claustrofobische sfeer. Het is verfrissend om te zien dat de vijf man niet alleen als sterke, heldhaftige militairen worden neergezet maar ook als getraumatiseerde, nietsontziende, maniakale mensen van vlees en bloed. Dikke pluim voor de acteurs. Allemaal acteren ze geweldig en de meeste laten een sterk staaltje ‘method acting’ zien (google maar even hoe Pitt, Pena, Bernthal, Lerman maar vooral LaBeouf zich hebben voorbereid op hun rol).

Don (Brad Pitt), Boyd (Shia LaBeouf), Trini (Michael Pena), Grady (Jon Bernthal) en rookie Norman (Logan Lerman) moeten in de tank ‘Fury’ de Amerikaanse militairen beschermen van aanvallen van de Duitsers en Duitse tanks uitschakelen. Dat het leven in een tank geen pretje is wordt snel duidelijk en Ayer schuwt de expliciete, harde beelden van de oorlog niet. De actiescènes zijn dan ook dik in orde maar vooral de groepsdynamiek is interessant. Allemaal zijn ze getraumatiseerd van de oorlog en rookie Norman zal dit uiteindelijk ook aan den lijve ondervinden. Dit komt samen in de briljante scene rond de groep en twee Duitse vrouwen. De scene begint rustig met Don en Norman die een soort van connectie hebben met de twee Duitse vrouwen. Het is vriendelijk en Norman wordt zelfs het bed ingetrokken door één van de Duitse vrouwen. Wanneer de andere drie groepsleden binnenkomen veranderd de sfeer en komen de frustraties en ergernissen bovendrijven. Als Trini zijn monoloog afsteekt over paarden staat het kippenvel op je arm. Ayer kiest ervoor om hier de verhoudingen binnen de groep duidelijk te maken en het werkt uistekend.

Het einde is een uitbarsting van geweld. De spanning wordt goed opgebouwd en het is allemaal schitterend gefilmd. Door de scène met Norman die wordt gespaard door een Duitser wordt de cirkel door Ayer rondgemaakt. De jonge, naïeve, passieve Norman wilde eigenlijk ver van de oorlog wegblijven, maar wordt gedwongen verschrikkelijke daden te verrichten en veranderd hierdoor in een heldhaftige maar getraumatiseerde jongeman. Door Norman te sparen laat Ayer zien aan Norman en de kijker dat ook in een oorlog toch nog een moment van compassie en vergiffenis kan zitten.