Opinions

“Have you done your homework?”

“School's canceled on account of the aliens.”

Matig. Het uitgangspunt van The Day the Earth Stood Still is best interessant, maar zoals zo vaak is alleen een interessant idee niet genoeg. Connelly en Reeves doen hun best, maar het materiaal dat ze krijgen is matig en onvoldoende om indruk te maken. Een rommelig script, saaie en onuitstaanbare personages die de domste dingen doen, en soms barslecht acteerwerk. De Aarde is nog nooit zo saai bijna aan zijn einde gekomen.

“Get them back to daylight.”

Redelijke rampenfilm. Het grote manco van Daylight zijn de bloedirritante en onuitstaanbare personages. Stallone is de held en Brenneman doet het ook goed, maar voor de rest halen de personages het bloed onder je nagels vandaan. De hond is nog het sympathiekst. De ineenstorting van de tunnel en de special effects zien er behoorlijk uit, en er zitten ook wel wat spannende momenten in de film. Probleem is alleen dat het je weinig kan schelen wat er met deze personages gebeurd. En dat is toch wel belangrijk.

“Nobody's perfect. There was never a perfect person around. You just have half-angel and half-devil in you.”

Schitterende film van Malick. Op één of andere manier kan ik Malick's vroegere werk (Badlands, Days of Heaven) beter waarderen dan zijn latere werk. Days of Heaven barst van de sfeer, en de beelden van de uitgestrekte landschappen, de ondergaande zon en het landhuis zorgen voor een bijna melancholisch gevoel.

Je voelt dat de emoties bij deze personages steeds meer aan de oppervlakte komen, en de uiteindelijke explosie is onvermijdelijk. Gere en Shepard zijn sterk, maar vooral Adams maakt indruk als een vrouw die klem zit tussen haar gevoelens voor deze twee mannen. Het is een menselijk verhaal, en Malick weet er het maximale uit te halen. Het einde komt niet als een verrassing, en het feit dat Abby uiteindelijk weer op een trein springt op weg naar een nieuwe locatie en een nieuw leven (en man?) is veelzeggend.

“That's what I love about these high school girls, man. I get older, they stay the same age.”

Schitterende film. Je kijkt eigenlijk de hele tijd alleen maar naar een dag in het leven van een stel (op het eerste gezicht niet bijzondere) tieners, maar dit wordt door Linklater wel op een fantastische manier getoond. Want Dazed and Confused heeft een heerlijk relaxt sfeertje, fantastische muziek en leuke personages. En acteurs die perfect gecast zijn.

Veel blowen, voor het eerst verliefd worden, de macho uithangen, meisjes versieren, 'ontgroend' worden, de druk om bepaalde toekomstkeuzes te maken etc. Het is allemaal al eens vaker gedaan, maar in de handen van Linklater en acteurs als London, Cochrane, Wiggins, Jovovich, Affleck en McConaughey (all right, all right, all right) wordt het al snel iets speciaals. En de muziek maakt het helemaal af.

De Rouille et d'Os

Mooi. De Rouille et d'Os is een realistische en oprechte film over twee personen aan de onderkant van de samenleving, die beide moeite hebben om een connectie te maken met andere mensen. Maar zodra Alain en Stéphanie elkaar ontmoeten voel je de band, en Cotillard en Schoenaerts zijn geweldig. Alain kan elk moment ontploffen, maar in de buurt van Stéphanie zie je ook zijn menselijke en liefdevolle kant. Stéphanie heeft een voorkeur voor gevaar en een neiging tot zelfdestructie, en waarom ze voor Alain valt is daarom wel te begrijpen. Het laatste gedeelte had twee kanten op kunnen gaan, maar het feel good einde vond ik wel passend.

“Don't you believe me?”

Laat drie klasse acteurs hun ding doen op een klein zeiljacht, en het resultaat is een ijzingwekkende thriller. Kidman en Neill zetten twee sympathieke personages neer, en Zane is maniakaal straalt constant dreiging uit. Vooral de transformatie van Kidman, van getraumatiseerde vrouw tot iemand die voor zichzelf opkomt en kracht uitstraalt, is indrukwekkend. De regie van Noyce is vlijmscherp en ontdaan van onnodige ballast, en de oceaan en een klein zeiljacht zorgen voor een spannende setting. Het einde kent wat clichés, maar gelukkig is Dead Calm voor de rest erg sterk.

“I never thought about it before. Revenge…’”

Aardig. Dead Man Down heeft een wat vreemde combinatie van drama, keiharde actie en zwartgallige humor, maar het werkt voor het grootste gedeelte wel. Colin Farrell is altijd goed in dit soort rollen en hetzelfde geldt voor Rapace. Het is een apart stel, maar het werkt. Het script is het standaard wraak/onderwereld verhaal, maar regisseur Oplev heeft wel een duidelijke visie voor hoe het eruit moet zien. Sfeervol, donker en actievol, zoals ik dit soort films graag zie.

“The missiles are flying. Hallelujah, Hallelujah!”

Aardige film van David Cronenberg. Hij heeft betere films gemaakt, maar vooral qua regie, sfeer en acteerwerk is The Dead Zone erg sterk. Het verhaal zelf (van Stephen King) is niet geweldig, en tot ongeveer een uur in de film vond ik het wat tegenvallen. Christopher Walken maakt alles beter, maar zelfs hij heeft moeite om de aandacht vast te houden. Gelukkig wordt het tegen het einde een stuk beter, en vooral Martin Sheen verdient daar de credits voor. Het geeft de film een focus, die tot het einde wordt vastgehouden.

“I had another Liam Neeson nightmare. I kidnapped his daughter and he just wasn't having it.”

“They made three of those movies. At some point you have to wonder if he's just a bad parent.”

Deadpool blijft ontzettend vermakelijk. De intro zet al gelijk de toon voor een excentrieke en absurde filmbelevenis vol met excessief geweld, inside jokes, seks, humor, grof taalgebruik en de ‘4de muur’ die regelmatig wordt gebroken. Het verhaal is redelijk standaard, met een superheld die het gemunt heeft op een bad guy die hem heeft verminkt, en daarbij niet opkijkt van een ledemaat meer of minder. En natuurlijk is er de liefde in de vorm van Morena Baccarin, die de gekte goed aanvoelt en leuk meedoet met Reynolds.

Reynolds zelf is fantastisch, en aan alles is te zien dat dit een passieproject voor hem is. De film heeft ook een serieuze ondertoon met de kanker van Wade Wilson, maar Reynolds is zo ad rem, humoristisch en grofgebekt dat zelfs op deze momenten de lach nooit ver weg is. De actiescènes zijn sterk gefilmd, en er wordt veel gebruik gemaakt van slow motion actiescenes en close ups. De link met X-Men is aardig, en de grap over het geringe budget van de film gaat nooit vervelen. Deadpool is duidelijk het excentrieke broertje uit de Marvel stal waar ieder familielid op neerkijkt. Gelukkig gaat Deadpool gewoon zijn eigen weg, en trekt het weinig aan van wat anderen van hem vinden.

“I hope the Academy is watching.”

Uitstekende sequel. Deadpool 2 is wat groter en omvangrijker dan de eerste film, maar de sfeer blijft hetzelfde. Knotsgek, inventief en meestal hilarisch. De door James Bond geïnspireerde opening credits zijn briljant, en hetzelfde geldt voor de scene waarin de leden van de X-Force uit een vliegtuig springen.

Ryan Reynolds is gewoon Deadpool, en Brolin is een prima Cable. Zazie Beeth is een uitstekende toevoeging als Domino, maar ze had van mij nog wel wat meer schermtijd mogen hebben. Hetzelfde geldt voor Morena Baccarin, want haar (weinige) scènes met Reynolds laten zien dat dit duo nog steeds het hart van de franchise vormt. Naast alle inside jokes, de cameo's (McAvoy, Pitt, Damon, Jackman etc.), de sterke actiescènes en alle andere vermakelijke onzin, zorgen zij en de rest van de cast ervoor dat je ook echt meeleeft met de personages. 'This is a family film after all…'.

“Two weeks together, that's all it took, two weeks for me to fall in love with you.”

Richard Jenkins zorgt er bijna in zijn eentje voor dat Dear John het aanzien meer dan waard blijft. Films en boeken van Sparks kun je uittekenen, en Dear John heeft ook weer alle bekende elementen. Het grootste probleem is alleen dat Tatum en Seyfried niet helemaal goed uit de verf komen, en van chemie tussen beide is geen sprake. De plotontwikkelingen zijn zelfs voor een Sparks film wat vergezocht, en het wordt op een gegeven moment zelfs lachwekkend (iets met trouwen omdat iemand kanker heeft en het verkopen van munten). Tatum en Seyfried zijn afzonderlijk van elkaar wel goed, en Jenkins maakt alles waarin hij zit beter.

“Dear white people, this just in: Dating a black person to piss off your parents is a form of racism.”

De serie Dear White People is voor mij één van de betere series van 2017 tot nu toe. Daarom was ik ook benieuwd naar de gelijknamige film van dezelfde regisseur en sommige acteurs. Hoofdrolspeelster is hier alleen Tessa Thompson als Samantha White.

De serie maakt van een serieus onderwerp een intelligente satire, zonder het onderwerp te bagatelliseren. Een delicate balans, die regisseur Simien geweldig weet te bewaren. De film is wat serieuzer en komt daardoor op momenten ook wat prekerig en belerend over. De acteurs zijn allemaal wel uitstekend op dreef, maar iets meer satire en relativering had wel gemogen.

“Rule one: The human whose name is written in this note shall die.”

Ontzettend zonde dat hier geen betere film van gemaakt is. Het idee achter Death Note is interessant en Wingard heeft er ook geen hele slechte film van gemaakt. Maar ik heb toch het idee dat hier veel meer in had gezeten.

Death Note oogt gehaast, propvol en de personages en hun onderlinge band/strijd worden matig uitgewerkt. Ik heb de anime niet gezien, maar blijkbaar was de psychologische strijd tussen Light en L zeer interessant. Dat komt in de film niet echt naar voren. Audiovisueel vond ik het allemaal wel sterk gedaan, en de high school setting werkt op zich ook wel. En het acteerwerk van Wolff, Stanfield, Qualley, Whigham en Dafoe is prima. Maar Death Note heeft te veel plotselinge karakterveranderingen en vreemde plotontwikkelingen, en de film hangt als los zand aan elkaar. Een beter script had de film goed gedaan.

“Long Live Stalin!”

“Stalin's Dead! Malenkov's in charge!”

“Long live Malenkov!”

Heerlijke satire die zich afspeelt rond het overlijden van Josef Stalin. Al zijn vertrouwelingen willen de macht overnemen, en The Death of Stalin ontvouwt zich tot een zeer zwarte komedie waarin iedereen elkaar manipuleert en te slim af probeert te zijn. Over een moord hier en daar wordt ook niet moeilijk gedaan.

Het is vreemd om al die bekende Amerikaanse en Engelse acteurs Russen te zien spelen, maar omdat het satire is en niet alles even serieus wordt genomen kon ik er wel in meegaan. Acteurs als Buscemi, Considine, Tambor, Beale, Isaacs en Kurylenko hebben de grootste lol, en ze weten wel raadt met de vlijmscherpe en briljante dialogen die ze voorgeschoteld krijgen. De scriptschrijvers waren in topvorm.

“I'm ok!”

Tarantino op z'n best. Death Proof is niet voor iedereen, dat is vanaf de allereerste scene duidelijk. Maar ik heb genoten van de film, en het is Tarantino zoals ik hem graag zie. Het is nog meer pulp dan normaal, en vanaf het begin met de vreemde overgangen, de zichtbare krasjes en het soms uitvallen van audio weet je dat je naar een ‘Tarantino classic’ zit te kijken. Zoals gewoonlijk zit het verhaal simpel in elkaar, maar het zijn de lange dialogen/monologen, de acteerprestaties, en gewoon de knettergekke hersenspinsels van Tarantino die het leuk maken. Zo'n scene met twee auto's die op elkaar botsen, waarbij je 4 of 5 keer achter elkaar ziet hoe iedereen doodgaat is puur genieten. Ook de zwart-wit opening van het tweede gedeelte, waarbij het opeens overgaat in kleur, zijn van die kleine dingen die het zo interessant maken om naar een Tarantino film te kijken.

Een autoracer heeft het gemunt op vrouwen, en de film is opgedeeld in twee gedeeltes. Met de altijd sterke Kurt Russell als gemene deler. Maar dit is een film waar de actrices excelleren, en Ferlito (nee, niet alleen voor de lapdance), Bell, Dawson, Poitier, McGowan en Winstead zijn allemaal geweldig. Vooral Bell is fantastisch en de typische Tarantino humor is voor haar gemaakt. En ze is in het echte leven ook een stuntvrouw, wat in deze film wel goed uitkomt. Death Proof is de laatste Tarantino film die ik nog moest zien en ik kan het nu eindelijk zeggen, de man weet geen slechte films te maken.

“Look at you. You look like one of us. Look what I made you.”

Wraakfilm die leentjebuur speelt bij veel verschillende films. Taxi Driver vooral, en het laatste gedeelte is dan ook het beste gedeelte van de film. De bad guys en de politie doen weer de domste dingen, en Bacon's karakter verandert iedere minuut van persoonlijkheid lijkt het wel. De actiescènes zien er wel goed uit, en de acteurs doen het goed. En dat maakt van Death Sentence een vermakelijke wraakfilm, met alle bekende elementen.

“Are you that doctor?”
“I am that doctor. And right now, I'm your doctor.”

13 in een dozijn wraakfilm. Bruce Willis als brave en pacifistische huisvader is natuurlijk ongeloofwaardig, en de man is zichtbaar opgelucht als hij eindelijk weer met geweren mag spelen. Willis doet het aardig, maar hij is gewoon geen acteur voor dramafilms. De brute actie vergoedt wel wat maar het pro-geweld/wraak/geweer einde is belachelijk, en ik snap dat veel mensen er aanstoot aan nemen. Als er voor een dramatisch einde was gekozen had ik het de film nog wel vergeven, maar dit feel good 'ga lekker verder met mensen kapot schieten' einde is belachelijk. De rol van Dean Norris als politieagent, en zijn scene met Willis op het laatst, zegt eigenlijk alles.

“Maybe it's not always a blessing to survive.”

Sterke film. Het heden en verleden lopen niet altijd even vloeiend in elkaar over, maar spannend en sfeervol is het zeker. Vooral het gedeelte in Berlijn met de gijzeling van Dieter Vogel levert vuurwerk op. Het zijn overigens wel de vrouwen die deze film kleur geven. Chastain en Mirren zijn zulke fantastische actrices, dat acteurs als Worthington, Csokas en Wilkinson erbij verbleken.

Ze lijken allemaal totaal niet op elkaar, maar dat vergeet ik gemakshalve maar even. De verhaallijn in het Berlijn van de jaren 60 is trouwens wel een stuk sterker dan de verhaallijn die plaatsvindt in het heden. De spanning is soms om te snijden en Chastain en Christensen zijn weergaloos samen. Het einde komt wat geforceerd over, maar voor de rest is dit een vakkundig gemaakte thriller.

“Are you free tonight?”

Stijlvolle film die vooral visueel en qua sfeer hoge ogen gooit. En het acteerspel van McGregor, Williams en vooral Jackman houdt het ook lang boeiend om naar te kijken. Het eerste gedeelte van Deception is het sterkst, met McGregor die een man speelt die eenzaam en ongelukkig is, en door een geheime seksclub weer wat spanning in zijn leven weet te brengen. Dit gaat natuurlijk fout, en hetzelfde geldt een beetje voor de film. Het wordt steeds ongeloofwaardiger, en zelfs de twists zijn voorspelbaar (de hoofdpersoon gaat natuurlijk niet dood als er nog 20 minuten speeltijd is). Gelukkig blijft het een sfeervol geheel met sterk acteerspel.

“Now you see how that works? She screwed with the sharks, and now the sharks, they're screwing with us.”

Redelijke haaienfilm die zichzelf gelukkig niet al te serieus neemt. De spanning wordt goed opgebouwd en wanneer na veertig minuten de hel losbreekt wordt Deep Blue Sea een cocktail van gruwelijke moorden en zwarte humor. Er worden een aantal personages geïntroduceerd en de volgorde waarin ze vermoord worden is nog best verrassend (gezien de bekende acteurs die langskomen). De acteurs doen het aardig en vooral LL Cool J heeft een leuke rol. De special effects zijn spuuglelijk en het verhaal is belachelijk, maar daar gaat het in dit soort films ook niet om. Puur entertainment.

“Life will go on, we will prevail.”

Ouderwetse rampenfilm. Deep Impact is al ontelbare keren op televisie geweest, maar toch blijf ik altijd wel even hangen als de film voorbij komt. De ondergang van de aarde is altijd wel voer voor een leuke film, en regisseur Leder weet een rampenfilm af te leveren vol vaart, leuke personages, goede acteurs en zelfs wat emotionele momenten.

Wat ik ook wel kan waarderen, is de korte speelduur en dat Leder er geen bombastisch spektakel van heeft gemaakt. Deep Impact voelt op sommige momenten opvallend intiem en de personages staan voorop. Deze keer geen bombastisch CGI spektakel. En met acteurs als Duvall, Cromwell, Leoni en Freeman kun je het nooit fout doen. Prima film.

Deepwater Horizon

Indrukwekkend. Regisseur Peter Berg staat bekend om zijn films vol bombastische actiescènes en patriottisme, maar met Deepwater Horizon maakt hij een ingetogen en integer gemaakte film. Voor zijn doen dan. Natuurlijk zijn daar op het laatst weer de foto's van de overledenen (ondersteunt door sfeervolle muziek) en natuurlijk zijn er weer karikaturale bad guys en heroïsche good guys (zelfs in deze film).

Maar het overheerst hier niet en je voelt het respect voor de mensen die deze tragedie hebben moeten ondergaan. En gelukkig ziet het er allemaal spectaculair uit en de film bulkt van de spannende scènes. Als Peter Berg losgaat met zijn actiescènes, dan gaat hij ook echt los. En met acteurs als Russell en Malkovich kun je het niet snel fout doen. Prima film over een verschrikkelijke menselijke- en milieuramp.

“A deer has to be taken with one shot. I try to tell people that but they don't listen.”

Fascinerende en indrukwekkende film. Mensen die hier een oorlogsfilm verwachten, komen van een koude kermis thuis. The Deer Hunter is een menselijk drama over drie vrienden uit Pennsylvania en de sporen die de Vietnam oorlog op hun achterlaat.

Het lange eerste gedeelte is daarom ook van cruciaal belang om de onbezorgde en gelukkige kant van Michael, Steven en Nick te zien. Voordat de Vietnam oorlog, gevangenschap en Russian roulette de levens van de drie verwoest. Er zitten een aantal weergaloze scènes in, maar het is vooral het sfeervolle geheel dat indruk maakt. Met Savage, Streep, Cazale en vooral De Niro en Walken die hier één van hun beste rollen spelen. Met een ongelooflijk sterk einde dat je bijblijft.

Defiance

Prima film. Dit soort films over de Tweede Wereldoorlog met nog niet echt bekende verhalen kan ik altijd wel waarderen. De acteurs zijn geweldig en vooral Schreiber en Craig bijten zich vast in hun rol. Ook Bell doet het uitstekend.

Het is soms wat langdradig en de accenten van de acteurs zijn een beetje hit and miss maar de spanning en dreiging, de schitterende landschappen en de mooie muziek maken veel goed. De actiescènes zijn goed geschoten en erg spannend. De cinematografie is mooi met veel besneeuwde landschappen en veel bos wat voor een naargeestige sfeer zorgt. Nogmaals, een stukje geschiedenis wat niet heel erg bekend is maar wat verteld moet worden.

“I had two serious girlfriends... and then some other smattering of other women.”

Toch wel een beetje een guilty pleasure. De film heeft een onweerstaanbare charme over zich en het verhaal heeft een originele invalshoek dat zich als een liefdesmysterie ontrafelt. Met wie Will zou moeten eindigen was voor mij al snel duidelijk (Isla Fisher duh) maar wie de moeder was blijft lang onduidelijk.

De film heeft door de setting (de Amerikaanse presidentsverkiezingen in de jaren 90) en de muziek een nostalgisch sfeer over zich en door het straffe tempo zakt de film nergens in. Reynolds is altijd wel sterk en heeft zeker met Weisz en Fisher een leuke chemie. Breslin is als dochter iets te slim voor haar leeftijd maar ze doet het aardig en zeker op het laatst heeft ze een aantal aardige momenten. De film gaat niet heel diep en soms is het allemaal wel heel erg kort door de bocht, maar op een één of andere manier stoor ik mij er gewoon niet aan bij deze film. Onweerstaanbaar inderdaad…

“We've got some unique time constraints.”

Prima film met een intrigerend uitgangspunt. Op een gegeven moment wordt er volgens mij een loopje genomen met de eigen logica, maar spannend en uiterst vermakelijk blijft het zeker. Washington is gemaakt voor dit soort rollen en weet de film probleemloos te dragen.

Hij heeft ook een goede chemie met de andere acteurs en de film heeft een flinke dosis humor. De actiescènes zien er ook goed uit en New Orleans is een mooi decor. Het (beperkt) reizen in de tijd geeft de film wel een extra dimensie en wordt goed uitgewerkt. De film vliegt niet uit de bocht maar houdt het simpel. Spetterende actie, een vleugje sci-fi, humor en Washington. Geen slechte combinatie.

“Sometimes you have to lose yourself 'fore you can find anything.”

IJzersterke klassieker over vier vrienden die besluiten de natuur in te trekken en met een kano een ruige rivier te trotseren. Men vs. nature, en de vier mannen uit de grote stad komen er tijdens hun trip op een keiharde manier achter dat hier andere wetten gelden. Zeker als ze twee hillbilly’s ontmoeten.

Deliverance is een film over jezelf leren kennen onder moeilijke omstandigheden, overleven, schuld, vergeving en boetedoening. De cinematografie is schitterend, en vooral de scènes rond de rivier en het kanovaren zijn uitstekend in beeld gebracht. De film heeft zijn spannende momenten en ook hier weet regisseur Boorman indruk te maken. Met acteurs als Voight, Reynolds, Cox en Beatty die je vanaf het begin weten mee te nemen in hun in het begin nog plezierige trip, die uitmondt in een nachtmerrie. Letterlijk.

Delivery Man

Een man met 533 kinderen. Dat is op zich een interessant uitgangspunt voor een waanzinnige komedie. Maar Delivery Man is vooral saai en inspiratieloos, en natuurlijk heb je weer een verhaallijn over een man die eindelijk volwassen moet worden. Het is allemaal belachelijk, maar de film brengt het met de serieusheid van een arthouse drama. Alleen Chris Pratt weet de juiste toon aan te slaan. Het sentimentele en zoetsappige einde kan je uittekenen.

Demain Tout Commence

Fijne feel good film waarbij je het naderend onheil bijna kan voelen. Demain Tout Commence wordt nergens een drama en de luchtige toon blijft, maar door een aantal twists in het verhaal wordt de gemoedstoestand van de kijker wel flink op de proef gesteld. Gelukkig hebben we altijd de lach en het charisma van Omar Sy nog, die samen met de jonge Colston een geweldig duo vormt als vader en dochter.

Poésy is als moeder wat minder, maar dat ligt ook aan haar matig uitgewerkte rol. Het is ook wel belangrijk dat je je kritische bril thuislaat, want alleen al in de eerste 20 minuten springt de film van de ene onrealistische plotontwikkeling in de andere. Maar ondanks alle dramatische twists op het einde (de dood van Gloria, de wat vreemde voogdijzaak, de vaderschapstest) wil Demain Tout Commence je met een goed gevoel achterlaten. En dat lukt.

“Dear Champion Vending Company: I put five quarters in your machine and proceeded to push B2, which should have given me peanut M&M's. Regrettably, it did not. I found this upsetting, as I was very hungry, and also my wife had died ten minutes earlier.”

Jake Gyllenhaal mag weer een vreemde rol aan zijn cv toevoegen en dit zijn de rollen waarin hij excelleert. Vreemde snuiters met ook een menselijke kant die moeten proberen een trauma te verwerken. Demolition heeft een erg vreemd uitgangspunt maar door het verhaal menselijk en down to earth te houden, ging ik wel mee in het vreemde verwerkingsproces van Davis, een man die zijn vrouw heeft verloren.

Ook Watts is goed en vooral de interactie tussen Gyllenhaal en Lewis (die het zoontje van Watts speelt) was uitstekend uitgewerkt. Ik vond Watts sterk acteren, maar haar karakter wordt niet goed uitgewerkt en vooral op het laatst heeft ze weinig meer te doen. Maar gelukkig is Gyllenhaal wel top en hij weet moeiteloos de aandacht vast te houden. Demolition is een mooie film over een man met een vreemd maar toch ook herkenbaar verwerkingsproces.