Death Wish (2018)

Wat Taken en Law Abiding Citizen goed deden, doet Death Wish slecht. Bruce Willis kan niet acteren en daardoor leef je jezelf niet in de film in. Vooral omdat Bruce geen emoties kan tonen, maakt dit dat ik de emotionele binding mis. Daarnaast is het verhaal niet alleen flinsterdun, het is ook nog eens saai. De gehele film voelt leeg aan en je hebt het gevoel alsof je flarden van andere films (zoals bovenstaande) ziet, waarbij alles gewoon verknalt is. Met meer opbouw en spanning had ik er een beetje doorheen kunnen kijken, maar dit is niks. Dit is geen film die met hart en ziel is gemaakt.

De titel en de naam van de hoofdpersoon is hetzelfde. En ja, mevrouw Kersey sterft na een overval. Maar verdere gelijkenissen met het veel en veel betere origineel zijn er niet. Het scenario van Joe Carnahan verspilt veel teveel tijd met het introduceren van de Kerseys en hun gelukzalige familieleventje en veel te schenkt onvoldoende aandacht aan de transformatie van de levensreddende chirurg naar de levensbeëindigende moordmachine. Het resultaat is een ordinaire wraakthriller waarbij Eli Roth zich vooral concentreert op het zo spectaculair mogelijk in beeld brengen van het bloedvergieten en heeft nauwelijks interesse in de morele vraagstukken die 'The Grim Reaper' oproept. De regelmatige terugkerende en zichzelf herhalende collage van radio- en tv-commentatoren bevestigt alleen maar de oppervlakkigheid van deze dertien-in-een-dozijn-actiethriller.

Gisteren gekeken in de bios, ik heb me prima vermaakt! Misschien heeft het met de verwachtingen te maken vooraf. Ik lees dat veel mensen hier vinden dat Wilis slecht acteert, dat het verhaal weinig om het lijf heeft, dat het ongeloofwaardig is, enzovoort. Maar goed, dat is min of meer wat ik verwachte bij deze film: een straight forward story over een gefrustreerde karikaturale man die het heft in eigen hand neemt. De oorzaak van zijn pijn wordt goed neergezet, de wat kleffe familiescenes hielpen mij in ieder geval sympathie op te brengen voor zijn personage. De spanning tijdens de inbraak vond ik ook goed neergezet. Zijn transformatie van rechtschapen levensredder naar gewetenloze moordenaar gaat wel erg snel, maar door de ietwat komsiche noot kan ik dit prima plaatsen. De film neemt zichzelf niet altijd te serieus, en Wilis’ gevatte opmerkingen naar zijn psychiater onderstrepen dat. De invloed van social media, waar mensen als snel als helden of als schurken worden afgespiegeld, wordt slim meegenomen, net als de diverse opvattingen van de dj’s. Echter, wie diepzinnige antwoorden zoekt komt bedrogen uit. Die worden hier niet geboden. De meningen die geuit worden lijken dan ook meer bedoeld om de status van de Grim Reaper te onderstrepen, dan om zijn handelen moreel te verantwoorden. Mijn kritiek op de film is juist dat het wel wat meer over de top had gemogen. De scene in de garage vond ik goed wat dat betreft: duidelijk machtsvertoon en een grove wraakactie vanwege het onrecht dat hem aangedaan is. de film vond ik dus bij vlagen juist té realistisch. Een meer Tarantino/Rodriquez -achtige aanpak had deze film beter gemaakt. Want dat was het gevoel dat ik kreeg bij het zien van de trailer.