Opinions

Dirty Dancing

Dit moet toch wel één van de slechtste remakes zijn die ik ooit heb gezien. De originele Dirty Dancing was geen meesterwerk, maar het had tenminste wel Grey en Swayze. Breslin en Prattes zijn echt barslecht, en van chemie is geen sprake. Breslin was leuk als kindactrice in verschillende films, maar dit kan echt niet. Niet iedereen kan een Drew Barrymore zijn, zo blijkt maar weer. Maar alle acteurs acteren matig, en de regie en het script zijn inspiratieloos.

“You've seen a general inspecting troops before haven't you? Just walk slow, act dumb and look stupid!”

Vakkundig gemaakte oorlogsfilm die een serieus onderwerp en oorlogsgeweld knap weet te combineren met wat luchtige en humoristische momenten. The Dirty Dozen bestaat eigenlijk uit twee gedeeltes, met het eerste gedeelte dat bestaat uit de training, en het tweede gedeelte waarin de film zich ontwikkelt tot een avontuurlijke oorlogsfilm.

Hard en compromisloos, maar ook avontuurlijk en spannend. Het eerste gedeelte doet denken aan Full Metal Jacket, maar Major Reisman (de fantastische Lee Marvin) is geen keiharde drill sergeant. Ook de andere acteurs doen het goed, en ondanks de lange speelduur vliegt de tijd voorbij. Knap werk van Robert Aldrich.

“Party till you're pregnant!”

Film van een bedenkelijk niveau. Soms leuk, maar vaker pijnlijk ongrappig. De acteurs hebben er zin in en dat zorgt ervoor dat de film nog een beetje het aanzien waard blijft. Dat De Niro voor dit soort rollen kiest is jammerlijk, maar de man is als weduwnaar die wel weer zin heeft in een verzetje na de dood van zijn vrouw het lichtpuntje in een voor de rest matige cast.

Efron, Deutch, Plaza… Het houdt niet over. Alleen Mantzoukas heeft nog wel een geinige rol. De avonturen die Efron en De Niro tijdens Spring Break beleven hebben hun vermakelijke momenten, maar vaker gaat het ver over het randje van wat nog als humor kan worden beschouwd. Daar kan zelfs De Niro niets aan veranderen.

“There is one question, Inspector Callahan: Why do they call you "Dirty Harry"?”

Clint Eastwood als Dirty Harry, een iconisch personage waar iedereen wel eens van gehoord heeft. Anno 2018 heb je ontelbare van dit soort eigenzinnige politieagenten voorbij zien komen, maar allemaal zijn ze schatplichtig aan Dirty Harry. En terecht, want Eastwood is weergaloos in de rol en mag zijn cowboy/western aanpak lekker doortrekken naar de straten van San Francisco. Het verhaal is conventioneel en de moordenaar is niet de slimste en meest charismatische bad guy die je ooit hebt gezien. Maar Eastwood en de wat grauwe en donkere sfeer (en cinematografie) maken veel goed.

“Wake up Ms. Creed, it's breakfast time!”

Lekkere rauwe Britse misdaadfilm waarin drie personages elkaar de hele tijd te slim af proberen te zijn. De ontvoerde vrouw probeert de twee ontvoerders tegen elkaar uit te spelen, en de twee ontvoerders komen onder steeds grotere druk te staan. En ieder personage lijkt wel een verborgen geheim of band met een ander te hebben.

Dit alles wordt overgoten met genoeg spanning en een heerlijke kille en klinische sfeer. Het acteerwerk van Arterton, Marsan en Compston is ook ijzersterk, en het is verfrissend dat zelfs Arterton (die ontvoerd wordt) niet altijd even sympathiek is. Tegen het einde verliest Alice Creed wat aan geloofwaardigheid, maar tegen die tijd zit je al helmaal in het verhaal.

The Disappearance of Eleanor Rigby

Een interessant experiment. Dat kan je deze films van regisseur Ned Benson wel noemen. De relatie van Eleanor (Jessica Chastain) en Conor (James McAvoy) ligt in duigen na het overlijden van hun zoontje. Hoe beide ermee omgaan wordt in twee films uit de doeken gedaan vanuit het perspectief van Him en Her. Ik zou geen favoriet kunnen noemen want beide films hebben zijn sterke en zwakke punten. Him heeft het voordeel dat je alles voor het eerst ziet en meemaakt en de zoektocht naar Eleanor maakt het wat mysterieus en Her heeft een iets diepere emotionele lading en de sterke Chastain. Beide hebben personen waar ze mee kunnen praten en hun gevoelens mee kunnen delen. Conor heeft zijn vader (Ciarán Hinds) en vriend Stuart (Bill Hader) en Eleanor heeft haar vader (William Hurt) en haar docente (Viola Davis). Beide films hebben ook wat zwakke punten. Met de inventieve verhaalstructuur had wat meer gedaan kunnen worden en de films nemen wel erg hun tijd met veel langgerekte scènes zonder dialoog en het vele staren van personages in het luchtledige. Vooral in Her is het op sommige momenten meer een invuloefening en begint het allemaal een beetje saai te worden. De films zijn wel erg vlak en het is moeilijk om met de personages mee te leven. Iets meer emotie in het acteren en de dialogen had wel gemogen. Het einde is prachtig en wordt ondersteund door sterke muziek. Een ingenieus experiment maar ook een beetje een gemiste kans

The Disappearance of Eleanor Rigby

Een interessant experiment. Dat kan je deze films van regisseur Ned Benson wel noemen. De relatie van Eleanor (Jessica Chastain) en Conor (James McAvoy) ligt in duigen na het overlijden van hun zoontje. Hoe beide ermee omgaan wordt in twee films uit de doeken gedaan vanuit het perspectief van Him en Her. Ik zou geen favoriet kunnen noemen want beide films hebben zijn sterke en zwakke punten. Him heeft het voordeel dat je alles voor het eerst ziet en meemaakt en de zoektocht naar Eleanor maakt het wat mysterieus en Her heeft een iets diepere emotionele lading en de sterke Chastain. Beide hebben personen waar ze mee kunnen praten en hun gevoelens mee kunnen delen. Conor heeft zijn vader (Ciarán Hinds) en vriend Stuart (Bill Hader) en Eleanor heeft haar vader (William Hurt) en haar docente (Viola Davis). Beide films hebben ook wat zwakke punten. Met de inventieve verhaalstructuur had wat meer gedaan kunnen worden en de films nemen wel erg hun tijd met veel langgerekte scènes zonder dialoog en het vele staren van personages in het luchtledige. Vooral in Her is het op sommige momenten meer een invuloefening en begint het allemaal een beetje saai te worden. De films zijn wel erg vlak en het is moeilijk om met de personages mee te leven. Iets meer emotie in het acteren en de dialogen had wel gemogen. Het einde is prachtig en wordt ondersteund door sterke muziek. Een ingenieus experiment maar ook een beetje een gemiste kans

“I did not hit her. It's not true. It's bullshit! I did not hit her. I did not… Oh, hi Mark.”

De making of van één van de slechtste films ooit geproduceerd. Een meesterzet van de makers is om hier een komedie van te maken, want The Disaster Artist heeft veel momenten waar de tranen gewoon over je wangen rollen van het lachen. James Franco maakt niet de fout om van Tommy Wiseau een karikatuur te maken en geeft hem ook wat menselijks mee. Zonder afbreuk te doen aan het absurde en mysterieuze karakter van de man.

De eerste drie kwartier is vooral opbouw, maar wanneer Wiseau en Greg (Dave Franco) beginnen met het maken van The Room leeft de film op. Schitterende bijrollen ook van Rogen, Scheer, Weaver en Graynor. The Disaster Artist is het grootste gedeelte van de tijd een maffe, energieke en absurde komedie, maar het is ook gewoon een mooie film over twee mannen die hun dromen willen najagen. Zonder talent, maar met genoeg doorzettingsvermogen.

“Everything you do, someone out there can see.”

Sterke film. Disconnect laat op een tragische en interessante manier de gevaren van het internet en sociale media zien. Alle verhaallijnen zijn deprimerend en triest, en je moet wel tegen een portie drama kunnen. Echt geloofwaardig is het niet altijd, maar ik ging er wel helemaal in mee. En gelukkig zijn alle acteurs erg sterk op dreef, en alle verhaallijnen komen uiteindelijk op een sterke en geloofwaardige manier samen. Knap gedaan door regisseur Henry Alex Rubin

The Discovery

Een wat matige combinatie van sci-fi en drama. Het uitgangspunt van de film is best interessant, maar jammer genoeg besteedt regisseur McDowell meer aandacht aan de personages dan het sci-fi verhaal. Jammer, want de personages zijn totaal niet interessant met als gevolg dat je naar een trage film zit te kijken waarin personages veel mompelen en voor zich uit zitten te staren.

De acteurs doen het wel goed en het einde is sterk (hoewel weinig plausibel). Visueel heeft The Discovery ook genoeg te bieden. Jammer genoeg ligt de focus op het verkeerde aspect en wordt het verhaal ongelooflijk traag en saai uit de doeken gedaan. Nogmaals, het idee achter de film is aardig, maar de uitvoering is matig.

“Esti, do you think I should go back early?”

“No... no. No, I don't think you should leave at all.”

Mooi. Disobedience neemt zijn tijd en emoties worden lange tijd ver weggestopt. Maar als het dan uiteindelijk losgaat, dan is het ook echt een uitbarsting van emoties. Passie, lust, verliefdheid, schaamte, woede, verdriet etc. Alle opgekropte emoties komen eruit. Ik zou kunnen zeggen dat Rachel en Rachel nooit beter zijn geweest, maar dan zou ik liegen. Daarvoor hebben ze beide te veel andere ijzersterke rollen op hun naam staan.

Het accent dat McAdams zich heeft aangemeten stoort soms en echt consequent weet ze het niet toe te passen, maar het wendt na een tijdje wel. Esti’s keuze tussen haar man, geloof en gesloten Orthodox Joodse gemeenschap aan de ene kant, en haar liefde voor Renit (Weisz) aan de andere kant vormt de basis van het verhaal. Haar uiteindelijke keuze is frustrerend en hartverscheurend, maar ook realistisch en toch ook hoopvol. Want beide dames kunnen nu eindelijk een te lang opgehouden hoofdstuk afsluiten, om aan een nieuwe te beginnen.

“Hello, little guy! It's the sweetie man coming!”

District 9 is een interessante film die sci-fi mixt met een maatschappijkritische boodschap en daarnaast ook nog aliens aandoenlijk weet te maken. Het verhaal speelt zich af in Johannesburg en dat geeft het geheel wel wat verfrissends. De aliens (“Prawns”) worden vijandig begroet door de mensheid en in een groot kamp geplaatst wat natuurlijk verloedert. De film speelt met wat interessante thema’s maar Blomkamp wil ook gewoon een gave actie/thriller afleveren en vooral in het tweede stuk gaan de remmen los.

Het eerste gedeelte is wat langdradig maar zodra Wikus begint te transformeren komt er wat meer vaart in. Christopher en zijn zoontje zijn interessante en grappige personages en ondanks dat het Prawns zijn leef je toch met hun mee. Copley is een uitstekend acteur maar toch had ik wat moeite om echt mee te leven met Wikus. In het begin is hij te slaafs aan zijn opdrachtgever en eigenlijk een non-persoonlijkheid en in het tweede deel wordt hij een soort van actieheld. Maar die strubbeling tussen het mens zijn en het veranderen in een Prawn blijft wat oppervlakkig. Er zijn 1,8 miljoen Prawns maar dat zou je niet zeggen als je de film ziet. Ze zijn veel sterker dan mensen en hebben superieure wapens maar toch blijven ze slaafs in erbarmelijke omstandigheden leven. Dit zijn wel storende factoren maar toch heb ik genoten van District 9. Vooral van Christopher en zijn zoontje die het hart van de film zijn en meer menselijke trekken vertonen dan alle echte mensen in de film bij elkaar. Laat ze maar terugkomen na drie jaar en de mensheid een lesje leren...

“Your not the only one who's watching…”

Rear Window wannabe. Maar op zichzelf is Disturbia een uitstekende thriller. De eerste dertig minuten is een beetje doorkomen, maar daarna wordt het allemaal een stuk beter en vooral spannender. Een sterk punt van de film is ook de chemie tussen de acteurs.

LaBeouf, Moss, Morse, Roemer, ze spelen allemaal erg sterk. Roemer is geen Grace Kelly, maar mij hoor je niet klagen. Regisseur Caruso maakt met Distubria een sfeervolle thriller met genoeg spanning, drama en humor zodat je je geen moment verveeld. Caruso heeft goed naar Hitchcock gekeken.

“This town sucks for heroes.”

Echt zo’n jaren 90 tienerfilmpje. Disturbing Behavior wil origineel zijn, maar vervalt al snel in clichés. Ik begrijp dat het de punt van de film is om alles uit te vergroten, maar interessant wordt het niet. En spannend ook niet. Katie Holmes is leuk om naar te kijken maar hier totaal miscast. Gelukkig slaan die perfecte tieners soms helemaal door wat nog wat aardige scènes oplevert.

“You're different. You don't fit into a category. They can't control you. They call it Divergent.”

Dit blijft een sterk begin van de Divergent films. Nog steeds één van de betere young adult films, met een Woodley die de franchise op bewonderenswaardige wijze weet te dragen. Woodley is ijzersterk, en krijgt hulp van een solide cast met onder andere James, Judd, Kravitz, Teller en Winslet.

Het verhaal over een futuristische en dystopische toekomst met verschillende fracties, jonge mensen die voor één van de fracties moeten kiezen, divergents, en uiteindelijk een oorlog tussen de fracties zit aardig in elkaar. De opbouw van het verhaal duurt wat lang, maar het wordt allemaal op een vlotte manier gefilmd en de training van Tris en de anderen is best boeiend. Ook visueel ziet het er allemaal aardig uit. Divergent is gewoon een vermakelijke film met een intrigerend uitgangspunt en vooral op het laatst genoeg spanning en actie.

“I count six shots, nigger.”

“I count two guns, nigger.”

IJzersterke film van Tarantino. De man had zin in een western, en het resultaat is een keiharde, scherpe en expliciete film zoals alleen Tarantino die kan maken. In het eerste gedeelte mogen Waltz en Foxx hun acteerkunsten tonen, en beide laten zien goed overweg te kunnen met de Tarantino dialogen en het absurde sfeertje.

Tarantino neemt z’n tijd en het eerste gedeelte is vooral een sfeervolle introductie van de personages en de kleurrijke wereld. Zodra DiCaprio en Jackson hun opwachting maken wordt het nog beter. De spanning is om te snijden, met de scènes rond de dinertafel als hoogtepunten. Het laatste gedeelte is weer een samensmelting van expliciet geweld, lange dialogen, absurde humor en een aparte muziekkeuze. Laat dat maar aan Tarantino over.

“I detest this place like a sickness.”

IJzersterke film van Spike Lee. Hij heeft duidelijk zijn hart en ziel in dit project gestopt, en het resultaat is een politiek geëngageerde film met een duidelijke boodschap, maar Lee vergeet ook niet om een levendige en vlotte film af te leveren. Want Do The Right Thing barst van de energie, en vanaf het openingsnummer van Public Enemy voelt de film aan als een levend organisme.

Brooklyn wordt op een authentieke manier weergegeven, en op de warmste dag van het jaar broeit het tussen de verschillende bevolkingsgroepen. Met Sal’s pizzeria als centraal punt, en dat alle opgekropte woede en frustratie uiteindelijk explodeert is geen verassing. Spike Lee toont hier aan wat voor meesterlijk regisseur hij is, en ook het acteerwerk van Aiello, Esposito, Turturro, Perez en Lee zelf mag er zijn. Het eindshot, met de quotes van Malcolm X en Dr. Martin Luther King, is een passend einde na wat je net allemaal hebt gezien.

“You ready for this?”

“Fuck yes. You only live twice, right?”

Redelijke film met David Spade en Adam Sandler. Ik had geen hoge verwachtingen van The Do-Over, maar door het acteerwerk van Sandler en Spade blijft het genietbaar. The Do-Over is een aardige actiekomedie met een hoog tempo en een aantal geslaagde grappen. Patton en Hahn hebben leuke bijrollen, en gelukkig wordt het belachelijke plot niet al te serieus genomen. De film stuitert alle kanten op, maar de acteurs verkopen het allemaal prima.

“You need to listen to me. The world's a hungry place. A dark place. I've only met two or three people like us. They died. When I was a kid, I bumped into these things. I don't know about magic. I, I always called it "the shining."

Sfeervolle horrorfilm. Ik heb de Director’s Cut van ruim drie uur gezien, en het is knap dat Flanagan het ook de gehele speelduur interessant weet te houden om naar te kijken. Flanagan weet er altijd wel een beklemmend en sfeervol geheel van te maken, en ook audiovisueel is Doctor Sleep een genot om naar te kijken.

Het acteerwerk van McGregor, Ferguson, de jonge Curran en alle andere acteurs is ook uitstekend. Het grootste minpunt van Doctor Sleep is dat de scenes met Abra (Curran) en Rose The Hat (Ferguson) zeer interessant zijn, maar alles met Danny Torrance stelt teleur en wordt op een gegeven moment langdradig. Daar staat tegenover dat Doctor Sleep nergens als een overbodige sequel van The Shining aanvoelt, en het laatste gedeelte in het Overlook Hotel voelt zelfs een beetje als thuiskomen.

“Through the mystic arts, we harness energy and shape reality.”

Prima en visueel overdonderende Marvel-film. Het verhaal is niet heel bijzonder en de film leunt soms wel erg op de special effects, maar het is allemaal erg vermakelijk. De humor en actie zijn erg sterk. En de acteurs met Cumberbatch voorop zijn uitstekend en hebben zichtbaar plezier met het materiaal dat ze krijgen.

En Doctor Strange is een interessant en origineel personage binnen de Marvel familie. Een Thor/Dr. Strange team up lijkt me een interessante ontwikkeling. Ik had soms het gevoel dat ik naar een kruising van Batman Begins en Inception zat te kijken. Doctor Strange is minder dan die films, maar minder betekend nog steeds een erg sterke film.

“You lay life on a table and cut out all the tumors of injustice. Marvelous.”

IJzersterke klassieker. Doctor Zhivago is een groots opgezet epos met schitterende sets en uitstekend acteerwerk van onder andere Omar Sharif, Julie Christie, Geraldine Chaplin en Rod Steiger. Het speelt zich af ten tijde van de Russische revolutie dus ik had wel wat meer oorlogsscènes verwacht, maar dit vooral een puur romantisch drama rond Yuri, Lara en Tonya. De speelduur is lang maar de tijd vliegt voorbij. De treinreis richting de Oeral levert indrukwekkende scènes op, en de vele scènes in het met sneeuw en ijs bedekte paleis zijn een lust voor het oog. Het is een cliché, maar dit soort films worden niet meer gemaakt.

“If you can dodge a wrench, you can dodge a ball.”

Ik lees hier veel reacties van mensen die een hekel aan trefbal hadden vroeger maar dan heb ik waarschijnlijk op een andere middelbare school gezeten want bij ons steeg er altijd een gejuich op als de sportleraar met de trefballen tevoorschijn kwam... En dat je er een vlotte komedie over kan maken bewijst Dodgeball. Het grote pluspunt van deze film is dat iedereen zich niet inhoudt maar voluit gaat. De personages zijn karikaturen en qua humor trapt de film het gaspedaal helemaal in en schuwt niets of niemand.

Vooral Ben Stiller weet wel raadt met dit materiaal en gaat helemaal op in zijn rol als White Goodman. Vince Vaughn speelt de "straight man" en dat past wel bij hem. Sommige personages zoals Steve the Pirate werken niet maar gelukkig blijft de focus op Vaughn en Stiller. Christine Taylor en Justin Long hebben de grootste bijrollen en alhoewel ze qua humor achterblijven (dat ligt ook een beetje aan het weinig humorvolle personage dat vooral Taylor moet spelen) spelen ze hun rol wel goed. Het is wel duidelijk dat Dodgeball het moet hebben van Stiller en in mindere mate Vaughn en de trefbal scènes want voor de rest is het niet bijster interessant wat regisseur Marshall Thurber de kijker voorschotelt. Maar de trefbal scènes zien er weergaloos uit en zijn zelfs op sommige momenten meeslepend. Ook Rip Torn heeft een aardige bijrol en de cameo van Lance Armstrong is met terugwerkende kracht nog hilarischer. De trefbal scènes en het aanstekelijke spel van de acteurs zorgen ervoor dat Dodgeball een vermakelijke filmavond oplevert.

“ATTICA! ATTICA! REMEMBER ATTICA?”

Sterke gijzelingsfilm. Pacino en Cazale zijn een weergaloos duo en de film heeft naast spanning en drama ook veel humor. De politie (in het eerste gedeelte) zijn niet de slimste, en de vrouwen die gegijzeld worden vinden het volgens mij wel best. Met hilarische gevolgen.

De film is wel te lang en vooral in het middengedeelte gaat zich dat wreken. Vooral het gedeelte met Leon en dat gedoe met de vrouw van Sonny (Pacino) is niet bijster interessant. Je kan dit soort gijzelingsfilms maar het beste kort houden, en Dog Day Afternoon is hier helaas een goed voorbeeld van. Het einde is wel sterk en Pacino en Cazale leveren vakwerk af. Zij zorgen er met z'n tweeën voor dat je blijft kijken.

“Good Lord, the little stoner's got a point.”

De beste film van Kevin Smith, maar nog steeds ontstijgt het de middelmaat niet. Dogma heeft een aantal geslaagde grappen en vooral de droge opmerkingen van Linda Fiorentino kon ik wel waarderen. Net zoals de weergaloze rol van Alan Rickman. Maar voor de rest mist de film scherpte en is hij ook veel te lang. De kritiek op het geloof levert wel een aantal geslaagde scènes en dialogen op, en gelukkig ontbreekt een moraliserende boodschap. Dat had ook niet gepast in deze film.

“I think the world would be better without Dogville.”

Von Trier en ik zullen nooit een goede combinatie worden, maar Dogville is zeker niet slecht. Godin Kidman, de andere acteurs, de originele en inventieve theatersetting en natuurlijk de muziek, Dogville heeft veel pluspunten. En het sterke en zwarte einde is goed gedaan. Jammer genoeg is Dogville ook veel te lang en gaat Von Trier weer als een stoomwals te keer.

Von Trier wil graag de donkere kant van de mens laten zien in zijn films, maar gaat daar zo ver in dat hij zijn doel voorbij schiet. Hij wil alle slechte eigenschappen van de mens in één film proppen en het resultaat is dat ik meer naar karikaturen zit te kijken, dan naar mensen van vlees en bloed. De dorpelingen zijn zo in- en in slecht dat ik op een gegeven moment mezelf afvroeg of Von Trier zelf zijn personages wel serieus neemt. Het einde is sterk, maar ook wat problematisch. Want Bettany's personage mag dan een eerste klas klootzak zijn zonder ruggengraat, maar verdient hij daarvoor de dood? En een verkrachter? Von Trier blijft trouw aan zijn visie, maar het resultaat is een zwartgallige film vol met eendimensionale personages. Zelfs engel Kidman blijkt uiteindelijk een wolf in schaapskleren.

“Dolemite is my name, and fuckin' up motherfuckers is my game!”

Leuk. Dolemite Is My Name is een soort van comeback rol voor Eddie Murphy, en wat voor één. Grappig, extravagant en charismatisch, maar je ziet ook de teleurstelling en het doorzettingsvermogen van Rudy Ray Moore. Dolemite Is My Name is een echte feel good film, en tegen het einde van de film kun je niet anders dan meeleven met Rudy (en zit je met een grote glimlach naar de scenes bij de première van Dolemite te kijken). De scenes waarin Dolemite wordt opgenomen is het sterkste gedeelte van de film, en ook Wesley Snipes als D’Urville Martin is briljant.

“Love is not enough to save the person you love.”

Mooie film van Almodóvar. Introspectief is het goede woord om Dolor y Gloria te omschrijven. Voor hoofdrolspeler Salvador geldt dit zeker, maar dit is ook een zeer persoonlijke film voor Almodóvar. Dolor y Gloria gaat over ouder worden met alle lichamelijke gebreken dat dit met zich meebrengt, spijt, het verlangen naar vroeger, en in het geval van Salvador de vrees dat hij door zijn lichamelijke en psychische gebreken geen nieuwe film meer kan maken. Dit is ook de reden waarom het bitterzoete einde zo briljant is, en een tot dan toe toch al sterke film steeg nog meer in mijn waardering.

Banderas is weergaloos als de breekbare Salvador, en ook Etxeandia, Sbaraglia, Navas en Cruz (laat nog maar eens zie waarom ze één van mijn favoriete actrices is) zijn sterk op dreef. Visueel is het interessant om te zien op wat voor manier Almodóvar de kleur rood gebruikt, en ook de production design is indrukwekkend. En door de laatste scene is Dolor y Gloria ook een interessante film om nog een keer te gaan bekijken. Zeker om te zien of je bepaalde aanwijzingen over het hoofd hebt gezien.

“I'm sick of you stalling me, Jack!”

Clichématige en zoutloze thriller waarvan er al honderden zijn gemaakt. Domestic Disturbance mist spanning en ook maar iets van originaliteit, en eigenlijk weet alleen Vince Vaughn nog een beetje te overtuigen als psychopaat. Je ziet een kant van Vaughn die je niet vaak ziet, en hij brengt het er goed vanaf. John Travolta is vooral saai, en dat is ook niet iets waarvan ik had gedacht dat ik het ooit zou opschrijven.

“If you're wondering what's true and what isn't, fuck off, because it's none of your goddamn business!”

Als flitsende actiefilm is Domino zeker geslaagd. Tony Scott heeft ook Man of Fire achter zijn naam staan en dan weet je wel wat je krijgt. Het is soms onnavolgbaar en chaotisch, maar enerverend en vermakelijk is het zeker. En Knightley, Rourke en Ramirez vormen een apart en vermakelijk trio bounty hunters. De film is wel te lang, en het script zit nodeloos ingewikkeld in elkaar. dat is helemaal nergens voor nodig, want Domino stelt als spectaculaire actieknaller niet teleur.

“Movies and porn are different, Jon. They give awards for movies.”

“And they give awards for porn too.”

Waar Shame een donker en deprimerend verhaal vertelde over een man met een seksverslaving, probeert Don Jon het op de luchtige manier. Best een verfrissend uitgangspunt met een Gordon-Levitt die zowel regisseert als de hoofdrol speelt.

Het begin van de film probeert duidelijk een luchtige en humoristische toon aan te slaan en dat werkt wel. Gordon-Levitt speelt goed en zijn foute accent, kleding en haar is een grappige bijkomstigheid. Johansson heeft ook een heerlijke rol als erg fout vriendinnetje waar je gelijk een hekel aan hebt. Wanneer Julianne Moore haar intrede doet komt ook het drama om de hoek kijken, en ook hier overtuigd de film. Don Jon is geen film die je bijblijft, maar als tussendoortje is het best lekker.