Opinions

“It's kind of messed up to rob a blind guy, isn't it?”

Don't Breathe is een ijzingwekkende film van Fede Alvarez, die na Evil Dead laat zien dat hij zijn vak verstaat en gewoon dit soort horrorfilms moet blijven maken. Een oud en krakend huis, drie jonge dieven, een blinde man met een verborgen geheim en een niet zo'n vriendelijke hond, meer heb je soms niet nodig voor een ijzersterke home invasion film.

Het is knap dat je, ondanks dat alle vier de personages niet bepaald sympathiek zijn, toch mee gaat leven met Rocky, Alex en de blinde man… Op bepaalde momenten in de film dan. In het begin met de blinde man natuurlijk, maar dat verandert gaandeweg zeker. Vooral Jane Levy en Stephen Lang zijn erg sterk, en de regie en het camerawerk zorgen ook voor een sfeervolle film. Het is indringend en beklemmend, met mooi kleurgebruik (de rode en groene lichten die elkaar de hele tijd afwisselen is fantastisch gedaan) en het oude huis als sfeervolle setting. In het laatste gedeelte valt de film wat in herhaling met een opeenstapeling van bevrijding, gepakt worden, weer bevrijding, weer gepakt worden etc. Alhoewel dat gedeelte met de hond wel grandioos is. En het einde is ook sterk gedaan, met een sequel die er van mij best mag komen.

Don’t Fuck in the Woods

Amateurfilmpje. Ongelooflijk slecht en bijzonder inspiratieloze zooi. Meer kan ik er helaas niet van maken. Seks sells en bloed ook moet de regisseur hebben gedacht. Maar het is allemaal zo slecht uitgewerkt en goedkoop in beeld gebracht, dat het meer een abominabele horror/porno komedie is geworden. Gelukkig is de film zo voorbij. Helaas wel met wat minder hersencellen.

“Nothing is what it seems…”

Sterk. Don't Look Now is sfeervol en dat het zich allemaal afspeelt in het verlaten en grauwe Venetië maakt het alleen maar beter. De film geeft je een fijn soort gevoel van paranoia, spanning en depressiviteit. Vooral Sutherland loopt als een zombie rond (is het gespeeld of verveelde hij zich echt?) en het is de prachtige Julie Christie die tenminste nog wat geïnspireerd acteerwerk laat zien.

Maar het is ook de rol die een bepaalde mate van apathie vergt van Sutherland, en het werkt goed. De film heeft een fijne onderhuidse spanning, en ieder nieuw personage lijkt wel een psychopaat of in ieder geval een duister persoon. Het einde is sterk gedaan, hoewel je door het slaapverwekkende acteerwerk van Sutherland weinig medelijden voelt met John Baxter. Of dat de bedoeling was weet ik niet.

“Daddy's smart little girl, aren't you?”

Aardige thriller die vooral door de acteurs en het naargeestige sfeertje boeiend blijft om naar te kijken. Douglas en Bean hebben natuurlijk legio van dit soort rollen gespeeld, en in Don't Say a Word laten ze weer eens zien waarom ze er zo goed in zijn. De sympathieke huisvader en de maniakale bad guy, ze kunnen het waarschijnlijk in hun slaap nog spelen. Prima bijrollen ook van Famke Janssen, Murphy en de jonge Bartusiak (beide actrices zijn op veel te jonge leeftijd overleden helaas). Geen meesterwerk onder de politiethrillers (daarvoor is het te standaard), maar het kijkt allemaal lekker weg.

“A wise guy's always right; even when he's wrong, he's right.”

Donnie Brasco is echt een film die langzaam onder je huid kruipt en je daarna niet meer loslaat. De film is wat minder "showy" dan andere maffiafilms zoals Goodfellas of Scarface maar neemt zijn tijd om alle personages te introduceren en hun intenties duidelijk te maken voordat het verhaal echt op stoom komt. Donnie Brasco is één groot schaakspel waarbij verschillende pionnen (de FBI, de Maffia, Donnie, Lefty) elkaar te slim af willen zijn. Gooi daar ook nog eens het problematische gezinsleven van een undercoveragent bij en je hebt een film die door de tegenstrijdige belangen en de spanning die dat oplevert, geen moment verveelt. En de actiescènes die erin zitten zijn keihard en spannend.

Johnny Depp is geweldig als undercoveragent Donnie en het is interessant om hem eens in een (redelijk) ingetogen rol te zien. Ook Al Pacino is weergaloos als Lefty en het is interessant om hem eens onder aan de ladder van een maffiasyndicaat te zien. Lefty blijft een natuurlijk een keiharde gangster maar door het spel van Pacino krijg je ook medelijden met hem. De manier waarop hij in een trainingspak op de stoel zit is fascinerend om te zien, alleen al om het feit dat je naar Pacino (Mr. Corleone, Mr. Montana) zit te kijken. Madsen doet zijn Madsen-ding en dat is stoer kijken en grommen. Maar dat doet hij dan ook als de beste. Heche is redelijk maar de rol van "zeurderige vrouw van" is wel een ondankbare. Het einde wordt voor mijn gevoel een beetje afgeraffeld en de film liet mij toch met een wat ontevreden gevoel achter. Donnie Brasco focust zich wat meer op het familie-element van de maffia en dat levert een degelijke, soms ijzingwekkende en bijna intieme film op. En met Depp en Pacino als blikvangers.

“28 days, 6 hours, 42 minutes, 12 seconds. That is when the world will end.”

Meesterwerk. Ik weet nog wel dat toen ik Donnie Darko voor de eerste keer had gezien, ik daarna gelijk op internet allerlei informatie ging opzoeken en allerlei theorieën heb gelezen. Ik vond het een fascinerende en geniale film, en jaren later is daar geen verandering in gekomen. Het ingewikkelde en tegelijkertijd intrigerende verhaal, de cinematografie, de regie en muziek die op magistrale wijze samenkomen en natuurlijk de sterke acteerprestaties.

Wat ik was vergeten is hoe grappig de film eigenlijk is. Het verhaal heeft sci-fi en thriller elementen, maar de film is soms ook bijzonder grappig. Het hele high school gebeuren is goed neergezet en heeft een heerlijk absurd tintje. De Gyllenhaal’s, Barrymore, Malone, McDonnell, Swayze etc. Eigenlijk te veel sterke acteerprestaties om op te noemen. Richard Kelly verdient ook alle credits voor de weergaloze regie en de fantastische muziek. Ingenieus, bevreemdend, ingewikkeld, mooi, spannend, eng, humoristisch, romantisch etc. Donnie Darko is het allemaal. Een film die je over je heen moet laten komen, en die als een ingewikkelde puzzel steeds weer perfect in elkaar steekt. Met telkens een nieuw puzzelstukje dat je weer een nieuwe invalshoek geeft.

"I have my Harvard interview tomorrow. We're not going to a drug dealer's birthday party"

Dope is een knappe en originele coming of age film over het opgroeien in één van de ruigste buurten in Los Angeles. Dat klinkt zwaar, maar regisseur Rick Famuyiwa geeft er zijn eigen draai aan en de film heeft een vlotte en bijna luchtige sfeer over zich. De film straalt veel plezier en zelfvertrouwen uit, en je kunt zien dat het echt een persoonlijk project is voor Famuyiwa. De film bruist en barst van de energie.

Malcolm woont in Inglewood, maar hij weet er zich toch aan te onttrekken. Hij heeft perfecte schoolresultaten en het is zijn droom om naar Harvard te gaan. Hij is fan van de hiphop uit de jaren negentig en kleedt zich ook zo. Als hij samen met zijn twee vrienden Jib en Diggy naar een verjaardag van een drugsdealer gaat loopt alles in het honderd. Het zou jammer zijn om te veel over het plot te gaan vertellen, maar de komische situaties stapelen zich op. Gelukkig trapt Famuyiwa niet in de val om er helemaal slapstick van te maken. Hij houdt op belangrijke momenten de film met beide benen op de grond, en Dope heeft naast de ontelbare grappige situaties ook echt wat te vertellen over het leven in zo'n wijk. De metaal detectoren op school worden in deze film gebruikt voor een aantal komische momenten, maar het is eigenlijk hemeltergend dat ze er moeten staan. En hacken en drugs dealen is fout, maar als het zoveel leuke situaties oplevert dan knijp ik een oogje dicht. De afsluitende monoloog van Malcolm past helemaal binnen het verhaal, en als college essay is het een voltreffer heb ik het idee.

“Oh look, Dora brought a knife on the field trip everybody!”

Leuk. Dat komt vooral door het enthousiasme van Moner, en het plezier dat ze uitstraalt. Dit is een film die duidelijk bedoeld is voor een jonge doelgroep, maar ik moet zeggen dat het allemaal verrassend fijn wegkijkt. Naast Moner zijn ook Longoria en Pena als de ouders van Dora goed op dreef, en ook Madden als Sammy doet het goed. De avontuurlijke sfeer en het vlotte tempo doen de rest. Over sommige special effects zullen we het dan maar niet hebben,

“Chad, he's your brother. Look at him! For Christ's sake, look at him! Just take a look at him! He's your twin brother!”

Als zelfs de actie er in een Jean Claude Van Damme film matig uitziet, dan blijft er maar weinig over om van te genieten. Het acteerwerk is belabberd, de vechtscènes zijn saai gefilmd en over het verhaal hoeven we het al helemaal niet te hebben. De dubbelrol van Van Damme werkt vooral op de lachspieren, wat misschien wel de bedoeling was.

“Do I laugh now, or wait 'til it gets funny?”

Geweldige klassieker. Billy Wilder heeft met Double Indemnity een ingenieuze film noir gemaakt met een MacMurray, Stanwyck en Robinson die er voor zorgen dat het verhaal ook echt meeslepend wordt. Geweldig spel van dit trio, die je langzaam meeslepen in een moeras van lust, bedrog, macht, geldwellust en moord.

Het script zit perfect in elkaar en Wilder kiest voor een wat afstandelijke aanpak, wat hier goed werkt. Want vanaf de eerste seconde geloof je eigenlijk niet in de verliefdheid tussen Walter (MacMurray) en Phyllis (Stanwyck), en hun plan voor moord is gedoemd tot mislukken. Hoe goed deze ook in elkaar steekt. De laatste scene is dan ook de kers op de taart en een passend einde. In het laatste gedeelte kiest Wilder niet voor een explosieve finale, maar laat de acteurs hun werk doen en het verhaal tot een natuurlijke conclusie komen.

“It's called double jeopardy. I learned a few things in prison.”

Degelijke film met sterke rollen van Ashley Judd en Tommy Lee Jones. Het script zit goed in elkaar en de film kijkt lekker weg. Spannend wordt het eigenlijk nergens, maar boeiend is het zeker. Het mysterie rond de verdwijning van de man van Libby (Judd) is erg doorzichtig en zelfs de gemiddelde filmkijker zal de twist zo doorhebben. Gelukkig laat regisseur Beresford het mysterie na een half uur al varen en concentreert hij zich op een vermakelijk kat- en muisspel.

“Oops. Air ball.”

Double Team vliegt alle kanten op en springt van de hak op de tak, maar vermakelijke onzin levert het wel op. Voor een Van Damme film zijn de vechtscènes erg matig, en ook het verhaal is niet al te bijzonder (dat had ik ook niet verwacht). Alleen op het laatst met de vechtpartij tussen Van Damme en Rourke (en een tijger) komt Double Team echt tot leven.

The Double

De naam The Double is eigenlijk al een grote spoiler. Daarnaast zijn Gere en Grace de enige twee acteurs die echt wat te doen krijgen, en je begint al te vermoeden waar de film heen wilt. Voorspelbaarheid is dan ook een groot manco van deze film.

Er zitten twee grote twist in de film en alleen de laatste is nog een beetje verrassend. De film mist dan ook die echte spanning en vooral Grace vind ik maar matig. Gere speelt op de automatische piloot. Het script en de actiescènes zijn best goed, maar jammer genoeg laat de regisseur zich te snel in de kaarten kijken.

“I have doubts. I have such doubts.”

Ongelooflijk sterk. Doubt laat zien wat je kan bereiken met een ijzersterk script, vier fenomenale acteurs (en vergeet de kindacteurs ook niet) en een schitterende cinematografie van Roger Deakins. Vooral het spel tussen Streep en Hoffman is weergaloos. Hun laatste scene samen zal bestudeert moeten worden op de elke acteursopleiding.

Maar ook Adams en Davis laten zich van hun beste kant zien. De strijd tussen de conservatieve Sister Aloysius (Streep) en de progressieve Father Brendan (Hoffman) binnen een kerkgemeenschap staat centraal. In eerste instantie om het feit dat Brendan 'iets' gedaan zou hebben met een jongetje, maar uiteindelijk ook om de richting die de kerk op moet gaan. Klinkt niet erg boeiend, maar Doubt bewijst het tegendeel. Met twijfel die achter elke hoek de kop op kan steken.

“By the time you realize what the mistake you just made I'll be long gone.”

Jeugdsentiment. Down to You heb ik voor het eerst gezien als tiener en man, wat was ik verliefd op Julia Stiles. Nog steeds wel een beetje alhoewel ik haar de laatste paar jaar in weinig films meer heb mogen aanschouwen (met de Bourne films als uitzondering).

Prinze Jr. is een non-acteur maar hier is hij wel grappig als verliefde en ietwat trieste Al. De film is iets te zoet naar mijn smaak maar de kleurrijke en rare bijfiguren zijn best wel komisch. Het is allemaal iets te braaf en standaard en iets meer venijn had de film goed gedaan. Maar ach, charmant is het allemaal wel en die nostalgische waarde hé... En Julia, natuurlijk Julia.

“We're acting just like two people... in love.”

Ewan McGregor en Renée Zellweger die de hele tijd om elkaar heen draaien, en uiteindelijk toch tot de conclusie komen dat ze niet zonder elkaar kunnen. In de jaren 60 met veel kleurrijke sets en kostuums. Down with Love is een spektakel waar de energie en het plezier vanaf spat. De dialogen zijn scherp en het tempo ligt hoog. Womanizer en feministische journaliste worden verliefd, en het resultaat is een relatie die zo zou passen in Gone Girl. Maar dan wel met de sympathieke McGregor en Zellweger.

“Can I get a normal-sized beer for a normal-sized guy?”

Downsizing heeft een Intrigerend uitgangspunt, maar de uitvoering laat jammer genoeg veel te wensen over. De trailer geeft het beeld van een luchtige sci-fi/komedie die echt het stempel van Payne draagt, maar de film zelf is veel serieuzer. Matt Damon is zeer matig, maar dat ligt ook een beetje aan zijn suffe rol. Waarom ik toch iedereen aan zou raden om deze film te gaan kijken is Hong Chau. Weergaloze acteerprestatie, en ze is grappig maar weet ook de juiste emotionele snaar te raken. Waltz is Waltz, wat begint te vervelen. Er had veel meer in dit intrigerende verhaal gezeten, en hoogtepunten en sterke scènes/personages zijn spaarzaam.

“Let's not argue.”

“I never argue, I explain.”

Heerlijk. Ik heb maar een paar afleveringen van Downton Abbey gezien, maar de sfeer van de serie hebben ze op geweldige wijze doorgetrokken naar deze twee uur durende film. De Britse stijfheid en humor, de omgangsvormen, de romantiek (de hormonen vliegen in het rond), het drama etc. Alles wat je wilt zien in een Downton Abbey film zit er in.

Maggie Smith en Michelle Dockery vond ik er in positieve zin uitspringen (hun gezamenlijke scene op het laatst is emotioneel, zelfs voor iemand die maar een paar afleveringen heeft gezien), maar ook Carter, Staunton, McGovern, Frogratt, Bonneville en al die andere Britse acteurs zijn geweldig op dreef. Vooral die typische Britse humor kan ik altijd wel waarderen, en ondanks al de stijfheid en afstandelijkheid zitten de personages vol emoties die vaak opborrelen. Van de vileine opmerkingen van Smith krijg ik nooit genoeg.

Død Snø

Origineel, gruwelijk, grappig en expliciet. Død Snø heeft op het eerste gezicht een standaard verhaal met een combinatie van een slasherfilm en iedere zombiefilm die je ooit hebt gezien. De film staat als komedie omschreven, maar dat vond ik nog best meevallen. Veel te lachen valt er niet, hoe dom de personages zich soms ook gedragen. Het plezier straalt er wel vanaf, en regisseur Wirkola heeft overduidelijk een passie en genegenheid voor het genre. De moorden zien er gruwelijk uit en zijn inventief in beeld gebracht, en dat is ook altijd een groot pluspunt in dit soort films.

Død Snø 2

Iets beter dan het eerste deel. Groter, actievoller en vooral belachelijker, regisseur Wirkola pakt het duidelijk wat anders aan dan de eerste film. Dit tweede deel is ook meer een komedie dan het eerste deel, en na een stroeve start wordt het eigenlijk steeds leuker. De nazi's hebben wat komische momenten, de moorden zijn absurd, de twee politieagenten die geen idee hebben wat er speelt, de vrouw die alleen maar in Star Wars quotes kan communiceren, de belachelijke laatste scene etc. Død Snø 2 is puur vermaak.

“Bond. James Bond.”

Sterk begin van Bond, James Bond. Sean Connery maakt gelijk een gedenkwaardige indruk als 007, en zijn introductie blijft onovertroffen. Het verhaal komt wat langzaam op gang, maar het is allemaal wel sfeervol en zodra het verhaal zich verplaatst naar Jamaica komt de vaart erin.

De prachtige Ursula Andress die uit de oceaan opdoemt helpt ook mee, en het blijft een iconische scene. Wiseman doet zijn intrede en zet een indrukwekkende Dr. No neer. Jammer genoeg zijn het maar een paar scenes waar hij aan bod komt, en ik had graag nog meer van hem willen zien. De nadruk blijft op Connery en Andress liggen, en daar kan je het natuurlijk nooit fout mee doen. Het einde is actierijk, spannend en een beetje kolderiek, en het is een voorbode voor wat we van James Bond kunnen verwachten in latere films.

“Gentlemen, you can't fight in here! This is the War Room.”

“Mein Führer! I can walk!”

“Fluoridation is the most monstrously conceived and dangerous communist plot we have ever had to face.”

Schitterend. Dr. Strangelove is een absurde film zoals alleen Kubrick die kan maken. De film is een scherpe satire met een aantal geniale vondsten en heerlijk donkere humor. Vooral de scènes in de "War Room" zijn geniaal.

De scènes in het vliegtuig en in het kantoor van generaal Jack D. Ripper leveren ook een aantal schitterende scènes op. Vooral de muntjes/colamachine scene is fantastisch. Peter Sellers verdient alle credits voor het spelen van drie geweldige personages. Maar ook George C. Scott is waanzinnig als oorlogszuchtige generaal. Dr. Strangelove verdient nog vele herzieningen en kan alleen maar in waardering stijgen.

“How is it that the ultimate prize in the most macho sport ever invented is a piece of jewelry?”

Een onconventionele sportfilm. Veel telefoongesprekken over draftkeuzes en transfers, veel gediscussieer tussen coaches en het management, en uiteraard de spelers en hun managers die hun eigen belangen hebben. Al dat gediscussieer is nog best interessant, en dat is een groot compliment aan de acteurs en het script. Vooral Costner is echt geweldig op dreef. Uiteindelijk komt alles natuurlijk goed en krijgt iedereen waar hij recht op heeft. Het lijkt wel een reclamespot voor de NFL, en dat Draft Day flink is gesponsord is geen gewaagde veronderstelling. Maar hé, zelfs als kijker zat ik op het laatst mee te juichen met Costner. Missie geslaagd.

“You'd be surprised what you'll be willing to do, when the Lamia comes for you.”

Vermakelijke horrorfilm van Sam Raími. Drag Me to Hell is niet bepaald origineel, maar spannende en absurde momenten (de geit) zitten er zeker in. Alison Lohman is ook een uitstekende hoofdrolspeelster. Ze is niet bepaalde sympathiek, maar toch wil je haar wel blijven volgen. Het is op zich wel verfrissend dat je een hoofdrolspeelster hebt waar je niet gelijk sympathie voor voelt. Het materiaal wordt ook met een knipoog benaderd, en het einde is perfect.

“Yes, I'm drunk. And you're beautiful. And tomorrow morning, I'll be sober but you'll still be beautiful.”

Hij is makkelijk gemaakt, maar The Dreamers is echt een film om bij weg te dromen. Schitterende beelden, mooie dialogen en een camera die dicht op de huid van de acteurs zit zorgt voor een intieme filmervaring. Drie personages die een liefde voor film hebben en elkaar steeds meer uitdagen, meer is het niet.

Drie personen die vooral van hun vrijheid willen genieten en nog niet precies weten wat ze met hun leven aanmoeten. Er wordt door Bertolucci niet preuts omgesprongen met naakte lichamen en seks en dat draagt bij aan het vrije gevoel. Het Parijs van de jaren 60 met demonstraties en jongeren die anders willen leven dan dat hun ouders hebben gedaan komt schitterend tot leven. Eva Green is één van m’n favoriete actrices en hier is ze misschien wel op haar best. Ook Pitt en Garrel spelen sterk. De pacifistische Matthew komt uiteindelijk in botsing met de activistische broer en zus Theo en Isabelle, en het einde is dan ook zeer passend. Mooie film.

“Negotiation's over. Sentence is death.”

Aangename verrassing. Dredd heeft door te kiezen voor één locatie gelijk al een ijzingwekkende en claustrofobische spanning, en visueel zien de actiescènes er ook geweldig uit. De laatste scene tussen Lena Headey en Karl Urban is een plaatje. De acteurs passen allemaal perfect in de deze keiharde wereld, maar Olivia Thirlby als Anderson moet ik er toch wel uitpikken. Ze begint als onervaren en idealistisch groentje, maar verandert naarmate de film vordert steeds meer in een gedesillusioneerde bad ass. En wat Urban allemaal met alleen zijn stem weet te doen is fantastisch.

“That's the problem with heartbreak, to you it's like an atomic bomb and to the world it's just really cliche, because in the end we all have the same experience.”

Prima. Drinking Buddies doet zijn titel wel eer aan, want ik werd alleen al dorstig door naar film te kijken. Veel bier, en bijna alle personages zijn halve alcoholisten. Maar Jake Johnson en Olivia Wilde hebben een leuke chemie, en na een voorspelbaar begin weet de film toch nog origineel uit de hoek te komen. Het is allemaal niet al te sentimenteel, en het einde is niet overdreven feel good. En dat is ook wel eens verfrissend.

"You put this kid behind the wheel, there's nothing he can't do."

Drive zou je in een paar woorden kunnen omschrijven. Sfeervol, stijlvol, brute actie, schitterende muziek en een excellerende Ryan Gosling als Driver. De film heeft een mager plot maar dat stoort geen moment omdat er zoveel andere dingen zijn waarvan ik heb genoten. De adrenalineverhogende ontsnappingsscene in het begin van de film, de band tussen Driver, Irene (Carey Mulligan) en haar zoontje, de prachtige Mulligan, Bryan Cranston, Albert Brooks, Oscar Isaac, Christina Hendricks, Ron Perlman en al die andere acteurs die voortreffelijk werk afleveren, de overval die helemaal misgaat, de brute en bloederige scene daarna in een hotelkamer, de scene tussen Driver en Nino (Perlman) op het strand en het laatste gedeelte met het verbale en fysieke duel tussen Driver en Bernie Rose (Brooks). Maar waar ik Drive echt om zal blijven herinneren is Ryan Gosling, de muziek en het schitterende werk van regisseur Nicolas Winding Refn. Refn weet met zijn stijl een heerlijke vibe te creëren en de cinematografie is werkelijk magistraal. Ryan Gosling is geweldig als een man die weinig woorden nodig heeft en zijn daden voor zich laat spreken. Charisma, heel veel acteertalent en chemie met zijn medespelers, Gosling heeft het allemaal.

En de muziek, A Real Hero van College/Electric Youth zit nu al de hele dag in me hoofd... Briljant gekozen nummers. Drive is “style over substance”. Veel mensen zullen de film hierop beoordelen en veroordelen en dat is jammer. Films zoals Drive worden niet veel gemaakt maar als er dan één gemaakt wordt, kan je er ook extra van genieten.

“Gimme one good reason I shouldn't shoot you in the face.”

“I'm driving.”

“You know what I mean!”

Alleen al om Amber Heard verdient deze film vijf sterren... Nee grapje natuurlijk, maar op z'n minst twee sterren heeft ze wel verdient. En het haar van Nicholas Cage verdient al een recensie op zich. Drive Angry is voor de rest één grote klucht, en als je de film ook zo benadert valt er veel te genieten. De excessieve actiescènes, de accenten die de acteurs zich aanmeten, de humor, het over the top acteerspel van vooral Cage, Heard en Fichtner. Soms werkt een film gewoon omdat alle puzzelstukjes precies passen. En Drive Angry omarmt de gekte.

“You think you're so James Dean, Chase!”

Drive Me Crazy is een aardige coming of age film die ondanks de vele clichés toch met een redelijk origineel verhaal komt rond tieners op een high school. Daar zijn al tal van films over gemaakt en Drive Me Crazy vindt het wiel absoluut niet opnieuw uit maar door het tempo, de muziek en het acteerwerk van sommige acteurs is het geen vervelende film geworden.

Melissa Joan Hart en Adrian Grenier zijn leuk samen en hun scènes zijn dan ook de hoogtepunten in de film. De andere personages ben je zo weer vergeten en zelfs de humoristische side-kick en de bitchy best friend zijn erg matig uitgewerkt. Meestal zijn dit juist de personages die dit soort films van kleur voorzien maar hier wil het niet lukken om buiten Hart en Grenier ook maar één personage interessant te maken. Nee, Drive Me Crazy drijft op de chemie van zijn twee hoofdrolspelers en gelukkig weten ze te overtuigen in een voor de rest middelmatige film.