Downton Abbey (2019)

Ondanks dat ik nog geen seconde van de populaire, gelijknamige serie had gezien, kon ik me toch vermaken met deze luchtige, pretentieloze en knap geconstrueerde filmversie. Verschillende verhaallijnen lopen probleemloos door elkaar wanneer Downtown Abbey in 1927 wordt opgeschud door het bericht dat niemand minder dan de koning zelf een avond blijft overnachten. Het is onmogelijk om de verschillende verhaallijnen samen te vatten, maar Julian Fellowes heeft er duidelijk een kunst van gemaakt om er een goedlopend geheel van te maken. Een schitterende productie, met prachtige kostuums en make-up, fraai camerawerk van Ben Smithard en een weelderige score van John Lunn. Het enige wat ontbreekt is dramatische diepgang, maar ik had niet de indruk dat de makers daar op uit waren.

“Let's not argue.” “I never argue, I explain.” Heerlijk. Ik heb maar een paar afleveringen van Downton Abbey gezien, maar de sfeer van de serie hebben ze op geweldige wijze doorgetrokken naar deze twee uur durende film. De Britse stijfheid en humor, de omgangsvormen, de romantiek (de hormonen vliegen in het rond), het drama etc. Alles wat je wilt zien in een Downton Abbey film zit er in. Maggie Smith en Michelle Dockery vond ik er in positieve zin uitspringen (hun gezamenlijke scene op het laatst is emotioneel, zelfs voor iemand die maar een paar afleveringen heeft gezien), maar ook Carter, Staunton, McGovern, Frogratt, Bonneville en al die andere Britse acteurs zijn geweldig op dreef. Vooral die typische Britse humor kan ik altijd wel waarderen, en ondanks al de stijfheid en afstandelijkheid zitten de personages vol emoties die vaak opborrelen. Van de vileine opmerkingen van Smith krijg ik nooit genoeg.

Ik ken de serie alleen van naam, maar heb nooit een aflevering gezien. Daardoor ging ik blanco de film in en duurde het even alvorens ik de draad te pakken had. Vanaf dat moment heb ik evenwel met volle teugen genoten van deze film met zijn talloze komische, dramatische of romantische subplotjes. Een onovertroffen Maggie Smith spant natuurlijk de kroon met haar gekonkel en haar sarcastische opmerkingen. Ook de rest van de cast toont zich van zijn beste zijde. De fraaie settings maken het compleet. Een prachtige film, die eens te meer aantoont dat je het maken van dit soort historische drama’s het beste aan de Britten over kunt laten. Die hebben inmiddels een rijke traditie op dat gebied.