Opinions

“Bye bye, birdie.”

Hartverscheurende film die verdriet en rouw combineert met schitterende countrymuziek en soms wat ongemakkelijke humor. Kan dit allemaal samen? In The Broken Circle Breakdown wel, en het resultaat is een film waar ik bij de eindcredits echt even stil voor me uit zat te staren.

De film is zeker niet perfect, en door de niet-chronologische vertelwijze voelde ik me soms wat gemanipuleerd. Dramatische momenten worden snel afgekapt door weer een muzieknummer of een romantische scène, waardoor ik soms wat moeite had om echt meegesleept te worden in het verhaal. Maar Heldenbergh en Baetens zijn fantastisch samen, de countrymuziek is weergaloos, en de film is eigenlijk de definitie van een verhaal met een lach en een traan. De laatste scene staat eigenlijk symbool voor de gehele film.

“There are some wars you fight and some wars you walk away from. This isn't the fighting kind.”

Broken City brengt een indrukwekkend rijtje acteurs samen. Het levert niet gelijk een geweldige film op, maar Wahlberg, Crowe, Zeta-Jones, Wright, Pepper, Chandler en Tal maken het wel leuker om naar te kijken. Vooral de scènes tussen Zeta-Jones en Crowe, en die tussen Wahlberg en Tal, zijn sterk. Prima chemie, met een script dat voorspelbaar is en nodeloos ingewikkeld in elkaar steekt, maar als misdaadverhaaltje wel werkt. Corruptie, moord, fraude, afpersing, overspel etc. Het bekende liedje. Maar met zulke acteurs (vooral Crowe heeft er zin in) is het geen straf om naar te kijken.

“Hello, beautiful.”

Mooi. Jim Jarmusch is een regisseur waar ik eigenlijk iedere film van wil zien omdat hij echt de tijd neemt voor het verhaal dat hij wil vertellen, en de personages altijd voorop stelt. Zijn films zijn traag, maar nadat ze zijn afgelopen blijf ik er altijd nog wel een tijdje aan denken.

Ook Broken Flowers is weer een film die langzaam onder je huid gaat zitten, en scènes worden echt tot het uiterste uitgesponnen. Vaak komt alleen het markante hoofd van Bill Murray in beeld zonder dat er voor de rest veel gebeurd. Maar uiteindelijk kom je er wel achter dat Don door zijn reis met de neus op de feiten wordt gedrukt. Of hij nu een zoon heeft of niet, Broken Flowers laat zien dat Don te lang alles voor lief heeft genomen, en eigenlijk als een zombie door het leven is gegaan.

“Home is home.”

Brooklyn blijft een sfeervolle en tijdloze film over het najagen van je dromen, het maken van moeilijke keuzes, het loslaten van de omgeving waarin je bent opgegroeid, en de strubbelingen van het opbouwen van een nieuw leven in een onbekend land. De jonge Eilis doet dit allemaal als ze in de jaren 50 emigreert van Ierland naar New York, net zoals zoveel Ieren dat deden in die jaren om de economische recessie te ontvluchten. Eilis moet een nieuw leven opbouwen in New York, en na wat tegenslagen lukt dat goed. Brooklyn is allereerst een coming of age verhaal over een jonge vrouw, die in een nieuwe wereld snel volwassen moet worden.

De keuze die Eilis op het laatst moet maken is daarom niet perse een keuze tussen twee jonge mannen, maar meer tussen haar nieuwe leven in New York en haar oude leven in een kleine stad in Ierland. Vlieg je uit en ontdek je de wereld, of blijf je in een kleine stad waar alles comfortabel is en iedereen elkaar kent. Het zijn dit soort universele vragen die van Brooklyn zo’n sterke film maakt. Ronan is weergaloos, en vooral het samenspel tussen haar en Cohen levert mooie scènes op. Julie Walters zorgt als gastvrouw voor het komische element, en de tafelscènes zijn absolute hoogtepunten. De cinematografie, sets en kostuums zorgen ervoor dat je jezelf echt even in het New York van de jaren 50 waant. Wanneer Eillis op het laatst voor de tweede keer naar New York reist laat ze aan een meisje weten wat ze allemaal kan verwachten tijdens de bootreis en het leven in New York. Het laat op schitterende wijze de groei zien die Eilis tijdens de film heeft doorgemaakt.

“I'm drowning, Tommy.”

Sterke film die gedragen wordt door de acteurs en de sfeervolle setting. Brothers is een intrigerende film over broers, vaders en zonen en hoe je als gezin omgaat met het (schijnbaar) verlies van een dierbare. Brothers is ook de film met op het laatst een emotionele explosie van Sam (Maguire), waar je kippenvel van krijgt..

Ik had wat twijfels of Maguire deze rol aankon (van getraumatiseerde militair), maar hij doet het geweldig. Natalie Portman en Jake Gyllenhaal spelen ingetogen, maar laten zien dat het fantastische acteurs zijn die niet veel nodig hebben om indruk te maken. Ondanks de wat voorspelbare plotontwikkelingen blijft de film door de interessante personages en sterke acteerprestaties boeiend. Met kindacteurs (Bailee Madison!) die een kind-Oscar mogen krijgen. Sfeervol drama met ook nog schitterende muziek van U2.

“B-E-A-utiful.”

Een Jim Carrey film, dan weet je wel wat je kan verwachten. Bruce Almighty is een absurde film met een Carrey die even voor god mag spelen. Met Freeman, met zijn wijze stem, als echte god uiteraard. De leukste scene blijft toch wel die tussen Carrey en Carell, die laten zien het betere gekke bekkenwerk wel te beheersen. Aniston heeft een wat ondankbare rol als vriendin van Carrey die natuurlijk niet blij is met haar luie en daarna arrogante vriendje. Bruce Almighty is het leukst als Carrey gewoon voor god mag spelen.

Die Brücke

Fantastische Duitse klassieker over de gekte en zinloosheid van de oorlog. Dat Die Brücke al 15 jaar na het einde van de Tweede Wereldoorlog is gemaakt maakt het nog interessanter, en regisseur Bernhard Wicki verdient alle lof voor zijn geweldige script en regie.

Vooral de oorlogsscènes op het laatst zijn ontzettend knap gefilmd, en de hele opbouw daar naartoe laat zien hoe zinloos de oorlog kan zijn. Zes Duitse jongens moeten een brug bewaken die toch opgeblazen wordt. Dat weten ze zelf niet, en door plichtsbesef en vaderlandsliefde willen ze zelfs hun leven geven voor het verdedigen van die brug. Hun kansloze strijd is verschrikkelijk om te zien, en de tekst op het laatst (dat dit verhaal zo onbelangrijk was dat het niet eens ergens is opgeschreven), maakt het des te schrijnender.

The Bucket List

Aardige film maar niet meer dan dat. The Bucket List is ongelooflijk degelijk en streept een heel lijstje clichés af. De film maakt op sommige momenten best indruk, maar gezien het onderwerp en de acteurs had ik wel op wat meer gerekend.

Freeman is weer zijn degelijke zelf, maar het is Nicholson die de meeste indruk maakt. Wat een fenomenaal acteur blijft dat toch. Wanneer de twee hun ‘bucket list’ afwerken zouden de beste momenten in de film moeten aanbreken, maar ik vond het nogal suf en ongeïnspireerd. Bungee jumpen, een tatoeage nemen, de piramides zien, really? De chemie tussen de acteurs is er wel en het einde is sterk gedaan. Maar er had zeker meer ingezeten.

“Bumblebee, our war rages on. You must protect Earth, and its people.”

Heerlijke Bumblebee film. Travis Knight was ook verantwoordelijk voor het fantastische Kubo and the Two Strings, en hij heeft goed gekeken naar films als E.T., The Iron Giant, de How to Train Your Dragon films en zelfs een beetje de over the top jaren 80 actiefilms. Knight heeft er een charmante, humoristische, nostalgische en actievolle film van gemaakt, en hij is duidelijk een fan van het bronmateriaal. We hebben het over de Transformers dus verwacht geen diepgaand verhaal, maar de band tussen Charlie en Bumblebee, en de persoonlijke problemen waarmee Charlie rondloopt, worden effectief verpakt in een zeer vermakelijke blockbuster/familiefilm.

Steinfeld is een sympathieke en charismatische hoofdrolspeelster en ik had uren naar haar scènes met Bumblebee kunnen kijken. Erg knap, en een bepaalde scene rond een nummer van Sam Cooke is zelfs emotioneel. Emotioneel? In een Transformers film? Dat krijg je ervan als je Bay vervangt door een regisseur die wel weet wat hij doet. Hoewel Knight zijn hand ook niet omdraait voor een spectaculaire (en overzichtelijke) actiescene hier en daar. In combinatie met Steinfeld, het effectieve verhaal met een groot bonkend hart, de heerlijke jaren 80 muziek en het plezier dat de film uitstraalt zorgt het ervoor dat Bumblebee een zeer prettige verrassing is zo tegen het einde van 2018.

“I've never seen so many men wasted so badly.”

Fantastische western van de meester Sergio Leone. Alle bekende Leone kenmerken zitten er weer in. Langgerekte scènes, gezichtshots waar de zweetdruppels vanaf druipen, prachtige overzichtshots en natuurlijk de legendarische muziek van Morricone.

Het verhaal zit eenvoudig in elkaar en het gaat dan ook meer om het samenspel en de relatie tussen ‘the Good’, ‘the Bad’ en ‘the Ugly’. Perfect geacteerd door rouwdouwer Eastwood, keiharde bad guy Van Cleef en de grappige, slinkse en brutale Wallach. Vooral deze laatste heeft een aantal fantastische momenten en vooral de scènes met Eastwood springen eruit. Prachtige scènes ook rond de Amerikaanse Burgeroorlog. Met de laatste confrontatie tussen de drie als spetterende climax. Vakwerk van Leone.

“I'm buried in a box. I'm buried in a box!’

Spannende film. Een film die zich op één locatie afspeelt, met één acteur, kan al snel repeterend worden. Maar Buried blijft voor het grootste gedeelte een spannende en ijzingwekkend film over een man die gekidnapt is en in een doodskist onder de grond is gestopt. Een telefoon, een aansteker, wat te drinken en andere handige attributen is het enige wat hij heeft.

Het wat, waarom en hoe wordt snel duidelijk, en regisseur Cortés wil duidelijk de focus op Paul Conroy en zijn doodsangst houden. De telefoongesprekken leveren de nodige spanning op en het is duidelijk een race tegen de klok. Ryan Reynolds is ijzersterk en weet de aandacht van de kijker moeiteloos vast te houden. Geen sinecure als je de enige acteur bent, en de angst en radeloosheid spat ervan af. Het einde maakt deze film helemaal af. Geen vals sentiment of onrealistisch gedoe, maar gewoon een passend en realistisch einde van een claustrofobische film.

"If it's not perfect, you throw it away... Regardless of time."

Ik heb een zwak voor films met veel lekker eten. Na het zien van Chef en nu Burnt is dat wel een conclusie die ik kan trekken. Waar Chef nog een luchtige en zomerse film was gaat het er in Burnt allemaal wat serieuzer aan toe. Adam Jones doet op sommige momenten Gordon Ramsay verbleken en torst ook nog een verleden vol met drugs, drank en vrouwen met zich mee. Jones was één van de beste chef-koks in Parijs voordat hij ten onder ging aan de verschillende geneugten maar ook gevaren des levens.

Twee jaar later wil hij clean and sober in Londen met de oude gang gaan voor die derde Michelinster. Dat sommige oude vrienden niet staan te springen is een understatement. Maar met zijn oude vrienden Tony, Max en Michel en de nieuwe souschef Helene gaat hij aan de slag. In het begin is Adam nog een veredelde Gordon Ramsay maar zoals dat in dit soort films gaat komt daar langzaam verandering in. En dat is helemaal niet erg want de film is ontzettend vermakelijk en blijft boeien. Dat heeft ook met de acteurs te maken want regisseur John Wells heeft een geweldige cast om zich heen verzameld. Bradley Cooper is erg sterk en weet van Adam, ondanks al zijn tekortkomingen, een man te maken die je wel een succesje gunt. Van een echte spanningsboog is geen sprake want vanaf het begin heeft hij een doel en de echte inzinking heeft hij twee jaar geleden al gehad. Maar Sienna Miller is de echte ster van de film als Helene die Adam van repliek dient en haar mannetje staat in een omgeving vol testosteron. Heerlijk personage en goed geacteerd van Miller. Ook Daniel Bruhl, Omar Sy, Matthew Rhys, Riccardo Scamarcio en Emma Thompson zijn op dreef in grote of erg kleine bijrollen. Burnt is een film vol met sterke acteerprestaties, boeiende personages en heerlijk eten. Bon Appétit!

Busanhaeng

Het interessante aan Busanhaeng is dat de zombieaanvallen beginnen in een trein. Het geeft de film iets beklemmends en claustrofobisch, en de spanning loopt nog net iets verder op. Regisseur Sang-ho Yeon heeft er ook voor gekozen om het hoofdpersonage wat backstory te geven als afwezige vader die met zijn dochter vast komt te zitten in de trein. En misschien wel verantwoordelijk is voor de zombie apocalypse, waardoor hij door het redden van zijn dochter in het reine kan komen met zijn acties en verleden. Het is wat conventioneel en voorspelbaar, maar het werkt goed door het acteerwerk van Yoo Gong en Su-an Kim.

Yeon heeft ook nog een maatschappijkritische boodschap, maar het wordt zo lomp en clichématig (bijna humoristisch) aangepakt dat het weinig indruk maakte. De feministische boodschap werkt dan een stuk beter. Let maar op, alle vrouwen (het dochtertje, de zwangere vrouw, het oude dametje, het schoolmeisje) denken in groepsverband en niet alleen aan zichzelf, terwijl de mannen bijna allemaal egoïstische en soms ook oliedomme personages zijn. Dat alleen twee vrouwen het overleven zegt genoeg, en daarin schuilt dan ook weer een boodschap. En daarnaast is Busanhaeng ook gewoon een spanende zombiefilm, zoals het hoort.

“Kid, the next time I say, "Let's go someplace like Bolivia," let's GO someplace like Bolivia.”

Newman en Redford zijn fantastisch als Butch Cassidy en de Sundance Kid. De film straalt die lekkere ouderwetse Western sfeer uit, maar het is eigenlijk op de eerste plaats een karakterstudie over twee mannen die samen overvallen plegen. De sets en locaties zijn geweldig gekozen, en de cinematografie is schitterend.

Katharine Ross heeft ook een geweldige bijrol, en ondanks dat je wel een beetje weet hoe het eindigt is het erg vermakelijk om de twee bankovervallers te volgen op hun avonturen. Het laatste gedeelte in Bolivia is donker en actievol, maar door het spel van Newman en Redford (en de vlijmscherpe dialogen) is het ook opvallend luchtig. Je hebt een band opgebouwd met de twee ‘outlaws’, en dat betaalt zich uit tegen het einde. Het laatste shot met de bevriezing van het beeld is iconisch.

“Everything you are and everything you have, is because of that butler.”

Mooie film met een fantastische acteerprestatie van Forest Whitaker. In The Butler zien we een butler die onder verschillende Amerikaanse presidenten heeft gewerkt, en veelvuldig te maken kreeg met racisme en geweld. Ik ben geen fan van biopics die het hele leven van iemand laten zien, maar hier werkte het wel. De eerste scene met de moord op de vader van Cecil maakte gelijk indruk. De scenes in het Witte Huis zijn ook interessant, en het acteerwerk is over de gehele linie sterk. De laatste scenes tussen Whitaker en Oprah Winfrey zijn melancholisch, en een goede afsluiter.

“You can't play God son.”

Op zich wel een boeiende film met wat mankementen en plotgaten. Pijn, lijden, moord, zelfmoord, handicap, pesten, dierenmishandeling etc. Ik kan een beetje drama in mijn film wel waarderen. Maar The Butterfly Effect wil al het leed van de wereld in één film proppen en dat is te veel van het goede.

Interessant is de film zeker en het concept van de butterfly effect is intrigerend. Elke actie heeft gevolgen en op elke actie volgt een tegenreactie. Sterk in beeld gebracht door de regisseurs en de acteerprestaties zijn degelijk. Maar zoals gezegd, het leed wat over de personages wordt uitgestort is too much. En soms zelfs lachwekkend. Want Kutcher loopt de gehele film met een 'cool' kapsel rond, maar als hij als gehandicapte in een rolstoel belandt heeft hij een suffe scheiding. Het is een klein dingetje, maar het stoorde me er mateloos aan. De plotgaten stoorde me dan iets minder. En de film is ondanks al het drama zeer vermakelijk.

“Never pick a fight with someone who's got nothing to lose.”

Heerlijke film met een paar geweldige twists. Ik had al de hele tijd het gevoel dat er iets niet helemaal in de haak was met Tom (Brosnan), maar deze uitkomst had ik niet verwacht. Gelukkig is het voor de twist ook een sterke film, en regisseur Barker weet de spanning vast te houden tot het einde. Brosnan, Bello en Butler doen het goed, en vooral door het einde begrijp je het gedrag van Tom wat beter. Vreemd gaan, nooit doen mensen.

BuyBust

Aardige actieknaller. De vechtchoreografie is soms niet al te best, en alleen Anne Curtis weet er nog wat van te maken. Voor de rest is het veel knokken, met een aantal onrealistische en soms ronduit belachelijk uitziende vechtscènes. Maar de setting is fantastisch gekozen, de sfeer is donker en naargeestig, en hoofdrolspeelster Curtis zorgt ervoor dat je nog een beetje meeleeft met één personage. Het verhaal is matig en je weet precies wie het overleeft (en wanneer er weer iemand doodgaat), maar vermakelijke onzin is het allemaal wel.

“If you really love someone, you want more for them than you want for yourself. Do you understand?”

Oef, dit was niet al te best. Het idee van Angelina Jolie om een film te maken over een echtpaar die een liefdeloos en lusteloos huwelijk hebben en door naar een ander koppel te kijken weer wat vuur en passie in hun leven en huwelijk krijgen, is op zich aardig maar de uitvoering laat veel te wensen over. Het gaat allemaal zo tergend langzaam en de dialogen, het script en de acteerprestaties kunnen dat bij lange na niet compenseren.

Het spieken door een gat in de wand naar een ander stel wordt zo halfslachtig en vluchtig in beeld gebracht dat het voor de kijker een raadsel blijft waarom uitgerekend dit stel het vuur weer aanwakkert bij Roland en Vanessa. Laat het allemaal (de intieme momenten, de ruzies) expliciet zien en maak er zo een soort van erotische thriller/drama van of en laat het helemaal weg en maak je punt door middel van knetterende dialogen. Het andere stel is ook niet bijster interessant en Mélanie Laurent heeft jammer genoeg een te kleine rol. Een klein lichtpuntje vond ik nog het acteren van Brad Pitt die erg goed een worstelende schrijver neerzet die geen inspiratie meer heeft voor een volgend boek. Wat Angelina Jolie met haar uiterlijk (vooral het haar) heeft gedaan in deze film weet ik niet maar het ziet er niet uit. By The Sea is een saaie bedoening en een frustrerende, ellenlange zit.