Opinions

“Tell me how I should be. Just tell me. I'll do it.”

Een mooie en tegelijkertijd rauwe film. Blue Valentine ontleedt de relatie van een stel op een keiharde en pijnlijke manier en het geswitch tussen de liefdevolle begintijd en de keiharde realiteit van het heden geeft een mooi contrast. Voor dit soort relatiedrama heb je twee sterke acteurs nodig en Gosling en Williams geven alles. Ze drijven elkaar naar grote hoogte en zowel in de intieme momenten als de ruzies zijn ze weergaloos.

Het gesprek in het hotel maakt goed duidelijk waar het mis is gegaan tussen de twee. Voor Dean zijn z’n vrouw en kind (wat waarschijnlijk niet van hem is) alles en voor de rest heeft hij geen dromen en passies. Cindy kan hier moeilijk mee omgaan en zowel de adoratie als het gebrek aan ambitie bij Dean vreet aan haar en de liefde die ze moet voelen, maar die steeds verder wegebt. De film is op zijn sterkst op de liefdevolle momenten zoals het gesprek in de bus en het dansen en muziek spelen voor een winkel. Na ruim een uur neemt het drama het steeds meer over en het geschreeuw en geruzie wordt wat te veel van het goede. Ik snap dat het realistisch is maar dat maakt het niet aangenaam of zelfs interessant om naar te kijken. Ik vond ook de metamorfose die Dean in een paar jaar heeft ondergaan wat te veel van het goede. Van een wat opportunistische, charismatische en romantische man naar een kalende, brildragende, alcoholistische loser kan natuurlijk wel maar het contrast is heel groot en het is nu wel heel makkelijk om de kant van Cindy te kiezen. Ik dacht eigenlijk dat de film als een nachtkaars uit zou gaan maar de laatste scene is wel briljant. En hartverscheurend...

“Remember folks, "It ain't simple bein' cool, but it's cool bein' simple."”

De film zelf is iets te lang, en zeker niet alle subplotjes en personages zijn even interessant. Maar wat geeft het als je zulke fantastische muziek hebt en acteurs als Seymour Hoffman, Nighy, Frost en O’Dowd, die samen op een boot verblijven en de hele tijd muziek draaien. Rock-‘n-roll muziek, wat in de 70 als 'fout' werd gezien. Het is een feest om al die acteurs samen te zien en het plezier straalt er vanaf. Dat de film zelf niet perfect is stoort dan al een stuk minder. The Boat That Rocked is ook één van weinige films die een staantribune in de bioscoop nodig heeft.

“Nobody's innocent in this shit.”

Sterke film. Body of Lies is te lang en op sommige momenten weet de film de spanning en scherpte niet vast te houden, maar het verhaal is interessant en de acteurs zijn erg goed op dreef. Zelfs de humor en het romantisch subplotje werken.

Maar het gaat natuurlijk om de zoektocht naar een terrorist en door het sterke script, de acteurs en de sfeervolle locaties blijft deze zoektocht interessant. Crowe en DiCaprio dragen de film en hun interactie zorgt voor sommige hoogtepunten in de film. Complimenten ook voor Strong, die misschien wel de beste acteerprestatie aflevert.

“It goes on forever, six bloody minutes!”

“I pity your wife if you think six minutes is forever.”

Moeilijke film om te beoordelen. Aan de ene kant heeft Bohemian Rhapsody een aantal ontzettend sterke scènes, en vooral de muziek/concertscènes, en alle scènes met Malek en Boynton, maken indruk. Het Live Aid concert is fantastisch in beeld gebracht, en het voelt alsof je er zelf bij bent. Acteurs als Gwilyn Lee (Brian May), Hardy, Mazello en Hollander doen het ook erg goed.

Dat niet alle details kloppen, en dat sommige gebeurtenissen eigenlijk op een ander tijdstip plaatsvonden, stoort niet zo heel erg (behalve de aids-onthulling). Het probleem van de film is het barslechte script, en dat hele gedoe met het personage Paul Prenter werkt van geen kanten. Ik zie Bohemian Rhapsody dan ook meer als een luchtige rockopera dan een menselijk drama met wat muzikale intermezzo’s. En als je er zo naar kijkt, dan valt er genoeg te genieten.

“They say money can't buy happiness? Look at the fucking smile on my face. Ear to ear, baby.”

Gordon Gekko wannabe’s gaan zelf ver over de schreef en worden ontzettend rijk, maar het betekend uiteindelijk hun ondergang. Het bekende rise and fall verhaal. De gekte van bijvoorbeeld The Wolf of Wall Street wordt nergens benaderd en de spannende tweestrijd tussen Gordon Gekko en Bud Fox levert het ook niet op.

Maar het yuppen leven wordt goed neergezet en de acteurs en dialogen zijn sterk. Vooral de telefoongesprekken met potentiële kopers levert vermakelijke scènes op. En daarvan zitten er in Boiler Room genoeg.

Het Bombardement

Als het niet zo triest was, zou je hartelijk om Het Bombardement kunnen lachen. Het script, de acteurs, de ongelooflijk slechte regie van Ate de Jong en de verschrikkelijke voice-over, het is een faliekant misgelopen productie en een dieptepunt in de Nederlandse cinema. Dat Jan Smit niet het slechtste punt van de film is (verre van), zegt al genoeg. Hopelijk komt er ooit nog eens een film die recht doet aan het bombardement op Rotterdam.

“People don't stop watching when there's a conflict. They stop watching when there isn't one.”

Uitstekende film. Dat de scriptschrijver ook verantwoordelijk was voor het script van The Big Short, wordt tijdens de eerste vijf minuten al snel duidelijk. Bombshell balanceert tussen satire en een serieuze dramafilm over de vele en jarenlange seksuele intimidaties van Roger Aleis. Alles met Theron als Megyn Kelly neigt naar satire, maar in de twee scenes waarin Margot Robbie weer eens mag laten zien wat voor fantastisch actrice ze is, is Bombshell ook gewoon een volbloed drama.

Dit schuurt soms, maar voor mij werkte het wel. Robbie en Theron zijn ijzersterk, maar ook Kidman en Lithgow als Aleis zijn fantastisch. Het blijft soms wel wat oppervlakkig, en er had van mij wel wat meer gedaan mogen worden met de invloed die Fox News heeft op het nieuws. Megyn Kelly blijft ook een wat ongrijpbaar figuur, en dat het best uitgewerkte personage fictief is (Robbie als Kayla Pospisil), zegt wat dat betreft genoeg.

“There are five basic contaminants in a crime scene. I'll skip to the worse one. Other cops.”

Prima thriller met lekker veel suspense en een duistere sfeer. Dat laatste is altijd belangrijk in dit soort films en ook hier zit het weer vol met donkere steegjes, lege industrieterreinen en heel veel regen. Naargeestiger kan bijna niet maar het past wel. The Bone Collector heeft eigenlijk best veel potentiële inkakmomenten maar door de geweldige regie, veel spanning, lugubere moorden, leuk samenspel tussen de acteurs en zelfs wat romantiek en humor verveelt het geen moment.

Washington en Jolie hebben een goede chemie en samen weten ze de aandacht moeiteloos vast te houden in hun zoektocht naar een seriemoordenaar die steeds een nieuwe hint bij zijn slachtoffer achterlaat. Washington is gekluisterd aan zijn bed en zelfs dan is hij nog één van de meest charismatische acteurs die er rondloopt. De motieven van de dader waren wat vergezocht maar het einde is wel spannend en goed gedaan. Prima film voor een avondje huiveren.

“This here's Miss Bonnie Parker. I'm Clyde Barrow. We rob banks.”

Geweldige misdaadklassieker. Iedereen kent Bonnie en Clyde wel, en regisseur Arthur Penn heeft een harde en expliciete, maar soms ook screwball-achtige film gemaakt. De film heeft een opvallend luchtige toon, en Beatty en Dunaway weten het allemaal ook goed te spelen. En met Hackman, Pollard en Pyle in de bijrollen kan je ook weinig fout doen. De actiescènes zien er goed uit, en de cinematografie en production design stralen klasse en vakmanschap uit. Alleen al door de oude auto's waan je jezelf even in een andere tijd. Met het gruwelijke en tragische einde als kers op de taart.

I'm Dirk Diggler. I'm the star!

Geweldige film. Door de heerlijke regie van P.T. Anderson swingt Boogie Nights aan alle kanten en de 70's en 80's komen echt tot leven. De muziek, de kleding, de drugs, de partyscene... Je waant je echt even in een andere tijd. Met de porno-industrie als origineel uitgangpunt. Boogie Nights heeft veel gedenkwaardige scènes en vooral de humor werkte geweldig.

Wahlberg is perfect gecast en wordt ondersteunt door klasse acteurs en actrices als Moore, Reynolds, Reilly, Macy en Hoffman. Het eerste gedeelte bestaat uit de rise van Eddie/ Dirk Diggler (Wahlberg) in de porno-industrie en heeft flair, veel humor en een klein donker tintje (Macy). Nadat de jaren 80 zijn begonnen komt de onvermijdelijke val door drugs, arrogantie en ego's die gaan opspelen. Boogie Nights gaat eigenlijk over een stel personen die in het verleden blijven hangen, en moeite hebben om hun draai te vinden in een nieuwe en snel veranderende wereld. Het einde is wel positief en laat zien dat de meeste personages hun draai beginnen te vinden in een nieuwe wereld (de zakelijke en wat minder swingende 80’s).

“We are not one-dimensional. We are smart and fun!”

Uitstekend regiedebuut van Olivia Wilde. Het is knap dat je bij je allereerste film al zo’n eigen visie hebt, en Booksmart straalt overtuiging en zelfverzekerdheid uit. De dialogen zijn scherp en realistisch, het acteerwerk is sterk, er zitten een aantal expliciete en eigenzinnige scenes in, de muziek is goed gekozen en de film is grappig, ontroerend en soms ook lekker weird.

Feldstein en Dever hebben een geweldige chemie en zetten op realistische wijze twee tieners neer die te weinig hebben genoten van hun middelbare schooltijd (lees: feesten, relaties, vrienden maken, seks, drank, drugs etc.), en op hun laatste avond voor de diploma-uitreiking besluiten om maar gelijk alles te gaan ervaren. Hun laatste scene bij het vliegveld is emotioneel, maar Wilde weet er ook een grappige draai aan te geven. De film in een notendop. Let op Feldstein, Dever en ook Diana Silvers, deze dames gaan het ver schoppen. Net zoals Wilde als regisseur.

“When I seduce you... if I decide to seduce you, don't worry. You'll know.”

Niet slecht. Eddie Murphy in een romcom levert altijd wel vermakelijk materiaal op, en de man mag in Boomerang weer eens laten zien wat voor charisma en screen presence hij heeft. Moeiteloos draagt hij deze film, maar het script laat helaas wat steken vallen. De grootste kracht van de film is het samenspel tussen Murphy en Halle Berry. Je weet hoe het eindigt, maar het duo heeft een aangename chemie waardoor het leuk is om naar ze te kijken. Met Givens, Lawrence en Grier in wat magere, maar wel afdoende bijrollen. Let ook op de waanzinnige bijrol van Grace Jones.

“It looks like we've got us a cowboy.”

Actievol en origineel. Het originele zit hem vooral in de niet-chronologische wijze waarop de actiescènes in beeld worden gebracht. The Boondock Saints heeft eigenlijk alles wat een goede actiefilm moet hebben. Spanning, humor, interessante personages en sterke acteurs. En de actiescènes zijn goed gefilmd (alhoewel de slow motion actiescènes nu een beetje achterhaald zijn).

De film heeft op het einde ook een aantal leuke twists. Flanery en Reedus zijn goed als religieuze broers die alle criminelen naar de andere wereld willen helpen en Rocco is ook leuk als side-kick. Dafoe gaat helemaal los als rechercheur en vooral zijn "stille" scènes met alleen klassieke muziek op de achtergrond zijn een pareltje. The Boondock Saints is een grimmige actiefilm met flair en veel humor.

Das Boot

Een intense en claustrofobische filmervaring over de bemanning van een Duitse U-boot die ten strijde trekken maar vaker niets anders kunnen doen vervelen, overleven en hopen als ze weer worden opgemerkt door een torpedojager. Zeker als je weet dat ruim 70 procent van de bemanning van U-boten het niet overleefde. De bemanning tekende eigenlijk al hun doodvonnis nog voordat ze hun eerste stap in de onderzeeër zette. Die onverdraaglijke angst is ook de gehele film voelbaar bij de personages en je kan het zweet en de olie bijna ruiken.

Het belangrijkste element van de film is misschien wel het geluid. Het geluid van een sonar, het kraken van de onderzeeër als hij steeds dieper onder water gaat, de explosies van de mijnen, het draagt allemaal bij aan de ijzingwekkende spanning. Wat mij ook opviel is hoe mooi de film eruit ziet en hoe goed de acteerprestaties zijn. Dat gezicht van Johann als hij langzaam gek wordt zal mij nog wel even bijblijven. De spanning op laatst als de onderzeeër steeds dieper naar de bodem zakt en de blijdschap als ze de motoren toch nog aan de praat krijgen, voel je ook als kijker. Het einde kwam voor mij onverwacht maar maakte daardoor des te meer indruk.

“Gentleman versus Superbrat.”

De sportieve tweestrijd tussen Björn Borg en John McEnroe heeft gezorgd voor één van de mooiste tennispartijen ooit. De finale van Wimbledon in 1980. IJskonijn Borg tegen de explosieve McEnroe. Het interessante aan de film is dat we zien dat ze beide moeite hebben om hun emoties onder controle te houden, en Borg heeft zoveel rituelen waar zelfs Rafael Nadal nog een puntje aan kan zuigen.

Het probleem van de film is dat de twee tennissers eigenlijk de gehele film elkaar niet tegenkomen, en de flashbacks naar Borg's jeugd zijn meer een irritante afleiding dan dat ze wat toevoegen. Dit is ook meer Björn Borg's film, en McEnroe hangt er een beetje bij. Het is aan LaBeouf te danken dat McEnroe interessant blijft om te volgen. En de tennisscènes zijn ook fantastisch gefilmd, wat ook wel eens anders is geweest.

“Look at him! He wears a suit...”

Geinige film die vooral door het originele uitgangspunt al genoeg geslaagde grappen in zich heeft. Niet iedere grap is raak en soms is het wat flauw, maar baby baas met de stem van Alec Baldwin zorgt ervoor dat het een vermakelijke janboel blijft. Ook Buscemi en Maguire zijn uitstekend op dreef. Visueel zag het er allemaal sterk uit en regisseur McGrath verdient complimenten voor een inspiratievolle film die voor ieder wat wils heeft.

“You've never worked a day in your life. How can you be exhausted?”

Redelijke eerste film van Wes Anderson. Het is knap dat Anderson met zijn eerste film al gelijk zoveel zelfvertrouwen uitstraalt en echt zijn eigen stijl en identiteit heeft gevonden. Bottle Rocket kent ook alle gebruikelijke Anderson elementen. De gebroeders Wilson, kleurrijke en vreemde personages, scherpe dialogen, humor, melancholie en een vlot tempo. Door het geringe budget ziet de film er niet zo mooi uit als zijn latere films, maar dat is dan ook het enige wat je echt mist.

"Wait, you're telling me that I'll get five grand to go pick up my ex-wife and bring her to jail?"

Jennifer Aniston in de zoveelste romcom. Ach ja, het is formulewerk, maar ook niet vervelend om naar te kijken. Aniston en Butler hebben ook geen slechte chemie en weten, ondanks het matige en voorspelbare script, toch te overtuigen. En daar gaat het tenslotte om, met zeker Aniston die in dit soort romcoms tot haar recht komt. Het misdaadplot had van mij niet gehoeven en zorgt alleen maar voor een onnodig lange speelduur.

The Bourne Identity

The Bourne Identity blijft een geweldige actiethriller met een sterke opbouw van het mysterie rond het personage Jason Bourne. Bourne is zijn geheugen kwijt en regisseur Doug Liman neemt de kijker bij de hand en geeft stap voor stap steeds iets meer prijs over het verleden van de zeer vaardige spion.

Bourne komt steeds meer te weten over zijn verleden en identiteit en tegelijkertijd wordt hij achterna gezeten door de CIA en de politie. Dit zorgt voor een ijzingwekkende spanning die constant voelbaar is. Als dan ook de actiescènes er nog zo gelikt uitzien heb je een actiethriller van het allerhoogste niveau. Matt Damon was een gewaagde keuze voor de rol van Jason Bourne maar het is een keuze die voortreffelijk uitpakt. Damon weet het stoïcijnse en harde karakter van Bourne goed te spelen maar hij is ook één brok emoties op de momenten dat Bourne weer iets nieuws ontdekt over zijn verleden. Franka Potente is ook erg sterk en heeft een goede chemie met Damon. Ze zijn een beetje een orthodox duo maar het werkt uitstekend. Ook Chris Cooper, Brian Cox, Gabriel Mann en Julia Stiles zijn uitstekend op dreef. De naam identity zegt het al. We komen iets te weten over de identiteit van Bourne maar het is pas het tipje van de ijsberg. Identity is nog maar het begin van een ijzersterke filmtrilogie.

“Jason Bourne was just the tip of the iceberg.”

Sterke film. Ik heb dit 'neefje' van Jason Bourne eindelijk gezien, en ondanks de te lange speelduur heb ik me prima vermaakt. Strakke actiescènes, sterke acteerprestaties en een rommelig, maar wel sterk verhaal. En er is gekozen voor mooie locaties zoals Calgary, Manilla, Seoel en New York.

Jeremy Renner is als kille actieheld prima, maar heeft wat moeite om ook iets van persoonlijkheid en emotie in zijn spel te leggen. Iets wat Matt Damon wel erg goed lukte. Weisz, Norton en Keach weten van hun eendimensionale rollen nog heel wat te maken. Het eindigt allemaal wel wat abrupt (met heel veel losse eindjes), maar er wordt dan ook erg gehint op een vervolg.

The Bourne Supremacy

Jason Bourne aast op wraak en laat zich door niemand stoppen. Dat is het wat magere plot van Supremacy maar gelukkig is er weer ongelooflijk veel om van te genieten. In een Bourne film gebeurd ongelooflijk veel en je komt soms ogen en oren tekort om alles te registreren. In tegenstelling tot Identity duikt Supremacy gelijk in de hoogste versnelling in de actie en gekte en stopt niet. Regisseur Paul Greengrass heeft het stokje van Doug Liman overgenomen en dat is te zien. Van de schokkerige bewegingen van de camera wordt je in het begin gek maar het gaat wennen. Bourne gaat zich steeds meer herinneren en het hele plot rond Neski is zeker interessant maar ook meer een excuus om iets meer te weten te komen over het verleden van Bourne. De laatste scene met de dochter van Neski is wel grandioos. De actiescènes zijn op zich wel spannend maar door de montage en camerabewegingen zijn ze moeilijk te volgen. Tijdens de autoachtervolging in Moskou maakt Greengrass het wel erg bont. Matt Damon is weer steengoed en Joan Allen is een geweldige toevoeging als Pamela Landy. Wat een fantastische actrice blijft dat toch. Ook Brian Cox, Julia Stiles, Karl Urban en in het begin Franka Potente zijn voortreffelijk.

Supremacy is iets minder dan Identity en een echt middendeel van een trilogie. De introductiefase is voorbij en er kan nog niet echt naar een einde toegewerkt worden maar dat betekent niet dat de film een tempo terugschakelt. Supremacy is een film op zich, een spectaculaire achtbaanrit waarbij pas bij de aftiteling weer een beetje kan worden ademgehaald.

The Bourne Ultimatum

The Bourne Ultimatum is een geweldig (voorlopig) sluitstuk van de Bourne films met Matt Damon. Identity ging om de introductie van het personage Jason Bourne en het langzaam achterhalen van zijn identiteit als superspion. Supremacy was een wraakfilm en er werd dieper ingegaan op de missies die Bourne uitvoerde voor de CIA. Ultimatum brengt Bourne na vele omzwervingen terug naar waar het allemaal begon en brengt hem oog in oog met de man die hem gerekruteerd heeft voor de CIA en hem heeft gemaakt tot de man die hij nu is.

Paul Greengrass is weer de regisseur en dat betekent dat de duizelig makende camerabewegingen weer volop aanwezig zijn. Het is niet altijd storend maar het zorgt er wel voor dat vooral de actiescènes moeilijk te volgen zijn. De locaties zijn prachtig gekozen en als Bourne over de daken van Tanger rent kan je niet anders dan bewonderend toekijken. De vechtscene met Desh is trouwens wel een sterk staaltje vechtchoreografie en een hoogtepunt qua actie. Het laatste gedeelte in New York is een aaneenschakeling van spannende scènes en spetterende actie. Maar ik moet een groot compliment maken aan de makers dat het einde geen grote explosie van actie is geworden maar opvallend ingetogen. De scene tussen Damon en Albert Finney is echt knap gedaan en een sterk staaltje acteren van beide acteurs. Joan Allen is weer van de partij als Pamela Landy en ze speelt voortreffelijk. Julia Stiles heeft een grotere rol en maakt daar goed gebruik van en met David Strathairn kan je het nooit fout doen als casting director. De donkere en ijzingwekkende sfeer die deze Bourne films zo kenmerkt wordt door alle acteurs moeiteloos overgenomen. Als laatste wil ik nogmaals Matt Damon eruit lichten die van Jason Bourne zoveel meer maakt dan alleen een moordmachine. Bourne is een persoon met wie je drie films lang meeleeft en waarvan je wilt dat hij zijn geheugen terugkrijgt en zijn geluk tegemoet rent in plaats van constant over zijn schouder te moet blijven kijken. Alhoewel dat laatste waarschijnlijk meer voor de hand ligt.

“Your clock is ticking kid.”

Met een strakker script en wat originaliteit had dit een veel betere film opgeleverd. Boychoir is degelijk en routineus, met een voorspelbaar verloop en alle bekende verhaallijnen die je verwacht in een feel good film. De koormuziek is wel goed gedaan, en het acteerwerk is ook naar behoren. Vooral Bates en Hoffman zijn sterk op dreef, en de jonge Wareing weet ook te overtuigen. Het drama wordt er soms met de haren bijgesleept (de jaloerse concurrent was echt te veel van het goede), en vooral de rol van de vader is matig uitgewerkt. Het einde is dan wel weer passend voor een film over kinderen die uiteindelijk hun zangstem kwijtraken, en een andere draai aan hun leven moeten geven.

“I just feel like there are so many things that I could be doing and probably want to be doing that I'm just not.”

Boyhood is een ambitieus project. Regisseur Richard Linklater heeft twaalf jaar lang ieder jaar een groep acteurs en actrices bij elkaar geroepen om een aantal weken scènes op te nemen. Het resultaat is een unieke film over opgroeien en volwassen worden, met herkenbare situaties en dialogen. Gescheiden ouders, de foute stiefvaders, de band met je zus, je eerste grote liefde, het verlaten van je ouderlijk huis, het ontdekken van je passies, het ontmoeten van nieuwe mensen etc. Iedereen kan er wel iets uitpikken wat herkenbaar is en symbool staat voor je eigen leven. En dat is de magie van Boyhood, het alledaagse laten zien met al zijn ups en downs.

Coltrane is geen geweldig acteur, maar hij weet van Mason wel een personage te maken die je begrijpt. Hoe sloom en frustrerend hij soms ook kan zijn. Hawke en Arquette zijn geweldig als vader/moeder, en hun personages komen ook een stuk beter uit de verf. De autorit waarin Hawke zich kwaad maakt over de nietszeggende en inhoudsloze gesprekken met zijn kinderen, en het seksgesprek later in de film, blijven voor mij de beste gedeeltes in de film. De muziek is ook een sterk punt van de film, en als Mason aan een lange autorit begint naar zijn universiteit, met Hero van Family of the Year op de achtergrond, kun je als kijker niet anders dan ook even terugkijken op de afgelopen tweeënhalf uur waarin je Mason hebt zien opgroeien en getuige bent geweest van een unieke filmbelevenis.

Boys and Girls

Dit is echt zo'n tienerkomedie die keurig binnen de lijntjes kleurt en elk cliché wordt netjes afgestreept. De film moet het dan ook niet hebben van het originele verhaal maar meer van de uitwerking. Helaas is de uitwerking bij Boys and Girls geen onverdeeld succes.

Claire Forlani is een stralend middelpunt en maakt nog wat van haar rol. Jammer genoeg is Freddie een beetje een dooie en loopt er soms als een zombie bij. Van chemie tussen beide is dan ook nauwelijks sprake. Biggs moet de grappige side-kick spelen maar echt grappig wil hij niet worden met zijn gekleurde haren en rare trekjes. Amanda Detmer is iets beter maar ook zij moet een hoop onzin uitkramen. San Francisco wordt wel prachtig in beeld gebracht en ook de muziek is goed. Boys and Girls volgt het vaste romcom stramien en een originele of interessante zienswijze levert dit niet op. En als de acteurs dan ook nog weinig chemie samen hebben krijg je een film die de grijze middelmaat nergens ontstijgt en je snel weer bent vergeten.

“I run a pretty loose ship. Basically I've found that the more rules there are, the more crimes are created. So, fewer rules. Fewer, but bigger rules. No interrupting adults...”

Prima film met een goede balans tussen sentiment en oprechte emotie. Een tikje cliché en voorspelbaar, maar als de uitvoering zo goed is heb ik daar geen enkel probleem mee. De Australische setting helpt ook wel, en het acteerwerk van alle acteurs is uitstekend. Er zit genoeg drama in de film, maar The Boys Are Back is vooral een positief verhaal over een gezin van mannen die na de dood van hun vrouw/moeder een nieuwe balans moeten vinden.

“Rick, it's the Nineties. Can't afford to be afraid of our own people anymore, man.”

Schitterende film. De kracht van Boyz n the Hood zit hem in het knap weergegeven tijdsbeeld van de begin jaren negentig in de achterbuurten van Los Angeles. De huizen, de sfeer, de muziek, de verhoudingen tussen de personages, en de manier waarop ieder personage met dit leven (waar het wemelt van de criminaliteit) omgaat.

De ene persoon wil eraan ontsnappen door studie of het leger, en de ander heeft het criminele leven omarmd. De film heeft het ene moment een luchtige vibe, maar kan zo omslaan in een snoeihard drama. De acteurs doen het allemaal uitstekend, maar ik moet Laurence Fishburne eruit pikken als wijze vader. Wat een prachtrol en Fishburne zet echt zijn tanden erin. Leuk ook om Regina King en Nia Long hier als beginnende actrices te zien. Het einde voel je een beetje aankomen, maar maakt desondanks niet minder indruk.

Bølgen

Prima Noorse rampenfilm. Je hebt alles al eens eerder gezien, en zelfs de domme leidinggevenden die het gevaar te laat inzien komen langs. Maar de setting is sfeervol, de personages en hun onderlinge relaties worden goed uitgewerkt en de spanning wordt uitstekend opgebouwd. Het laatste gedeelte is wel heel erg "Hollywood", maar dat ik meeleefde met de personages is altijd een goed teken.

“I'm alive...”

Verrassend sterke film over een man die een midlifecrisis doormaakt, en met zijn succesvolle zoon universiteiten gaat bezoeken in het oosten van Amerika. Het knappe van de film is dat Brad op het eerste gezicht een wat meelijwekkend en niet bepaalde sympathiek figuur is, maar toch begrijp je zijn worsteling wel. Dat komt ook door Stiller, die het best tot zijn recht komt in deze tragikomische rollen. De beste scene is wanneer Ananya (Shazi Raja) Brad op zijn nummer zet na zijn verhaal te hebben aangehoord. 'First World/white dude problems man', kijk eens wat je allemaal wel hebt. Het gras is altijd groener....

“Have you ever been trapped? Lost in your own body, lost in your own mind, lost in time? So desperate to escape, to just... Get out.”

Brain on Fire laat zien hoe belangrijk het is om altijd een second opinion te vragen wanneer een persoon zonder goede verklaring steeds verder achteruit gaat qua gezondheid. Moretz is fantastisch als jonge vrouw die zich steeds vreemder gaat gedragen, en uiteindelijk zelfs in een catatonische staat terecht komt. Het laatste gedeelte laat op een mooie manier zien hoe belangrijk het is als je een dokter hebt die geen genoegen neemt met de eerste (niet bevredigende) verklaring voor onverklaarbare symptomen. De altijd sterke Navid Negahban speelt deze arts, en het is het sterkste gedeelte van een voor de rest ook uitstekende film.