Opinions

“Sugai-san, I am the solution... to your problems.”

Prima politiethriller van Ridley Scott. Black Rain doet heel veel dingen goed, en vanaf het begin is het allemaal vooral donker, regenachtig en grauw. Het verhaal is niet heel bijzonder, maar de sfeer en het acteerwerk maken veel goed. De verschillen tussen Japan en Amerika worden kort aangestipt, en vooral de band tussen Douglas en Garcia is prima uitgewerkt. Geen meesterwerk, maar Black Rain laat zien dat Scott zelfs met een standaard politiethriller heel goed uit de voeten kan.

The Black Room

Echt barslecht. Het horrorverhaaltje is sowieso te belachelijk voor woorden. Een soort erotische horrorfilm, maar dan zonder de opwinding of spanning. Het acteerwerk is erg matig (arme Henstridge), en het ergste van alles is nog dat iedereen dit serieus neemt. Geen greintje humor om zoveel onzin. Alles aan The Black Room straalt goedkope en inspiratieloze onzin uit.

Black Site Delta

Barslechte film over wat gevangenen die moeten vechten voor hun leven, en tussendoor ook nog even de wereld moeten redden van een stel gestoorde commando's. Black Site Delta heeft matige acteurs en een rommelig script maar belangrijker nog, het faalt als het aankomt op spanning en actie. En dat is een doodzonde in dit genre. Het is een saaie en inspiratieloze bende.

“This is your moment, Nina. Don't let it go.”

Waanzinnige film. Je wordt echt omver geblazen door de intensiteit en kracht die de film uitstraalt, de weergaloze acteerprestaties en de schitterende montage. Vooral naar het laatste half uur met de balletvoorstelling van het ‘Zwanenmeer’ van Tsjaikovski en Nina die zowel de witte als zwarte zwaan moet spelen heb ik met open mond zitten kijken. Alles komt samen in één langgerekte scene en de waanzin, gekte en briljantheid van Nina wordt fantastisch gespeeld door Natalie Portman die zich helemaal vereenzelvigd met het personage.

Portman is sowieso vanaf het begin briljant en haar prestatie kan niet genoeg geroemd worden. Van het naïeve meisje in het begin van de film die alleen de witte zwaan (gevoelig, fragiel) kan spelen transformeert ze in een roekeloze, doorgedraaide en aan waanvoorstellingen lijdende vrouw die op het laatst helemaal opgaat in haar rol van zwarte zwaan (passievol, duister, sensueel). Die ogen van haar op het laatst zullen mij nog lang bijblijven. Regisseur Darren Aronofsky maakt veel gebruik van spiegels en ruiten om de transformatie van Nina visueel vorm te geven en het werkt geweldig. Ook dingen zoals het verminken, Nina’s zoektocht naar haar eigen seksualiteit en kleine dingen zoals het zwarte topje onder een witte trui maken allemaal onderdeel uit van Nina’s verandering. Naast Portman zijn ook Kunis en Cassel waanzinnig goed. Cassel weet een goede tiran neer te zetten en Kunis weet de speelse maar ook wat geniepige Lily erg sterk te spelen. Barbara Hershey heeft ook een goede rol als (te) beschermende moeder die Nina de hele tijd pusht om een betere balletdanseres te worden. Ik durf het wel aan. Black Swan is een hedendaags meesterwerk.

“This isn't about money. This isn't about politics. I can target anyone, anything, anywhere.”

Blackhat is te lang, heeft een rommelig en niet al te interessant verhaal en flinterdunne personages. Maar Blackhat heeft ook een waanzinnige cinematografie en gave actiescènes. Mann en prachtige shots zijn wel een goede match en ook in Blackhat kijk je weer je ogen uit. Prachtige overzichtshots van steden en een mooie en rustige regie bij de actiescènes.

Mann is één van de beste regisseurs als het aankomt op actiescènes en die naam maakt hij hier meer dan waar. Als hij wat meer aandacht aan het verhaal en de personages had besteedt, dan was dit een nieuwe Heat geworden. Helaas is het verhaal flinterdun en gewoonweg niet door te komen. Dat komt ook door de personages die niet bijster interessant zijn. Zelfs Pacino en De Niro hadden hier weinig aan kunnen veranderen. Mann blijft een sterke regisseur, maar de volgende keer iets meer aandacht aan het script besteden en wat beter uitwerkte personages graag.

“For you it's a crusade. For me it's a job.”

Fantastische film van Spike Lee. Dit is weer echt de politiek geëngageerde en boze Lee, en dat heeft een paar van zijn beste films opgeleverd. Sommigen zullen het prekerig vinden, en zullen het laatste gedeelte te ver vinden gaan. Maar ik heb genoten van BlacKkKlansman, en het is knap dat Lee zo veel genres, personages, verhaallijnen, stijlen en vreemde plotontwikkelingen bijna moeiteloos weet te combineren.

Het samenspel tussen Washington (die net zo klinkt als zijn vader) en Adam Driver is fantastisch, en ook de andere acteurs zijn allemaal ijzersterk op dreef. Er is humor, maar dan wel het soort humor met een zeer donkere ondertoon. De Ku Klux Klan wordt soms geridiculiseerd, maar Lee laat wel zien hoe gevaarlijk en destructief de organisatie is. Ook de Black Panther organisatie wordt niet gespaard, maar zeker een bepaalde scene tegen het einde van de film maakt ontzettend veel indruk. En je snapt gelijk waar de woede en de frustratie vandaan komt. Het zorgt voor één van Spike Lee's beste films in jaren.

“Some motherfuckers are always trying to ice-skate uphill.”

Wesley Snipes is perfect als Blade. Stoer kijken, oneliners grommen, zonnebril op, en zijn vuisten het werk laten doen. Prima materiaal voor een vampierfilm vol geslaagde actiescènes, humor, mooie vrouwen en vooral veel testosteron.

Snipes, Dorff, Kristofferson en de andere acteurs weten in wat voor film ze zitten en schmieren er lustig op los. Regisseur Norrington brengt het allemaal flitsend in beeld en heeft een goede balans gevonden tussen luchtig vermaak, de kijker kennis laten maken met de wereld van Blade, en wat drama. Maar de nadruk blijft liggen op het vermaken van de kijker met actiescènes en droge humor. Een keus die goed uitpakt.

“Is the enemy of my enemy my friend or my enemy?”

Dit tweede deel heeft dezelfde sterke punten als het eerste deel en regisseur Del Toro weet er vooral visueel zijn stempel op te drukken. Snipes is weer perfect als Blade en kan volop strooien met oneliners en stoere blikken. Wat wel jammer is, is dat de humor ontbreekt en het materiaal wordt iets te serieus genomen. Alle acteurs lijken ook wel een wedstrijdje boos kijken te spelen, zonder iets van persoonlijkheid of charisma. Het wordt allemaal gortdroog opgediend, terwijl het materiaal eigenlijk schreeuwt om wat humor.

“Quite an experience to live in fear, isn't it? That's what it is to be a slave.”

Indrukwekkende (cult)klassieker van Ridley Scott. Audiovisueel blijft Blade Runner één van de beste films ooit gemaakt, met Los Angeles als futuristische stad die er echt en uitgeleefd uitziet. Het is donker en het regent constant wat een naargeestig gevoel geeft, maar ook erg sfeervol is. Maar ook het licht van de billboards, die constant door de kamers schijnt, is schitterend gedaan door Scott. En de muziek/score ondersteunt dat allemaal op weergaloze wijze. Het is sci-fi op zijn best.

Het verhaal rond Blade Runners en replicants zit ingenieus in elkaar, en de acteerprestaties, het lome tempo, de production design en de soms filosofische dialogen/monologen versterken het geheel. De vraag ‘wat het betekent om mens te zijn’ en de toekomst van AI is interessante materie, en Scott laat weer eens zijn vakmanschap zien. In de laatste scene tussen Deckard en Batty komt alles samen, en Ford en Hauer zijn hier op hun best. Maar ook de scene tussen Deckard en Zhora (de achtervolging) is machtig mooi. Naast Ford en Hauer zijn ook Young, Cassidy, Hannah en Olmos erg sterk. De laatste scene is lekker ambigu, en het is één van de redenen waarom Blade Runner zijn klassiekerstatus verdient.

“More human than humans.”

Blader Runner 2049 is een wonderbaarlijke film. De film is (te) lang, scènes worden tot het uiterste uitgesponnen en traagheid krijgt hier een nieuwe definitie. En toch heb ik van iedere minuut genoten. Een onconventionele blockbuster wordt Blade Runner 2049 ook wel genoemd, en Denis Villeneuve heeft inderdaad overduidelijk de vrije hand gekregen om zijn visie te projecteren op een passieproject van hem. Voordat ik er erg in had was er al een uur voorbij en zat ik gebiologeerd te kijken naar wat Villeneuve en Deakins ons allemaal voorschotelen.

De beelden, de locaties (het onderkomen van Leto/Wallace!), de regie, de muziek, het acteerwerk etc. Het is allemaal even indrukwekkend en er zitten veel fabelachtige scènes in. Zo’n scene met een De Armas en Davis die in elkaar overvloeien tot één persoon is om van te watertanden, en eigenlijk kan de film dan al niet meer stuk. Ook de scene tussen K en de maakster van herinneringen is sterk, en Gosling laat hier misschien wel zijn beste acteerwerk ooit zien (dat wil heel wat zeggen). Ook de knipogen naar het origineel zijn leuk, met K die bij hetzelfde Aziatische eettentje zijn eten haalt als Deckard in het origineel. Het verhaal zelf zou je kunnen zien als een uitbreiding van het origineel, en er wordt duidelijk meer aan ‘world building’ gedaan (en sequels).

Wanneer ben je eigenlijk een mens? En wie bepaald dat? En wat houdt het dan in als replicants zich ook kunnen voortplanten? Prima thema’s en aan alles is te zien dat Villeneuve een fan is van het origineel. De introductie van Deckard in het schitterend vormgegeven desolate Las Vegas voelt aan als een Mexican standoff, met Elvis en whisky om de vrede te beklinken. Ford heeft er zin in en moet op laatst wat meer emotionele diepgang geven aan Deckard (mooie introductie van Rachael). Hoeks maakt indruk en pakt een eerste Hollywood rol waar je als actrice alleen maar van kunt dromen. En dat Gosling en De Armas de chemie tussen een replicant en een AI zo geloofwaardig weten te spelen is pure acteerklasse. Minpunten? Alles wat na Las Vegas gebeurd voelt wat afgeraffeld aan, en het einde (alhoewel mooi) hint wel heel erg op een sequel. Maar na al het voorgaande hoor je mij niet klagen, want dit is tweeënhalf uur puur kijkgenot.

“Blade, ready to die?”

“I was born ready motherfucker!”

Dit derde deel is vooral veel testosteron en stoerdoenerij. Zonder de humor en het pretentieloze vermaak van de vorige delen. Na het uitstekende eerste deel lijkt het wel of de franchise geen keuze kan maken tussen een serieuze vampierfilm en over the top entertainment.

Dit derde deel is weer gortdroog, en zelfs Ryan Reynolds weet maar sporadisch iets van leven in de brouwerij te brengen. Snipes doet zijn ding, en volgens mij is hij wel blij dat hij weer zijn zonnebril mag opdoen en klappen mag uitdelen. Alhoewel de vechtchoreografie toch wel matig is. Biel zegt niet veel, maar staat haar mannetje en mag vooral stoer kijken en bloedmooi zijn. Niets mis mee… Over Purcell als bad guy valt niet veel positiefs te zeggen. Gelukkig is Blade hierna met pensioen gegaan, want dit derde deel heeft wel iets weg van een product over datum.

“I'm afraid to close my eyes, I'm afraid to open them.”

Redelijke horrorklassieker. De documentaireachtige benadering zorgt ervoor dat je de angst, paranoia en spanning bijna zelf kan voelen, maar het heeft ook een paar nadelen. Het ziet er soms wat goedkoop uit, de acteurs zijn niet al te best, en tijdens de nachtscènes (wanneer de spanning eigenlijk zou moeten oplopen) weet je eigenlijk niet waar je naar zit te kijken.

Het is wazig en oogt rommelig, en niet op een goede manier. Het einde is ook wat abrupt, en wat er nou precies met de personages gebeurd blijft onduidelijk. Daar staat tegenover dat de spanningsopbouw geweldig is, de onderlinge frustraties en ruzies zeer interessant zijn en de korte speelduur precies goed is.

Blame!

Schitterend gemaakte film. De makers hadden duidelijk veel inspiratie en genoeg fantasie toen ze aan deze film begonnen. Ik ben geen kenner van animatie, maar dit zag er echt geweldig uit. Het kleurengebruik, de gecreëerde wereld, de personages etc. Geweldig gedaan. Het verhaal lijkt wat ingewikkeld in elkaar te steken, maar na wat uitleg wordt veel duidelijk. Met Zuru als sterke heldin. Spannend, origineel en fantasierijk, dit smaakt naar meer.

“Lying can be a very effective dating tool.”

Heel vaak gezien en Blast from the Past blijft leuk. Met het gegeven, een man heeft zijn hele leven met zijn ouders ondergronds geleefd en komt nu in de bewoonde wereld terecht, had misschien iets meer gedaan kunnen worden. Maar het levert grappige situaties op, en er hangt de gehele tijd een aangenaam sfeertje. Fraser doet het aardig, maar het zijn Silverstone en Walken die voor de leukste momenten zorgen. Met prima bijrollen van Spacek, Foley en Slotnick. Blast from the Past kijkt lekker weg en het is allemaal uitermate feel good. Precies wat je ervan verwacht.

Blaze

Wel een talent die Ethan Hawke. Blaze is duidelijk een passieproject voor hem, en de liefde voor blues, countrymuziek, Blaze Foley en dat hele wereldje spat van het scherm. Het is sfeervol, loom, wat filosofisch en zeer fijn om naar te kijken. Dat komt ook door het fantastische acteerwerk van Ben Dickey en Alia Shawkat, die samen zorgen voor de mooiste scenes. Niet alles is even interessant, en vooral de scenes met Sexton en Hamilton (en een onzichtbare Hawke) nemen te veel tijd in beslag. Het einde is wel erg sterk, en het is hier dat Hawke zijn talent als regisseur laat zien. Ik ben in ieder geval benieuwd naar zijn volgende project.

“Vinny, we started this in a basement. In a fucking basement! Now, go out there and show me how you do things. Show me how you live. Show me how you fight!”

Aardige boksfilm. Vinny Pazienza is een intrigerend persoon, en zijn doorzettingsvermogen en kracht grenst aan het onwaarschijnlijke. Om na een gebroken rug terug te komen, en ook nog wedstrijden te winnen, is waanzinnig, en soms denk je wel dat het een beetje onverantwoord en volslagen belachelijk is. Maar Pazienza dacht daar duidelijk anders over, en hij kreeg gelijk. Miles Teller is wel miscast en mist dat rauwe randje (zeker als je op het laatst de echte Pazienza ziet), maar hij geeft wel alles. Eckhart is ook fantastisch als trainer Kevin Rooney, en het is hun band en hun gezamenlijke scenes die de hoogtepunten in Bleed for This vormen.

The Untold Story of the Inspiration for Rocky Balboa

Prima boksfilm. Schreiber, Watts en Moss zijn echt geweldig, en het verhaal rond Chuck Wepner verdient zeker een film. Wanneer Rocky/Sly (gespeeld door Morgan Spector) in het tweede gedeelte wordt geïntroduceerd zorgt dat ervoor dat het allemaal aardig meta word, en dit gedeelte bevat ook de nodige humor. Sowieso is de film niet al te zwaar op de maag, ondanks dat er wat donkere thema’s worden behandelt. The Bleeder is een boksfilm en daarom ook een beetje voorspelbaar, maar het acteerwerk vergoedt veel.

Bleeding Heart

Dit is een film die op twee gedachten hinkt. Regisseuse Diane Bell weet moeilijk een keuze te maken tussen een gelaagd drama en een thriller. De verhaallijn tussen de zussen May (Jessica Biel) en Shiva (Zosia Mamet) die elkaar voor het eerst ontmoeten en een band proberen op te bouwen is op zich mooi gedaan maar echt diep gaat het niet. Dit komt doordat de andere verhaallijn tussen Shiva en haar agressieve vriend te veel tijd opslokt. Waarom hiervoor is gekozen is mij een raadsel want met Biel en Mamet heb je twee goede actrices en de band die de twee proberen op te bouwen had op zichzelf best een mooie film kunnen opleveren. De film duurt 80 minuten en dat is best wel kort voor twee verhaallijnen die allebei tijd nodig hebben om zich te kunnen ontwikkelen. Het helpt ook niet dat alle andere personages stereotypes zijn die gespeeld worden door niet bijster goede acteurs. Het vriendje van Shiva is een agressieve man zonder verder ook maar iets van een identiteit en het vriendje en de moeder van May zijn al net zo eendimensionaal.

Op zich prima als de film zich echt focust op de band tussen de twee zussen. Maar ook daar lijkt de film niet echt in geïnteresseerd in en het einde voelt dan ook een beetje goedkoop en inspiratieloos aan. Jammer want met een goede Biel en zelfs uitstekende Mamet had er meer in gezeten.

“We were wondering if you would like to become a part of this family.”

Een mooie film over Michael Oher, een uit de kluiten gewassen jongeman die dakloos is en in huis wordt genomen door de familie Tuohy. Oher blijkt een geweldig football talent te zijn en het duurt dan ook niet lang voordat de scouts van verschillende universiteiten zich aandienen. Quinton Aaron speelt erg sterk en weet van Oher meer te maken dan alleen het clichébeeld van de niet al te snuggere football speler. Oher is een stille en gesloten jongen maar zodra hij wordt opgenomen door de Tuohy’s zie je hem veranderen in een zorgzame, krachtige jongeman die zo zijn eigen dromen heeft. Maar de echte ster van The Blind Side is Sandra Bullock als Leigh Anne Tuohy. Of ze nu opkomt voor Oher, de football coach verbaal de grond in boort of in de scènes met haar man Sean Tuohy (Tim McGraw), Bullock overtuigd in iedere scene en weet van Leigh Anne een krachtig, als het moet nietsontziend maar ook zorgzaam personage te maken. En ze heeft de lach aan haar kont hangen want ik heb een aantal keer hard moeten lachen om haar acties en opmerkingen met dat heerlijke Southern accent. Lily Collins is ook goed als dochter Collins en de band tussen haar en Oher wordt mooi opgebouwd.

The Blind Side doet niet aan conflicten en fricties en de film is soms iets te zoet maar ik heb mij er eigenlijk geen moment aan geërgerd. Soms heb je gewoon zin in dit soort films die zich afspelen volgens een vast stramien en waarvan je de uitkomst bij voorbaat al kan uittekenen. En met een geweldige Bullock verveelt het sowieso geen moment.

“Stay away from the girls. Follow the Jews!”

Geweldig. Als groot fan van Bruce Springsteen was dit bijna twee uur genieten, en gelukkig heeft regisseur Gurinder Chadha er ook een interessante, kleurrijke, enerverende en soms ook trieste film van gemaakt. Blinded by the Light is duidelijk een feel good film en het einde is hartverwarmend, maar ook thema’s als racisme, rechts-extremisme, werkloosheid en opgroeien in een troosteloze Britse stad komen langs.

En de hoge verwachtingen die een vader kan hebben, en de druk die dat legt op de 16-jarige Javed. Zijn vader wil dat hij economie gaat studeren, maar Javed wil schrijver worden. De manier waarop de muziek van Springsteen in het verhaal wordt verweven is sterk gedaan, en de songteksten die soms door het beeld zweven is een leuke gimmick. Soms barsten de personages spontaan in dans en zang uit en niet iedereen zal dit kunnen waarderen, maar ik vond het sterk gedaan. En het is op de muziek van Springsteen, dus mij hoor je niet klagen. De andere acteurs acteren allemaal ook zeer sterk, en het zoete en sentimentele einde zal iedereen waarschijnlijk wel kunnen uittekenen.

“Do me a favor. I got three days left on this probation. When you got that gun on you, just don't tell me about it. Plausible deniability.”

Uitstekende film van Estrada. Rauw, hard en tragisch, maar ook grappig, speels en eigenzinnig. Qua regie en editing lijkt Blindspotting soms op Sorry to Bother You of een Spike Lee film, maar de film heeft wel zijn geheel eigen vibe. Met uitstekend acteerwerk van Diggs en Casal, en ook Gavankar doet het goed als vriendin/baas van Colin.

Blindspotting probeert actuele, sociale en raciale problemen in Amerika aan te kaarten, maar Estrada doet dat wel op geheel eigen wijze. En het werkt geweldig. Met ook nog een rapscéne op het laatst die hartverscheurend is, maar tegelijkertijd ook belachelijk en zelfs grappig. Dat het werkt laat het vakmanschap en het talent van Estrada en de acteurs zien.

“A word of advice, girls. If you're picking the wrong fight... at least pick the right weapon.”

Lekker harde Britse actiefilm. Grauwe buurten, veel regen, Britse humor en een grommende Jason Statham, prima materiaal voor een pretentieloze actiefilm. Staham hoeft niet veel te vechten en mag vooral oneliners uitspuwen en chagrijnig kijken. En dat kan hij als de beste.

Statham moet achter een 'cop killer' aan en doet dat op zijn eigen compromisloze wijze. Prima acteerwerk ook van Gillen als bad guy en Considine en Ashton als politieagenten die Statham assisteren. Het einde is voorspelbaar, maar dat kan je wel een beetje verwachten. Voor de rest is Blitz gewoon een dertien in een dozijn actiefilm die door het acteerwerk en het vlotte tempo geen moment verveelt.

Blockbuster

Sympathiek filmpje met een originele insteek en een eigenzinnige regie. Het is alleen jammer dat het samenspel tussen de twee hoofdrolspelers niet overtuigd, en de grappig bedoelde situaties werken niet echt. Er is ook nog een dramatisch subplotje rond de vader van de hoofdrolspeler, maar dit hangt er een beetje bij en maakt weinig indruk. Blockbuster is daardoor een film die door de korte speelduur lekker wegkijkt op een regenachtige zondigmiddag, maar ook een film die je zo weer bent vergeten.

“This is so messed up. Did your dad try to stop you when you wanted to lose your virginity?”

“He was too busy high fiving me.”

Eén van de betere komedies sinds lange tijd. We volgen eigenlijk twee verhaallijnen, die van de ouders en die van hun kinderen, en beide werken erg goed. Ik heb veel moeten lachen om de acties van de personages, en dan heb je als komedie eigenlijk de strijd al gewonnen.

Mann en Barinholtz zijn komedie-pro’s, maar vooral Cena en de jonge Viswanathan verrassen met hun komische talenten. De humor is grof en expliciet, maar op het laatst wordt het ook wat sentimenteler en emotioneler. Meestal ben ik daar geen fan van, maar hier werkte het wel omdat je begrijpt waarom de ouders het moeilijk hebben met het loslaten van hun kinderen. En waarom de kinderen eindelijk van hun vrijheid willen genieten.

Bloedlink

Remake van het superieure the Disappearance of Alice Creed. Bloedlink is een scene voor scene remake van die film, en van originaliteit moet de film het alvast niet hebben. Sarah Chronis is aardig, maar Gernandt en Kenzari zijn echt verschrikkelijk slecht. Kenzari kan wel een goede bad guy spelen, maar hier is hij echt kleurloos en suf. Alle twists zaten ook al in de Engelse versie dus alles is voorspelbaar, en dat is uiteindelijk de echte nekslag voor Bloedlink.

“T.I.A. This is Africa.”

Blood Diamond is een schitterende film met een sterk verhaal en geweldige acteerprestaties. De burgeroorlog in Sierra Leone, bloeddiamanten, kindsoldaten, gruwelijke moorden... Het is allemaal al eens verfilmd of er is een documentaire over gemaakt maar toch voelt deze film nergens als een herhalingsoefening en kiest het voor een interessante invalshoek. Het verhaal wordt door regisseur Edward Zwick integer verteld maar is ook razendspannend en de gehele film hangt er een ijzingwekkende, ongemakkelijke sfeer.

De film heeft met Danny Archer en Solomon Vandy twee interessante hoofdrolspelers die allebei betrokken raken bij de zoektocht naar een roze diamant die van onschatbare waarde is. Leonardo DiCaprio speelt de geharde en cynische Archer erg sterk en dat accent is even wennen maar het went. Hounsou is ook goed op dreef als de familieman Vandy die zijn zoon probeert te zoeken die is ontvoerd en als kindsoldaat werkt. De actiescènes (vooral de belegering van de stad Freetown) zijn spectaculair en de film ziet er schitterend uit. Er is gefilmd in onder andere Zuid Afrika en Mozambique en ik moet zeggen dat het landschap bijna een karakter op zich is. Echt weergaloos. Jennifer Connelly heeft ook een mooie rol als een journaliste die over de diamantensmokkel wil schrijven en daarbij de hulp van Archer nodig heeft. Connelly en DiCaprio hebben een leuke chemie en gelukkig wordt er niet voor de makkelijke weg gekozen en blijft hun relatie professioneel en authentiek (gelukkig geen romantiek terwijl er een burgeroorlog aan de gang is). Blood Diamond zit knap in elkaar en door de sterke acteerprestaties, het hoge tempo en het schitterende decor blijft de film tot het eind boeien.

“You are next!”

Leuk. Bloodsport is één van Jean-Claude Van Damme’s beste films, en dat komt vooral door de het straight forward verhaal en de uitstekende vechtscènes. Soms ziet het er niet uit, maar in deze film is de vechtchoreografie uitstekend. En het verhaal heeft geen onnodige subplotjes of overbodige personages. Gewoon lekker vechten, met naast Van Damme ook prima bijrollen van Gibb, Ayres, Chiao, Whitaker en natuurlijk Bolo Yeung als Chong Li.

“It's a good scream. It's a good scream.”

Eén van Brian De Palma's beste films. En één van John Travolta's beste rollen. De visuele stijl van De Palma is altijd een lust voor het oog, en ook in Blow Out zitten weer een aantal indrukwekkende shots. Dat hele laatste gedeelte vanaf het metrostation is ijzingwekkend, en regie, production design, camerawerk, acteerwerk en cinematografie komen hier samen op een manier die ik bijna nooit beter heb gezien. Met de muziek en achtergrondgeluiden die ook een grote rol spelen. Sfeerverhogend, maar ook als belangrijk onderdeel van het plot. Politieke intriges, moord, mysterie, een zeer donker en naargeestig einde etc. Blow Out heeft het allemaal.

“These waves are for the big boys.”

Blue Crush is voorspelbaar en clichématig maar wel vermakelijk. Hawaï, Bosworth, Rodriguez en de surfscènes maken het aangenaam om naar te kijken. Het meisje dat een groot surftalent is maar door een trauma niet meer aan wedstrijden durft mee te doen is natuurlijk niet heel erg nieuw en de film heeft ook moeite om echt op gang te komen.

Het begin is wat langdradig en alhoewel Hawaï en de surfscènes er schitterend uitzien blijven de personages bordkarton dun. Niet heel erg als de film op andere vlakken excelleert maar de regisseur kleurt te keurig binnen de lijntjes. De mannelijke tegenspelers zijn niet erg interessant en ik had eigenlijk wat meer achtergrond informatie over het trauma van Bosworth en haar relatie met haar vriendinnen (waaronder Rodriguez) willen hebben. Die meidengroep had op zich wel potentie maar zodra de football spelers zich aandienen wordt het meer een liefdesverhaal en niet van het originele soort. Maar nogmaals, Hawaï, surfen en mooie vrouwen… Het leven is zo slecht nog niet.

Blue Jay

Degelijke en intieme film over high school sweet hearts die elkaar na jaren weer tegenkomen. Dat er nog oud zeer zit tussen beide is duidelijk, maar ook de liefde is er nog steeds. Vooral Paulson maakt indruk en Duplass doet goed mee.

De chemie tussen beide is duidelijk aanwezig en dat is het belangrijkste. De dramatische twist op het laatst is voorspelbaar, maar maakt zeker indruk. Het einde is al vaker gedaan in dit soort films, maar hier vond ik het wat abrupt en niet helemaal verdient. Dat de film in zwart-wit is, is een leuke maar hier ook wat overbodige toevoeging. Vakkundig gemaakte praatfilm met een sterke Paulson die nu terecht steeds betere filmrollen (en rollen in series) krijgt aangeboden.