Opinions

“When it all falls apart, you can surrender on sight. You can run for the exits or you can fight back... to your last breath. Until there's nothing left.”

Aardige sci-fi film. Veel actie en lekkere vechtscènes, maar ook een wat ridicuul verhaal. Jammer genoeg wordt er iets te veel aandacht besteedt aan het matig uitgewerkte verhaal, en iets meer actie en Iko Uwais die zijn vechtkunsten laat zien had Beyond Skyline goed gedaan. De scènes tijdens de eindcredits laten zien dat de acteurs daar ook het meeste plezier in hadden. Niet te veel nadenken en gewoon wachten op de volgende sterke actiescene. Hoe lang dat soms ook duurt.

“I see you.”

Onbekend pareltje. Het is moeilijk om in het romcom genre nog origineel en fris uit de hoek te komen, maar Beyond the Lights lukt het. Dat komt vooral door de twee geweldige hoofdrolspelers. Parker en Mbatha-Raw hebben chemie en zijn daarnaast twee voortreffelijke acteurs.

Mbatha-Raw spettert van het scherm en is iemand waar we in de toekomst nog veel van gaan horen. Parker is de stille kracht en biedt goed tegenspel. En het is leuk om Minnie Driver weer eens in een film te zien. De muziek werkt aanstekelijk en het laatste nummer zit nog steeds in m'n hoofd. Verfrissende romcom met twee ijzersterke hoofdrolspelers.

“Never get out of the bed. Never go to the window. Never look behind the curtain.”

Zelfs Steven Spielberg heeft wel eens een miskleun. The BFG ziet er schitterend uit en het acteerwerk is prima, maar de film lijkt maar niet op gang te komen. Het is allemaal ontzettend traag en saai, en het script laat veel steken vallen. Dit mag dan een kinderfilm zijn, iets van een spanningsboog had wel gemogen. De film voelt aan als een 9 uur durende documentaire over pinguïns, en zelfs de pinguïns zijn waarschijnlijk nog interessanter dan de grote vriendelijke reus.

Bianca Come il Latte, Rossa Come il Sangue

Fijne feel good film over een moeilijk onderwerp. Veel mensen zullen problemen hebben met de bijna luchtige sfeer, maar mij stoorde het geen moment. Want de zwaarte van leukemie wordt niet gebagatelliseerd, en daarnaast ligt de focus ook meer op Leo en zijn lange weg naar volwassenheid. Vooral de band tussen Leo en Silvia is sterk uitgewerkt, en de jonge acteurs hebben ook een leuke chemie. Daarnaast is dit echt een Italiaanse film, met veel emotie, grootse gebaren, en een bepaalde opgewektheid waar ik altijd vrolijk van word.

“What is so special about Baskin?”

“He's a grown up.”

Leuk. Tom Hanks is perfect gecast als een kind in een volwassen lichaam, en regisseur Penny Marshall plaatst Hanks ook in een aantal komische en ‘screwball-achtige’ situaties. De jonge Jared Rushton doet het ook goed, en de wisselwerking tussen Hanks en Elizabeth Perkins levert veel komische momenten op. Het plezier straalt er vanaf, en Marshall verdoet weinig tijd aan het uitleggen van het belachelijke uitgangspunt. De film is wel iets te lang en vooral de scenes met Josh, die zich steeds meer thuis begint te voelen op zijn werk, beginnen op een geven moment wat langdradig te worden. Gelukkig weet Hanks het allemaal wel te verkopen.

“He has a five year plan.”

“What is it? "Don't die"?”

Eén van de betere Sandler films. Nou zegt dat niet zo heel veel, maar Big Daddy heeft een aardig verhaaltje, een aantal geslaagde humoristische momenten (de rechtbankscene) en degelijk acteerwerk. De grootste kracht van de film is de chemie tussen Sandler en de jonge Sprouse broertjes, en van daaruit weet de regisseur een film af te leveren die heel veel dingen mist, maar wel op de belangrijke momenten een overtuigende indruk maakt. En dat is ook belangrijk.

“This is my home, and I don't like dirt tracked into it.”

Opvallend gewelddadige film van Fritz Lang. Opvallend voor een film uit 1953, en zeker na het rustige begin verandert The Big Heat door een bepaalde scene in een explosief en wraakzuchtig tweede gedeelte. Geweldig geacteerd door Glenn Ford, en ook Gloria Grahame, Lee Marvin, Alexander Scourby en Jocelyn Brando hebben fantastische rollen. Lang lijkt even op een soort van happy end aan te sturen, maar gelukkig kiest hij uiteindelijk voor een bitterzoet en donker einde. Moord, geweld, romantiek, corruptie, een door wraak gedreven agent… Heerlijk.

“There are no red lights during car chases!”

Prima animatiefilm. Big Hero 6 heeft een interessant uitgangspunt en de regisseurs zorgen ervoor dat je mee gaat leven met de personages. Het ziet er allemaal verbluffend uit en Baymax is een komisch en aandoenlijk personage. Eén van de beste creaties van de animatiestudio’s die ik ooit heb gezien. Ook Hiro is een sterk personage en de film heeft naast de spanning en komische elementen ook een emotionele lading.

Vooral het eerste uur is erg sterk, maar daarna wordt het toch steeds meer een standaard actiefilm met weer een soort van Avengers die de wereld moeten redden. Jammer, want het eerste uur en de interessante personages laten zien dat er erg veel kennis en inspiratie was bij de makers van deze film.

“Technically, you can call me a hitman.”

“Really? A hitman? Does that pay well?”

Leuk. The Big Hit is als actiekomedie meer dan geslaagd, en gelukkig weet de film deze combinatie tot het einde toe vol te houden. Want het wordt niet te sentimenteel of te dramatisch, en de luchtige sfeer en de grappige situaties waarin de personages terecht komen blijven de grootste kracht van de film. En er zitten ook wat harde scenes in, maar ook deze momenten worden met een lach gebracht. Wahlberg, Applegate, Phillips, Brooks etc. Alle acteurs zijn perfect gecast. Vermakelijke onzin, maar als het zo goed wordt gebracht is daar niets mis mee.

“The Dude abides. I don't know about you but I take comfort in that. It's good knowin' he's out there. The Dude. Taking it easy for all us sinners. Shoosh. I sure hope he makes the finals.”

Heerlijk absurde film. The Big Lebowski is echt zo'n film die je moet liggen qua humor, verhaal en personages. Ik moest er even inkomen, maar na tien minuten zat ik helemaal in de wereld van The Dude en zijn bowlingvrienden.

Het misdaad verhaal is eigenlijk ondergeschikt aan de excentrieke personages en de absurde humor. De film heeft dan ook onvergetelijke oneliners en geweldige personages. Natuurlijk The Dude maar ook Walter "Nam" Sobchak, Maude "VAGINA" Lebowski, Brandt, Donny, Jesus Quintana etc. zijn heerlijke personages zoals alleen de Coen broers ze kunnen uitwerken. Gespeeld door voortreffelijke acteurs die perfect gecast zijn. De humor moet je liggen maar ik heb wel een aantal keer moeten lachen om dit stelletje idioten. Maar belangrijker is dat de Coen broers een mooie en sfeervolle wereld hebben gecreëerd waar deze personages tot volle wasdom komen. Eigenaardige scènes zoals de droomsequentie en de introductie van Maude passen daarbij. Een film die ik zeker nog vaker ga bekijken en die alleen nog maar in waardering kan stijgen.

“Oh no! Not in Big Momma's house!”

Redelijke film. Big Momma's House is niet heel grappig en het verhaal slaat nergens op, maar Martin Lawrence verdient de complimenten voor de manier waarop hij helemaal opgaat in zijn rol. De man weet dat hij onzin verkoopt, maar hij doet het wel in stijl en vol overtuiging. En met Nia Long en Paul Giamatti in de bijrollen kan je ook weinig fout doen. De film kijkt lekker weg, maar qua humor had er meer ingezeten.

"Truth is like poetry. And most people fucking hate poetry."

Heerlijke satire van Adam McKay. The Big Short is denk ik het makkelijkst te omschrijven als een komische tragedie. Het is niet makkelijk om een komedie te maken over een catastrofale gebeurtenis die nog zo vers in het geheugen ligt, maar McKay slaagt er wonderwel in. En hij vergeet ook niet de duistere zijde van de hypotheekcrisis uit het oog. Hebzucht, onwetendheid, domheid en onverschilligheid van alle betrokken partijen vierde (en viert) hoogtij, en iedereen dekte elkaar tot het bittere eind.

McKay geeft aan dit alles een eigen draai met een luchtige sfeer, een snelle montage, grappige en gevatte dialogen, een inventieve uitleg van economische termen (Margot Robbie in een bubbelbad, Selena Gomez etc.), en veel kleurrijke personages. Het verhaal zit ook goed in elkaar. Michael Burry komt er als eerste achter dat de ogenschijnlijk sterke huizenmarkt van binnen diep verrot is, en dat het slechts een kwestie van tijd is voordat alles instort. Hij besluit met het geld van het hedgefonds dat hij beheert ‘short’ te gaan en wordt door iedereen uitgelachen. Behalve door een groep personen, die er gaan de weg ook achter komen dat er een financiële atoombom op het punt staat te ontploffen. De acteurs met onder andere Gosling, Carell, Bale, Pitt, Magaro en Spall spelen hun personages met veel flair en zelfvertrouwen, waardoor het plezier er vanaf spat. Het einde is gelukkig gespeend van vals sentiment want zoals Ryan Gosling op een gegeven moment zegt, ‘I never told you I was the hero of this story’.

“Can you imagine a world in which we end up together?”

Geweldig. Acteur en comedian Kumail Nanjiani geeft hier een inkijkje in zijn leven, en het semi-autobiografische verhaal levert een grappige, sympathieke, emotionele en hartverwarmende film op. The Big Sick is ook een eigenzinnige film, met soms een wat aparte combinatie van humor en drama. De uitdrukking ‘laugh through the pain’ neemt de film zeer letterlijk op, en het werkt hier perfect.

Nanjiani is niet de beste acteur, maar hij laat zich wijselijk omringen door klasse acteurs. Hunter en Romano zijn weergaloos, maar zelfs zij worden nog overtroffen door Zoe Kazan. Laten we met z’n allen afspreken om vanaf nu Kazan in iedere indie romcom te casten, want de actrice weet met haar acteerspel en uitstraling in korte tijd de kijker helemaal in te pakken. De humor werkt (ik heb veel moeten lachen, zelfs om de bewust pijnlijk ongrappige sketches), het drama gedeelte wordt op realistische en oprechte manier getoond, het script zit ijzersterk in elkaar (de dialogen zijn soms vlijmscherp) en de bijrollen worden goed ingevuld. De kleine momenten maken The Big Sick zo speciaal, en maken het een bijna perfecte dramedy.

“She tried to sit in my lap while I was standing up.”

Schitterend. Bogie en Bacall, het koningskoppel uit de jaren 40 en wat een chemie hebben ze samen. Het knettert tussen beide en dat komt door het acteerspel, maar ook door de vlijmscherpe dialogen. Bogart is weer zo koel als ijs en zijn oneliners en monologen zijn gortdroog, cynisch en uitermate grappig. Bacall is perfectie…

The Big Sleep is een misdaadmysterie waarin er zeven moorden worden gepleegd, en waar iedere moord een andere moordenaar heeft. Ingewikkeld? Zeker, maar de film heeft een ongelooflijke vaart en door de acteurs, de dialogen, de regie van Hawks en de muziek is het een feest om naar te kijken. De kracht van The Big Sleep zit hem dan ook in de acteurs en het onderlinge samenspel, en niet zozeer in het plot. Alhoewel het zeker vermakelijk is om het verhaal te blijven volgen en uit te vogelen hoe het allemaal in elkaar steekt. Heerlijke bijrollen ook voor Ridgely, Vickers, Waldron en Malone. Een meesterlijke klassieker.

The Big Wedding

Eén grote klucht. Het is allemaal best vermakelijk, maar beklijven doet het zeker niet. De oudjes zorgen voor de leukste scènes en De Niro, Keaton en Sarandon zijn fantastisch. De rest van de cast doet voor spek en bonen mee. Zelfs Robin Williams. ‘Criminal underused’ die man.

“Honesty is the greatest fidelity.”

Film die het vooral van het acteerwerk moet hebben, en het onheilspellende en zomerse sfeertje. Vooral het energieke spel van Fiennes valt op, maar ook het bijna woordloze spel van Swinton is imponerend. En Schoenaerts en Johnson geven goed tegenspel naast deze acteerkannonen.

A Bigger Splash straalt aan alle kanten seks uit, en dat wordt versterkt door de hoge temperaturen en de camera die dicht op de (veelal ontblote) lichamen zit. Tussen de vier acteurs loopt de temperatuur ook hoog op, en de intriges, irritaties en ruzies komen uiteindelijk tot een explosie. Regisseur Guadagnino wil ook nog wat zeggen over het contrast tussen de blanke bevoorrechte personages en de vluchtelingen die het eiland overspoelen, maar het blijft bij een wat oppervlakkige observatie. De film is toch op zijn sterkst als Fiennes mag doorratelen, Johnson seks mag uitstralen, en Swinton met alleen maar een blik of een armgebaar probeert te communiceren.

“I don't want a childhood. I want to be a ballet dancer.”

Prima. Billy Elliot is een echte feel good film over een jongen die zijn droom najaagt, ondanks tegenwerking van zijn familie en het milieu waarin hij is opgegroeid. Echt zo'n grauw Engels stadje waar alle mannen in de mijnen werken. Sommige karakterontwikkelingen (vooral van de vader) gaan wel heel snel, en vooral tegen het einde wil de regisseur er wel heel graag een happy end aan brijen. Maar het plezier dat iedereen uitstraalt werkt aanstekelijk, en met Jamie Belle en Julie Walters heb je natuurlijk goud in handen. Beide zijn fantastisch.

Bin-jip

Schitterende film. Bin-jip is een sfeervolle, hypnotiserende en spirituele film met misschien wel de mooiste zoenscene ooit. In het begin moest ik nog wennen aan het gebrek aan dialoog en uitleg over sommige plotontwikkelingen, maar als je dit voor lief neemt, en je jezelf laat meevoeren door de regie van Ki-duk Kim en het acteerwerk, staat je veel moois te wachten. Het laatste gedeelte (vanaf het moment dat Tae-suk uit de gevangenis "ontsnapt") is fantastisch uitgewerkt, en ik denk dat iedere kijker er wel zijn eigen interpretatie aan kan geven. Met de schitterende zoenscene als kers op de taart.

“Every contact we've had with the outside has brought us death!”

Prima horrorfilm van Susanne Bier. Na het zien van A Quiet Place is dit niet erg origineel, maar de uitvoering zorgt voor een vermakelijke en soms spannende film. De niet-chronologische verhaalstructuur voegt hier ook echt iets toe, en het zorgt ervoor dat je eigenlijk al weet dat de samenkomst van een aantal personages in een huis van korte duur is.

Sandra Bullock laat ook weer eens zien wat voor fantastisch actrice ze is als ze het juiste materiaal krijgt, en het is intrigerend om te zien dat Malkovich tegenwoordig in de vreemdste films en de kleinste bijrollen opdraaft. Het einde is wel teleurstellend, en ze hadden hier een voorbeeld kunnen nemen aan het einde van A Quiet Place. Dit soort happy end past niet bij dit soort films.

“Popularity is the slutty little cousin of prestige.”

Birdman is een unieke film doordat het in one-take is geschoten (met wat slimme cuts) maar is daarnaast ook een boeiende film met geweldige acteerprestaties en een Lubezki in topvorm. De hele one-take benadering is erg goed gedaan en hierdoor stijgen ook de acteurs boven zichzelf uit. Ze hebben tijdens de opnamen constant op hun tenen moeten lopen omdat ze niet wilde dat de take door hun schuld overnieuw gedaan zou moeten worden. Hierdoor krijg je acteurs die alles geven en het is gewoon genieten om ze aan het werk te zien.

Het is niet verwonderlijk dat Keaton, Norton en Stone genomineerd zijn voor een Oscar want de camera zit bovenop de acteurs wat voor een beklemmende en intieme sfeer zorgt, en je hebt als kijker soms het gevoel alsof je zelf deel uit maakt van de film. Het verhaal over een aan lager wal geraakte acteur die probeert via een toneelstuk zijn carrière weer nieuw leven in te blazen, zit goed in elkaar en Keaton weet de gekte, gedrevenheid en zorgen van zijn personage goed te spelen. De ster van de film is voor mij toch Norton die een toneelacteur speelt met een groot ego. Hij is een grootheid binnen de toneelwereld en dat wil hij laten weten ook. Heerlijk personage en Norton excelleert. Ook Stone, Watts en Galifianakis zijn fantastisch alhoewel ik de Oscarnominatie voor Stone een beetje overdreven vindt. De dialogen knetteren en de regie van Iñárritu is indrukwekkend. De Oscarwinst voor beste film en regie is dan ook volledig terecht want Birdman is een filmervaring die ik niet snel zal vergeten.

“Psychologically speaking, vengeance rarely brings the catharsis we hope for.”

Leuk. De film heet Birds of Prey, maar eigenlijk is dit toch vooral een Harley Quinn film. De andere actrices doen het aardig, maar alleen Jurnee Smollett-Bell krijgt nog wat ruimte om haar personage (Black Canary) kleur te geven. Het tempo ligt hoog, audiovisueel ziet het er allemaal uitstekend uit en de production design en kostuums (vooral van Quinn) zijn kleurrijk. De vechtchoreografie is ook goed verzorgd. Het verhaal is mager en McGregor straalt weinig dreiging uit als Roman Sionis, maar voor de rest is dit een kleurrijk en enerverend spektakel.

“It's the end of the world!”

Horrorfilm zoals alleen Hitchcock die kan maken. The Birds heeft een rustige opbouw en de introductie van de verschillende personages duurt lang, maar Hitchcock en de acteurs zorgen er wel voor dat het interessant blijft. Het kustplaatsje als locatie voor een horrorfilm werkt ook goed, en het geluid van de vogels gaat op een gegeven moment echt onder je huid zitten. Vooral op het laatst, wanneer de vogels een huis proberen binnen te dringen, is het genieten geblazen. Samen met Psycho is The Birds de enige echte horrorfilm die Hitchcock heeft gemaakt, en de man laat weer eens zien dat hij alles kan.

Biutiful

Indrukwekkende film van Iñárritu. Biutiful komt als een sneeuwbal van ellende op je af, en steeds als je denkt dat het niet erger kan komt Iñárritu weer met iets nieuws. Je moet er tegen kunnen, maar door de realistische en rauwe aanpak word je helemaal het leven van Uxbal ingetrokken. Fantastisch geacteerd door Bardem, en ook actrice Maricel Alvarez en de kindacteurs verdienen alle credits. Barcelona heeft er waarschijnlijk nog nooit zo lelijk uitgezien, en zelfs de zonnestralen brengen maar weinig verlichting. Het einde is tragisch en mooi, en ik denk dat de film op geen enkele andere wijze had kunnen eindigen.

“I'm going to kill you!”

Uitstekende slasherfilm. Een vrouwensociëteit, een stalker, domme politieagenten, naïeve studentes, creepy telefoongesprekken, aardige moordscènes en een ijzersterk einde... Soms hoeft het niet zo moeilijk te zijn. Ik heb wel het gevoel dat er voor de verkeerde ‘final girl’ is gekozen, want Margot Kidder is fantastisch in een iets te kleine rol. Kidder maakt in maar een paar scenes een geweldige indruk. Olivia Hussey is zeker niet slecht, maar ze sneeuwt wel een beetje onder ten opzichte van sommige andere actrices. Wat Black Christmas helemaal afmaakt is het fantastische en onheilspellende einde.

“You messed with the wrong sisters.”

Matig. Regisseur Sophia Takal wilde duidelijk een remake maken van Black Christmas (1974) met een feministische inslag, maar ze vergeet daarbij wel dat de 1974 versie al een verhaal had over sterke vrouwen die het opnemen tegen een stalker. Met Margot Kidder, wat wil je nog meer?

Deze nieuwe versie mist van alles, maar het ergste is dat het gewoon dodelijk saai is en de film meer op een politieke pamflet lijkt dan een vermakelijke slasher/stalkerfilm. Het is allemaal zo doorzichtig en voorspelbaar, van de vriend die zijn vriendin ‘hysterisch’ noemt, de seksistische docent tot aan de blanke mannen die uiteraard allemaal seriemoordenaars blijken te zijn.

The Black Dahlia

Dit was niet al te best. Sfeervol is het allemaal wel, maar het verhaal is een zooitje. Er is geen touw aan vast te knopen en eigenlijk boeit het na een half uur al niet meer wat er verder nog gaat gebeuren.

De acteurs zijn redelijk maar kunnen dit rommeltje niet naar een hoger niveau tillen. Er is ergens een moord gepleegd en twee rechercheurs raken verstrikt in een web vol corruptie, moord en verraad. Zover volgde ik het nog, maar naar het einde toe volgen de onlogische plotontwikkelingen zich op. Jammer, want De Palma en deze acteurs kunnen beter.

“No one gets left behind, you know that.”

Waanzinnig sterke oorlogsfilm. De manier waarop Ridley Scott de oorlogsscènes heeft gefilmd is weergaloos en het lijkt er soms op alsof je er zelf bij bent. Die ijzingwekkende spanning is echt voelbaar en de cinematografie is prachtig. Mogadishu komt op geweldige wijze tot leven en zelfs als kijker breekt het zweet je soms uit door de penibele situaties waarin de militairen zich bevinden.

Het begin is goed en gelukkig wordt er niet te veel tijd gestoken in het uitdiepen van de personages. Er zitten ook zoveel bekende koppen in de film dat je bijna een drinking game kan starten iedere keer dat een bekende acteur in beeld verschijnt. Er is een wat lange aanloop nodig, maar zodra de militairen aan hun missie gaan beginnen is het genieten geblazen. Je komt ogen tekort om alles te registreren. Geen vals sentiment en overdreven patriottisme maar gewoon oorlog in al zijn gruwelijkheid en zonder winnaars. Ridley Scott in topvorm.

"Hey Buddy, I need you to listen very carefully to what I’m saying because there are lessons again and again throughout your whole life. You gottta learn form these things, right? It’s not what you do, it’s when and where you do it, and who you do it to or with. If nobody sees it, it didn’t happen."

Black Mass is een goede, ouderwetse gangsterfilm maar een hoogvlieger in het genre is het zeker niet. De film speelt graag leentjebuur bij zijn illustere voorgangers wat er voor zorgt dat de film een eigen smoel mist. Van originaliteit is geen sprake en het lijkt er zelfs op dat regisseur Scott Cooper een lijstje aan het afwerken is. Ondanks het gebrek aan originaliteit is er genoeg te genieten. Johnny Depp is heerlijk op dreef als James “Whitey” Bulger en heeft genoeg charisma om twee uur te blijven boeien. Ondanks wat mindere rollen blijft Depp een klasse acteur. Ook de andere acteurs zijn uitstekend. Joel Edgerton is geweldig als John Connolly en ook Jesse Plemons, Benedict Cumberbatch, Kevin Bacon, Corey Stoll, Julianne Nicholson en Peter Sarsgaard zetten goede rollen neer. De accenten zijn een beetje hit and miss (vooral Cumberbatch heeft problemen). De film heeft een aangenaam tempo en ondanks dat er weinig schiet/vechtscènes in voorkomen is er een constante spanning. Je weet nooit wanneer Bulger ontploft. De dinerscène is natuurlijk geniaal (ook de scene erna tussen Bulger en Marianne Connolly, de vrouw van John, is gedenkwaardig) maar ook de scene met de prostituee en de scènes met Brian Halloran (Sarsgaard) springen eruit. Sarsgaard speelt maar in een aantal scènes maar steelt wel elke scene, een prachtige prestatie. Het einde voelt wat afgeraffeld en ik had wat problemen met de snelle draai die de handlangers van Bulger maken. Het ene moment loyaal aan hun baas en het andere moment aan het praten met de FBI.

Al met al is Black Mass een gangsterfilm met veel sterke momenten maar hij mist een eigen identiteit. Zelfs de mooie cinematografie en de gedenkwaardige rol van Johnny Depp kunnen daar niets aan veranderen.

“The past is immutable, Stefan. No matter how painful it is, we can't change things. We can't choose differently with hindsight. We all have to learn to accept that.”

Aardig experiment. In Black Mirror: Bandersnatch mag je als kijker keuzes maken die het verhaal, en de dingen die de hoofdrolspeler doet, een bepaalde richting op sturen. Leuk bedacht, maar het grootste probleem van de film is dat je uiteindelijk toch weer terugkeert bij een bepaalde situatie.

Op deze manier krijg je uiteindelijk het hele verhaal, maar repeterend en saai is het wel. En vechtpartij tussen Stefan en zijn therapeute is leuk, maar na twee of drie keer had ik het wel gezien. De sfeer is donker, het acteerwerk is sterk, en dat Netflix zelf nog terugkomt in het verhaal is een leuke vondst. Maar laat de kijker de volgende keer bepaalde en bepalende keuzes maken, zodat je bijna twee films krijgt. Want nu is het toch een beetje een gemiste kans.

“Wakanda forever!”

De hoge verwachtingen worden door Ryan Coogler meer dan waargemaakt. Black Panther is zeker niet perfect, maar de film doet ontzettend veel dingen goed en ik kwam vol energie en met een grote grijns de bioscoopzaal uit. Om het grote minpunt uit de weg te hebben, de CGI is echt verschrikkelijk en vooral het eindgevecht is te donker en ziet er nep uit. Maar het positieve gevoel overheerst, en er zijn te veel sterke punten om op te noemen. Coogler heeft met Black Panther een superheldenfilm gemaakt met alle Marvel ingrediënten, maar hij heeft er wel zijn eigen stempel op gedrukt. De film heeft zelfs een vleugje James Bond en Rocky in zich.

De beeldschone Lupita Nyong’o als Nakia, de fantastische Gurira als krijger Okoye, Michael B. Jordan die de beste Marvel villain tot nu toe neerzet, de hilarische Wright al zus Shuri (verreweg het beste personage), Serkis, Freeman, het schitterend vormgegeven Wakanda, het intrigerende verhaal etc. Qua casting had Coogler het sowieso niet beter kunnen doen. Met Boseman als rustige en gedegen hoofdrolspeler die alles bij elkaar houdt. De politieke boodschap is duidelijk (zeker in de postcredit scene) maar het wordt nergens te prekerig. Dit is gewoon een prachtige ode aan de Afrikaanse cultuur. Koning T’Challa doet het op zijn manier, en Black Panther is daardoor weer het volgende succesnummer van Marvel.