Opinions

“They're not dead exactly, they're just... sort of rotting.”

Fantastische horrorkomedie van Peter Jackson. Vooral de manier waarop Jackson al het bloed en de gore in beeld brengt is inventief en schitterend gedaan. Het is pulp en het budget zal niet al te groot zijn geweest, maar de uitvoering is klasse. Braindead heeft ongelooflijk veel onvergetelijke oneliners en de bloederige moordpartijen, personages (de vechtende pastoor) en zombies zullen mij nog wel een tijdje bijblijven. 'Zombie baby'… Ik hoef denk ik niet veel meer te zeggen.

“You don't turn me off, I TURN YOU OFF!”

Prima film met een ijzingwekkende en claustrofobische spanning en uitstekend acteerwerk van Stephen Dorff. Brake doet mij denken aan Buried met Ryan Reynolds, en vooral de spanning die zo'n kleinschalige setting met zich meebrengt wordt door regisseur Gabe Torres optimaal benut. Jeremy heeft wel iets meer bewegingsvrijheid en het einde kon mij niet echt bekoren, maar voor de rest is Brake een vakkundig gemaakte thriller waarvan er niet genoeg gemaakt kunnen worden.

Braqueurs

Aardige Franse misdaadfilm. Vooral de rauwe en realistische sfeer kan ik wel waarderen, en ook de actiescènes zien er goed uit. Het verhaal is niet erg origineel, maar door de realistische en soms spijkerharde aanpak stoorde dat geen moment. Het acteerwerk is ook goed, en acteur Sami Bouajila heeft precies de juiste uitstraling voor dit soort rol. Ook de andere acteurs doen het goed, en het donkere en harde einde past precies bij de toon van de film.

“There are those who say fate is something beyond our command. That destiny is not our own, but I know better. Our fate lives within us, you only have to be brave enough to see it.”

Leuk. Origineel is Brave zeker niet, maar dat wordt meer dan goed gemaakt met humor, wat sentiment, fantastische animatiebeelden en sterke stemacteurs. Schots klinkt sowieso al mooi, en als je dan ook nog de stemmen van Mcdonald, Connolly en Thompson erbij optelt heb je goud in handen. Brave heeft weinig muziek, maar de nummers die erin zitten werken erg goed.

Freeeeddddooooommmm!!

Ontelbare keren gezien maar Braveheart blijft goed en op en top vermaak. De film blijft te lang en zeker het begin is wat langdradig maar wanneer William Wallace zijn strijd tegen de Engelsen begint is het smullen geblazen. Mooie veldslagen (bruut en spijkerhard), sterke acteurs, genoeg drama en ook leuke humor, Braveheart heeft het allemaal.

De dialogen zijn soms lachwekkend maar gelukkig heeft de film over de hele linie sterke acteurs. Een actrice als Sophie Marceau moet soms zulke abominabele dialogen opdreunen maar toch weet ze het te verkopen. Oscarwaardig en het laat zien wat een geweldige actrice ze is. Mel Gibson was ook fantastisch en legt echt zijn ziel en zaligheid in de rol. Die schreeuw op het laatst is mij altijd bijgebleven. Bekende koppen tussen de andere acteurs en ze deden het allemaal geweldig. De muziek was soms erg overheersend maar ik vond het uitermate sfeervol, en het geeft echt iets extra's aan bepaalde scènes. Braveheart heeft zeker zijn mindere kanten maar over het geheel genomen blijft dit een schitterend epos over de Schotse strijder William Wallace.

“Raise your hearts, not your voice. It is rain that makes the flowers grow, not thunder.”

Uitstekende animatiefilm. Regisseur Nora Twomey heeft er een donkere en rauwe film van gemaakt waarin de harde realiteit en fantasie in elkaar overlopen. The Breadwinner vertelt het verhaal over hoe een gezin in Kabul, Afghanistan moet zien te overleven te midden van Talibanstrijders, bombardementen, geweld, ontvoeringen en de onderdrukking van vrouwen. Geen vrolijke kost, maar Twomey weet op momenten ook flink te ontroeren. Vooral de band tussen Parvana en Shauzia is mooi gedaan, en de animatie ziet er schitterend uit.

“Who loves ya, baby?”

Ik heb romantische komedie zelden zo rare typering voor een film gevonden als bij The Break Up. De film heeft komische elementen maar er zit ook veel drama in en de romantiek is ver te zoeken. Dat is geen kritiekpunt op de film maar ik vind het apart. De film zelf heeft knetterende dialogen tussen Vaughn en Aniston en ook wel een aantal herkenbare momenten. Natuurlijk gaat het over the top, maar een ex die naakt voor me langs loopt als ik net tv aan het kijken ben is zeer herkenbaar...

Het is wel jammer dat de film na een goed begin erg snel wegzakt in flauwe spelletjes tussen twee personen die absoluut niet meer samen kunnen leven. Er zit ergens wel een diepere laag en wat venijn maar dat wordt overschaduwt door flauwe grappen en mager uitgewerkte personages. Het einde getuigd wel van lef en hulde daarvoor maar kan de film voor mij niet redden. Ze zeggen wel eens dat realisme niet per definitie een goede film oplevert en The Break Up is hier een duidelijk voorbeeld van.

“You the fella looking for his wife?”

Prima thriller. Dit soort films met lege en verlaten wegen, stoffige stadjes en uitgestrekte landschappen leveren altijd wel sterke thrillers op, en Breakdown is hierop geen uitzondering. Kurt Russell speelt de rustige en pacifistische huisvader Jeff goed, maar als wraakengel is Russell toch op zijn best. Het laatste gedeelte is dan ook het sterkste gedeelte van de film. Spannend en actievol, zoals ik dit soort films graag zie. En dan heb je ook nog de setting, dat bijna een personage op zich is.

“It's useful being top banana in the shock department.”

Stijlvol en charismatisch. Woorden die Audrey Hepburn goed omschrijven. Het stijlicoon heeft een screen presence waar je 'u' tegen zegt. Breakfast at Tiffany's is zeker niet perfect, maar als je Hepburn dan Moon River hoort zingen ben je gelijk verkocht. En die jurken, hoeden en zonnebrillen hé…

Het samenspel tussen Hepburn en Peppard is sterk (complimenten ook voor de dialogen) en de personages zijn goed uitgewerkt. Ik had een wat oppervlakkige film verwacht, maar Breakfast boort ook een diepere laag aan met zijn personages. Want uiteraard is het leven van Holly op de langere termijn niet houdbaar en zijn er in het verleden wat dingen gebeurd. En gelukkig schuwt Breakfast deze aspecten niet en vooral het einde maakt indruk.

“We're all pretty bizarre. Some of us are just better at hiding it, that's all."

Aardige coming of age film van John Hughes. Er wordt sterk geacteerd en de opbouw is erg goed. De personages zijn zeker in het begin redelijke karikaturen die alle vijf een label op hun voorhoofd hebben waarop hun identiteit staat. De sporter, de slimmerik, de weirdo, de crimineel en het mooiste meisje van de klas (Molly Ringwald is dan ook prachtig). Ringwald, Estevez, Hall, Nelson en Sheedy acteren sterk en vooral tussen Nelson en Ringwald knettert het.

Het is op zich niet erg origineel dat er eerst wrijvingen ontstaan binnen de groep waarna ze toch nader tot elkaar komen, maar door de goede dialogen, de leuke muziek en de sterke acteerprestaties voelt het toch allemaal fris aan. Waar ik wel een probleem mee heb is dat ze alle vijf een vader of moeder complex hebben. Ik bedoel, zelfs in Amerika heb je toch ook gewoon ouders die hun kinderen normaal opvoeden? Er zijn ook tieners die gewoon worstelen met zichzelf zonder dat hun ouders er iets aan kunnen doen volgens mij. Die dramatische toon op het einde voelde daardoor wat geforceerd en onrealistisch aan. Maar The Breakfast Club doet ook erg veel goed en vooral door de acteurs is het een aangename zit.

“No one with your husband's degree of disability anywhere in the world exists outside a hospital.”

Aardige film van Andy Serkis. De regie is niet al te bijzonder en het verhaal is, hoewel soms best emotioneel, iets te standaard om echt indruk te maken. Ik heb denk ik te veel van dit soort films gezien. Maar met acteurs als Claire Foy en Andrew Garfield wordt iedere film al snel een stuk beter, en ze laten hier zien waarom ze twee van de beste jonge acteurs van het moment zijn. Het is soms complete Oscar bait, maar het werkt wel.

“Do you trust me now?”
“Less than when I didn't trust you before.”

Originele coming of age/misdaadfilm van Rian Johnson. Door de dialogen lijkt het soms of je naar een toneelstuk van Shakespeare aan het kijken bent, en het geeft de film iets authentieks. Ook het verhaal wordt op originele wijze gebracht. Brick is een misdaadmysterie en een coming of age film ineen, en tot aan de laatste scene met Gordon-Levitt en Nora Zehetner op het football veld weet je niet hoe het nou allemaal precies in elkaar steekt. Johnson zorgt er wel voor dat het allemaal goed te volgen is, en net wanneer je denkt dat je hebt uitgedokterd hoe het verhaal in elkaar steekt komt Johnson weer met een nieuw puzzelstukje.

Bride Flight

Degelijke film over de bruidsvluchten in de jaren 50 van Nederland naar Nieuw-Zeeland. Veel Nederlanders wilde daar een nieuw bestaan opbouwen, en in Bride Flight volgen we een aantal personages die op de vlucht een band opbouwen.

Het grootste probleem van de film is dat regisseur Sombogaart er allemaal dramatische, romantische en sentimentele plotontwikkelingen in wil stoppen, zonder dat het veel indruk maakt. Ongeloofwaardig, houterig geacteerd, slechte dialogen etc. Het helpt allemaal niet. Door de vele verhaallijnen voelt alles ook zeer vluchtig en gehaast aan. De oudere acteurs krijgen te weinig te doen (hoewel Van Ammelrooy fantastisch is), en van de jongere acteurs weet alleen Elise Schaap indruk te maken.

“They haven't spoken in a week. That's like a century in girl years.”

Hathaway en Hudson zijn sterke actrices die dit soort films moeiteloos naar een hoger niveau kunnen tillen. Dat zelfs zij dit niet kunnen zegt veel over het niveau van Bride Wars. Beide actrices spelen vervelende personages, en hun vete is vooral kleinzielig. Beste vriendinnen die ruzie maken omdat ze per ongeluk op dezelfde dag trouwen, en ook nog dezelfde locatie hebben gereserveerd. Yep, dit is echt een privéoorlog waard dames. Pratt is zo slim om zich zo snel mogelijk uit de voeten te maken (alhoewel Greenberg zo dom is om zijn rol over te nemen). Voor zijn eigen gezondheid hoop ik dat Howey snel volgt. Rennen mannen!

“This is such a stone-cold pack of weirdos, and I am so proud!”

Prima film. Bridesmaids werkt door het sterke script en het zichtbare plezier van de acteurs die hun rol met verve spelen. De humor is afwisselend kurkdroog en over the top en die combinatie werkt uitstekend. McCarthy en Byrne staken er voor mij bovenuit maar eigenlijk zitten er geen zwakke plekken in de cast.

Wiig is goed als hoofdrolspeelster en ook alle andere acteurs hebben een aantal geweldige scènes. Zelfs de kleine rollen van een Hamm of Crews zijn al geweldig en dat is zowel een compliment voor het script als voor de acteurs. De film is wel te lang en het hoge niveau wordt niet vastgehouden. Gelukkig eindigt de film wel erg sterk en het onvermijdelijke happy end verdient de film. Een vrouwenfilm waar ook de mannen moeiteloos van kunnen genieten.

“We have to have the conversations our governments can’t.”

Oer en oerdegelijke film van Steven Spielberg. Dat was het eerste woord wat mij te binnen schoot na het zien van Bridge of Spies. Het acteren, het script, het visuele gedeelte, hoe Berlijn is weer- en vormgegeven (zeker de paranoia en het opbouwen van de muur) en de muziek, het is allemaal erg mooi gedaan zoals we van Spielberg gewend zijn. De film is ook niet echt langdradig maar spannend wil het allemaal niet worden.

Het verhaal over advocaat James B. Donovan, die in Berlijn moet onderhandelen met de Duitsers en Russen over de ruil en vrijlating van twee gevangen genomen Amerikanen voor de door de Amerikanen opgepakte KGB spion Rudolf Abel, zit goed in elkaar en Spielberg weet de gehele film een aangenaam tempo vast te houden. De film kan in twee delen worden opgesplitst. Het eerste deel in Amerika met de rechtszaak van Abel en het tweede deel in Berlijn waar Donovan moet onderhandelen in gevaarlijke omstandigheden. Ik zeg gevaarlijke omstandigheden maar ondanks wat scènes met schietende Duitse militairen bij de muur en Donovan die zijn jas moet inleveren bij een stel Duitse kwajongens zit er bar weinig spanning in de film. Bij het laatste gedeelte met de ruil van Powers en Pryor voor Abel moet je eigenlijk op het puntje van je stoel zitten maar het wilde maar niet spannend worden. Dat je de afloop kent had daar voor mij weinig mee te maken. Tom Hanks zet weer een mooie rol neer maar overtuigd toch net wat minder dan in bijvoorbeeld Captain Phillips. Mark Rylance is steengoed en weet van Abel een gelaagd, mysterieus en ook grappig personage te maken. Alle andere acteurs zijn niet memorabel maar wel degelijk. Net zoals de film, het is allemaal mooi vormgegeven maar iets te degelijk.

“Madness! Madness!”

Klassieker die de tand des tijds goed doorstaan heeft. Het ziet er allemaal prachtig uit en de setting, het script en de acteurs zorgen voor een sfeervolle en bij vlagen spannende film. Het eerste gedeelte met Kolonel Nicholson (Guinness) en Kolonel Saito (Hayakawa) en de brug is goed, maar op een gegeven moment ook wat langdradig.

Gelukkig focust het verhaal zich na een uur op het verhaal van Major Warden (Hawkins) en Shears (Holden), want dat is een stuk interessanter. Het einde is spannend, dramatisch maar ook wat maf. Vooral de manier waarop Nicholson dood gaat zorgt ervoor dat de impact wat verloren gaat. Want ondanks alles moest ik ook wel lachen. En ik weet niet of dat de bedoeling van regisseur David Lean was (kan zomaar).

“I'm awfully sorry, but I'm afraid we're going to have to occupy your house.”

Indrukwekkende oorlogsfilm. Complimenten voor de minutieuze manier waarop regisseur Attenborough het heeft aangepakt. De prachtige beelden, de locaties, de oorlogsscènes, de acteurs, het feit dat iedereen zijn eigen taal spreekt... Vakwerk.

De film is wel te lang en vooral in het middengedeelte begint het een beetje te slepen. Door te focussen op drie of vier verhalen voelt de film ook wat fragmentarisch aan en je moet je als kijker soms ook weer even oriënteren. Maar dan komt er een prachtscene langs en zit je weer helemaal in de film. Van de acteurs maken vooral Caine, Redford en Connery indruk. Dit gedetailleerde verslag van operatie Market Garden verdient alle lof. Een prachtig oorlogsepos.

“I truly believe that happiness is possible... even when you're thirty-three and have a bottom the size of two bowling balls.”

Een minder vervolg. Dit tweede Bridget Jones avontuur voelt repeterend aan en moet te veel krachttoeren uithalen om interessant te blijven. Gelukkig is het trio Zellweger, Firth en Grant weer uitstekend op dreef en zorgen ze ervoor dat het allemaal boeiend blijft. De klunzige Bridget zorgt weer voor een aantal gedenkwaardige scènes, en ze heeft de lachers op haar hand. Jammer genoeg is het script niet van hetzelfde niveau.

“Good. I was wondering how many fathers we would get.”

Erg vermakelijk. Bridget Jones’s Baby verveelt geen moment en straalt aan alle kanten zelfvertrouwen uit. De makers en de acteurs weten de perfecte toon aan te slaan en de juiste sfeer op te roepen. Ik heb de eerste twee delen ook gezien en Baby is een feest van herkenning.

Oude personages komen terug en de nieuwe personages passen perfect in de stuntelige wereld van Bridget Jones. Thompson is op haar droge manier hilarisch en Dempsey is eyecandy voor de vrouwen en nog grappig ook. Maar de grote ster is natuurlijk Zellweger. Moeiteloos kruipt ze na al die jaren weer in de huid van Bridget Jones en vanaf minuut één is ze gewoon weer ms. Jones. Ook Firth is weer geweldig als mr. Darcy en naar zijn uitgestreken kop en droge dialogen kan ik wel blijven kijken/luisteren. De humor is ijzersterk en erg Brits, en ik heb vele malen hardop moeten lachen. En dan doet de film veel goed. Heel veel goed.

“It is a truth universally acknowledged that when one part of your life starts going okay, another falls spectacularly to pieces.”

Bridget Jones heeft nog niets van haar charme verloren. Dat zagen we dit jaar al met het vermakelijke derde deel Baby, en ook dit eerste deel blijft leuk. De eerste kennismaking met de klunzige Bridget is grappig, sentimenteel en hartveroverend.

Renée Zellweger zit gelijk goed in haar rol en vanaf de eerste minuut weet ze de kijker mee te nemen in Bridget's doldwaze avonturen. Firth is een held als Mark Darcy en Hugh Grant heeft zichtbaar lol in zijn rol als rokkenjager Daniel Cleaver. De film heeft flair, vaart, heerlijk onderkoelde humor en aanstekelijke muziek. Een meer dan geslaagde introductie van Bridget Jones.

“I felt suddenly quite wildly happy.”

Brief Encounter laat op fantastische wijze zien waar een toevallige en korte ontmoeting toe kan leiden. Je voelt gelijk de aantrekkingkracht tussen Laura en dr. Alec Harvey, en daar staat of valt dit soort films natuurlijk wel mee.

Johnson en Howard zijn fantastisch, en voor de rest klopt ook alles aan Brief Encounter. De zwart-wit beelden, de wat stijve Britse omgangsvormen, de kleurrijke bijpersonages, en het gevoel dat je jezelf voor anderhalf uur echt even in een andere tijd waant. De eerste scene in de film kom later terug, en dat wordt ook weergaloos gebracht. Je voelt de pijn en het verlangen er vanaf stralen. Ik weet trouwens niet of je verliefd kan worden op een voice-over, maar ik heb nog de hele avond met de stem van Johnson in mijn hoofd gezeten…

“This is like a nuclear weapon that grants wishes.”

De slechtste film van 2017 is Bright zeker niet, maar er had wel veel meer ingezeten. Elven, Orcs, een magische toverstaf, stoere politieagenten etc. Het klinkt allemaal als een kleurrijke wereld waarin heel veel gebeurd. Maar in Bright voelt het allemaal leeg aan, en de film is een soort van The Lord of the Rings 'ghetto style’, met in plaats van schitterende Nieuw Zeelandse landschappen grauwe achterbuurten en een wel heel mager verhaal. Edgerton acteert wel ijzersterk en sommige actiescènes zitten goed in elkaar. Smith doet het ook goed, maar zelfs hij komt niet weg met sommige dialogen en een mager uitgewerkte rol.

“Take the world.”

Origineel is Brightburn zeker. Wat als Superman geen sympathieke superheld was geweest, maar een moordzuchtige tiener die zijn emoties niet onder controle heeft? Klinkt interessant, en regisseur Yarovesky heeft er op momenten ook een spannende en soms lekker expliciete horrorfilm van gemaakt. Yarovesky neemt wel zijn tijd en het duurt even voordat de gekte losbarst, maar dan gaat het ook echt los. Waarschijnlijk door het beperkte budget blijft alles kleinschalig, maar dat is ook wel de charme van de film.

Brimstone

Indrukwekkend. Hard, kil, gruwelijk en afstandelijk, maar ongelooflijk indrukwekkend. Op de eerste plaats door het waanzinnige acteerspel van Fanning en Jones. Vooral Fanning weet zonder bijna een woord te spreken al ongelooflijk veel gevoel in haar rol te leggen. Ik noemde het woord afstandelijk, maar door Fanning en Jones ga je echt meeleven. Pearce schmiert er op los en zijn personage is iets te eentonig, maar aan de Reverend heb je gelijk een hekel.

Koolhoven kiest voor een apart narratief (vier ‘chapters’ in niet-chronologische volgorde) en het werkt voortreffelijk. Ik heb ergens gelezen dat het weinig toevoegt aan het verhaal, maar daar ben ik het niet mee eens. Vooral het feit dat je niet gelijk weet wat de band tussen de Reverend en Liz is en dat je niet gelijk door hebt dat Joanna en Liz dezelfde persoon zijn, vond ik een waardevolle toevoeging. Brimstone is een keiharde western met een opvallend Tarantino sausje (vooral op het laatst). Koolhoven bewandelt dat dunne lijntje tussen klucht en serieuze cinema op bewonderenswaardige wijze. Alhoewel het laatste gedeelte een beetje lachwekkend is en een anticlimax. Maar het positieve gevoel overheerst. Door het opvallend positieve einde, Fanning, Jones en het feit dat ik na tweeënhalf uur eigenlijk nog meer wilde.

“If we're gonna be the best, we have to have the best.”

Redelijke tienerfilm over cheerleaders. Bring It On moet het niet hebben van het verhaal, maar de acteurs zijn goed en de dansmoves zijn uitstekend. Daardoor kijkt de film erg lekker weg. Dunst was soms wat vervelend en eigenlijk vond ik Dushku een stuk beter op dreef. Net zoals Union als concurrente. Er is ook nog een romantisch subplotje, maar dat mag geen naam hebben.

Brittany Runs a Marathon

Als fervent hardloper (twee marathons) zijn de strubbelingen van Brittany wel herkenbaar. Hoe gemakkelijk Brittany contact maakt met andere lopers (en vriendschappen sluit) gaat wel heel erg snel, maar dit is dan ook een regelrechte feel good film.

Brittany loopt (uiteraard) met een jeugdtrauma rond, en ze moet eerst dit trauma zien te verwerken voordat ze uiteindelijk de New York Marathon uit kan lopen. Voorspelbaar en volgens het boekje, maar de uitwerking is sterk gedaan en Bell doet het ook goed in de hoofdrol. Met Watkins, Howery en Ambudkar in leuke bijrollen, en tegen het einde wil je Brittany het liefst zelf over de finish heen schreeuwen. Dan doe je als film wel iets goed.

Bro’s Before Ho’s

Aardige film om een keer gezien te hebben. Bro’s Before Ho’s heeft bedenkelijk acteerwerk, een inspiratieloos script (het is bijna plagiaat), en grove en soms pijnlijk ongrappige humor. Maar op zich werkt het wel, als je maar met de juiste instelling naar de film gaat kijken. Niet te veel van verwachten en genieten van Sylvia Hoeks, dat is mijn advies.

Brokeback Mountain

Tegenvaller. De eerste veertig minuten zijn weergaloos, maar zodra Ennis en Jack uit elkaar gaan verzandt de film in een rommelig, fragmentarisch en ontzettend traag geheel. Ennis en Jack zijn twee sympathieke gasten, maar dat ze stelselmatig hun vrouwen belazeren en eigenlijk ook hun kinderen verwaarlozen helpt niet mee om helemaal mee te gaan in hun gedoemde liefde.

Het spel van Gyllenhaal en vooral Ledger helpt natuurlijk wel. Maar Ang Lee kiest na veertig minuten voor gescheiden levens, gedoemde huwelijken en veel tijdsprongen, met voorspelbare en niet echt interessante gevolgen. Door de gescheiden levens van Ennis en Jack en de vele tijdsprongen had ik moeite om echt te geloven in hun onvoorwaardelijke liefde. Op het laatst probeert Ang Lee dat nog te herstellen met een aantal indrukwekkende scènes, maar het voelde voor mij als mosterd na de maaltijd.

“Would you mind not shooting at the thermonuclear weapons?”

Broken Arrow is een echte jaren 90 actiefilm. Travolta, Slater, John Woo en zijn stijlvolle en in slow motion geschoten actiescènes met veel close ups, veel oneliners en een vrouw in een wat ondankbare bijrol... De jaren 90 in een notendop. Het verhaal is belachelijk en Travolta en Slater hebben soms meer chemie en seksuele spanning dan Slater en actrice Samantha Mathis, maar dat komt ook door de regie van Woo. Niet te veel over nadenken en gewoon genieten.