Bombshell (2019)

Al jaren maak ik twee keer per dag (’s morgens vroeg en ’s avonds laat) een rondgang langs de nieuwspagina’s van de grote Amerikaanse tv-stations (ABC, CNN, Fox News, MSNBC). Ik heb dus heel wat meegekregen over de neergang van Roger Ailes in de zomer van 2016. Dat maakte mij bijzonder nieuwsgierig naar de verfilming van dit schandaal. Ik moet zeggen, dat de film aan al mijn verwachtingen voldeed. Het is een pakkend docudrama over de teloorgang van een televisiemagnaat vanwege seksuele intimidatie. Ik kan me voorstellen dat veel trouwe Fox-kijkers de film als bijzonder pijnlijk zullen ervaren. Het was mij evenwel een waar genoegen dat het rechtse tv-station –inmiddels ook wel bekend als “TV Trump”– zo op zijn nummer gezet wordt. Het acteerwerk van de drie vrouwelijke protagonisten en van John Lithgow (in de rol van Roger Ailes) is eerste klas. In het bijzonder Charlize Theron is heel erg op dreef. De wijze waarop zij in de huid van Fox anchor Megyn Kelly kruipt, is subliem. Bijna griezelig, zo echt. Ik heb met volle teugen van deze film genoten.

Het probleem van een film als dit is dat het op de populaire trein rijdt en meegaat in de #metoo hype. Wat volgt is dus een ontzettend poltiek correcte film waarin de vrouw als powerhouse wordt neergezet. Het is dus voorspelbaar van begin tot eind en het is bijvoorbeeld ook wachten op een lesbisch stelletje, want ook de linkse gay community moet weer tevredengesteld worden. Dat maakt checklist van deze film natuurlijk compleet. Niet dat ik er iets op tegen heb hoor, maar het ligt er gewoon zo dik bovenop allemaal. Ook wanneer er zo'n montage langskomt waarin 6 vrouwen allemaal even hun verhaal vertellen. Het is gewoon#toomuch op veel momenten. Waar de film wel in slaagt is die angstcultuur overbrengen wanneer zo'n zaak aan het rollen komt. Dat niemand iets durft te zeggen. Dit komt ook mede dankzij het blik fantastische actrices die voor deze film is geopend. Vooral Theron en Robbie spelen fantastisch. Die kwetsbaarheid van Robbie toen ze voor Ailes (gespeeld door een sterke Lithgow) stond, die pijn was letterlijk voelbaar. Deze twee hebben wat mij betreft de menselijke kant van het verhaal ontzettend goed weten over te brengen. Waardoor ik de lompheid van het verhaal en de vele ingetrapte open deuren uiteindelijk prima kan vergeven. 3,0*

Wanneer Fox-presentator Gretchen Carlson [Nicole Kidman] van prime time naar een daluur in de middag wordt verbannen, naar eigen zeggen omdat ze haar baas niet oraal wilde bevredigen, besluit ze Roger Ailes [John Lithgow] aan te klagen, in de verwachting dat haar vrouwelijke collega's zich bij haar aan zullen sluiten. Onder druk van Roger spreken die echter stuk voor stuk hun steun uit voor hun baas, behalve Megyn Kelly [Charlize Theron] , wiens zwijgen haar op de werkvloer niet in dank wordt afgenomen. Terwijl Megyn worstelt met de vraag of ze kiest voor de waarheid over haar carrière, komt de ambitieuze Kayla Pospisil [Margot Robbie] erachter wat Roger verwacht van vrouwen die hogerop willen komen. De zonderlinge disclaimer aan het begin van de film maakt duidelijk dat de makers dit waargebeurde verhaal hebben verfilmd met een combinatie van archiefmateriaal en fictie. Bepaalde scènes en karakters zijn toegevoegd 'for dramatic purposes' en hoewel dat mogelijk een meer onderhoudende film heeft opgeleverd, doet dat wel afbreuk aan de geloofwaardigheid ervan. scenarist Charles Randolph probeert bovendien de individuele dilemma's van drie personages in één film te verwerken, met als gevolg dat ze geen van allen helemaal uit de verf komen. Hoewel er aandacht is voor de constante intimidatie waar Gretchen en Megyn mee te maken hebben gehad, krijgen we weinig inzicht in wat de gevolgen zijn voor deze vrouwen en hun families. Theron vertoont sowieso nauwelijks enige emotie onder haar make-up en is sowieso nauwelijks herkenbaar. Margot Robbie is echter voortreffelijk als de even ambitieuze als naïeve Kayla en weet op zeer treffende wijze gestalte te geven aan een vrouw die het slachtoffer wordt en de schaamte die dat met zich meebrengt. Haar 'auditie' bij Roger is, mede door het even sublieme spel van Lithgow, een meesterlijke scène in een verder redelijke, maar niet geheel geslaagde reconstructie van een relevante stukje recente geschiedenis.