Beats (2019)

De film gaat over jeugdige rebellie en echte vriendschap waarbij de vrienden nog een laatste keer samen naar een feest gaan en achterna worden gezeten door criminelen en politie: het zijn wellicht clichés die we in heel veel films tegenkomen maar deze film voelde toch heel fris. De film is aldoor boeiend waarbij de vriendschap me echt weet te ontroeren, de humor me hardop aan het lachen maakt en de film als thriller echt spannend is. Dat laatste heeft er ook mee te maken dat in deze film – net als in veel van de betere films van Britse regisseurs – de Engelse of hier Schotse onderkant overtuigend wordt neergezet zodat je de onveiligheid en angst welhaast fysiek kunt voelen. Tegelijkertijd weet de film ook de illegale ravescene van begin jaren ’90 treffend te schetsen. In dat verband is de film ook maatschappijkritisch: het toont de grauwheid van het bestaan als gevolg van een falende politiek letterlijk in zwart-wit met slechts de muziek en de drugs die letterlijk kleur brengen. Het resultaat is een heerlijke film en een sociaal-realistisch document.

Lees wat commentaren over slecht/te zacht geluid in de bioscoopzaal, maar dat ligt denk ik (ook) gewoon aan de mix van de film. Dialogen hebben een normaal geluidsniveau, maar de muziek staat (inderdaad) te zacht. Hoewel de film zeker gave stukken heeft, viel hij me verder ook tegen. Narratief vrij hopeloos, waarbij iedere poging tot drama dood valt door een combinatie van een gebrek aan flow in de montage, een slecht acterende hoofdrolspeler (degene die Johnno speelt), platgetreden paden met karikaturen en het overal lollige sfeertje waar geen plek is voor echte dramatiek die wel wordt gezocht. Ook werkt de film daardoor niet als een roes, naast dat de muziek dus niet overweldigend genoeg is. Dit jaar draaide op het IFFR ook Dreissig (2019). Veel eigenzinniger en een overweldigende executie. Alleen heeft vrijwel niemand dat door.

Fuck them, and their law Ik kan best wel mee met de kritiek van de bovenbuurman. Het plot had nogal wat makkelijke elementen, met een politieman als schoonvader aan de ene kant en een criminele broer aan de andere kant. En met de grote lokale DJ opeens als grote vriend. Het vriendinnetje met precies een vriend van Fido als ex. En inderdaad, die verhaaltjes aan het einde waren volstrekt overbodig. Sterker nog, de flauwe verhaaltjes (met name die van Robert, en die van Spanner en Johnno) zorgden er bijna voor dat ik er nog een half puntje afhaalde. Bijna, want jezus, ik heb gewoon genoten van Beats. Misschien helpt het opgroeien in de jaren '90 (al hielp dat bij het veel mindere Mid90s niet), al ben ik een aantal jaren later opgegroeid en uiteraard niet in Schotland. Het opgroeien en losgaan op feestjes, het doorhalen, de vette feestscenes met eindelijk een keer een overtuigende drugssfeer, en ook met de wat nerderige Johnno die wat aansporing nodig heeft om los te gaan kon ik me wel identificeren. Een heerlijk portret van de vroege/mid jaren '90, en het toonde ook de onzin van de Criminal Justice Act op een fijne manier aan. Wat kleine irritatiepuntjes zoals ik in het begin schreef maar alsnog, Spanner was een baas, en met het Schotse accent kan je bij mij ook weinig verkeerd doen.