Opinions

“Try not to be scared…”

Kleurrijk actiespektakel. Het begin met Johnny Knoxville zet al gelijk de toon, en voor subtiliteit of politieke correctheid is geen plaats. Ik heb me er in ieder geval goed mee vermaakt, en Mads Mikkelsen heeft daar een groot aandeel in.

Met zijn charisma en acteerwerk weet hij nog heel wat te maken van een eendimensionale rol. Ook Hudgens doet het goed, en vooral de laatste scene tussen haar en Mikkelsen maakt indruk. Het ene moment is Polar een pretentieloos actiespektakel, maar het andere moment probeert de regisseur er ook nog een oprecht en tragisch subplotje in te verwerken. Dat Mikkelsen en Hudgens ervoor zorgen dat dit werkt is bijna Oscarwaardig.

“Mahoney! Remember, that nobody screws with me.”

“Well, maybe you'll meet the right girl and all that will change.”

Blijft leuk. Ontelbare keren gezien, maar de idioten uit de Police Academy blijven onweerstaanbaar. Mahoney, Lt. Harris, Hightower, Lassard, Tackleberry, Larvell Jones etc. Allemaal doldwaze en kleurrijke figuren die nog steeds in het collectieve geheugen gegrift staan. De grapdichtheid ligt hoog en de meeste grappen zijn raak. Het is knap dat ik na al die jaren nog steeds kan lachen om deze karakters en de situaties waarin ze terecht komen.

“When I was little boy in Poland, all the times, I dreaming of America. So I come, I work hard, and I climb to the highest stars.”

Leuk. De grootste kracht van The Polka King is dat het zichzelf niet te serieus neemt en de kijker vooral wil vermaken. Zelfs als het op het laatst wat dramatischer en serieuzer wordt is de lach nooit ver weg. Een keuze die uitstekend uitpakt, en met Jack Black heb je natuurlijk ook de perfecte acteur gecast. Bijgestaan door de altijd sterke Jenny Slate en Jacki Weaver, die beide enkele sterke en komische momenten hebben.

Polytechnique

Deze film maakt echt diepe indruk. Villeneuve laat hier nogmaals zien wat voor fantastisch regisseur hij is. Polytechnique is losjes gebaseerd op de schietpartij op een Technische Universiteit in Montreal in 1989. Een jonge man heeft een hekel aan feministen en besluit om zoveel mogelijk vrouwelijke slachtoffers te maken op een school voor ingenieurs.

Het is soms ziekmakend wat je te zien krijgt en Villeneuve weet met zijn kenmerkende indringende aanpak veel indruk te maken. Het is allemaal gefilmd in zwart-wit en de camera zit dicht op de huid van de acteurs. Compliment ook voor de schitterende soundtrack die samen met de zwart-wit beelden voor een sfeervol geheel zorgt. Gaudette, Vanasse en Huberdeau zijn ijzersterk als respectievelijk de schutter, een overlevende en een getuige. Je komt echt wat te weten over de personages waardoor de emotionele impact groot is. En de nasleep wordt getoond wat ik ook een pluspunt vind. Subtiel is dat laatste gedeelte zeker niet, maar de boodschap die Villeneuve wil uitdragen is mooi en betekenisvol (nieuw leven vs. de gruwelijke moorden). Met de eindcredits met de namen van de echte slachtoffers als indrukwekkend eerbetoon.

“For those of us about to die, we salute you. I die a free man!”

Aardig. De sets en de actiescènes zien er geweldig uit, en ook het verhaal heeft natuurlijk genoeg potentieel. Romeinen, een vulkaanuitbarsting, gladiatoren, een wraakfilm en ook nog wat romantiek, er is genoeg om van te genieten. Het probleem zijn de matig uitgewerkte personages, en ook het acteerwerk is niet altijd even goed. Harington is vlak, en wie Kiefer Sutherland als Romein heeft gecast moet ontslagen worden. Lichtpuntjes zijn Akinnuoye-Agbaje en Browning, die tenminste nog wat emotie in hun spel weten te leggen.

“I wouldn't put a lot of faith on what the captain says. I'm an architect, and these boats weren't designed to float upside down.”

Prima rampenfilm op een cruiseschip. De special effects zien er goed uit en regisseur Pedersen is een ervaren rot in het vak. Het acteerwerk is, zeker voor dit soort film, meer dan degelijk. Zeker Russell, Rossum en Dreyfuss doen het goed. Dat het verhaal voorspelbaar is, en je precies weet wie er doodgaat en wanneer, neem ik dan graag voor lief. Poseidon wil de kijker vermaken, en daar slaagt de film zeker in.

“I can't exist by myself because I'm afraid of myself, because I'm the maker of my own evil.”

Originele, absurde en zeer vreemde horrorfilm van Zulawski. Possession doet zijn naam wel eer aan, want net zoals de personages word je ook als kijker langzaam helemaal opgeslokt door sommige plotontwikkelingen en het intense acteren van actrice Isabelle Adjani. De tunnelscene zal mij nog lang bijblijven.

Sommige kijkers zullen het acteren van Adjani hysterisch vinden, maar ik vind het de gehele film wel tegen het briljante aanzitten. Dat kan niet gezegd worden van het acteren van Sam Neill, maar slecht was hij zeker niet. Possession moet het wel van een paar iconische scènes hebben, want het verhaal is vaag en kon mij niet echt bekoren. Maar het einde maakt veel goed.

The Possession of Hannah Grace

Degelijk. Mortuariums zijn natuurlijk de beste locaties voor een horrorfilm, en The Possession of Hannah Grace maakt daar dan ook dankbaar gebruik van. Regisseur Diederik van Rooijen levert en sfeervolle horrorfilm af met een prima acterende Shay Mitchell in de hoofdrol. Complimenten ook voor de jonge Kirby Johnson, die als Hannah Grace zeker dreiging uitstraalt. Er zitten ook een aantal aardige schrikmomenten in. De moorden worden wel matig in beeld gebracht, en hoe het allemaal eindigt wordt nog net niet met neonletters aangekondigd door Van Rooijen. Iets subtieler had wel gemogen.

“Everyone say, overpriced education!”

Redelijke romcom. Vooral door het sterke spel van Keaton en Lynch blijft Post Grad genietbaar. Het script is waarschijnlijk geschreven op een bierviltje en bevat echt te veel voorspelbare plotontwikkelingen. Maar door de acteurs vergeet je dat bijna. Dat kan natuurlijk ook komen door de schitterende blauwe ogen van Alexis Bledel, wie weet…

“News is the first rough draft of history.”

Als groot fan van journalistenfilms heb ik ook weer van The Post genoten. Op één of andere manier kan ik eindeloos blijven kijken naar journalisten die een scoop najagen, documenten uitpluizen, telefoontjes plegen, deadlines hebben, of te maken krijgen met eigenaren die geld willen besparen op van alles. En dan gaat The Post ook nog over the Pentagon Papers, liegende presidenten, de Vietnamoorlog, en de eerste vrouwelijke eigenaresse van een krant. Al met al een zeer interessante tijd voor journalistiek.

Spielberg weet de tijdsperiode ook perfect weer te geven, en hij zorgt ervoor dat het werk van journalisten spannend is en blijft om naar te kijken. En Tom Hanks en Meryl Streep zijn klasbakken, maar daarmee vertel ik niets nieuws. Door het einde wil ik ook gelijk één van mijn favoriete films (All the President’s Men) herzien.

“Are we more like Iron Man or Spider-Man?”

Niet slecht. Sterker nog, best genoten van deze Power Rangers film. Veel mensen zullen klagen over te weinig actie, maar ik vond het juist een verademing. Wanneer de actie uiteindelijk losbarst wordt het voor mij juist een stuk minder (saai gefilmd, vreemd monster, kinderachtig). Met een wat suffe bad guy (woman) in Rita Repulsa (Banks).

De opbouw en Breakfast Club-achtige introductie van de personages is sterk gedaan en de jonge acteurs zijn goed gecast. Vooral Naomi Scott en RJ Cyler doen het uitstekend. De chemie tussen de vijf jongeren maakt deze film voor mij meer dan geslaagd, en de balans tussen luchtige humor en wat drama is goed. Daar kan zelfs de soms kinderachtige dialogen en matige actiescènes niets aan veranderen. Aardige rol ook van Bryan Cranston. Zelfs een sequel zie ik wel zitten.

Pray for Rain

Prima film. Er zijn de laatste tijd veel films gemaakt over de vele achtergestelde gebieden in Amerika waar de armoede en hopeloosheid vanaf straalt, maar Pray for Rain geeft er wel zijn eigen draai aan. Geen gevolgen van de economische crisis deze keer, maar frauduleuze en geldbeluste zakenmannen die de boeren hun waterbronnen ontnemen om er geld aan te verdienen. Het verhaal zou zo een stuiverromannetje kunnen zijn, maar door het acteerwerk wordt het drama en alle opgekropte emoties goed invoelbaar gemaakt. Seymour, Stephenson en Morrison, fijne acteurs die wel raadt weten met dit soort materiaal.

“So you cooked up a story and dropped the six of us in a meatgrinder?”

Sterke actieklassieker. Predator is een actiefilm zoals ik het graag zie. Spanning, actie, Schwarzenegger, gave oneliners, veel testosteron en ook nog een buitenaards wezen. What's not to like? De spanning wordt goed opgebouwd en de setting (de Zuid Amerikaanse jungle) zorgt gelijk al voor een onheilspellende sfeer. De strijd tussen Arnie en de Predator levert de sterkste scènes op, en ook de andere acteurs weten precies in wat voor film ze spelen. De eerste scene tussen Arnie en Carl Weathers blijft briljant.

“Predators don't just sit around making hats out of rib cages. They conquered space.”

Verschrikkelijk. Ik ging al met weinig verwachtingen de film in, maar The Predator krijgt het voor elkaar om die lage verwachtingen nog op negatieve wijze te overtreffen. Dit is inspiratieloos, lui, slecht en een grote middelvinger naar de originele Predator.

The Predator zit vol met saaie actiescènes, en ook de acteurs doen maar wat. Munn, Brown en Strahovski nemen het allemaal veel te serieus, en ze lijken wel in een andere film te acteren dan de andere acteurs. Maar ze proberen het tenminste nog, want Jane, Holbrook en Rhodes zijn helemaal schaamteloos bezig. Alleen Keegan-Michael Key weet nog een beetje indruk te maken, maar hij heeft een ondankbare bijrol. Dit is echt een wanproduct.

“You know, sometimes I think this world deserves the shit storm that it gets.”

Een lekkere hersenkraker. Op zich laat Predestinaton niet veel vragen open ter interpretatie, maar tijdens het kijken van de film had ik soms geen idee waar de regisseurs heen wilde. Maar alles zit goed in elkaar, en zeker het eerste gedeelte is erg sterk. Vooral het verhaal rond The Unmarried Mother is sterk, en Hawke en Snook doen het goed. Bij dit soort films is het belangrijk dat je acteurs hebt die het ingewikkelde verhaal een menselijk gezicht geven, en het allemaal goed weten te verkopen.

“I wake up and he's dead. I wake up and he's alive.”

Uiteindelijk een meer dan prima film. In het begin van Premonition had ik nog mijn twijfels of hoe lang het verhaal interessant zou blijven, maar gelukkig was dat nergens voor nodig. Sandra Bullock is uitstekend op dreef, en het is altijd leuk wanneer zowel de kijker als het hoofdpersonages geen idee heeft wat er aan de hand is. Niet alles werkt, en een bepaald subplot (man gaat vreemd) voelt wat fantasieloos aan. Maar Premonition is voor de rest een film waarnaar je wilt blijven kijken om te zien hoe het afloopt. En dat is een compliment waard aan de regisseur en de acteurs.

“Are you watching closely?”

The Prestige is een ingenieuze en overrompelende film van Christopher Nolan die oplettendheid van de kijker vraagt. Het verhaal over twee goochellaars die allebei streven naar de beste (verdwijn)truc is op sommige momenten verwarrend en chaotisch maar als eenmaal alle puzzelstukjes in elkaar vallen blijkt alles op een magnifieke manier te passen.

De strijd tussen Robert en Alfred wordt steeds vijandiger en de manier waarop ze elkaar de loef proberen af te steken is bijna maniakaal en een dramatische confrontatie kan dan ook niet uitblijven. Maar wie heeft uiteindelijk de overhand op de ander? En is er eigenlijk wel sprake van een winnaar? Nolan beantwoordt deze vragen op een bevredigende manier en het blijft tot het laatst gissen hoe de vork in de steel zit. Bale en Jackman zijn fantastisch en brengen hun karakters en onderlinge strijd echt tot leven. Johansson is ook sterk alhoewel een iets beter uitgewerkt personage wel had gemogen. Het is leuk om de (helaas overleden) David Bowie te zien als Tesla en Caine heeft ook een hele fijne bijrol. De film ziet er schitterend uit en door de decors en kostuums waan je jezelf even in de periode eind 19de eeuw. The Prestige is een ingewikkelde goocheltruc maar is telkens weer heerlijk om te ontrafelen.

“Read the fucking report!”

Sterke rechtbankthriller. Ik heb het boek van Scott Turow gelezen, en Presumed Innocent heeft precies de goede dingen overgenomen, en ook precies de goede dingen weggelaten. In het boek ligt de focus ook op Tommy Molto, maar in de film is Rusty echt het hoofdpersonage. Een goede keus, zeker met Harrison Ford in de hoofdrol. Hij wordt alleen nog overtroffen door de fenomenale Raul Julia als advocaat Sandy Stern.

Het verhaal zit goed in elkaar en de moordzaak is interessant om te volgen. De film laat op een intrigerende manier zien hoe corrupt het rechtssysteem in elkaar kan steken, met vriendjespolitiek, corruptie en afpersing dat aan de orde van de dag is. Tegen het einde wordt het verhaal wat ongeloofwaardig en het hangt van toevalligheden aan elkaar, maar de acteurs weten het wel te verkopen. En de laatste scene tussen Ford en Greta Scacchi blijft een ijzersterke afsluiter.

“This is an incredibly romantic moment, and you're ruining it for me!”

Leuke film van Howard Deutch. Pretty in Pink is echt zo'n jaren 80 coming of age film die het leven van tieners haarscherp weet weer te geven. Met uiteraard Molly Ringwald, slechte kapsels, kleurrijke kleding en echte 80's music. Het sterkste punt is het samenspel tussen Ringwald en McCarthy (er is echt chemie), en de maffe rol van Cryer. Maar ook het sterke en oprechte script is een grote kracht van de film. Niet te voorspelbaar, niet te dramatisch, en met genoeg zelfbewustzijn. Pretty in Pink doet alles precies goed.

“I want the fairy tale.”

Chemie is iets ongrijpbaars. Het kan een film maken of breken, en op dat front heeft Pretty Woman een home run geslagen. Gere en Roberts hebben een bijna vanzelfsprekende chemie en ze zorgen er met hun tweetjes voor dat Pretty Woman genietbaar blijft. Want verhaaltechnisch is de film niet erg speciaal en het einde is clichématig. Maar Gere en Roberts weten het allemaal wel te verkopen. Roberts weet met Vivian ook een sterk personage neer te zetten waar je makkelijk een zwak voor krijgt. Gere wordt onderschat en weet een eentonige rol toch kleur te geven. De iconische muziek maakt het af.

“Only the deepest love will persuade me into matrimony, which is why I will end up an old maid.”

Geweldige film. Kostuumfilms kunnen zich soms iets te serieus nemen, maar als er zoals in Pride & Prejudice ook een komische en vileine ondertoon in zit dan is het genieten geblazen. De eerste scene tussen Elizabeth en Mr. Darcy is hier een goed voorbeeld van, en Knightley (bijna nergens beter) en Macfadyen lijken wel geboren te zijn voor dit soort rollen. De kostuums, sets en weidse landschappen geven Pride & Prejudice ook dat echte Engelse 18de-eeuwse sfeertje. Eén van Jane Austen’s beste boeken levert ook één van de beste films op gebaseerd op haar boeken.

Pride and Glory

Jammer dat het plot en de belangrijkste twists al zo snel uit de doeken worden gedaan. Dat haalt toch wel het mysterie uit het verhaal en je zit de hele tijd te wachten totdat de personages er ook eindelijk achter komen wat er allemaal aan de hand is. Maar voor de rest is Pride and Glory een spannende en sfeervolle film met sterke acteerprestaties van Norton, Farrell, Voight en Emmerich. Een keiharde politiethriller die de gehele speelduur interessant blijft.

“My daughters are trained for battle, sir, not the kitchen.”

Leuk. Een sterk script, scherpe dialogen, humor, actie, romantiek, mooie sets en kostuums, zombies en Lily James als korset dragende en kordate zombiekiller... Wat wil je nog meer? Natuurlijk is het belachelijk om zombies te combineren met Jane Austen's Pride and Prejudice, maar gelukkig realiseren de makers zich dit ook.

Het materiaal wordt met een knipoog benadert, en het belangrijkste is dat de vlijmscherpe dialogen goed overkomen en worden uitgesproken door acteurs die duidelijk plezier hebben. Vooral het gekibbel tussen Sam Riley (Mr. Darcy) en Lily James gaat niet snel vervelen. In het begin heeft de film nog wat moeite om alles uit te leggen en op gang te komen, maar zodra dat achter de rug is neemt Pride and Prejudice and Zombies geen gas meer terug.

“I chose to believe in the basic goodness of people. Some basically good people do some very bad things.”

De grote Edward Norton show! Primal Fear is een geweldige rechtbankthriller met sterke acteerprestaties van onder andere Richard Gere en Laura Linney maar het is vooral Norton die de show steelt. Norton speelt Aaron, die opgepakt wordt door de politie voor de moord op een bisschop en waarbij het lang onduidelijk blijft of hij dader of slachtoffer is. Vanaf het begin is al duidelijk dat er wat met hem aan de hand is maar wat precies wordt lang in het ongewisse gelaten.

Het stotteren, de schichtige blikken, de verlegenheid, Norton is fenomenaal in toch wel zijn doorbraakfilm. Maar wanneer hij op het einde zijn ware aard laat zien is hij misschien nog wel beter. Als je op jonge leeftijd al zo goed twee verschillende gezichten kan laten zien dan is dat knap, heel knap. Gere is ook goed op dreef als arrogante, zelfbewuste advocaat van Aaron. Het is geen heel opzienbarende rol maar Gere brengt het er goed vanaf. Linney is ook sterk als eigengereide Officier van Justitie en oude vlam van Gere. De regie van Gregory Hoblit is wat gewoontjes en visueel ziet het er allemaal niet bijzonder uit maar gelukkig geven de acteurs nog wat kleur aan het geheel. Het verhaal is redelijk standaard met de advocaten die op onderzoek uitgaan om de onschuld van Aaron te bewijzen en de OvJ die het tegenovergestelde doet maar het wordt nergens saai of langdradig. De twist zag ik de eerste keer niet aankomen en maakte een verpletterende indruk door vooral het bizar goed acteren van Norton. Primal Fear steekt door het sterke acteren van de cast en een fantastisch laatste gedeelte ruim boven de middelmaat uit.

“I'm 23.”

“No, you're not. I don't believe you. Let me see the license... Oh, my God! You're a child. Taxi! I have t-shirts older than you.”

Degelijke romcom. Streep en Thurman doen het goed, en Greenberg heeft een sympathieke uitstraling en houdt zich knap staande tussen deze twee acteergrootheden. Het verloop van de Prime is redelijk voorspelbaar, maar toch voelt het fris en origineel aan. Natuurlijk is het wel heel toevallig dat een man nou net met een vrouw uitgaat die in therapie is bij zijn moeder, maar daar moet je een beetje in meegaan. De kluchtige aanpak hoort ook wel bij dit soort films en kan ook een sterk punt zijn.

“Denmark isn't ready for a Queen like me.”

“Well then they'll have to be. Because I am.”

Sympathiek filmpje. Julia Stiles is altijd wel goed in dit soort rollen, en ze zorgt ervoor dat The Prince & Me genietbaar blijft. Want de mannelijke hoofdrolspeler (Luke Mably) is weer eens suf en heeft een pijnlijk gebrek aan charisma. Voor een tiener romcom miste ik ook wel een aantal grappige personages in de bijrollen, en sowieso is er een gebrek aan humor. Het is het bekende ‘girl meets guy’ verhaal, maar meer is het ook niet.

“Look. Look at your people, Moses. They are free.”

Aardige animatiefilm. The Prince of Egypt is een wat serieuzere film (gebaseerd op het boek Exodus), en de strijd van Moses om zijn volk een beter bestaan te geven wordt goed verwerkt in een animatiefilm van maar 90 minuten. Er zit humor in de film en de muziek is soms weer erg zoetsappig (zonder muziek had ook best gekund), maar voor het grootste gedeelte weten de makers wel de juiste toon aan te slaan. Met prima stemacteurs als Kilmer, Fiennes, Pfeiffer, Bullock, Goldblum en Glover (en Mirren, Patrick Stewart, Steve Martin en Martin Short). Het is bijna jammer dat dit geen live-action film is.

“Such a noble prince.”

“Such a gentle princess.”

Vermakelijke avonturenfilm. Het ziet er allemaal fantastisch uit en Prince of Persia leunt erg op het samenspel tussen Gyllenhaal en Arterton. De twee hebben een fantastische chemie en hun dialogen zijn amusant en zitten vol venijn. Ze geven de film naast alle spectaculaire actiescènes ook een persoonlijk tintje.

Soms zijn de actiescènes erg onwaarschijnlijk maar hé, daarvoor is het een film over een computerspel. Het verhaal gaat ook echt nergens over en op het laatst zitten er een aantal belachelijke plotontwikkelingen in. Maar complimenten aan regisseur Newell en de acteurs dat ze het toch allemaal zo goed weten te verkopen.

“Like I told y'all, kissing a princess breaks the spell.”

Leuke animatiefilm. The Princess and the Frog kent een wat voorspelbaar verloop, maar de film straalt zoveel plezier en spontaniteit uit dat er veel te genieten valt. De stemacteurs zijn ook sterk, en vooral hoofdrolspelers Rose en prins Naveen hebben een mooie chemie. De animatie ziet er ook goed uit, en dat het verhaal dan wat voorspelbaar is stoorde geen moment.

“I can't be a princess! I'm still waiting for normal body parts to arrive!”

De kracht van The Princess Diaries zit hem duidelijk in het samenspel tussen de acteurs. Vooral de scènes tussen Hathaway en Andrews steken er bovenuit, maar ook Elizondo heeft een fijne bijrol. Hathaway en Andrews zijn natuurlijk ook '"acting royals", en het verhaal over prinsessen en de troonopvolging is hun op het lijf geschreven. Het verhaal is niet heel bijzonder, en het script laat hier en daar wat steken vallen. De verschillen worden wel heel erg dik aangezet, en echt grappig wil het allemaal niet worden. Ook de bijrollen zijn soms erg vervelend. Gelukkig weten Hathaway en Andrews er nog heel wat van te maken.