Opinions

“You wanted me back... I'm back!”

Beter dan het eerste deel. De wereld van John Wick word uitgebreid en verder uitgewerkt, en gelukkig blijft zijn hond deze keer leven… Maar het gaat natuurlijk om de vechtscènes en de choreografie is waanzinnig knap gedaan. Het is soms ontzettend onrealistisch, maar dat weet je als je dit soort film gaat bekijken. Vooral de vechtscènes tussen Reeves en Common zijn knap gedaan (de vechtpartij in de metro is puur genieten). En Rome zorgt voor een schitterend decor met een aantal fraaie locaties. Topentertainment. Kom maar op met deel 3.

“Sofia, don't.”

“He shot my dog.”

“I get it.”

Het is knap dat de makers en acteurs ervoor hebben gezorgd dat het derde deel van de John Wick franchise het beste deel is. Parabellum is een razende achtbaan van spectaculaire vecht/actiescènes, schmierende acteurs (Fishburne hallo), lekkere oneliners en zelfs wat humor. Visueel ziet alles er ook schitterend uit, en de vechtscènes zijn gelukkig niet kapot gemaakt door te veel knipwerk en flitsende en schokkerige camerabeelden.

De vechtchoreografie is weergaloos, en alle acteurs verdienen de complimenten voor het vele werk dat er zichtbaar in is gaan zitten om alles er overtuigend en realistisch uit te laten zien. Reeves is perfect in de rol van John Wick, maar eigenlijk voelen alle acteurs zich als een vis in het water. Halle Berry heeft ook zichtbaar plezier, en haar actiescènes met de twee honden zijn adrenalineverhogende hoogtepunten. Zo zitten er wel meer scènes in, en ik kan nu al niet wachten op deel vier. Hopelijk houden ze dit hoge niveau vast.

“English, we can't afford any mistakes. Not tonight.”

Aardige komedie. Dat komt vooral door het spel van Atkinson, en de man heeft als persiflage van 007 weer de lachers op zijn hand. De humor is niet eens zo sterk maar door de manier waarop Atkinson het uitvoert, en vooral de manier waarop hij op bepaalde situaties reageert, zorgt ervoor dat een scene al snel geslaagd is. Imbruglia is als 'bondgirl' vooral aangeefster, en dat doet ze uitstekend. Malkovich vond ik tegenvallen, en hij weet volgens mij niet goed wat hij met de rol van excentrieke bad guy aan moet. Gelukkig valt er genoeg te lachen, en dat maakt de missie van Johnny English eigenlijk al geslaagd.

“Dear God, let me not die at the hands of the Swiss.”

Prima tweede Johnny English avontuur. De humor is net iets minder maar gelukkig is Atkinson weer fantastisch in de rol van geheim agent, en de combinatie komedie/James Bond persiflage werkt nog steeds geweldig. Leuke bijrollen ook van Kaluuya, Pike, West en Anderson. Het levert al met al met Reborn weer een zeer vermakelijke cocktail op van satire en een hoop vermakelijke onzin.

“You're not a Nazi, Jojo. You're a ten-year-old kid who likes dressing up in a funny uniform and wants to be part of a club.”

Schitterende film van Taika Waititi. Jojo Rabbit heeft weer de bekende Waititi humor, maar dit is toch vooral een tragisch, ontroerend en uiteindelijk hoopvol verhaal over een 10-jarige jongen (Griffin Davis) die helemaal wordt geïndoctrineerd door het gedachtegoed van Hitler en het Nazisme. Zijn moeder probeert hem zelf te laten ontdekken dat er meer is dan haat, oorlog en de Jodenvervolging, en wanneer Jojo ontdekt dat zijn moeder een Joods tienermeisje in hun huis verbergt voor de Duitsers moet hij zijn eigen vooroordelen onder ogen komen en snel volwassen worden.

Ik was bang dat de kolderieke scenes met Waititi (als denkbeeldige Hitler) de hele film zouden overschaduwen, maar dit was (gelukkig) verreweg het minst interessante gedeelte van de film. De sterkste en interessantste scenes zijn die tussen Jojo en zijn moeder Rosie (Johansson), en die tussen Jojo en Elsa (McKenzie). Deze drie acteurs vormen het hart van de film, en het zegt wat over Waititi dat hij zich hier ondergeschikt aan heeft gemaakt. Er zit een scene in de film waarin Johansson tegelijkertijd de moeder als de vader van Jojo moet (na)spelen, en na Endgame en Marriage Story dacht ik dat ik Scarlett dit jaar niet meer beter zou zien acteren. Maar ze weet zich hier (in een kleinere rol) toch nog te overtreffen. Ook Rockwell heeft weer een geweldige bijrol als Duitse officier die de vreselijkste dingen doet, maar uiteindelijk wel Jojo en Elsa redt van de dood. De scene met de vlinder, en wat er daarna gebeurd, zal me nog wel een tijd bijblijven. De gehele film door zie je de moeder van Jojo zijn veters strikken, en je weet gewoon dat Waititi hier iets mee gaat doen. De laatste scenes met Jojo en Elsa zijn dan ook hartverwarmend, en beide dansen letterlijk hun toekomst tegemoet.

“I used to think that my life was a tragedy, but now I realize, it's a comedy.”

Grandioos. Het acteerwerk van Joaquin Phoenix moet worden onderwezen op iedere acteeropleiding (zowel zijn gezichtsexpressies als de manier waarop hij zijn lichaam gebruikt is geweldig), de production design en cinematografie zijn een lust voor het oog, de score van Hildur Guðnadóttir is indringend en versterkt het gevoel van onbehagen, en het camerawerk is knap gedaan. Let er vooral op hoe in het begin Phoenix als de weinig imponerende Arthur Fleck in beeld wordt gebracht, maar tegen het einde wordt Phoenix steeds meer van onderen in beeld gebracht (je kijkt als het ware tegen hem op) en straalt Arthur gelijk meer kracht uit. Erg knap gedaan, en het zegt ook wat over de karakterontwikkeling die Arthur doormaakt.

De Niro, Beetz, Cullen en Conroy doen het ook goed, maar het is Phoenix die de show steelt. Joker heeft een rustig tempo, maar vooral in de twee scenes in de metro explodeert de film. De scene tussen Phoenix en Beetz in haar appartement mag er ook zijn, en de scene tussen Phoenix en Fleshler en Gill is een gewelddadig hoogtepunt. Minpunt is misschien dat je iedere plotontwikkeling van een kilometer afstand aan ziet komen, en Arthur krijgt wel heel veel te verduren in zo’n korte tijd. Er wordt gelukkig niet geprobeerd om het gedrag van Arthur goed te praten, en de film is ook geen politiek statement. Arthur’s woede richt zich op verschillende mensen en instituten (politiek, media, politie, zijn moeder, de mensen met geld, maar je krijgt ook het gevoel dat de goedwillende mensen niet veilig zijn bij hem. Wat er met Zazie Beetz gebeurt blijft in het midden). Het einde is ook sterk gedaan, en het is interessant dat er in het midden wordt gelaten of alles na de crash met de politieauto echt gebeurt, of dat het zich in het hoofd van Arthur afspeelt.

The Joneses

De film mist scherpte. De kritiek op de consumptiemaatschappij had een interessante satire op kunnen leveren, maar de film mist een sterk script. De kritiek blijft oppervlakkig en de regisseur lijkt vooral een vlotte komedie te willen maken met wat dramatische subplotjes erin verweven.

Het laatste half uur ontaard The Joneses in een standaard romcom met uiteraard een soort van happy end. Gelukkig zijn de vier acteurs wel sterk en is het zeker geen vervelende film om een keer te kijken. Alleen al om Amber Heard…

Joven y Alocada

Leuk. Joven y Alocada is een frisse coming of age film met ook een donker randje. De film heeft veel expliciete en seksueel getinte monologen/msn chats (nostalgie) en scenes maar het laatste gedeelte, en de worsteling van een jonge vrouw met haar geloof en haar extreem religieuze ouders, zorgt ook voor een menselijk en dramatisch tintje. De film heeft een vlotte, eigenzinnige en frisse vibe, en actrice Alicia Rodriguez is ijzersterk in een moeilijke rol.

Joy

Het duurde even voordat ik echt in de film zat, maar na een tijdje raakte ik gewend aan het trage tempo en zeker ook aan actrice Samira Maas. Want ze zet een uitstekende acteerprestatie neer, wat ook wel moet want ze zit in iedere scene. Veel blijft onbesproken, maar het gezicht van Maas spreekt vaak al boekdelen. Moeilijke jeugd, in een tehuis opgegroeid, criminele activiteiten, een verlangen om je moeder te leren kennen etc. Het is al vaker gedaan, maar Joy voelt authentiek en oprecht aan.

“Don't ever think that the world owes you anything, because it doesn't. The world doesn't owe you a thing.”

Ook de derde samenwerking tussen regisseur David O. Russell en Jennifer Lawrence levert weer een meer dan vermakelijke film op. O. Russell heeft met onder andere Three Kings, Silver Linings Playbook, The Fighter, American Hustle en nu Joy films gemaakt die verschillend zijn qua onderwerp en opzet, maar ook veel gemeen hebben.

De films van O. Russell zijn altijd bijzonder sfeervol door de schitterende cinematografie, vlotte montage, het aangename tempo, de herkenbare personages en de passende muziek. Zelfs films over de Irak-oorlog, twee mentaal en psychisch gebroken mensen en boksen hebben bij O. Russell een luchtige en positieve vibe. Ook Joy is in alles weer een echte O. Russell film. Lawrence speelt Joy, een vrouw vol met ideeën maar ook met een nogal aparte gezinssituatie. Lawrence weet moeiteloos de kijker in te pakken met haar charismatische en gepassioneerde acteerwerk. Joy heeft een revolutionaire mop uitgevonden en wil deze aan de man/vrouw brengen. Geldproblemen, louche zakenmensen, Tell Sell reclames, patent discussies, contract disputen en persoonlijk leed, het komt allemaal voorbij. Maar de film behoudt (met uitzondering van één of twee scènes) ten alle tijden zijn luchtige toon. Wanneer Bradley Cooper ten tonele verschijnt komt er wat meer focus en wordt het ook echt een film over Joy, en haar lange weg naar de top.

“Do you guys need help back to the main road?”

“Yeah, we're fine, now that we're not murdered.”

Prima film die het vooral moet hebben van de oplopende spanning, en de strijdt tussen drie jongeren en een wraakzuchtige vrachtwagenchauffeur. Donkere wegen, goedkope hotels en uitgestrekte landschappen, dat is waar Joy Ride zich afspeelt. Uitstekende voorwaarden voor een spannende thriller die niet extreem gewelddadig is, maar wel beklemmend en op sommige momenten ijzingwekkend. Walker, Sobieski en Zahn vormen een leuk trio, en in dit soort film passen ze ook prima. De film had misschien wat korter gemogen en de spanningsboog had wat strakker gekund, maar al met al is Joy Ride een vermakelijke rit.

“This family's a fucking Picasso painting.”

The Judge is een mooie film die zeker indruk maakt. De film is te lang maar wordt overeind gehouden door de sterke acteerprestaties, de mooie beelden en het sterke script. Robert Downey Jr. en Robert Duvall dragen de film en zijn geweldig als zoon en vader die een slechte relatie hebben en onder moeilijke omstandigheden gedwongen worden om samen te werken en elkaar te vertrouwen.

The Judge is een familiedrama en alle opgekropte emoties tussen vader en zoon sijpelen zelfs door tot in de rechtbank. Wat voor functie en status een rechter heeft in zo’n kleine en hechte gemeenschap wordt mooi weergegeven en de film weet het leven in zo'n klein stadje bijzonder goed te vangen. Het is uitermate sfeervol en Downey Jr. weet op overtuigende wijze de wereldwijze Hank te spelen die steeds meer valt voor de charmes van zijn kleine en mooie geboortestad. Ook de relatie met Duvall wordt erg sterk uitgewerkt en ondanks de ruzie en verwijdering zie je dat de liefde er nog steeds is. De rechtszaak komt er wat bekaaid vanaf maar echt storen deed het niet. De bijrollen worden goed vertolkt door een scala aan karakteracteurs maar jammer genoeg heeft Vera Farmiga een wat ondankbare rol en haar verhaallijn had best weggelaten kunnen worden. En nogmaals, bijna tweeënhalfuur is echt te lang voor dit soort film. Ondanks dat heb ik toch genoten van de film en op sommige momenten vliegt de tijd voorbij.

Judgment at Nuremberg

Fantastische film rond de ‘Neurenberg trials’. Regisseur Stanley Kramer neemt rustig de tijd om de personages te introduceren, en ook de rechtszaak wordt gedetailleerd en in zijn geheel getoond. De rechtszaak toont aan dat ook aan Duitse zijde niet alles zo zwart-wit was en dat er veel mensen waren die niet van alle verschrikkingen op de hoogte waren, of werden gedwongen om voor het Duitse Rijk te vechten.

Het karakter dat Burt Lancaster speelt is hier een duidelijk voorbeeld van. De vier rechters behoren duidelijk niet tot de groep mensen die gedwongen werden om achter Hitler aan te lopen, maar zo'n karakter als dr. Ernst Janning laat wel op mooie wijze zien hoe je als rechtvaardige rechter toch helemaal kan worden meegesleurd in de beslissingen van Hitler. Spencer Tracy, Widmark, Dietrich, Garland en Schell zijn echt op weergaloos, en de toespraken maken indruk. Complimenten voor het vlijmscherpe script, dat de verschillende standpunten goed belicht en laat zien dat de opkomst van Hitler verschillende schuldigen/verantwoordelijken heeft. Ook aan de goede kant.

“I love you all. You won't forget me, will you? Promise you won't.”

Renée Zellweger is weergaloos als Judy Garland, en in deze film zie je op wat voor manier Hollywood en alles wat erbij komt kijken een jong meisje helemaal op kan slokken (en uit kan spugen wanneer het wil). De eerste scene tussen Garland en studiobaas Louis B. Mayer is hier al een goed voorbeeld van.

Het is jammer dat het script veel steken laat vallen, en er zitten veel momenten in de film dat het ook gewoon saai is. Judy Garland moet een zeer interessant leven hebben geleid, maar hier krijg je alleen het begin en einde te zien. Een recensent omschreef de film met de volgende zin, “If you didn’t know anything about Judy Garland before this movie, you still don’t.” Hier sluit ik mij bij aan, en dat is best wel dodelijk voor een biopic.

“I'm Julia Child. Bon appetit!”

Een wat suffe en langdradige film. Het eten ziet er heerlijk uit, en de twee verhaallijnen (tegenwoordige tijd en de jaren 40) vloeien moeiteloos in elkaar over. Het probleem is alleen dat beide verhaallijnen weinig indruk maken. Amy Adams doet het weer goed, maar speelt een personage dat we zo onderhand wel kennen. Meryl Streep doet weer aardig aan overacting, en vooral dat stemmetje van haar (hoewel realistisch) was bloedirritant. Wat dan overblijft is een aardige bijrol van Tucci en het vele lekkere eten.

“Parenting! Sometimes I think I could use a manual.”

“Or tips such as, "Always tell your kids they have siblings."

Fijne film. Charmant en hartverwarmend, woorden die ik niet vaak gebruik. Maar voor een romcom vond ik dit origineel en fris aanvoelen, en dat komt vooral door het script en de chemie tussen de acteurs. Rose Byrne maakt alles beter, en hetzelfde geldt natuurlijk voor Ethan Hawke. Maar ook O’Dowd is sterk op dreef.

Juliet, Naked is lichte kost en kent veel komische momenten (de ziekenhuisscene is ongemakkelijk maar ook hilarisch), maar de film heeft ook een wat donkere ondertoon. De telefoonscene met Hawke en zijn dochter is briljant, en een hoogtepunt in de film. Maar over het algemeen is dit een luchtige, originele en menselijke romcom waar ik van heb genoten.

“Alan, please, last time I played this game, it ruined my life.”

Jeugdsentiment. Jumanji is een leuk en doldwaas avontuur met een Robbie Williams op zijn best en een bordspel dat steeds meer uit de hand loopt. Ondanks de luchtige sfeer zitten er ook wat emotionele momenten in de film en regisseur Joe Johnston schuwt het sentiment zeker niet. Maar het gaat natuurlijk om het avontuurlijke spel Jumanji met de dieren en het natuurgeweld dat bij elke beurt de kop opsteekt. Met acteurs en personages die voor de humor zorgen en het samenspel tussen Williams, Hunt, Grier, Hyde, Pierce en een jonge Dunst blijft leuk. Net zoals de film.

“Did I die and turn into a small muscular boy scout?”

Prima vervolg. De makers wilden met The Next Level niet te veel aan de formule veranderen, maar ze pakken het wel duidelijk wat grootser aan. Meer locaties die worden aangedaan (jungle, winterlandschap, woestijn), meer subplots, meer personages etc.

Gelukkig gaat het niet ten koste van het plezier en de charme, en alles wat het eerste deel zo vermakelijk maakte wordt goed doorgetrokken. Alle acteurs doen het goed, en de grote kracht van deze films blijft de chemie tussen Johnson, Hart, Gillan en Black. Met Awkwafina als uitstekende nieuwkomer. The Next Level is één groot avontuur vol humor, actie en sentiment, en het einde laat genoeg ruimte open voor een doldwaas derde avontuur. Kom maar op…

“Why am I wearing half a shirt and short shorts in the JUNGLE?’

Topentertainment. Jumanji: Welcome to the Jungle is één van de meest verrassende hits van de afgelopen jaren, en ik kan wel begrijpen waarom. Het concept is interessant, en de regie en cinematografie is goed verzorgt. Maar het zijn de acteurs die er echt bovenuit stijgen.

Met de verkeerde acteurs had dit allemaal desastreus kunnen uitpakken, maar Johnson, Hart, Gillan en Black zijn briljant. De komische timing van deze acteurs is geweldig, en ik zou zo nog tien sequels naar deze acteurs kunnen kijken. Vooral in een bepaalde scene met Black en Gillan komt alles wat Welcome to the Jungle zo vermakelijk maakt samen. De avontuurlijke sfeer, de game opzet, de chemie tussen de acteurs, het plezier dat er vanaf spat etc. Soms heb je een komedie waarbij alles klopt.

“You're not a hero David, you're a jumper. You don't save the girl.”

Bij vlagen best een aardige film, maar Jumper raakt een beetje verstrikt in zijn eigen onlogische logica. Leuk dat jumpen van plaats naar plaats, maar de onlogische plotontwikkelingen stapelen zich op. Want als er bad guys in de buurt zijn kunnen (willen?) Jumpers opeens niet naar een ander werelddeel springen. En als ze dat wel doen, dan verzinnen de bad guys out of the blue toch gewoon een machine die dat ook kan? Met dat soort film heb je te maken.

Maar Jumper is een vlotte film en alles wordt met een grote knipoog gebracht. Jackson is een kleurrijke bad guy en zelfs Hayden 'I don't like sand' Christensen is aardig. En het romantisch subplotje werkt goed. Maar dat kan ook komen omdat ik een zwak heb voor Rachel Bilson...

“Ha ha! Man, that's what I call a swinging party.”

Ontelbare keren gezien en The Jungle Book heeft nog niets van zijn magie verloren. Voor die tijd is de animatie en hoe alles getekend is echt waanzinnig, en je ziet de jungle bijna voor je ogen tot leven komen. De wereld van The Jungle Book spat van het scherm, en daar komen dan ook nog de leuke personages en het tijdloze verhaal bij. Mowgli, Bagheera, Baloo, Shere Kan, Kaa etc. Iedereen kent deze personages. En dat is ook de grote kracht van The Jungle Book, het is een herkenbaar verhaal over opgroeien, opvoeden en loslaten. Daarom is het laatste gedeelte voor mij nog steeds perfect.

“Many strange tales are told of this jungle. But none so strange as the tale of the cub we call Mowgli.”

Wauw, het is echt geweldig om een film als The Jungle Book zo tot leven te zien komen. Favreau is er in geslaagd om de wereld van Mowgli en alle soorten dieren prachtig weer te geven. Het voelt levensecht aan en zelfs pratende dieren met stemmen van topacteurs als Murray, Kingsley, Elba, Johansson, Nyong’o en Walken gaat wennen. Bagheera, Shere Khan, Baloo, Kaa, de wolven, King Louie… Machtig mooi om deze bijna iconische personages zo tot leven te zien komen. Het oog voor detail is waanzinnig.

Het verhaal over Mowgli is natuurlijk bekend maar Favreau weet er toch zijn eigen draai aan te geven en heeft wat veranderingen aangebracht. Het verhaal heeft een donkere ondertoon en er zitten ook een aantal niet echt kindvriendelijke scènes in. Toch blijft dit ook een kinderfilm en Favreau weet die zeer moeilijke balansact tot het einde toe vol te houden. Sethi doet het voor een kindacteur zeker niet slecht en weet bepaalde emoties goed over te brengen. The Jungle Book is natuurlijk jeugdsentiment en Favreau weet die magie mooi in stand te houden. Echt genoten!

“You seem to be getting pregnanter these days.”

Ontroerende film. Juno heeft een luchtige toon, maar daaronder zit zeker een indrukwekkend verhaal over tienerzwangerschap en hoe Juno daar mee omgaat. Heel pragmatisch en zakelijk op het eerste gezicht. Vriendje en ouders informeren, adoptieouders regelen en het kindje eruit persen, zodat het kan worden overhandigt aan de adoptieouders. En geen contact in de toekomst graag.

Dat het zo makkelijk niet gaat snapt iedereen en gaandeweg wordt de film dan ook een stuk serieuzer. Het sterkste punt van de film is het ijzersterke script van Diablo Cody. Geweldige dialogen, sterke acteerprestaties en een vlotte regie doen de rest. Met Page als heerlijk sarcastisch en pragmatisch middelpunt. Een indrukwekkende film die zeker een glimlach op je gezicht zal toveren.

Jupiter Ascending

Een science fiction film, geregisseerd door de makers van The Matrix met Mila Kunis, Eddie Redmayne, Sean Bean... Niets kan verkeerd gaan toch? Wel, Jupiter Ascending is een rommeltje geworden door een ongelooflijk slecht script, matige CGI en slechte acteerprestaties.

De film springt van de hak op de tak en wil zoveel vertellen dat er op en gegeven moment geen touw meer aan vast te knopen is. Maar erger, het boeit je ook allemaal geen ene moer wat er gebeurd met de personages omdat ze houterig ogen en geen enkele vorm van persoonlijkheid hebben. En ze moeten acteren in een spuuglelijke CGI omgeving die op geen enkel moment tot leven komt. Iets meer humor had de film goed gedaan maar alleen Kunis heeft een oneliner hier en daar. Nee, deze film zo snel mogelijk vergeten.

“Dr. Grant, my dear Dr. Sattler... Welcome to Jurassic Park.”

Jurassic Park blijft jeugdsentiment maar ook een film die nog niets van zijn magie heeft verloren. De dinosaurussen hebben nog niets aan kracht en verbeelding ingeboet en de suspense is meesterlijk opgebouwd. Het eerste gedeelte met de rondleiding in het park is een beetje langdradig en sommige dingen zijn niet al te interessant maar Spielberg weet als geen ander een wereld te creëren waarin het fijn toeven is voor ruim twee uur.

De introductie van de T-Rex blijft memorabel en ongeëvenaard. Het bonkende geluid, de bekertjes water die trillen, de arme geit en de angst in de ogen van de personages... Weergaloos gedaan. En wanneer T-Rex verschijnt maakt hij 23 jaar na dato nog steeds een onuitwisbare indruk. Ook de velociraptors zijn geweldig en misschien nog wel angstaanjagender dan de T-Rex. De acteurs spelen eigenlijk bijrollen ten opzichte van de dinosaurussen maar vooral Sam Neil, Jeff Goldblum en Richard Attenborough zijn goed op dreef en weten hun personages wat inhoud mee te geven. De kinderen en Laura Dern zijn niet bijster interessant maar die angstige blik van Ariana Richards als ze de T-Rex voor het eerst ziet is mij altijd bijgebleven. De muziek van John Williams is legendarisch en na het zien van de film zit het bekende deuntje altijd een paar dagen in mijn hoofd. Ik ben in ieder geval blij dat bij herziening Jurassic Park niet alleen nostalgie is maar ook gewoon nog steeds een steengoede film.

“Watch your six! Raptors got a new alpha!”

Spectaculaire film. Naar Jurassic World ga je toch kijken met een vleugje nostalgie, en dat wordt door de makers ten volle benut. Er zitten veel knipogen in naar het eerste deel, en de dinosaurussen zien er weer schitterend uit. Het verhaal zit goed in elkaar en de spanning wordt lekker opgebouwd.

De casting is uitstekend en alle acteurs zitten goed in hun rol. Pratt is een charismatische hoofdrolspeler en Bryce Dallas Howard is ook goed. Ze weet op haar hakken vaak voor een glimlach te zorgen. De kindacteurs zijn redelijk en Jake Johnson moet voor de humor zorgen. Trevorrow weet een goede balans te vinden tussen actie, humor, spanning en nostalgie. Jurassic World is puur popcornvermaak, met een heerlijke introductie aan het einde van de Tyrannosaurus rex.

“Genetic power has now been unleashed. And of course, that's gonna be catastrophic.”

Gemengde gevoelens. Het probleem van Jurassic World: Fallen Kingdom is dat het zich voor een pretentieloze blockbuster veel te serieus neemt, maar dat het als serieus verhaal over genetische manipulatie weinig om het lijf heeft. J.A. Bayona kan duidelijk geen keus maken tussen beide, en het resultaat is vlees noch vis.

Dat je meer meeleeft met de dinosaurussen dan de personages is ook geen goed teken. Pratt, Howard en de jonge Sermon doen hun best, maar de rest van de cast is echt schaamteloos slecht. De film heeft duidelijk twee gezichten, en vooral het tweede gedeelte in het huis slaat nergens op. Gelukkig zorgt de MVP van de film, Blue, nog voor wat vermakelijke scènes. En door het einde kijk ik toch wel uit naar het derde deel.

“If that's a confession then my ass is a banjo!”

Het eerste gedeelte van Just Cause is sfeervol en intrigerend, maar jammer genoeg komt er daarna al snel de klad in. De grote twist en wat er daarna allemaal gebeurd is te belachelijk voor woorden. Met Connery, Fishburne, Harris, een sfeervolle setting en een spannend rechtbankdrama heb je goud in handen. Maar wat er in het laatste gedeelte allemaal gebeurd hoort meer thuis in een foute thriller/actie film. Eeuwig zonde. Let op de bijrol van een piepjonge Scarlett Johansson, die hier de dochter van Connery speelt.

“We're friends right?”

“For sure!”

Puur sentiment. Bij anderen wordt tijdens de kerst naar Home Alone of Love Actually gekeken, maar bij ons komt deze film altijd wel tevoorschijn tijdens de kerstdagen. Sentimenteel, zoetsappig, romantisch, grappig en heel veel sneeuw, ideale ingrediënten voor een kerstfilm. Reynolds kan dit soort rollen in zijn slaap spelen en ik heb een zwak voor Amy Smart. Soort jeugdcrush…

Anna Faris speelt een compleet gestoord personage en zo zie ik haar het liefst. De scènes met dat broertje zijn comedy gold. Alles verloopt precies volgens de romcom regels maar de film heeft een bepaalde charme over zich, waardoor de voorspelbaarheid niet uitmaakt. Dat komt waarschijnlijk door de sfeer, de humor en de chemie tussen de acteurs. Volgend jaar december maar weer eens opzetten...

“I would create a fake family for that.”

Prima komedie. Sandler en Aniston vormen een onverwacht leuk koppel, en vanaf het begin weet je al dat deze twee meer zijn dan alleen baas/werknemer. Er is chemie tussen beide acteurs en dat is altijd belangrijk in dit soort films. De kindacteurs komen soms grappig uit de hoek en Brooklyn Decker tja… Jammer alleen van de pijnlijk ongrappige rol van Kidman. Maar Just Go with It is een vermakelijke romcom, en dat het verhaal zich verplaatst naar Hawaï is ook mooi meegenomen.