Opinions

“I shouldn't be seeing a little blonde control freak.”

Een film die wordt gered door de chemie tussen Ruffalo en Witherspoon. De dialogen zijn sterk en het knettert tussen beide. Je moet wel open staan voor een spirituele film en het verhaal heeft voor de rest weinig om het lijf. Er zit genoeg humor in en vooral het feit dat alleen Ruffalo 'geest' Witherspoon kan zien levert aardige situaties op. Het einde is voorspelbaar, maar het wordt leuk aangepakt.

“So, everyone thinks we're crazy for doing this, huh?”

Alleen over sommige acteurs in de bijrollen kan ik iets positiefs zeggen. En Venetië natuurlijk. Maar voor de rest is Just Married een vervelende film met vervelende acteurs/personages en matige humor. Kutcher vind ik soms best te pruimen in quasi-serieuze rollen, maar hier mag hij zich weer van zijn slechtste kant laten zien. Pijnlijk ongrappig en zijn hyperactieve houding werkt al snel op de zenuwen.

Murphy is een prima actrice die er nog iets van probeert te maken. Ook ontzettend vervelend en egocentrisch, maar dat ligt meer aan het matige script dan aan haar. Waarom er hier voor een feel good einde is gekozen, is mij een raadsel. Kutcher en Murphy passen net zo goed bij elkaar als Ben Affleck en Rosamund Pike aan het einde van Gone Girl.

Just My Luck

Lindsay Lohan laat zien wat ze allemaal in haar mars heeft/had (eeuwig zonde), maar voor de rest is dat een matig niemendalletje. De film volgt het vaste stramien van ieder andere romantische komedie, maar doet dit zonder al te veel humor of inspiratie. Het verhaaltje is op zich best aardig en de "geluks-switch" levert leuke momenten op. Lohan en Pine hebben geen geweldige chemie, alhoewel hun afzonderlijke scènes wel vermakelijke momenten opleveren.

“People said the Age of Heroes would never come again.”

Vermakelijk. Justice League heeft heel veel problemen, maar het entertainment gehalte ligt hoog. De film voelt soms aan als een Greatest Hits album waarin weinig samenhang zit. Een heerlijke actiescene, een oneliner, een kort set up verhaaltje voor een nieuwe superheld, grote actiescene en weer een coole oneliner of een oppeppraatje van Wonder Woman. Het zit er allemaal in, maar Justice League voelt nergens als één geheel en meer als een samenraapsel van meerdere ideeën. De beste actiescènes zitten in het begin, met Wonder Woman die een terroristische aanslag voorkomt en de Amazones die op hun eiland vechten tegen Steppenwolf.

Na zo’n sterk begin ging ik er even goed voor zitten. Met Wonder Woman (en later Superman) heb ik ook gelijk de grootste kracht van Justice League genoemd, en Gal Gadot zit weer perfect in haar rol. Krachtig, ontwapenend, energiek en charismatisch, Gadot is zo goed dat ze de andere vier superhelden overvleugeld. Wat ook gelijk het grootste probleem weergeeft, want alleen Momoa kan haar een beetje bijbenen. Maar Affleck kijkt vooral chagrijnig en Fisher maakt als Cyborg ook geen onuitwisbare indruk. Miller probeert het wel als the Flash, maar vooral zijn humoristisch bedoelde oneliners werken niet echt. Hinds is redelijk als Steppenwolf, maar als villain ben je hem waarschijnlijk een seconde na de film alweer vergeten. Een andere grote kracht van Justice League is de terugkeer laat in de film van Superman, en Cavill mag na twee films eindelijk wat plezier uitstralen. Grapjes maken, een scherpe oneliner hier en daar, wat romantiek met Amy Adams etc. Cavill mag eindelijk een andere kant van Superman laten zien. En de drie-eenheid Cavill, Adams en Lane vormt ook het hart van de film, en ik kijk zelfs uit naar een nieuwe standalone Superman film. Cyborg, The Flash, Batman en in mindere mate Aquaman… ambivalentie is het goede woord. Gadot en Cavill mogen blijven, maar voor de andere vier superhelden moeten de makers en acteurs terug naar de tekentafel. Er is hoop…