Opinions

“I've seen every possible ending. None of them are good for you.”

Erg matig. Next heeft een aantal aardige scènes, maar voor de rest is dit een film met erg veel problemen. Het twee minuten in de toekomst kijken is een aardig concept, maar hier wordt het wel heel makkelijk en inspiratieloos toegepast. Maar dat er plotgaten in het verhaal zitten is niet het ergste.

Wat erger is, is dat de personages zo saai en routinematig zijn uitgewerkt en dat zelfs acteurs als Cage en Moore er weinig mee kunnen. Vooral Moore moet de domste zinnen uitspreken. En wie dacht dat Cage en Biel een goed duo zouden vormen, was waarschijnlijk dronken tijdens audities (of verblindt door de prachtige Biel en het haar van Cage). Pluspunt is dat de film een korte speelduur heeft en veel vaart. Dat gelukkig wel.

“Julie-san, fighting not good. But if must fight... win.”

Onzinnige en overbodige Karate Kid film die aanvoelt als een wel hele slechte remake. Alles wat het origineel zo vermakelijk maakte om naar te kijken wordt hier tenietgedaan, en zelfs Mr. Miyagi weet The Next Karate Kid niet te redden. Saai, amateuristisch en soms zelfs lachwekkend… Snel vergeten deze film. Ik denk dat Hilary Swank dat ook graag doet.

“No prison in the world is airtight.”

Spannende film waarbij het een mirakel is dat de film alles nog zo geloofwaardig weet te houden. Een vrouw wordt opgepakt omdat ze verdachte is in een moordzaak, en de man van de vrouw beraamt een plan om haar te bevrijden uit de gevangenis.

Dit kan in foute handen uitlopen op een ongeloofwaardige B-film, maar regisseur Haggis houdt alles down to earth en laat stapje voor stapje zien hoe John (Crowe) zijn plan ter uitvoering brengt. In het begin straalt John nog één en al hulpeloosheid uit, maar je ziet hem steeds meer veranderen in een man die er alles voor over heeft om zijn vrouw te bevrijden. Hijzelf is overtuigd van haar onschuld, maar als kijker blijf je tot het laatst in het ongewis over haar (on)schuld. Crowe is sterk als goedzak die in een extreme situatie wordt geplaatst en Banks verbaasd met haar dramatische rol. Het laatste half uur is erg spannend en ik zat op het puntje van me stoel. Het donkere einde is de kers op de taart.

“You're the world's worst detectives.”

In een tijdperk vol met superheldenfilms, sequels en prequels is het een verademing om een film als The Nice Guys te zien. Het is een originele film waar je twee uur lang met een glimlach op je gezicht naar zit te kijken. Shane Black weet weer een film af te leveren vol met kleurrijke personages, gevatte dialogen, veel vaart en een verhaal waar geen touw aan vast te knopen is.

De jaren 70 komen op een geweldige manier tot leven en ik heb genoten van de muziek, decors, kleding en de auto's. Black weet altijd wel goede acteurs om zich heen te verzamelen en Gosling en Crowe zijn geweldig op dreef. Ze hebben een sterke chemie en zijn bijzonder grappig. Vooral Gosling blinkt uit in fysieke komedie. Er zijn te veel scènes om op te noemen, maar gaat dat zien want keihard lachen is gegarandeerd. De jonge Rice doet ook uitstekend en heeft regelmatig de beste oneliners. Het verhaal stelt niet veel voor en op het einde wordt het wat te veel van het goede, maar op dat moment maakt het eigenlijk allemaal niet zoveel meer uit. The Nice Guys heeft je dan al helemaal om zijn vinger gewikkeld. Meer van dit soort films graag.

“This is amazing! You are literally like my musical soul mate.”

Fijne film die drijft op het aandoenlijke en aanstekelijke samenspel tussen Cera en Dennings. Een erg leuk duo, en Cera en Dennings hebben een chemie die natuurlijk aanvoelt. Cera speelt altijd hetzelfde nerderige type, maar hij heeft het geperfectioneerd. Dennings kan goed overweg met de sarcastsiche en (op het eerste egzicht) zelfverzekerde Norah, die uiteindelijk ook haar twijfels en onzekerheden heeft.

Het verhaal stelt niet zoveel en gelukkig kiest de regisseur voor een korte speelduur. De muziek is sterk gekozen en uiteraard luistert Cera’s Nick naar emo rock. Nick and Norah's Infinite Playlist is een nachtelijke New York stapavond waarin Nick en Norah elkaar langzaam leren kennen en uiteindelijke voor echte tiener uitdagingen komen te staan. En door het acteerwerk van Cera en Dennings is het ook voor de kijker een zeer vermakelijke stapavond.

Nieve Negra

Sfeervolle film. Het duurt lang voordat Nieve Negra echt op gang komt en de twist zal iedereen wel aan zien komen, maar het acteerwerk en de barre winterse omstandigheden vergoeden veel. Het is sfeervol en donker, en het acteerwerk van Darin, Costa en Sbaraglia is uistekend. Maar ze hadden een iets beter script verdient, want Nieve Negra komt eigenlijk nooit echt op gang.

“I'm made of wax, Larry. What are you made of?”

Leuk. Night at the Museum heeft een bont gezelschap personages, goed gecaste acteurs, een avontuurlijk en origineel verhaal, en ook nog een verstoorde vader/zoon relatie (uiteraard). Ben Stiller is hier perfect op z’n plaats, en Robin Williams steelt altijd de show. Wilson en Coogan vormen ook een sterk duo, en Gugino complementeert een uitstekende cast. Night at the Museum is al met al een vermakelijke film die geen moment verveeld.

“You have been such a ROCK throughout this whole pregnancy. You are like my DWAYNE JOHNSON.”

Verrassend sterke film. Het is een echte kerstfilm met een combinatie van drama, sentiment en de echte Rogen "wiethumor". Het ritueel dat Ethan, Isaac en Chris ieder jaar doen rond kerst zorgt voor veel vermakelijke scènes en Gordon-Levitt, Rogen en Mackie hebben een heerlijke chemie. Rogen zorgt voor de humor en Gordon-Levitt en Mackie moeten voor het drama zorgen, en dat werkt uitstekend.

Het onderliggende thema van vriendschap en hoe die veranderd naarmate je ouder wordt, is zeer herkenbaar en zorgt ervoor dat de film naast de vele wiet, seks en cocaïne grappen een echt hart heeft. En de film moet je eigenlijk alleen al gaan kijken om de cameo's van Miley Cyrus, James Franco en zeker Michael Shannon… Geniaal! Caplan en Kaling hebben ook leuke rollen en ik vind het knap dat dit soort film echt veel goed uitgewerkte personages heeft. Net wanneer je denkt dat de film langdradig wordt is er het grote feest en komt alles op een prachtige manier samen. The Night Before is zeer vermakelijk met grove humor, sterke acteerprestaties en een sentimentele ondertoon. Want het blijft een kerstfilm...

The Night Comes for Us

Heerlijke actieknaller. Taslim en Uwais zijn natuurlijk iconen als het gaat om fantastisch gechoreografeerde vechtscènes, en ook in The Night Comes for Us zijn ze weer ijzersterk op dreef. Alle acteurs zijn geweldig, en een bepaalde vechtscene tussen drie dames (Julie Estelle… heldin) springt er voor mij uit. Spijkerhard, bloederig, een dun verhaaltje en veel gebroken botten… Zoals ik dit soort films graag zie.

“It's a hard world for little things.”

Schitterende klassieker. The Night of the Hunter ziet er op de eerste plaats schitterend uit, en regisseur Laughton zorgt voor een donkere en ijzingwekkende sfeer. Het verhaal zit ook goed in elkaar, en het feit dat John en Pearl moeten opgroeien in een wereld vol met criminele vaders, gestoorde en moordlustige stiefvaders en een moeder die wordt vermoordt zorgt voor een indrukwekkend schouwspel. Je gunt ze op het laatst een onbezorgde jeugd onder de hoede van Rachel Cooper (de fantastische Lillian Gish). Mitchum is ijzersterk als de moordlustige godsdienstwaanzinnige Harry Powell.

“They're coming to get you, Barbara, there's one of them now!”

Waanzinnig knap wat regisseur Romero heeft gecreëerd met de weinige middelen die hij ter beschikking had. Night of the Living Dead laat zien dat je geen 50 miljoen dollar nodig hebt om een spannende, gruwelijke en soms ook grappige horrorfilm te maken. Natuurlijk ziet het er soms amateuristisch uit, maar dat draagt alleen maar bij aan de charme van de film. Net zoals de zwart-wit beelden, de praktische effecten en de setting. Een landhuis, een stel personages, aardig wat gore, humor, en een donker en naargeestig einde. Soms heb je niet meer nodig voor een geslaagde horrorfilm.

“Who am I? I’m a hard worker. I set high goals and I’ve been told that I’m persistent.”

Nightcrawler is een heerlijke film met een Jake Gyllenhaal die weer zijn veelzijdigheid laat zien als sociopaat Louis Bloom. Gyllenhaal is voor deze rol aardig wat kilo's kwijtgeraakt en door zijn donkere en zware wenkbrauwen, uitpuilende ogen en indringende blik weet hij je gelijk een onbehaaglijk gevoel te geven.

Bloom doet er alles aan om zijn miserabele leven te ontvluchten en iets te vinden waar hij het beste in kan zijn. Wanneer hij zich toelegt op het filmen van auto-ongelukken, brand, schietpartijen, inbraken etc. heeft hij zijn roeping gevonden. Dat er iets mis is met Bloom wordt al snel duidelijk in de gesprekken met andere personages. Gecombineerd met zijn torenhoge ambitie maakt dat hem een gevaarlijk maar ook zo interessant karakter. Wanneer hij zijn films begint te verkopen aan een lokaal televisie station en in aanraking komt met de ambitieuze Nina Romina (een geweldige Rene Russo), komt de film pas echt op gang. De dialogen tussen Bloom en Romina spetteren van het scherm en het samenspel tussen Gyllenhaal en Russo is geweldig. Romina is zelf niet minder ambitieus maar heeft te maken met lage kijkcijfers en haar baan staat op de tocht. Langzaamaan gaat Bloom iedere keer iets verder in het filmen van gevaarlijke situaties waarbij de grenzen steeds verder worden opgerekt. Het laatste gedeelte is ongelooflijk spannend en erg goed gefilmd door regisseur Dan Gilroy. Het nachtelijke Los Angeles doet me aan een Michael Mann film denken en dat is een groot compliment. Nightcrawler houdt je als kijker in zijn greep en laat je pas op het einde los. Een uitstekende en onconventionele thriller.

“That's just the way isn't it? You don't want trouble but sometimes trouble wants you.”

Indrukwekkend. The Nightingale is een verkrachting/moord/wraakverhaal, maar regisseur Jennifer Kent wil ook meer. De film gaat over kolonisatie, de manier waarop de Britten met de Aboriginals omgingen, de rol van de vrouw en ook de wijze waarop de Ieren (Clare is Iers) tegen de Britten aankijken.

Er zit een scene in de film waarin je de haat van Clare tegenover de Britten bijna zelf kan voelen. Fantastisch geacteerd door Aisling Franciosi. Subtiel is The Nightingale niet, en vooral het eerste gedeelte zorgde voor de nodige ongemakkelijke momenten. De scene met de baby is huiveringwekkend. Zodra Clare en Billy (Ganambarr) samenkomen komt ook het verhaal echt op gang, en de natuurbeelden, het acteerwerk en de spanning zorgen voor een ijzingwekkende sfeer. De laatste scene is briljant in zijn eenvoud.

One, two, Freddy's coming for you. / Three, four, better lock your door. / Five, six, grab your crucifix. / Seven, eight, gonna stay up late. / Nine, ten, never sleep again.

Kijk, dit is nog eens een horrorfilm. Vanaf de eerste horrorachtige droomsequentie weet je eigenlijk al dat het goed zit. Freddy Krueger, Englund als Freddy Krueger, de superspannende en bloederige droomsequenties, de jonge Johnny Depp, Heather Langenkamp als Nancy etc. Heel veel dingen kloppen.

Langenkamp is zelfs zo goed dat ik verrast ben dat ze niet vaker wordt genoemd in het rijtje iconische scream queens. Want zo goed is ze gewoon. De Amerikaanse suburbs zijn weer de ideale plaats voor een horrorfilm en de regie, het camerawerk en de muziek zijn ook allemaal voortreffelijk. Maar Freddy Krueger is uiteraard de grootste trekpleister, en Englund is een held.

“I got a bad feeling, Llewelyn.”

“Well I got a good feeling, so that should even out.”

Meesterwerk van de Coen broers. Misschien wel hun beste film, en dat komt vooral omdat de film zoveel verschillende lagen heeft. Het is soms een ronduit horrorachtige film, maar het is ook een melancholische film over ouder worden, heimwee naar vroeger, en de oudere generatie die de jongere generatie niet meer begrijpt. Het is ook uitermate sfeervol en de acteurs, met Brolin en Bardem voorop, zijn uitstekend. Tommy Lee Jones is ook geweldig, en Kelly Macdonald heeft op het laatst samen met Bardem echt een briljante scene.

Het kat-en-muisspel tussen Brolin en Bardem is ijzingwekkend spannend, en vooral de scenes rond een hotelkamer zijn fantastisch gedaan door de Coen broers. De droge manier waarop Bardem zijn dialogen brengt is soms bijzonder grappig, maar vaker is het onheilspellend en ontzettend ongemakkelijk. Met een einde dat aanvoelt als een anticlimax, maar het past perfect bij de film. De leegte dat het personage dat Jones speelt voelt, voel je ook als kijker.

No Escape

Lekker spannende film. Jack en zijn gezin komen terecht in een opstand van de lokale bevolking van een Aziatisch land. En Jack blijkt nu net een belangrijk werknemer te zijn van een watervoorzieningbedrijf waartegen zoveel weerstand is. Jack en zijn gezin moeten uit handen van de bevolking blijven en dat lukt uiteraard steeds op het nippertje.

Iedereen wordt gedood maar Jack, Annie en hun twee schattige dochtertjes weten steeds op miraculeuze wijze te ontsnappen. Onrealistisch? Natuurlijk, maar als je jezelf daar over heen kan zetten is het genieten geblazen van een keiharde en spanende film. Wanneer Jack op een gegeven zegt; "No one's gonna die", dan weet je dat iemand binnen vijf minuten dood gaat. Met zo'n film heb je te maken. Owen Wilson is verrassend sterk en ook Lake Bell is goed. Natuurlijk halen de moeder en dochters weer het bloed onder je nagels vandaan met veel gezeur en gezanik (zelfs als er op hun geschoten wordt) maar dat hoort erbij in dit soort films. Pierce Brosnan heeft ook de tijd van zijn leven als depressieve James Bond met een drankprobleem. Een aanrader!

“Some chefs call them love birds. A romantic dish for that special occasion.”

Sympathieke film. Het is allemaal vlot gefilmd en Zeta-Jones en Eckhart zijn een leuk duo. En veel lekker eten, altijd een plus. Breslin is soms bloedirritant, maar dat is natuurlijk ook haar rol. Het drama komt niet helemaal goed uit de verf, en de scènes met de therapeut hangen er een beetje bij. Maar voor de rest is dit gewoon een prima feel good film met uiteraard een zoetsappig einde.

“I think monogamy goes against our basic biology.”

Ik had bij het kijken van No Strings Attached het gevoel dat ik deze film al eerder had gezien en dat klopt op zich wel. Kutcher en Portman zijn nieuw maar voor de rest voelt het allemaal erg belegen aan en heb je alles al eens eerder gezien in één van die andere honderdduizenden romcom's.

De humor is ook wat braafjes en echt grappig wil het niet worden. Maar wat deze film overeind houdt en genietbaar is het spel van Kutcher en Portman. Ik ben geen fan van Kutcher en Portman in een romcom deed bij de wenkbrauwen fronzen. Toch zijn het deze twee en hun leuke chemie die van No Strings Attached een vermakelijke film maken, en waardoor het allemaal toch fris aanvoelt. Geen vervelende zit en Portman heeft kort na Black Swan lekker kunnen uitblazen met een niets aan de hand romcom.

“This is the end of everything.”

“The beginning. The beginning of everything.”

Groots opgezet epos. Visueel ziet het er allemaal schitterend uit, en ook het acteerwerk is sterk. Crowe, Connelly en Watson geven alles, en Aronofsky zorgt ervoor dat het er visueel allemaal verzorgd uitziet. Maar het verhaal is zeer matig, en ook de speelduur is problematisch. Tegen het einde zitten er wat aardige scenes in en Aronofsky heeft ook wel een mooie boodschap, maar op dat moment voelt het een beetje als mosterd na de maaltijd.

“Susan, enjoy the absurdity of our world. It's a lot less painful. Believe me, our world is a lot less painful than the real world.”

Genoten. Nocturnal Animals is een stijlvolle, originele, donkere en naargeestige thriller van Tom Ford. De man weet wel hoe je films moet maken die er schitterend uitzien. Het script is inventief en is eigenlijk drie verhalen ineen. Dat is eigenlijk mijn grootste kritiekpunt. Alle drie de verhalen zijn degelijk, maar geen één springt er echt uit. Het fictieve verhaal (het boek van Edward dat wordt gevisualiseerd) komt nog het beste uit de verf.

Ook de personages zijn hier het best uitgewerkt en de acteurs (Taylor-Johnson, Shannon en Gyllenhaal) zijn ijzersterk. Amy Adams is sterk en heeft een gezicht waar je naar blijft kijken, maar haar personage komt er wat bekaaid vanaf en Adams mag vooral moeilijk voor zich uitkijken. De twee verhalen (de flashbacks en de tegenwoordige tijd) hadden wat beter uitgewerkt mogen worden. Dat het fictieve verhaal hier het beste uit de verf komt kun je ook zien als een subtiele boodschap van Ford. Het einde vond ik geweldig en iedereen zal er zijn eigen interpretatie aan kunnen geven. Er komt tegenwoordig ontzettend veel pulp langs, maar gelukkig zijn er nog films als Nocturnal Animals waarbij je je hersens moet gebruiken en je fantasie de vrije loop kan laten.

“I hate flying. The lines. The crowds. The delays...”

Puike actiethriller met een Liam Neeson die er weer anderhalf uur lang op los gromt. Neeson heeft zich echt opnieuw uitgevonden als taaie actieheld en ook hier werkt het als een tierelier. Actiethrillers die zich afspelen in een vliegtuig zijn meestal erg vermakelijk en ook Non-Stop doet weinig verkeerd.

De spanning wordt mooi opgevoerd en wie er achter de moorden zit wordt tot op het laatst goed verborgen gehouden. Je hebt wel een idee maar dat gevoel van paranoia is zeker aanwezig. Moore heeft ook een leuke rol en heeft zichtbaar plezier in het spelen van een personage waarvan je niet weet wat haar motieven en drijfveren zijn. Prima film die je niet moet kijken als je last hebt van vliegangst.

“Excuse me ma'am. We have a 300 lb weight limit.”

“I don't weigh no damn 300 lbs. I weigh 165! How YOU doin'?”

Pijnlijk. Met het juiste materiaal is Eddie Murphy een uitstekend acteur, en in de jaren 80/90 was hij één van de beste komedieacteurs. Maar die tijden liggen al lang achter ons, en Norbit is gewoonweg een verschrikking. De humor, de verschillende personages die Murphy speelt, het domme verhaaltje, de andere acteurs etc. Niets werkt. Hopelijk komt Murphy nog sterk terug, want dit was pijnlijk.

“That wasn't very sporting, using real bullets.”

Genoten van deze avontuurlijke film vol vaart, actie, mysterie, schitterende locaties, humor en romantiek. Hitchcock's eigen James Bond film, waarin niets is wat het lijkt. North by Northwest heeft met de scene tussen de graanvelden en het laatste gedeelte bij Mount Rushmore een aantal spannende scenes, maar het is toch vooral een mysterieuze avonturenfilm waarin Cary Grant van de ene hachelijke situatie in de andere terecht komt.

Prima acteerwerk werk van Grant, die wordt bijgestaan door sterke acteurs als Mason, Carroll, Landau en uiteraard Eva Marie Saint als de mysterieuze Eve Kendall. De film heeft ook veel humoristische scenes, met de dronken/gedrogeerde autoscene en de veilingscene als uitschieters. Het laatste gedeelte bij Mount Rushmore is ook een spetterende climax. De bekende Hitchcock twist wordt al vroeg uit de doeken gedaan, zodat je voor de rest kan genieten van een heerlijke spionagefilm.

Noruwei no Mori

Noruwei no Mori is een film die heel veel dingen goed doet. Een interessant verhaal, een schitterende cinematografie, sterk regiewerk en goed acteerwerk. Het oogt soms wat emotieloos en afstandelijk, maar onder de oppervlakte borrelen de emoties van de personages soms over. Misschien komt die afstandelijkheid ook wel door de raamvertelling, en vooral de tweede zelfmoord van Naoko wordt wel heel kort aangestipt. Je hebt bijna geen tijd om het te registreren. Maar voor de rest is Noruwei no Mori een sterke en sfeervolle film, en vooral Mizuhara als uiteindelijke liefde van Toru vond ik ijzersterk acteren.

Nosferatu, eine Symphonie des Grauens

Ontzettend knap gemaakte ‘stomme’ horrorfilm. Nosferatu heeft echt een fantastische score, en door de muziek word je langzaam de film ingetrokken. Het zorgt voor een bijna ongeëvenaarde sfeer. Knap voor een film uit 1922. Naargeestig en ongemakkelijk, maar ook sfeervol en schitterend gecomponeerd. Het ziet er allemaal wat gedateerd uit, maar het is knap dat het soms spannender en enger is dan sommige hedendaagse horrorfilms. Ook door het uitstekende acteerspel van de acteurs.

“We all know where this is going... fucking teenagers.”

Zo ongelooflijk fout maar nog steeds heeft Not Another Teen Movie ongelooflijk veel grappige momenten waarbij ik in een deuk lig. Het is allemaal niet bijzonder hoogstaand en soms gaan de grappen te ver (WC incident, masturbeer incident etc.) of zijn ze wel heel erg flauw, maar de grapdichtheid ligt zo hoog dat er ook veel geslaagde grappen in zitten.

De film is een parodie op veel hippe tienerfilms uit de jaren 90 dus kennis over deze films is wel noodzakelijk om echt te kunnen genieten van de grappen in deze film. Evans is sterk als Jake Wyler en ook de bijrollen worden leuk ingevuld door acteurs die alle schaamte voorbij zijn en er gewoon vol voor gaan. Vooral Chyler Leigh is hierin zeer bedreven en krijgt hierdoor vaak de lachers op haar hand. Ook een extra vermelding voor Mia Kirshner die een echte bitch speelt en daar zichtbaar lol aan beleeft. Not Another Teen Movie straalt aan alle kanten plezier uit en ondanks de vele puberale en minder geslaagde grappen heb ik toch veel moeten lachen om de vele grappen die wel geslaagd waren. Missie geslaagd.

“So it's not gonna be easy. It's going to be really hard. We're gonna have to work at this everyday, but I want to do that because I want you.”

The Notebook is DE romantische film, en daar is een goede reden voor. Het is een film die precies de goede balans heeft tussen romantisch gezwijmel, drama en een venijnige inslag. En The Notebook heeft een koppel waar je echt van hoopt dat ze bij elkaar komen en blijven. Dit klinkt allemaal simpel, maar in veel van dit soort films gaat het mis. En je hebt McAdams en Gosling, en dan heb je niet veel meer nodig.

De chemie tussen beide is nog steeds ongeëvenaard. Het aantrekken en afstoten wordt door beide perfect gespeeld, en de ruzies zijn bijna interessanter dan de liefdevolle momenten. "We're back to that? Are we back there? What about the past couple of days? They happened, you know."... Nog steeds één van de beste scènes in de geschiedenis van de romantische drama’s. De andere verhaallijn rond Rowlands en Garner is ook goed, maar hier begon het op een gegeven moment te slepen. Maar het zijn Rowlands en Garner, dus je blijft bijna automatisch kijken. Net zoals naar McAdams en Gosling.

“I know you can't tell me who your source is. I respect that, okay? I know about keeping secrets.”

Uitstekende film. Films over journalisten die hun werk doen en achter de waarheid proberen te komen (of in dit geval, de waarheid willen beschermen) kan ik altijd wel waarderen, en Nothing but the Truth is ook weer een vakkundig gemaakte journalistenfilm. Beckinsale, Dillon en de andere acteurs doen het goed, en regisseur Rod Lurie weet de spanning tot het einde toe vast te houden. Geen sinecure in een film waarin veel gepraat wordt en de spanning vooral van de soms vlijmscherpe dialogen en het acteerwerk af moet komen.

“This is a very strange love affair.”

Hitchcock does it again. Het is ongelooflijk knap dat de man altijd weer de inspiratie vind en de fantasie heeft om een ingenieus verhaal te bedenken vol spanning, intrige en romantiek. Met deze keer twee van de meest charismatische acteurs die ooit op deze aardbol hebben rondgelopen.

Vooral Ingrid Bergman is weer fantastisch als harde en sarcastische society girl die wel van een drankje houdt. En de chemie met Cary Grant is fabelachtig. In het eerste gedeelte kiest Hitchcock voor een rustige opbouw en het uitwerken van de relatie tussen Bergman en Grant. Wanneer het verhaal zich verplaatst naar Rio de Janeiro komt er wat meer spanning. Het plot draait om Nazi's, uranium en uiteraard weer een verschrikkelijke moeder. Maar Notorious is toch vooral de film van Bergman, Grant en de 'Master of Suspense'.

“And don't forget... I'm also just a girl, standing in front of a boy, asking him to love her.”

Romantisch, voorspelbaar en zoetsappig maar ook erg grappig en aandoenlijk. Notting Hill blijft één van de beste romantische komedies door het sterke script, de leuke acteurs, de Britse humor en natuurlijk de muziek.

Grant en Roberts hebben er zin in en hun chemie is nu ruim zestien jaar later nog steeds ongeëvenaard. De familieleden van Grant bestaan uit de bekende stereotypen maar zijn goed uitgewerkt en worden gespeeld door sterke acteurs. En Ifans als huisgenoot van Grant blijft legendarisch. De film is te lang en als het drama de overhand krijgt wordt het wat saai en langdradig, maar dat einde maakt alles goed. Eén van de beste (zo niet de beste) eindes van een romcom die ik ooit heb gezien. Dat gecombineerd met het geweldige eerste uur maakt Notting Hill tot een regelrechte romcom klassieker.