Opinions

“We deserve better villains.”

Prima film van Drew Barrymore. Whip It heeft niet een heel origineel uitgangspunt, met een jonge vrouw die door haar moeder gedwongen wordt om dingen te doen die ze niet wil en uiteindelijk haar eigen dromen gaat najagen. Maar Barrymore drukt wel haar stempel op het materiaal, en vooral het feit dat Bliss de sport ‘roller derby’ beoefent levert een aantal heerlijke scenes op. De groep vrouwen waarmee Bliss te maken krijgt is een kleurrijk en bont gezelschap, en actrices als Page, Barrymore, Wiig, Lewis en Bell hebben een fijne chemie samen.

“Not quite my tempo.”

Whiplash blijft een ijzersterke film. De intensiteit die de film tentoonspreidt is waanzinnig en de regie van Chazelle is zo scherp als een mes. Chazelle heeft voor een kleinschalige aanpak gekozen en de camera zit dicht op de huid van de acteurs. Er worden weinig zijpaden bewandeld, en als dat al gebeurd (het vriendinnetje van Andrew, de vader) dan wordt dat gebruikt om de personages meer inhoud en diepgang te geven.

Fletcher is de brute muziekleraar die zijn studenten als een citroen uitperst om een nieuw muzikaal genie te ontdekken. Andrew is het nieuwe slachtoffer, maar gelukkig kiest Chazelle niet voor de makkelijke weg. Andrew is zelf namelijk ook redelijk onuitstaanbaar en alles moet wijken voor het grote doel, om één van de beste drummers ter wereld te worden. De muziekscènes zijn ongelooflijk knap gefilmd, en je ziet het zweet, bloed en de opoffering van het scherm spatten. Vooral de eindscène blijft geniaal met alle gekte, genialiteit en opgekropte spanning die tot een uitbarsting komt. J.K. Simmons en Miles Teller zijn briljant en samen met Chazelle vormen ze een drie-eenheid. Zonder één van de drie was Whiplash nog steeds een sterke film geworden, maar samen tillen ze de film naar de muzikale stratosfeer.

“You embrace the suck and move the fuck forward.”

Prima film met een vreemde maar wel geslaagde combinatie van oorlogsgeweld, drama en veel humor (bij die scene met de eerste Afghaanse vrouw met een rijbewijs barstte ik in lachen uit). Een rare mix maar het werkt. Dat komt vooral door het sterke script, de sfeervolle beelden en een aantal geweldige acteerprestaties.

We volgen een aantal journalisten in plaats van militairen en dat geeft natuurlijk ook een andere vibe. Het leven van journalisten in oorlogsgebeid wordt goed neergezet en het voelt allemaal echt en doorleeft aan (zeker de prachtige locaties). Fey is goed maar wordt eigenlijk overschaduwd door Freeman, Robbie, Abbott en Thornton. Alleen Molina heeft een wat eigenaardige rol. Het einde is sentimenteel maar ik kon het goed hebben, en ik vond het gesprek met de militair zelfs een perfecte afsluiting. En met een nummer van The National ter afsluiting kan je het nooit fout doen.

The Whistleblower

Schokkend. Het is bijna ziekmakend wat je in deze film te zien krijgt, maar dat zorgt er wel voor dat je een realistische beeld krijgt over de mensonterende en gruwelijke gevolgen van mensenhandel. Dat dit ook in de Balkanoorlog gebeurde en oogluikend werd toegestaan door de VN is geen verrassing, maar het is alsnog verschrikkelijk en om moedeloos van te worden.

The Whistleblower spaart de kijker niet en laat op gedetailleerde wijze zien wat er met deze vrouwen gebeurd (soms gaat het te ver) en wat de rol van de verschillende partijen is. Regeltjes, bureaucratie, imagoschade etc. Je kent het allemaal wel. Minpunt van de film is wel dat de personages eigenlijk karikaturen zijn en mager zijn uitgewerkt. Daar kan zelfs Rachel Weisz niets aan veranderen.

White Bird in a Blizzard

Een beetje dromerige en warrige film. Dat is in het geval van White Bird in a Blizzard zowel een sterk als een zwak punt. De film heeft een aangenaam tempo en kabbelt eigenlijk rustig voort. De vermissing van de moeder van Kat Connor (Good girl turns bad Shailene Woodley) speelt op de achtergrond een grote rol maar eigenlijk gaat het meer over Kat en hoe zij ermee omgaat. Het is vreemd om Woodley te zien vloeken en naakt te zien gaan en ik kan niet zeggen dat het haar natuurlijk afgaat. Eva Green speelt de moeder Eve Connor en ik kan nog steeds niet zeggen of ze goed of slecht acteert want de rol is zo apart en Green vult het ook op een erg “freaky” manier in. Feit is wel dat ik het moeilijk vond om iets te geven om haar vermissing omdat ze zo’n vreemd en warrig personage is. De andere rollen worden goed ingevuld door onder andere Christopher Meloni, Angela Basset, Shiloh Fernandez en Thomas Jane. Probleem is wel dat de scènes met Kat en haar therapeut (Basset) er tussen geplakt lijken en de verhaallijn rond Kat en de politieagent (Jane) nergens op slaat en totaal geen weerwaarde heeft voor het verhaal.

Het einde met de ontknoping van de vermissing van Eve Connor wordt eigenlijk terloops genoemd en maakt weinig indruk op de kijker. Dit sterkt mij in de gedachte dat regisseur Gregg Araki op de eerste plaats een film wilde maken over het opgroeien in de jaren 80 onder moeilijke omstandigheden (vermissing moeder en afwezige vader). Dit is voor mij maar half geslaagd omdat je maar moeilijk kan meeleven met Kat, Eve en zeker de andere karakters. Dikke plus voor de heerlijk soundtrack. Met onder andere The Cure kan je het nooit fout doen.

“Made it, Ma! Top of the world!”

Geweldige klassieker. White Heat is de standaard voor het film noir genre, en je ziet waar latere gangster films zoals Scarface hun inspiratie vandaan hebben gehaald. Het moeder/zoon subplot had zo uit een Hitchcock film kunnen komen. Het laatste gedeelte is natuurlijk iconisch, maar gelukkig is White Heat voor de rest ook gewoon een sterk opgebouwde, sfeervolle en soms keiharde misdaadklassieker. Cagney is briljant als Cody Jarrett, maar ook Mayo, O'Brien en Wycherly als de moeder van Cody zijn sterk op dreef.

“Martin, as the President of the United States, this comes with the full weight, power and authority of my office. Fuck you.”

Het Witte Huis is nog niet genoeg aangevallen of verwoest door Hollywood en dus gaan er weer een stelletje kleurloze bad guys een poging wagen. White House Down is vermakelijke onzin en pretendeert gelukkig nergens meer te zijn dan alleen dat. Soms heb je van dit soort films die ook nog naar een Oscar hengelen door allerlei “diepzinnige” dialogen erin te gooien maar gelukkig laat White House Down de wapens knallen en de spierballen rollen en voor de rest houdt regisseur Emmerich zich in.

Ik miste eigenlijk alleen nog het cliché van “het meisje in een te strak topje dat gered moet worden” en ik had bingo gehad. Gyllenhaal is een te goede actrice en zal ik nooit zo durven te kwalificeren. Tatum is stoer en moet zijn dochter redden uit de handen van terroristen met veel meer training, ervaring en wapens. Dat lukt “naturally”. Foxx dacht Obama te mogen spelen in een Oscarwaardige rol maar belandt uiteindelijk ook met een wapen in zijn handen om terroristen af te schieten. Je ziet de teleurstelling in zijn ogen dat hij geen “Yes, we can” mag zeggen terwijl hij dat doet. Woods was ooit een gerespecteerd en charismatisch acteur maar heeft waarschijnlijk veel scheidingen achter de rug en moet veel alimentatie betalen en Clarke en charismatisch zijn twee woorden die ik hierna nooit meer in één zin zal gebruiken. Maar als komedie is White House Down zonder meer geslaagd en de film wordt daardoor nooit vervelend om naar te kijken.

“Billy, listen to me. White men can't jump.”

Aardige film. White Men Can't Jump is het leukst als Snipes en Harrelson zowel verbaal als op het basketbalveld aan het sparren zijn. Op een gegeven moment draaft de film wel een beetje door, maar vermakelijk blijft het. Rosie Perez is in het begin vooral vervelend, maar op het einde komt ze op dreef. De basketbalscènes en het zonnige Los Angeles zorgen voor een aangenaam sfeertje. Geen hoogvlieger maar best vermakelijk.

“It's not important how many people I've killed. What's important is how I get along with the people who are still alive.”

Aardige klucht met sterke rollen van Willis, Perry, Duncan, Henstridge en Peet. Er zitten een aantal geslaagde grappen in en vooral het samenspel tussen de acteurs zorgt ervoor dat The Whole Nine Yards niet snel verveeld. Ieder personage heeft zo'n zijn eigen schimmige motieven en de plottwists volgen elkaar in rap tempo op. Droge humor, sterke acteurs en een verhaal vol vaart en verassingen. Geen slechte combinatie.

“So glad to meet you. Family, baby, fuck yeah!”

Leuk. Dit soort film staat of valt bij de casting, en Bryan Cranston en James Franco zijn perfect gecast als bezorgde vader en losbandige schoonzoon. Vooral Franco mag zich helemaal uitleven, en ook actrices Deutch, Mullally, Ambrose en Jee Young Han doen goed mee. Er valt veel te lachen, en vooral de scènes in Californië springen er in positieve zin uit. Het conventionele einde is Why Him? dan vergeven. En met de band KISS als afsluiter kun je het nooit fout doen.

“Do sit down, Sergeant. Shocks are so much better absorbed with the knees bent.”

Aparte horrorfilm. Duidelijk voor weinig geld gemaakt, maar de sfeer, de setting en het verhaal zorgen ervoor dat The Wicker Man boeiend blijft om naar te kijken. Niet echt spannend, en er zitten wat momenten in de film dat het wat langdradig wordt. Soms had ik het gevoel naar een komedie te kijken, maar de film schakelt net zo gemakkelijk weer over naar lugubere en spannende momenten. Het acteerwerk van Woodward en Lee is sterk, en Britt Ekland is echt een schoonheid. Het macabere en gruwelijke einde is ook erg sterk gedaan, en het mooie Schotse landschap gaat nooit vervelen.

“Love makes you do crazy things, insane things, things in a million years you never thought you'd see yourself do. There you are doing it... can't help it.”

Wicker Park is een interessante legpuzzel. De film is een mysterieus en romantisch drama die laat zien hoe ver iemand wil gaan voor de liefde. Met veel misverstanden, leugens en elkaar net misloopsituaties tot gevolg.

De regie van McGuigan is erg sterk met een aantal geweldige scènes en veel visuele flair. Het drietal Hartnett, Kruger en Byrne zijn waanzinnig goed en vooral de dames hebben een aantal geweldige scènes. Mooi acteerwerk. Ook een dikke pluim voor de muziek die op momenten erg sfeervol is en met Coldplay een geweldige uitsmijter heeft. Sterke film over de rare dingen die we doen voor de liefde.

“Now the best thing we have going for us, is being who we are.”
“Why?”
“Because no-one thinks we have the balls to pull this off.”

Geweldige film van Steve McQueen. Widows is een stijlvolle heistfilm met ook nog serieuze thema's zoals raciale spanningen, politiegeweld, relatiedrama, politieke intriges en corruptie. Het is een soms overvolle film. Dat voel je wel, maar door de regie van McQueen (sommige camerastandpunten en editing keuzes zijn briljant) en het script van Gillian Flynn en McQueen zelf komt alles mooi samen.

Dat komt ook door het acteerwerk van Viola Davis en de andere acteurs, en er is eigenlijk geen zwakke schakel in de overvolle cast. Gelukkig wordt ook niet gewacht met een bepaalde twist tot het einde van de film, want zelfs de kijker had wel door dat Liam Neeson nog leefde. Widows lijkt op een gewone heistfilm, maar McQueen weet er toch iets speciaals van te maken. Hij heeft goed naar Spike Lee en Michael Mann gekeken.

“I am a kingmaker.”

Beter dan verwacht. Ik had wel verwacht dat dit een echte acteursfilm zou worden, en Close en Pryce gaan ook echt aan de haal met het materiaal. Wat een acteerkanonnen. Maar ook het verhaal is interessant, en The Wife is één van de beste familiedrama’s van de laatste tijd.

Joe en Joan hebben toen ze jong waren een dubieuze keus gemaakt, en het is keuze waar ze mee hebben moeten leren leven, en waar ook hun kinderen onder te lijden hebben. De twist (Joan is het literaire genie, niet Joe) komt niet onverwacht, maar de manier waarop het wordt gebracht is briljant. De laatste “showdown” tussen Close en Pryce moet worden onderwezen en bestudeerd op iedere acteeropleiding. Waanzinnig sterk.

“Honestly? I'm lonelier in my real life than I am out here. I miss my friends, of course, but it's not as if I have anybody waiting for me at home.”

Wild is een sfeervolle film over Cheryl (Witherspoon), die na de dood van haar moeder steeds dieper in een moeras van seks en drugs zinkt totdat ze besluit om weer de controle over haar leven te nemen. Ze besluit een trektocht te maken dwars door Amerika (de Pacific Crest Trail). Witherspoon zet een indrukwekkende acteerprestatie neer, en zowel fysiek als emotioneel weet ze te imponeren.

Witherspoon weet van Cheryl niet alleen een persoon te maken waar je medelijden mee hebt, maar waar je ook om kan lachen, en ze weet ook de krachtige en weerbare kant goed te spelen. De flashbacks worden op een sterke manier in de film verwerkt en hebben een bijna dromerig karakter. Ze geven een goed beeld van het leven van Cheryl voordat ze besloot aan de trektocht te beginnen. De mensen die Cheryl ontmoet tijdens haar tocht zijn niet bijster interessant (Michiel Huisman heeft een aardige rol), maar door de korte gesprekken kom je wel weer iets meer te weten over Cheryl. Visueel ziet de film er schitterend uit, met de natuur en het uitgestrekte landschap als indrukwekkend decor. Ook de muziek is goed gekozen, en Vallée laat hier nog maar eens zijn talent en vakmanschap zien.

“Dyin' ain't so bad. And at least I'll be out of Las Vegas.”

Ook Jason Statham heeft wel eens een mispeer. Wild Card is rommelig en heeft te weinig spanning en actie. En Angarano als side-kick is bloedirritant. Las Vegas en de gokverslaving van Statham zijn ook niet echt interessant. De vechtscènes zijn wel goed in beeld gebracht en de kleine bijrol van Tucci is geinig. Statham zelf brengt altijd iets extra's, maar zelfs dat kan de film niet redden.

“No-one wants to see a convicted criminal up there.”

“Johnny Cash was a convicted criminal, you ball-bag.”

Sterk. Wild Rose kent een voorspelbaar verloop, en alleen tegen het einde wanneer Rose naar Nashville reist geeft regisseur Tom Harper een ijzersterke draai aan het voorspelbare feel good einde. Uiteraard wil Harper de kijker met een goed gevoel achterlaten, maar Rose-Lynn leert wel een wijze les. Dat het voorspelbare plot geen moment stoort komt door het fantastische en oprechte acteerwerk van Jessie Buckley (een actrice met een schitterende glimlach). Buckley heeft samen met Julie Walters een aantal geweldige momenten, en je moet wel van steen zijn om niet ontroerd te raken wanneer Buckley op het laatst ‘Glasgow (No Place Like Home)’ zingt.

“People aren't always what they appear to be. Don't forget that.”

Toch wel een beetje jeugdsentiment. Wild Things is mysterieus, sexy as hell, soms spannend en heeft zoveel plotwendingen dat het je op een gegeven moment gaat duizelen. De eerste keer dat ik deze film keek was voornamelijk voor Denise Richards en ze is nog steeds bloedmooi. Sterke rollen ook voor Dillon, Bacon, Murray (hilarisch) en vooral Campbell.

Het verhaal begint erg sterk en het is allemaal uitermate sfeervol. De rustige regie, de onderhuidse spanning, de zomerse beelden en vooral de geweldige muziek. Je zit eigenlijk vanaf minuut één in de film. Het tweede deel heeft te veel plotwendingen en vooral de rol van Bacon in het mysterie is er voor mij één te veel. De uiteindelijke "overwinnaar" is wel een leuke twist en volledig terecht. Vooral als je de eindcredits bekijkt. Nog steeds een uiterst vermakelijke film.

“That's it, no more Mr. Knife guy.”

Matig. Vroeger vond ik Wild Wild West volgens mij nog wel een leuke film, maar bij herziening valt op hoe rommelig en inspiratieloos alles is. Niets werkt, van de actie tot aan de humor, en Will Smith kan ook niet alles alleen. Kline, Hayek, Branagh, Levine en Emmet Walsh zijn allemaal zeer matig. Dat Smith toch nog voor wat aardige momenten zorgt, zegt meer over zijn charisma en acteertalent. Bijna Oscarwaardig in zo'n futloze film.

Wildlife

Knap regiedebuut van Paul Dano. Hij heeft gekozen voor een onvervalst familiedrama, en het script dat hij samen met Zoe Kazan heeft geschreven zit knap in elkaar. Geen grootse gebaren of emotionele uitbarstingen, maar een intiem en ingetogen verhaal over een familie dat steeds verder uit elkaar valt. Met zoon Joe als protagonist, en acteur Oxenbould zorgt er zonder al te veel woorden voor dat je meeleeft met Joe. Mulligan en Gyllenhaal zijn perfect gecast als ouders, en kijk tijdens de laatste scene vooral naar het gezicht van Mulligan. Briljant acteerwerk. De schitterende beelden van het landschap van Montana maakt het allemaal af.

“W-w-i-l-l-o-w! You i-i-i-i-d-iot!”

Leuk. Willow is voor mij geen jeugdsentiment, en dit is de eerste keer dat ik de film zie. Geen probleem, want Willow is gewoon een luchtige avonturen film die veel gelijkenissen vertoont met Lord of the Rings (wel een stuk minder uiteraard) en andere fantasie films. Het is soms iets te kinderlijk en van spanning is geen sprake (de humor werkte voor mij ook niet echt), maar regisseur Ron Howard heeft wel een wereld gecreëerd die levensecht en authentiek aanvoelt. Echt een film uit de jaren 80. Het acteerwerk is niet al te best, maar de acteurs (en de film in het algemeen) stralen plezier uit. Plezier en avontuur, wat wil je nog meer?

“Having a tough day?”

“Well, you know, disastrous.”

Voorspelbare romcom met twee charismatische hoofdrolspelers. Dat laatste is belangrijk, want Wimbledon is echt te voorspelbaar en zelfs de bezorgde vader en de jaloerse concurrent komen langs. Dan weet je in wat voor film je terecht bent gekomen.

De tennisscènes zijn redelijk geschoten, maar het is gewoon te duidelijk zichtbaar dat de acteurs het zichzelf moesten aanleren. En de halve finales niet op Centre Court maar op een achteraf baan? Kom op makers... Gelukkig zijn Bettany en Dunst sterk op dreef en hebben ze een aangename chemie. Maar het leukste gedeelte? Het tenniscommentaar van John McEnroe. Dat zegt al genoeg...

“You have different values. For example... she HAS them!”

Matige romcom. Gekunsteld verhaal, domme dialogen en totaal geen chemie tussen de acteurs. Win a Date with Tad Hamilton! mist humor en het romantisch gedeelte komt totaal niet van de grond. Dat komt vooral door Duhamel en Grace, want beide zijn barslecht. Pluspunt is Bosworth, die het sprankelende middelpunt vormt.

“There is a happy ending on this one. Absolutely.”

Aardig. Win It All heeft een leuk uitgangspunt en de acteurs doen het goed. Maar het script en de regie laten wat steken vallen. Is dit een komedie? Dan heb ik waarschijnlijk wat gemist. De film is te serieus voor een komedie en te flauw voor een dramedy. Johnson en de andere acteurs doen wel hun best, en de laatste paar scènes zorgen ervoor dat Win It All sterk eindigt.

“Luck don't live out here.”

Schitterende film. Soms heb je van die films waarbij je tijdens de eindcredits sprakeloos voor je uit zit te staren, en Wind River is eindelijk weer eens een film die dat voor elkaar krijgt. Laat je niet van de wijs brengen door de ijskoude weeromstandigheden en de vele sneeuwbuien, want daaronder borrelen er emoties die een vulkaan tot uitbarsting zou kunnen brengen. Wind River is op het eerste gezicht een conventioneel misdaadverhaal met wat dramatische elementen, maar dat is niet de grootste aantrekkingskracht van de film.

Regisseur Sheridan heeft ook het script van Sicario geschreven, en dat onheilspellende sfeertje is ook hier weer aanwezig. Alles klopt, van de regie tot het acteerwerk, en van het camerawerk tot de fabelachtige score. De rauwe emoties zijn van de gezichten van de acteurs af te scheppen, en vooral Jeremy Renner is in bloedvorm. Met Olsen, Greene, Asbille en Birmingham die allemaal hun momneten hebben. De laatste scene tussen Renner en Olsen, wanneer alle opgekropte emoties tot een uitbarsting komen, is een Oscar showcase voor beide. Wind River gaat vooral om onverwerkte trauma’s en de misdadigheden waartoe wij als mens in staat zijn, en de momenten waarop het geweld de overhand neemt laat Sheridan zijn klasse zien. Met Olsen als de jonge ‘tough’ FBI-agente, die in het ijskoude Wyoming (‘It's Spring people!’) een spoedcursus gruwelijkheid krijgt die je niet uit de boeken kunt leren.

“The wifi here is very slow, so you're just going to have to talk to each other... while drinking a ton of wine! What could possibly go wrong? Just remember guys, whatever gets said, is probably what the person has always felt, and the alcohol just let it out.”

Aardige film. Met je vriendinnen samen wijn drinken, lekker roddelen over elkaar (achter elkaars rug uiteraard), wat drama en schitterende locaties… Het kan slechter. Het probleem van Wine Country is dat de personages zich zo onsympathiek gedragen. Ik geloof wel dat dit een hechte vriendengroep is, maar zo gedragen ze zich niet. Uiteraard heeft iedereen zijn eigen geheimen en roddelen ze over elkaar alsof het niets is, maar daardoor voelen de oprechte momenten wel wat misplaatst aan. Ook de humor is hit and miss, en wat dan overblijft is het acteerwerk, de wijn en de zomerse sfeer.

“What I really can't stand is the way I feel ashamed... for dad.”

Een grauwe en sfeervolle film die iets te vlak en langdradig is om indruk te maken. De grootste pluspunten van Winter's Bone zijn de acteerprestaties en de schitterende cinematografie. Missouri wordt waanzinnig in beeld gebracht en is bijna een karakter op zich. Langgerekte landschappen, veel open vlakten en de prachtige natuur... Schitterend.

Jennifer Lawrence stond nog aan het begin van haar carrière en laat hier al zien wat een geweldige actrice ze is. Ze heeft hier al zoveel charisma dat ze je moeiteloos meeneemt in haar zoektocht naar haar vader. Ook John Hawkes speelt erg sterk en weet een heerlijke redneck neer te zetten. Het verhaal rond Ree die dreigt met haar broertje en zusje uit haar huis te worden gezet en op zoek gaat naar haar vader is op zich wel interessant maar het wordt allemaal zo gortdroog opgediend dat het snel gaat vervelen. Alle personages die Ree tegenkomt in haar zoektocht zijn niet echt interessant en ondanks de op zich korte duur van de film lijkt de zoektocht een eeuwigheid te duren. Er gebeurd gewoon te weinig om de aandacht vast te houden. Het laatste gedeelte met de bootscene (dat geluid gaat door merg en been) en de laatste mooie scene zorgen ervoor dat Winter's Bone niet helemaal als een nachtkaars uitgaat.

“Hold up, you dig on multiverses?”

Niet slecht. Wish Upon is geen geweldige horrorfilm, en op sommige momenten voelt het zelfs meer aan als een dramafilm. En Clare (wel sterk gespeeld door Joey King) wordt steeds onsympathieker, waardoor het einde wel iets van zijn kracht en impact verliest. Maar het verhaal over een jonge vrouw, die nog steeds rondloopt met een trauma over de zelfmoord van haar moeder, werkt wel goed. Gelukkig zitten er ook wat gruwelijke moorden in, want soms vergeet je bijna dat je naar een horrorfilm aan het kijken bent.

“You be careful out among them, English.”

Sfeervolle, spannende en ontroerende film. Witness begint als een spannende politiethriller, maar evolueert in een rustig en romantisch verhaal binnen de Amish gemeenschap. Met uitstekende rollen van Harrison Ford en Kelly McGillis, die een mooie chemie hebben. Spannend wordt de film niet echt, maar Ford, McGillis en het leven binnen een Amish gemeenschap houden het interessant. En het einde is treffend.

“I'll give ya somethin' to dream about, Mister. Wanna kiss me, ducky?”

Ijzersterke rechtbankfilm. Waarom deze film niet wordt aangemerkt als komedie is mij een raadsel want ik heb veel moeten lachen om de droge en sarcastische humor van Laughton en sommige situaties (pillen doorslikken met brandy tijdens een rechtszitting, sure). Witness for the Prosecution laat zien wat voor film je krijgt als je een op het oog eenvoudig plot tot in de perfectie uitvoert.

Iemand wordt verdacht van moord, een briljant advocaat die net een hartaanval heeft gehad moet hem verdedigen en de vrouw van de verdachte die als getuige alles op z'n kop zet. Zonder poespas ontvouwd het verhaal zich en ik heb genoten van het moordmysterie, de humor, het drama, de acteurs en het Britse rechtssysteem. Ik kan even geen film bedenken waar de balans tussen humor en drama zo perfect in evenwicht is. Dietrich heeft een heerlijk koele en mysterieuze rol en samen met de geniale Laughton weet ze de aandacht van de kijker moeiteloos vast te houden. Wat een fantastisch acteerwerk van beide. Het einde zit vol met twists en het gaat een beetje over the top maar ik kon het van deze film wel hebben. Terecht wordt Witness for the Prosecution gezien als één van de beste rechtbankfilms aller tijden.