Opinions

“Toto, I've a feeling we're not in Kansas any more.”

Misschien wel de invloedrijkste en bekendste klassieker die ooit gemaakt is. Van het verhaal tot aan bepaalde film quotes, en van de muziek tot aan de regie en sets. Zelfs nu nog is The Wizard of Oz een film die zijn sporen nalaat. Natuurlijk ziet het er soms wat gedateerd uit en niet alles werkt even goed, maar het is knap dat het eigenlijk geen moment stoort. De film straalt plezier uit en de energie spat ervan af. Dat komt ook door de acteurs, en vooral Garland, Haley en Lahr zetten een geweldige prestatie neer.

“Let me tell you something. There’s no nobility in poverty. I’ve been a poor man, and I’ve been a rich man. And I choose rich every fucking time.”

The Wolf of Wall Street is totale gekte, losbandigheid en anarchie… op alle goede manieren. Martin Scorsese mag dan inmiddels in de zeventig zijn, hij weet de waanzin goed over te laten komen en de film straalt bijna drie uur lang zoveel energie uit dat je als kijker soms ook zit te stuiteren op de bank. Het leven van Jordan Belfort is er één van excessen en Scorsese filmt de hebzucht, feesten, drugs en vrouwen op een knappe, eerlijke en kritische manier. The Wolf of Wall Street is in zijn kern een klassiek “rise and fall” verhaal en zowel de reis naar de top als de ondergang van Belfort wordt door Scorsese op glorieuze wijze verfilmd. (Zwarte) humor wordt probleemloos afgewisseld met serieuze momenten maar de film houdt ten alle tijden een ietwat luchtige toon en de avonturen van Belfort werken vaak op de lachspieren en zijn memorabel te noemen. Leonardo DiCaprio zet Belfort op een weergaloze manier neer en weet de gekte, sluwheid, slimheid en arrogantie van de man erg goed te spelen. Op de momenten dat Belfort een potentiële cliënt weet in te palmen of zijn werknemers en collega’s toespreekt is DiCaprio op zijn best maar ook op de “rustige” momenten is hij fantastisch. Niet minder weergaloos is Jonah Hill die helemaal opgaat in zijn rol als de absurde, compleet losgeslagen Donnie Azoff. Ook Margot Robbie, Kyle Chandler, Rob Reiner, Jon Bernthal en in een onvergetelijke scene Matthew McConaughey zijn fantastisch op dreef.

The Wolf of Wall Street is vintage Scorsese en laat zien dat een man met nog geen stuiver op de bank uit kan groeien tot een grote speler op Wall Street. Maar zonder moraliteitsbesef, empathie voor de gedupeerde mensen en een misplaatst gevoel van onoverwinnelijkheid is het luxe leventje vol met geld, vrouwen, drank en drugs een schijnwereld die al snel gaat rotten en de ondergang is dan ook onvermijdelijk. Een spectaculaire ondergang dat dan weer wel.

“Even a man who is pure in heart and says his prayers by night, may become a wolf when the wolfbane blooms, and the autumn moon is bright.”

The Wolfman maakt vooral indruk qua sfeer, cinematografie en sets. Schitterend gedaan, en acteurs als Del Toro, Blunt en Hopkins passen moeiteloos in deze wereld. Het verhaal zelf over weerwolven en verstoorde familiebanden is wat minder interessant, en het duurt lang voordat de film echt gang komt. Maar net zoals een schitterend schilderij blijf je er wel naar kijken, en als de chaos uiteindelijk losbarst in een strijd tussen vader en zoon (en Blunt) dan wordt het ook een stuk interessanter.

The Wolfpack

The Wolfpack is een documentaire van Crystal Moselle over zeven kinderen die opgeroeid zijn door hun vader en moeder zonder naar buiten te gaan. Ze werden thuisgeschoold door hun moeder. Wanneer één van de kinderen naar buiten gaat volgen de anderen ook en gaat er een nieuwe wereld voor hen open. Een intrigerend uitgangspunt maar de uitwerking is niet geheel vlekkeloos.

Het begin is goed met de broers en zusje die klassieke films (Pulp Fiction, The Dark Knight , Reservoir Dogs etc.) nadoen en ondanks hun geïsoleerde opvoeding toch opmerkelijk welbespraakt zijn en normaal gedrag vertonen. Ook de vader en moeder komen aan het woord wat wel belangrijk is omdat je hun beweegredenen wil weten en begrijpen. Toch blijf je al snel met veel vragen zitten waarvan je hoopt dat die later nog worden beantwoordt. Helaas blijft Mosselle met haar documentaire wel heel erg aan de oppervlakte en gaat niet echt de diepte in. Alleen bij één van de broers kom je erachter dat hij het zijn vader erg aanrekent en voel je het verdriet en machteloosheid. De andere zonen en zusje blijven wat oppervlakkig en die constante verkleedpartijen maken ze meer karikaturen dan mensen van vlees en bloed wat ze wel zijn. Op een gegeven moment wordt het wat langdradig. Je hoopt op een nieuwe invalshoek die niet komt. De constante VHS beelden van het gezin doen meer kwaad en goed. Erg irritante onderbrekingen die voor mij niet veel toevoegen.

Maar als de kinderen de wereld gaan ontdekken gaat het helemaal mis. In theorie zou zoiets erg interessant kijkvoer moeten opleveren maar in de praktijk is het ontzettend saai. Mosselle heeft moeite om de focus te bewaren en het feit dat de oudere kinderen redelijk veel op elkaar lijken maakt het ook niet makkelijker om ze te volgen. Opeens heeft één van de zonen een baan en internet uitgevonden maar hoe dat is gegaan weet je niet. Lijkt me wel interessant om zo iemand voor het eerst met internet om te zien gaan maar het wordt niet getoond. Je ziet een andere zoon met een meisje aan tafel zitten maar hoe hij contact heeft gemaakt met het meisje wordt niet getoond. Zo zitten er nog veel meer gebeurtenissen in die in theorie erg interessant zouden zijn maar wij als kijker gewoon niet te zien krijgen. Bonuspunt voor het gedeelte dat ze voor het eerst naar de bioscoop gaan en de scene als de moeder voor het eerst in zoveel jaar haar moeder opbelt. Geniaal! Jammer genoeg zitten er niet veel meer van zulke scènes in en blijft The Wolfpack uiteindelijk een oppervlakkig relaas over een intrigerend gezin.

“What kind of monster are you?”

“The Wolverine!”

Wolverine en Japan, een interessante en uiteindelijk ook geslaagde combinatie. Je ziet hier al een beetje de Wolverine zoals we hem zagen in Logan. Net zoals in Logan is Wolverine in het begin van de film nog wat chagrijnig en depressief, maar uiteindelijk doet hij toch weer het goede en redt de jonge vrouw. Of de vrouw redt hem, in deze film gebeurd het allebei.

De Japanse setting werkt goed, alhoewel er nog meer mee gedaan had kunnen worden. Het einde is jammer genoeg ook erg matig. Maar wat The Wolverine uiteindelijk toch een sterke superheldenfilm maakt zijn de sterke personages naast Logan. Aziatische acteurs en actrices zoals Yun Lee, Okamoto, Fukushima en Sanada weten allemaal hun karakters wat kleur en een persoonlijkheid mee te geven.

“It's hard to believe Hitler once applied to be an art student here.”

“I wish they'd have accepted him.”

Uitstekende film. Dat de Nazi's ook oog hadden voor kunst en allerlei andere waardevolle inboedel in de huizen waar Joden woonden is bekend, en in Woman in Gold zien we in flashbacks hoe het allemaal in zijn werk ging. En in de tegenwoordige tijd zien we Maria (Helen Mirren), die met behulp van een advocaat (Reynolds) probeert om een schilderij die aan haar familie toebehoort terug te krijgen van de Oostenrijkse autoriteiten. Dit is nog niet zo gemakkelijk.

Woman in Gold is vooral een drama, maar in de flashbacks is er ook genoeg ruimte voor een aantal spannende momenten. Vooral hoe de jonge Maria (Tatiana Maslany) uit de handen van de Nazi's probeert te blijven levert spannende scenes op. De rechtbankscènes op het laatst voelen dan ook als gerechtigdheid.

“You feel like you're all alone here, but you're not!”

Topfilm. Totaal niet verwacht, maar Wonder is een film met precies de goede balans tussen zoetsappig sentiment en oprechtheid, herkenbaarheid en een levensecht verhaal. Dat komt door het slimme script, maar ook door het acteerwerk van Roberts, Tremblay, Wilson en Vidovic. Je ziet niet alleen hoe Auggie met zijn aangeboren aangezichtsafwijking omgaat, maar ook wat voor effect zijn handicap heeft op de mensen om hem heen.

Vooral de verhaallijn van zijn zus Via (Vidovic) is interessant, en misschien zelfs nog wel sterker dan die van Auggie. Ook de gesprekken tussen Wilson/Roberts en Tremblay zijn hoogtepunten. Niet alles werkt en Wonder is zeker niet perfect, maar er zitten gewoon ongelooflijk veel momenten in de film waar ik met een glimlach naar heb zitten kijken, of die echt emoties losmaakte. En soms is dat belangrijker.

“It's been a long time since someone wrote a really good book in jail.”

Prima film. Wonder Boys heeft een wat loom, maar wel aangenaam tempo. De personages in de film zijn vaak high, en zo beleef je de film ook. De film heeft een wat droge en zwartgallige humor en dat kan ik wel waarderen.

Douglas, Downey Jr. en Maguire kunnen natuurlijk ook prima overweg met de droge dialogen. Het hele verhaal over een schrijver die na zijn succesvolle eerste boek, zijn tweede boek niet kan afmaken zit goed in elkaar. Grady Tripp (Douglas) heeft nog veel meer problemen en binnen een paar dagen komt hij in aanraking met allerlei (kleurrijke) personen die iets van hem willen. En de joint en drank zijn nooit ver weg. Met een prima film tot gevolg met een voortreffelijke Michael Douglas.

“You people would never try to hide her, would you?”

Matige film van Woody. Misschien wel z’n laatste film, en Wonder Wheel is een film die alle Woody Allen elementen weer in zich heeft. Een voice-over, veel dialoog, neurotische personages, een gedoemd liefdesverhaal etc. Films van Woody Allen pik je er zo uit.

Het sterkste punt van Wonder Wheel zijn de schitterende kleuren en het wat nostalgische en melancholische gevoel dat de film uitstraalt. Het is alleen jammer dat het script te wensen overlaat, en vooral de personages zijn bloedirritant. Kate Winslet is één van mijn favoriete actrices, maar hier zet ze echt zo’n verschrikkelijk neurotisch personage neer waar Allen patent op heeft. Timberlake is ook matig, en alleen Temple en Belushi weten nog wat indruk te maken. Als dan ook nog het verhaal tekortschiet heb je een film die ergens onderaan de lange lijst Allen films staat.

“I am Diana of Themyscira, daughter of Hippolyta!”

Kijk, zo maak je een superheldenfilm. Een sterke en rustige opbouw, een zelfverzekerde regie van een regisseuse die precies weet wat voor film ze wil maken, een charismatische hoofdrolspeelster, schitterende locaties, chemie tussen de twee leads, humor, actie en wat drama. Wonder Woman is het godsgeschenk waar DC op heeft gewacht. En daar is geen Zeus of Ares voor aan de pas gekomen, maar gewoon Patty Jenkins, Gal Gadot, Chris Pine en de andere castleden en crew. Complimenten.

Wanneer Gadot op de rotsen staat en naar de oceaan en ondergaande zon staart, ben je op slag verliefd en compleet verkocht. Een positieve, zachtaardige maar ook krachtige heldin die het liefst het goede in de mens ziet. Maar ook zij komt erachter dat de mens zowel goed als kwaad kan doen, en dat er maar weinig voor nodig is om het kwartje de andere kant op te doen rollen. Gadot en Pine zijn fantastisch samen en vormen het emotionele hart van deze film. Wanneer je ze samen ziet flirten in dat bootje weet je dat het goed zit. De Eerste Wereldoorlog is ook goed gekozen om het verhaal te laten plaatsvinden. Minpunten? Sommige special effects zijn matig, de muziek is soms storend en de bad guy is (zoals gewoonlijk) wat teleurstellend. Maar het positieve overheerst. Indachtig het nieuwe superheldenicoon Diana Prince/Wonder Woman. Genoten.

“How do you know my name?”

Schitterende film van Todd Haynes. De inspiratie en fantasie die Haynes in Wonderstruck tentoonspreidt is bewonderenswaardig. Twee tijdsperiodes (de jaren 20 en jaren 70) vloeien moeiteloos in elkaar over, en vooral audiovisueel is het genieten geblazen. Simmonds, Fegley en Julianne Moore in een belangrijke dubbelrol zijn geweldig, en iedereen die fan is van New York zal ook kunnen genieten. Op het laatst wist ik een beetje wat er ging komen, maar toch zat ik nog met een brok in m’n keel naar de scènes tussen Moore en Fegley te kijken. Wonderstruck is een beetje onder de radar gebleven, maar het is een aanrader voor iedere filmliefhebber.

“I'd like to have a meeting with the football team. I've seen things. All across the country.”

Voor een persoon die niets heeft met religie was dit een martelgang. Woodlawn is ook een sportfilm, en dat redt de film nog een beetje. Maar de focus op God, Jezus en de invloed die religie op de spelers en coaches heeft is hemeltergend. Sean Astin is sympathiek als hobbit, maar hier kon ik hem soms wel wurgen. Als godsdienstwaanzinnige haalt hij het bloed onder je nagels vandaan. Eng, heel eng.

“Tess, you don't get ahead in this world by calling your boss a pimp.”

“Well, he is.”

Aardige film. Alleen al die jaren 80 kapsels en kleding zijn geweldig, en ook het verhaal over een jonge vrouw die zich wil opwerken binnen een bedrijf op Wall Street zit sterk in elkaar. Griffith is geen geweldige actrice, maar ze heeft een screen presence waar je u tegen zegt.

Ford, Weaver en Cusack acteren een stuk beter en hebben alle drie hun sterke momenten. Het verhaal over een vrouw die zich wil opwerken binnen een mannenwereld had een scherpe satire kunnen opleveren, maar regisseur Nichols houdt het vooral luchtig en plezierig. Met uitstekende acteurs die ervoor zorgen dat het wat taaie verhaal boeiend blijft. Geholpen door een sfeervolle en zeer overheersende soundtrack.

The World Is Not Enough

Deze 19de Bondfilm heeft een aantal vermakelijke scènes en kleurrijke personages maar over het geheel genomen is het ook wat vlak. Pierce Brosnan is goed op dreef in zijn derde film als James Bond en moet in deze film voor het eerst echt zijn emoties tonen. Het samenspel met de prachtige Sophie Marceau die Elektra King speelt is voortreffelijk. King krijgt na de dood van haar vader het olie imperium in handen en moet tegelijkertijd door Bond beschermt worden tegen de terrorist Renard (Robert Carlyle). Renard wordt verdacht van de moord op de vader van Elektra. Dat alles net even wat anders in elkaar zit is de grote kracht van de film. Sophie Marceau is voor mij de grote ster van de film. Ze weet je met alleen een blik al te betoveren en zet een mooi gelaagd personage neer. Carlyle doet het aardig als bad guy maar is niet echt gedenkwaardig en wordt toch wel overklast door Marceau. Geen schande. Denise Richards speelt een Kernfysica genaamd Dr. Christmas Jones. Hier is al genoeg over gezegd maar ik vond haar niet zo slecht en ze ziet er echt heerlijk uit. Judi Dench is weer geweldig als M en ze heeft hier een grotere rol dat door haar ten volle wordt benut.

The World is Not Enough heeft zijn sterke momenten en de actiescènes zijn dik in orde. Met locaties als Istanboel, Bakoe en Bilbao ziet de film er op momenten prachtig uit (vooral de skiachtervolgingen die zijn gefilmd in Chamonix, Frankrijk zijn een plaatje). Toch wil het allemaal niet beklijven en vooral het einde is wat inspiratieloos. Met Carlyle, Marceau en een grotere rol van Dench had er meer in gezeten.

“We prepared for everything. Not for this. Not for something this size. There's no plan.”

Gemengde gevoelens. Oliver Stone heeft er een geslaagd eerbetoon van gemaakt voor de hulpverleners en iedereen die is overleden op 9/11. Maar puur als rampenfilm is het teleurstellend, en World Trade Center focust zich op de verkeerde dingen.

Van de aanslag zelf zie je weinig en het is zo voorbij. Het gedeelte erna met Cage en Peña, die onder het puin liggen, is sterk maar ook te lang en de scènes met hun twee vrouwen (wel goed gespeeld door Gyllenhaal en Bello) nemen te veel schermtijd in beslag. Shannon heeft dan wel weer een lekkere rol als godsdienstige militair die uiteindelijk Cage en Pena vindt. De film is wel overdreven religieus, en van iemand als Stone had ik wat meer focus op de aanslag zelf verwacht. Het einde is sentimenteel en Amerikaans, maar ook wel weer mooi.

“Looks like we just woke the dead. In that respect, please turn off all pagers and cellphones.”

World War Z weet de chaos, die een zombie pandemie teweeg brengt, goed over te brengen en je valt in de ene na de andere zombieaanval. Actierijk is het zeker, en Brad Pitt kan natuurlijk wel een film dragen. Dat hij iedere aanval overleeft wordt steeds ongeloofwaardiger, maar dat neem je dan op de koop toe. Het einde is spannend en nog best origineel, en er wordt gehint op een vervolg. Kom maar op.

“Ever have one of those nights that starts out like any other, but ends up being the best night of your life?”

Deel drie van de Cornetto trilogie. The World's End begint ontzettend sterk maar zodra het echte verhaal (lees: Aliens) zich aandient raakt de film het spoor een beetje bijster. Het eerste gedeelte met Gary die de oude vriendengroep bij elkaar wil brengen voor een ongelooflijke biertocht in hun oude woonplaats is erg grappig en de personages worden sterk neergezet door Pegg, Frost, Freeman, Considine en Marsan.

Gary was vroeger de populaire jongen van de groep maar zoals het zo vaak gaat met zulke gasten is hij nu een loser met de blik te veel gericht op het verleden in plaats van de toekomt. De andere mannen hebben het (op het eerste gezicht) beter voor elkaar met gezinnen en goede banen. Ze willen eigenlijk niets meer te maken hebben met Gary maar als zelfs Andy (die de grootste hekel aan Gary heeft) komt dan willen de anderen ook wel over hun hart strijken. Het centrale thema van de film is vriendschap en dan vooral die tussen Gary en Andy. Frost is voor mij de ster van de film als humorloze en alcoholvrije kantoorklerk, die uiteindelijk helemaal los gaat in zijn gevechten met de emotieloze aliens die zich voordoen als echte mensen. Wanneer deze wezens hun intrede doen gaat het wel een beetje bergafwaarts met de film. De sterke en spitsvondige humor wordt ingeruild voor flauwe grappen en eindeloze gevechten met inwisselbare "bad guys". Het einde van dit verhaallijntje is lachwekkend en hoe minder woorden er aan vuil worden gemaakt des te beter. Het einde rond de vriendengroep die in een verwoeste en desolate wereld proberen te overleven is een stuk beter. Dat redt de film net en zorgt ervoor dat het allemaal niet als een nachtkaars uitgaat. Oja, en Rosamund Pike maakt natuurlijk alles beter…

“You don't want to see it. You don't want to see it, it's awful.”

Matig. Wat acteurs als Hammer, Johnson, Beetz en Glusman in dit script zagen weet ik niet, want Wounds is een saaie en barslechte horrorfilm die alleen qua sfeer wat sterke momenten kent. Maar spannend wordt het nergens, en wie het (open) einde heeft bedacht moet denk ik aan een nieuwe carrière gaan denken. Ik dacht even dat deze film in 2016/17 was gefilmd (voordat de acteurs echt beroemd zijn geworden) en nu pas is uitgebracht. Maar dat is helaas niet het geval.

“What's going on in this candy-coated heart of darkness?”

Leuk. Wreck It Ralph is weer een sterke animatiefilm uit de stal van Disney, en na een rustig begin komt de film pas echt los als Ralph terecht komt in de wereld van Sugar Rush. De animatie ziet er geweldig uit, er zit actie in, humor, wat sentiment, en de band tussen Ralph en Vanellope is erg sterk uitgewerkt. Reilly en Silverman zijn geweldig als stemacteurs. Er is een kleurrijk scala aan personages en subplotjes, maar Ralph en Vanellope vormen wel het hart van de film.

“The only place I get hurt is out there. The world don't give a shit about me.”

Mooi sfeervol drama. The Wrestler werd ook gepromoot als de wederopstanding van Mickey Rourke, en dat is geheel terecht. Op geweldige wijze weet hij een aan lager wal geraakte worstelaar (Randy ‘The Ram’ Robinson) te spelen die maar niet kan stoppen.

Hunkerend naar de faam van vroeger die nooit meer terug zal keren. De worstelscènes zijn gruwelijk, maar ook de rustige scènes tussendoor maken indruk. Vooral wanneer de dochter van Randy zijn intrede doet maakt de film indruk met een aantal verwoestende scènes. Perfect geacteerd door Rourke en Wood. Regisseur Aronofsky heeft ook het fabelachtige Black Swan gemaakt en vooral visueel pakt hij het wat rustiger aan. Het open einde voelt wat abrupt, maar dat Randy het worstelen niet los kan laten zegt al genoeg.

“The only thing faster than light is the darkness.”

Matig. Ik heb het boek nooit gelezen en had gewoon een kleurrijk sprookje verwacht met de bekende sentimentele elementen. En deze elementen zitten ook allemaal in A Wrinkle in Time, maar het resultaat is een saaie en soms onnavolgbare film. Kleurrijk, maar dat geldt dan alleen voor het visuele aspect. Het grootste probleem is het warrige script, maar ook het acteerwerk en de castingkeuzes zijn problematisch. Met sommige kindacteurs, Winfrey en Galifianakis als grootse miscasts. Chris Pine is met afstand de sterkste acteur in de cast, en zijn laatste scènes maken tenminste nog wat indruk.

“An innocent man has nothing to fear, remember that.”

Minimalistische film van Hitchcock waarin hij eens geen fictieve spionagethriller heeft gemaakt, maar een grauwe en realistische film gebaseerd op een waargebeurd verhaal. We zien een man (Henry Fonda), die onterecht wordt aangezien voor een dief en het hele justitiële apparaat door moet. Het wordt door Hitchcock allemaal zonder opsmuk getoond, en de zwart-wit beelden dragen ook bij aan de wat naargeestige sfeer.

Dit is geen opbeurende film zoals we van Hitchcock gewend zijn, en vooral de verhaallijn rond de vrouw (Vera Miles) van Manny zorgt voor het nodige drama. Het acteren van Miles is wat karikaturaal en geloofwaardig wordt de psychische teloorgang van Rose niet echt, maar dat is maar een kleine smet op een voor de rest weer uitstekende film van Hitchcock.

Wrong Turn

Een aardig horrorverhaal die wel een wat voorspelbaar verloop heeft. Je weet precies wie er dood gaan en wanneer. En wie het einde haalt is ook geen verrassing. Dat hoeft niet perse een groot minpunt te zijn, als de film voor de rest maar spannend is en je met de personages meeleeft.

De film heeft zeker goede schrikeffecten en sommige moorden zien er gruwelijk uit maar de personages zijn wel heel mager en clichématig uitgewerkt. Dat heb je meestal bij dit soort horrorfilms maar hier was het wel heel opvallend. De kannibalen zijn niet heel bijzonder en echt dreigend zijn ze niet. Door slimme regietrucs en de moordpartijen wordt dat nog aardig gemaskeerd. Pluspunt is zeker Dushku, heerlijke actrice.

All These Sleepless Nights

Uitstekende film. All These Sleepless Nights voelt aan als een droom, en door de regie, het indringende camerawerk en de muziek lijkt het wel of je naar een documentaire aan het kijken bent. Het naturelle spel van de onbekende acteurs helpt daarbij ook.

Het losbandige en onvolwassen leven van Krzysztof kun je veroordelen, maar gelukkig steekt de film ook wel de draak met de manier waarop hij zijn leven leeft. De manier waarop Krzysztof met vrouwen omgaat, en geen relatie kan onderhouden, verklapt ook wel wat diepere problemen en bindingsangst. Maar gelukkig is All These Sleepless Nights vooral een feest om naar te kijken en te luisteren, en het doet je terugverlangen naar die onbezorgde studententijd waarin je ieder feest afstruinde.