Working Girl (1988)

Toen in de openingsscène zowel de belachelijke coiffure van Melanie Griffith en Joan Cusack als Griffith's irritante stem de toon aangaven, was ik niet echt verwachtingsvol voor deze film, maar gaandeweg valt er toch toe te geven dat de film een zekere charme heeft, hij vlot wegkijkt, toch een portie humor inhoudt, het intrige amusant is en aanvaardbaar opgebouwd en uiteindelijk de drie hoofdacteurs de film toch flink ondersteunen. Ook goede aangepaste muziek. Een contradictie is inderdaad dat de film een Oscar wegkaapte, weliswaar "maar" voor de muziek, maar dat ook de acteurs fameus werden gelauwerd, minstens genomineerd, en dat anderzijds de waarderingsscores, ook bij IMDB, redelijk laag zijn.

Goeie film waarin een ambitieuze secretaresse de zaken van haar baas waarneemt als die een gebroken been heeft. Een goed uitgewerkt verhaal waarin een vrouw het wil maken in de grote stad. Qua aankleding typisch een product van zijn tijd (alhoewel het waarschijnlijk voor die tijd ook al wat overdreven was). De drie hoofdrolspelers doen het leuk en in de bijrollen stiekem aardig wat bekende namen. Absoluut vermakelijk, maar mijn initiële 4.0 sterren zijn wat te hoog gegrepen.

Als er niks aan te merken is dan is een hoog cijfer zonder meer op zijn plaats. Dat is het geval met Working Girl, een modern sprookje over een naieve jonge vrouw die het wil maken op de werkvloer; de kans doet zich voor wanneer haar bazin in de kliniek belandt na een ski-ongeluk en ze een belangrijke deal op eigen houtje voorbereidt. Het is feelgood all over met wat romcom ertussen, maar met een cast als deze was dit dubbel genieten. Sigourney Weaver als bitchy boss (of boze koningin) en Harrison Ford als sympathieke vrouwenzot (of charmante prins) vielen me echt in goede aarde. Het bijrolletje van Spacey helemaal in het begin van de film is opvallend. Het klopt wel dat het een erg karikaturale afschildering is van het zakenleven, maar mij stoorde dat niet. Waarom zou je in een dergelijke film hier wakker van liggen? Het is gewoon de bedoeling dat die klassenstrijd tussen lagere en hoge functies op allerlei manieren uit de verf komen. Zeker voorspelbaar( zo leed het geen twijfel dat Jack ook de vriend was van de bazin ) en op het vlak van humor was het nooit echt bovenmaats, maar het was verbazend goed gescript en met Tess leef je mee. Nipte 4*