Opinions

Monsieur Lazhar

Mooi. De grootste kracht van Monsieur Lazhar zit hem in het samenspel tussen Lazhar zijn leerlingen. Zowel Lazhar als zijn leerlingen hebben een traumatische ervaring achter de rug (hij heeft zijn familie in Algerije verloren, de leerlingen hebben een lerares door zelfmoord verloren), en je ziet ze gedurende de film leren omgaan met dit verlies.

De leerlingen weten natuurlijk niet wat zich allemaal afspeelt in het leven van hun leraar, maar door alleen het lesgeven en de interactie met zijn leerlingen zie je Lazhar opbloeien. Fantastisch geacteerd door Fellag, die alleen nog wordt overklast door het jonge natuurtalent Sophie Nélisse. De film laveert tussen feel good en drama, maar maakt niet de fout om kunstgrepen uit halen om het drama op te voeren. Het einde voelt daardoor aan als een anticlimax, omdat je het gevoel hebt dat er nog meer in vat zit. Dat is ontzettend jammer, maar aan de andere kant ook een compliment voor regisseur Falardeau en de acteurs. Je wilt de personages eigenlijk nog niet loslaten.

“I just wanna live, Lee. I just want a normal happy life. I don't know why you did this.”

Wat een fantastische acteerprestatie van Theron. Het is heel moeilijk om sympathie te krijgen voor Aileen Wuornos, en zeker bij de laatste moord krijg je het gevoel dat Aileen verloren is. Maar het mooie is dat Theron en Patty Jenkins er wel voor zorgen dat je begrijpt waarom Aileen uiteindelijk aan het moorden slaat, en je ziet een vrouw die eigenlijk vanaf haar geboorte al op een 0-3 achterstand staat.

Sommige dingen zijn ook haar eigen schuld, en gelukkig worden ook deze momenten getoond. De band tussen Aileen en Selby (Christina Ricci) vormt het hart van de film, en ook dit gedeelte werkt. Je kunt Selby op laatst haten om de beslissing die ze neemt, maar ik vond het een begrijpelijke en onvermijdelijke keus.

“Sometimes people need to lie to themselves most of all.”

Deze kwam wel even binnen. A Monster Calls is een fantasievol verhaal die ook indruk maakt met een intiem en menselijk verhaal. Een verhaal over een jongen die afscheid moet nemen van zijn moeder, maar moeite heeft om haar los te laten.

En dus vlucht hij in een fantasiewereld waarin een sprekende boom met de herkenbare stem van Liam Neeson hem drie verhalen vertelt. Met als boodschap dat iemand verliezen ontzettend moeilijk en pijnlijk is, maar dat wat je doet en zegt belangrijk kan zijn in het verwerken van dat verlies. Een herkenbare, pijnlijke maar ook mooie boodschap.

“I think we're gonna be alright.”

Sfeervol drama. Zeer deprimerend, maar dat is ook het sterkste punt van Monster's Ball. Dit zijn personages die met verschrikkelijke en hartverscheurende situaties te maken krijgen, en Leticia en Hank zijn twee beschadigde personen die uiteindelijk bij elkaar nog iets van troost en hoop op iets beters vinden. Zelf zijn ze ook niet de meest sympathieke mensen, maar dat maakt het alleen maar realistischer. Fantastisch geacteerd door Berry en Thornton.

“Hey, Mike, this might sound crazy but I don't think that kid's dangerous.”

Originele en ijzersterke animatiefilm vol met kleurrijke wezens, veel humor en uiteraard een sentimenteel verhaal. Monsters, Inc. heeft een sterk en origineel uitgangspunt, en de makers weten het door een inventief script en de leuke personages ook boeiend te brengen. Met Sullivan, Mike, Boo, Randall en Celia als blikvangers. Geweldige stemmen ook van onder andere Goodman, Crystal, Buscemi, Tilly en Coburn. Monsters, Inc. is al met al weer het volgende pareltje van Pixar.

“I finally meet a guy who likes me for me. And I'm not even me.”

Verrassend leuk. Het duurt wat lang voordat de film eindelijk op gang komt, maar de drie actrices (Gomez, Meester en Cassidy) doen het goed en de drie mannelijke acteurs zijn ook niet slecht. Gomez is duidelijk de hoofdrolspeelster en doet het goed, maar de verhaallijn met Meester en die Australische gast is het sterkst. Voor de rest is Monte Carlo ontzettend voorspelbaar en er had wat meer uit de persoonsverwisseling gehaald kunnen worden, maar het acteerspel en de luchtige sfeer zorgen ervoor dat het allemaal lekker wegkijkt. Met Monaco als schitterende zomerse setting.

“Now stand aside, worthy adversary!”

Uitstekende Monty Python film. Niet alles werkt en sommige running gags zijn zelfs pijnlijk ongrappig, maar voor het grootste gedeelte van de tijd valt er veel lachen. Vooral het begin is sterk, en alle acteurs (vooral Chapman en Cleese en Gilliam) weten precies de juiste toon aan te slaan. Het is een satire op King Arthur en de heilige graal, en het werkt bijna perfect.

“The army may not care about art, but they sure as shit care about gold.”

Knap dat je met dit stel acteurs, en het interessante verhaal, zo’n saaie en zoutloze film kan maken. The Monuments Men is iets te luchtig voor een serieuze Tweede Wereldoorlogfilm, maar te serieus voor een spannende avonturenfilm (wat Clooney volgens mij wilde maken). De humor werkt niet, en alleen Goodman en Murray hebben een aantal aardige momenten. En het verhaal is interessant, maar wat Clooney ermee doet is teleurstellend.

“I hope life on Earth is everything you remember it to be.”

Interessante sci-fi film van Duncan Jones. Science fiction in combinatie met een mooi menselijk verhaal levert meestal de beste sci-fi films op, en Moon is daar geen uitzondering op. Dat het uiteindelijk over klonen gaat kwam voor mij als een verassing, en van daaruit wordt het eigenlijk alleen maar beter. Want klonen hebben natuurlijk ook menselijke emoties, en de scene met Sam (fantastisch geacteerd door Rockwell), die voor het eerste zijn volwassen dochter ziet, is een hoogtepunt in de film. Hoewel de grootste kracht van Moon misschien wel de fantastische score van Clint Mansell is.

“At some point, you gotta decide for yourself who you're going to be. Can't let nobody make that decision for you.”

Om met het positieve te beginnen. Het laatste half uur van Moonlight is werkelijk fantastisch. De film stijgt daar naar grote hoogte. Ook de acteerprestaties zijn over gehele linie ijzersterk, met Ali en Harris als uitschieters..En visueel ziet de film er schitterend uit met een aantal prachtige shots van Jenkins. Jammer genoeg heeft Moonlight ook genoeg minder positieve kanten. Het verhaal is voorspelbaar en langdradig, en het lijkt wel of Jenkins het script aan het schrijven was met de “cliché-bingokaart” in de hand.

Uiteraard is de vader afwezig. En uiteraard is de moeder drugsverslaafd. En uiteraard wordt Chiron gepest en mishandelt omdat hij homoseksueel en anders is. En uiteraard zijn de jongeren als ze volwassen zijn dood, zitten ze in de gevangenis (of zijn ze daar geweest) of zitten ze in het criminele circuit. Het enige originele zijn de surrogaatouders van Chiron, maar daar wordt te weinig mee gedaan. Maar de grootste teleurstelling is de hoofdrolspeler zelf. Chiron is maar een slome donder en wat hem drijft of wat er in zijn hoofd omgaat word nooit duidelijk. Dat komt ook door de fragmentarische manier waarop het verhaal is opgebouwd. Hele stukken uit het leven van Chiron worden overgeslagen waardoor je nooit een band met hem krijgt. Na twee uur is Chiron eigenlijk nog steeds een vreemde voor je. Gelukkig eindigt Moonlight wel op een hele hoge noot. Alleen om dat laatste half uur moet je deze film gaan kijken.

Moonraker

Moonraker is een beetje een guilty pleasure. Het is allemaal ‘over the top’, ongeloofwaardig en het gegeven van Bond in de ruimte is bizar. Maar Moonraker is ook ongelooflijk leuk entertainment, heeft Jaws, schitterende, zo niet de beste, locaties die een Bondfilm ooit heeft aangedaan (Californië, Venetië, Rio de Janeiro, het Amazonegebied), een mooie en sterke Bondgirl in Lois Chiles, een redelijke bad guy en Roger Moore die hier gelukkig geen karikatuur van Bond maakt en wat serieuzer is. En dan heb ik de schitterende opening en de mooie muziek van John Barry zelfs nog niet genoemd.

James Bond moet in Moonraker een bad guy genaamd Drax (een goede Michael Lonsdale) stoppen die een ‘Ark van Noach in space’ wil creëren. Natuurlijk moet dat ook de ondergang van de mensheid betekenen en Bond wordt erachteraan gestuurd. We belanden achtereenvolgens in Californië, Venetië, Rio de Janeiro en het Amazonegebied. Dat klinkt al geweldig en dat is het ook. James Bond komt telkens dr. Holly Goodhead (Lois Chiles, over de naam is weer lang nagedacht) tegen en natuurlijk Jaws die hem wil stoppen. Zodra het verhaal zich naar de ruimte verplaatst gaat het een beetje mis. Het ruimtegevecht met al die mensen ziet er belachelijk uit en heeft totaal geen meerwaarde of spanning. Een ander minpunt is de ontwikkeling die gaande is tussen Jaws en een meisje. Een beetje kinderachtig en doet afbreuk aan het fantastische karakter Jaws. Het laatste gedeelte als Bond en Goodhead de bollen moeten vernietigen is wel spannend.

Al met al een vermakelijke, soms spannende, mooie, belachelijke, ongeloofwaardige Bondfilm. Just another day at the office voor 007.

“We're in love. We just want to be together. What's wrong with that?”

Moonrise Kingdom is een aparte, absurde en kleurrijke film. Een echte Wes Anderson film, met het uitgangspunt van twee jonge tieners die zich outsiders voelen en besluiten er samen op uit trekken. Achtervolgd door allerlei vreemde eilandbewoners. De sterkste punten zijn de schitterende cinematografie, de sfeervolle muziek, de acteerprestaties en het verhaal rond Sam en Suzy. De focus had zelfs wat meer op deze twee tieners mogen liggen, want hier ligt de grootste kracht van Moonrise Kingdom. De jonge Gilman en Hayward zijn aandoenlijk samen.

Norton, Willis, Murray, McDormand, Schwartzman en later Swinton zijn perfect gecast, maar hun personages zijn gewoon een stuk minder interessant. De typische Anderson humor werkt wel, en vooral op het laatst wordt het weer een absurde janboel. Maar ook de melancholie straalt van de film af, en als coming of age film is Moonrise Kingdom dan ook meer dan geslaagd.

“I will have you know that this show is very important to a lot of people, including, but not limited, to me! My ass on the line here.”

Een heerlijk luchtige komedie die een donkere winteravond vanzelf wat meer kleur en vrolijkheid geeft. Dat komt ook door het acteerwerk van Rachel McAdams want je zit met een glimlach op je gezicht de gehele film naar haar avonturen als televisie producer te kijken. Wat een frisse verschijning. McAdams speelt Becky, die een in het slop geraakte ochtendshow weer nieuw leven moet inblazen.

Met de serieuze brompot Mike Pomeroy (een heerlijk schmierende Harrison Ford) en de ervaren en voor alles in zijnde Colleen Peck (de zichtbaar lol belevende Diane Keaton) als talkshowhosten gaat ze aan de slag om de kijkcijfers op te krikken. Uiteraard gaat dat in eerste instantie rampzalig en wordt de show bijna gecancelt maar door haar onbegrensde energie en positiviteit weet Becky haar team, Pomeroy en Peck steeds meer op te zwepen en gaan haar ideeën steeds meer zijn vruchten afwerpen. Ford en Keaton zijn geweldig samen en de diepgewortelde afkeer die hun personages voor elkaar voelen wordt op een prachtige manier gespeeld door deze twee acteergrootheden. Er is ook nog een subplotje rond de opbloeiende liefde van Becky en Adam Bennett (Patrick Wilson) en gelukkig wordt dit gedeelte nergens te klef of dramatisch. Morning Glory is een vermakelijke komedie waarbij de glimlach waarschijnlijk niet snel van je gezicht zal verdwijnen.

“We have to stop London before it destroys us.”

Ambitieus. Peter Jackson en regisseur Christian Rivers hebben met Mortal Engines een film gemaakt (gebaseerd op de boeken Philip Reeve) die er schitterend uitziet, met groots opgezette actiescènes en een vakkundig gecreëerde wereld door Rivers en zijn team. Het probleem van de film is alleen dat het allemaal zo weinig indruk maakt, en vooral tijdens het actievolle laatste gedeelte zit je zonder al te veel betrokkenheid naar alles te kijken. Dat ligt niet aan het acteerwerk, maar meer aan het rommelige en overvolle script, en de eendimensionale personages.

“I'm a werewolf, not a Golden Retriever.”

De volgende keer iets meer aandacht schenken aan het script zou ik zeggen. Want The Mortal Instruments: City of Bones ziet er best goed uit en de actiescènes zijn spectaculair in beeld gebracht, maar door het matige script is het allemaal ook redelijk saai en oppervlakkig. Ook de acteurs lopen er wat verloren bij en kunnen hun stempel nergens op het materiaal drukken. En met acteurs als Collins, Rhys Meyers, Headey en Harris verwacht je toch wat meer.

Most Likely to Die

Middelmatige slasherfilm die opvallend ingetogen is. Een slasherfilm hoeft van mij niet origineel te zijn, een goed verhaal te hebben of sterke acteerprestaties. Maar een slasherfilm moet wel spannend zijn en goede kills hebben. Buiten twee gruwelijke moorden en een leuk begin heb ik eigenlijk niet op het puntje van me stoel gezeten.

Sommige moorden worden zelfs buiten beeld uitgevoerd, en dat is een doodzonde in dit genre. De acteurs (of non-acteurs, Perez Hilton kuch) doen het niet slecht maar je bent ze ook zo weer vergeten. Morris is wel een aardige final girl en heeft dat harde maar ook toegankelijke wat bij dit soort rol zo belangrijk is. De dader was wel iets te duidelijk in beeld, maar het einde was op zich wel spannend en goed gedaan. Aardige wegkijkfilm voor als je wat tijd over hebt.

A Most Violent Year

Geweldige, sfeervolle film. Het New York uit de jaren '80 wordt goed weergegeven en de beelden zijn schitterend geschoten. De muziek is mooi en ondersteunt en versterkt sommige scenes uitstekend. J.C. Chandor kiest voor een zakelijke, klinische aanpak en dat past ook wel bij deze film. Abel is een man die op een zuivere manier zijn bedrijf wil leiden maar door de steeds hevigere concurrentiestrijd steeds meer wordt gedwongen om stapjes van het rechte pad te zetten. Concurrenten, de FBI, zijn eigen vrouw (een prachtrol van Jessica Chastain), zijn advocaat, zijn werknemers, vakbondsleiders, allemaal willen ze wat van Abel en hij moet in deze storm van criminaliteit, FBI onderzoeken en criminele concurrenten proberen om zijn bedrijf niet kopje onder te laten gaan en daarnaast zijn eigen integriteit te bewaren.

Oscar Isaac is weer uitstekend en weet de interne strubbelingen van Abel goed over te laten komen. Hij heeft goed naar een jonge Al Pacino gekeken (iets te goed?) en op sommige momenten lijkt het wel of je naar een tweede Michael Corleone zit te kijken. Ik begon al angstzweet te krijgen toen hij zijn broertje ontmoette en om geld vroeg . Een groot verschil is wel de intensiteit die Al Pacino in zijn rol legde. Als je naar de ogen van Michael Corleone keek kon je rechtstreeks in zijn ziel kijken. Oscar Isaac is een begenadigt acteur maar dat niveau haalt hij niet. Geen schande natuurlijk want wie wel? Nou, Jessica Chastain doet een poging als Anna Morales, de vrouw van Abel en dochter van een maffiabaas die haar eigen agenda er op na houdt. Ze acteert echt geweldig en heeft soms een blik in haar ogen die een SEAL in een schoothondje kan veranderen. Abel en Anna hebben een bijzondere relatie en het is telkens weer afwachten waar het heengaat. Ook mooie rollen van Albert Brooks en David Oyelowo.

Als ik een minpunt moet noemen dan is het de eindscene tussen Oyelowo en Isaac. Ik had liever een wat opener einde gehad. Nu wordt alles wel heel netjes afgerond en wordt door dat gesprek alles nog even netjes aan de kijker uitgelegd hoe de toekomst van deze personages eruitziet.

Weer een mooie film van J.C. Chandor die geen onaardige CV aan het opbouwen is.

A Most Wanted Man

Na het verschrikkelijke The American had ik nou niet gelijk zin in nog een Anton Corbijn film. Gelukkig heb ik me toch weten over te halen want A Most Wanted Man is zeker het kijken waard. Corbijn weet visueel weer een pareltje af te leveren, maar ook het verhaal is goed en de acteurs zijn over het algemeen ijzersterk. Van groezelige bars tot vier sterren restaurants in één van de wolkenkrabbers, Hamburg wordt prachtig in beeld gebracht. Hoffman, Wright en McAdams zijn ijzersterk en vooral Hoffman mag een laatste, prachtige rol aan zijn cv toevoegen. McAdams is ook goed als idealistische advocate van Issa. Dafoe vond ik persoonlijk wat minder.

Het verhaal heeft even de tijd nodig om op gang te komen en een echte uitbarsting van spanning en actie ontbreekt. Dit is dan ook een echte spionagefilm met sterke karakters en een rustig tempo. Als het verhaal slecht is en er geen interessante karakters in spelen kan de traagheid een probleem zijn. Gelukkig scoort A Most Wanted Man op beide vlakken een voldoende.

Minpunten zijn er zeker. De accenten zijn soms storend en het is raar om Duitse acteurs in een Duitse film Engels te horen spreken. Een groter probleem is echter het personage van Issa. De acteur heeft de hele film maar één gezichtsuitdrukking en blijft ongelooflijk vlak. Jammer, want er had veel meer in gezeten. Een nette 7.

“I wanna thank you for your hospitality.”

Waanzinnig. Aronofsky zorgt altijd wel voor een speciale filmervaring, en Mother! is ook weer een film waarvan ik iedere seconde heb genoten. De Bijbelse allegorie, de symboliek en de kritiek over hoe wij als mensen met Moeder Aarde omgaan zijn interessante elementen, maar buiten dat is Mother! ook gewoon een ijzersterke film.

Een schitterende setting, een sterke regie, beklemmend camerawerk en waanzinnige acteerprestaties, Mother! is een film waarbij alles tot in de puntjes verzorgt is. En daar komt dan ook nog alle symboliek bij, waardoor het napraten over de film bijna nog leuker is dan het kijken ervan. Bijna dan, want door Aronofsky, Lawrence, Bardem en alle andere betrokkene is Mother! een film die ik niet snel zal vergeten.

Mother’s Day

Meestal kan ik films zoals Mother's Day nog wel waarderen. Natuurlijk, het is allemaal erg voorspelbaar en de personages zijn erg mager uitgewerkt maar het is meestal wel uitermate feel good. Jammer genoeg maakt deze film het iets te bond met een rommelig verhaal, te veel personages en te veel verhaallijnen waarvan er geen eentje bijblijft.

Als je zo nodig Love Actually wilt kopiëren, zorg dan tenminste voor een goed script, een aangename sfeer (Moederdag is geen kerst, zo blijkt wel) en sterke acteurs. Alleen Sudeikis is mij opgevallen (oké, Mitchell in een bikini is mij ook wel bijgebleven) en in een film met Aniston, Hudson, Roberts, Olyphant etc. is dat toch wel karig. Nee, laat dit soort films alstublieft aan de Britten over.

“Emerson said that "an institution is the lengthened shadow of one man."”

Mooie film van Norton. Sfeervol, met heerlijke jazzmuziek en een lekkere jaren 50 vibe. Het verhaal over corruptie, moord en afpersing is standaard en de film had misschien iets korter gekund, maar daar staat genoeg moois tegenover. Het begin met Bruce Willis is erg sterk, en alles met Mbatha-Raw en Williams is ook interessant (de scene in het jazzcafé is een pareltje). Dat Norton een personage speelt met het Tourette Syndroom had al snel vervelend kunnen worden, maar dat valt uiteindelijk wel mee. Het corruptie subplot is niet al te interessant, maar alleen al Alec Baldwin en Willem Dafoe zien acteren maakt alles beter.

Mou Gaan Dou

Geweldige film. The Departed is één van mijn favoriete films, dus zo’n verassing is dat nou ook weer niet. Waar die film gewelddadig, compromisloos en vol met ‘fucks’ zit, is Mou Gaan Dou meer het stijlvolle en artistieke broertje. Boston vs. Hongkong, het verschil is duidelijk. Maar het verhaal over een mol in de politie en een mol in de maffia, die elkaar moeten ontmaskeren, maakt indruk, en het acteerwerk is geweldig. Andy Lau, Tony Leung, Eric Tsang, de verschillende actrices etc. Ze zijn allemaal even goed. Het tragische en spijkerhard einde is de kers op de taart.

“The show must go on, Satine. We're creatures of the underworld. We can't afford to love.”

Wat een schouwspel! Moulin Rouge is ruim twee uur over the top vermaak met schitterende en kleurrijke decors, leuke acteurs, een aardig verhaal en natuurlijk veel cathcy muzieknummers. Vanaf het wat rommelige begin neemt de film je mee in een hallucinerende en enerverende trip die eigenlijk geen moment gas terug neemt.

Het liefdesverhaal tussen Satine en Christian zit vol verdriet en doem maar het sterkste punt van de film vond ik het uitbeelden van de opbloeiende liefde tussen dit tweetal. McGregor en Kidman zijn ijzersterk en weten met alleen een gelaatsuitdrukking al zoveel te zeggen. Er zit ook veel humor in de film en vooral qua fysieke humor zitten er een paar geweldige scènes in. Maar het is een musical en gelukkig is de muziek perfect gekozen en zit je al snel mee te zingen. Niet allemaal zijn ze geslaagd maar vermakelijk is het zeker. Moulin Rouge is een razende achtbaan die geen moment stopt. Heerlijk.

“We might die together and I don't even know you.”

Door de schitterende natuurbeelden, de indrukwekkende landschappen en Winslet en Elba zakt The Mountain Between Us nog net niet door z'n hoeven. Het is een leuk niemendalletje, maar wie een keiharde survivaltocht verwacht zal van een koude kermis thuiskomen. Dit is meer een romcom met twee mensen die overleven in de wildernis als klein ongemak zien. Gelukkig zijn Winslet en Elba sterk op dreef. Geen 'I'm the King of the World' niveau, maar ze doen hun best. Bij het einde vroeg ik me wel af wie dit anno 2017 nog bedenkt, maar het is dan ook een boekverfilming.

“I think we can all agree, Mowgli, that you are something the jungle has never seen before.”

De schitterende animatiebeelden en het aardige verhaal kunnen niet verbloemen dat Mowgli een beetje als mosterd na de maaltijd aanvoelt. Andy Serkis heeft het verhaal wel zijn eigen gemaakt, en het Jungle Book verhaal is in zijn handen bepaald geen onschuldig sprookje. Dit is geen Disney film, en zeker geen film voor kinderen. Vooral een bepaalde scene rond een albino vos (Booth) is misselijkmakend.

Interessant en vermakelijk is het zeker, maar vooral het tweede gedeelte is soms ook rommelig en een beetje vreemd. Vooral de scènes rond Mowgli, die een tijdje tussen de mensen leeft, is niet bijster interessant. Het personage gespeeld door Matthew Rhys werkt ook totaal niet, en hetzelfde geldt voor Serkis's pogingen om de gezichten van de acteurs te projecteren op de dieren. Het einde voelt gehaast aan, maar het is al met al wel goed gedaan en nog best emotioneel.

“We have an unusual problem here, Jane. You obviously want me dead, and I'm less and less concerned for your well-being.”

Mr. Smith & Mrs. Smith is een film waar je door Brad Pitt en Angelina Jollie naar blijft kijken. Het knettert tussen beide en hun gezamenlijke scènes zijn geweldig om naar te kijken. Wat een charisma en chemie hebben die twee. Vooral in het eerste gedeelte als ze elkaar naar het leven staan, is het genieten geblazen.

Een getrouwd stel dat niet van elkaar weet dat de ander een huurmoordenaar is, krijgen de opdracht om elkaar te vermoorden. Genoeg potentie voor een vermakelijke film en zeker in het eerste uur wordt dat meer dan waar gemaakt. Daarna wordt het wat actievoller maar verliest de film wel zijn charme. Pitt en Jolie moeten gaan samenwerken, maar als ruziemakend stel zijn ze toch een stuk leuker. Een zeer vermakelijke film met twee acteurs waar de passie vanaf spat.

“I don't enjoy killing, Mr. Smith. I do it because I'm addicted to it.”

Uitstekende film. Kevin Costner en William Hurt, die als een gespleten persoonlijkheid de hele tijd met elkaar discussiëren over de moordlust van Mr. Brooks, meer heb je niet nodig. Jammer genoeg heeft Mr. Brooks ook nog veel andere onnodige subplots.

Demi Moore is goed als politieagente, maar dat hele gedoe met haar echtscheiding had niet gehoeven. Het subplot rond Brooks’s dochter (Panabaker) is wel interessant en had juist wat beter uitgewerkt mogen worden. Maar voor de rest heeft Mr. Brooks een ijzingwekkende sfeer, sterke actiescènes, het samenspel tussen Hurt en Costner en een schitterend einde. Een perfect einde zelfs, en het maakt deze film helemaal af.

“I fear you are underestimating the sneakiness, sir.”

Niet best. Adam Sandler films zijn niet allemaal van even hoog niveau, maar soms zit er wel een vermakelijke komedie tussen. Vooral als Sandler een beetje in toom wordt gehouden is hij best te pruimen. Maar in Mr. Deeds is hij vooral saai en voorspelbaar, en dat is niet iets waarvan ik had gedacht dat ik het ooit over Sandler zou zeggen. Sandler heeft best zijn grappige momenten, maar het zijn er te weinig om de film te redden. Winona Ryder is nog het best op dreef, en ze weet samen met Sandler dit formulewerkje nog wat kleur te geven.

“Every path is the right path. Everything could've been anything else. And it would have just as much meaning.”

Meesterwerk of pretentieus geneuzel? Voor mij duidelijk het eerste, alhoewel Mr. Nobody zeker niet perfect is. Voor mij is de eerste anderhalf uur het beste gedeelte, en ik zat gelijk in het bizarre maar mooie verhaal. Audiovisueel is Mr. Nobody ook een meesterwerk, en de acteurs acteren allemaal uitstekend. Mr. Nobody is ook niet bijzonder ingewikkeld, maar je moet wel het idee loslaten dat je antwoorden krijgt op veel vragen die de film opwerpt.

Mr. Nobody gaat over keuzes maken, en het feit dat een beslissing grote (levens)consequenties kan hebben. Maar de film laat ook op een mooie manier zien dat die keuzes niet altijd desastreus hoeven te zijn (wat op het moment zelf natuurlijk wel zo aanvoelt), en de vraag is of je nog steeds dezelfde keuze maakt als je van te voren al weet hoe die uitpakt. En soms is het maar het beste om geen keuze te maken en je eigen pad te bewandelen. Dat kan er voor zorgen dat een vallend blad van een boom je weer in contact brengt met je grote liefde. Mooi toch…

“The Chair recognizes... Senator Smith!”

IJzersterke klassieker. Het duurt even voordat de film op gang komt, maar zodra Stewart aan het werk gaat in Washington werd ik gegrepen door het verhaal vol politieke intriges en de strijd van de idealistische Jefferson Smith. Fantastische rol van James Stewart, en zijn scènes met de eveneens ijzersterke Jean Arthur zijn hoogtepunten in de film.

In deze politiek geëngageerde film werkt zelfs het romantisch subplotje, en dan moet je van goeden huize komen. Het Amerikaanse politieke systeem zit ingewikkeld in elkaar, maar door het ingenieuze script (en mijn studie) blijft het goed te volgen. Voor idealisme is hier geen plaats, maar Mr. Smith Goes to Washington eindigt op een positieve noot. Voor cynisme is in Capra's wereld geen plaats, en dat is ook wel weer mooi.