Opinions

“I do love nothing in the world so well as you. Is that not strange?”

Leuke film. Dat komt vooral door de cast en het plezier waarmee ze aan de haal gaan met de Shakespeareaanse monologen/dialogen. Met mindere acteurs en een te serieuze toon kan dat al snel faliekant misgaan, maar Branagh kiest met Much Ado about Nothing duidelijk voor een luchtige insteek. En door onder andere Branagh zelf en acteurs/actrices als Thompson, Washington, Leonard, Beckinsale en Reeves is het een feest om naar te kijken.

“She is like a dream you don't want to wake up from.”

Als ik Mud in één woord zou moeten omschrijven dan is het sfeervol. De beelden van het gebied rond de Mississippi zijn adembenemend en het wat trage tempo kan ik in andere films als storend ervaren maar hier ging ik helemaal mee in het wat slome ritme van de film. De film is wel te lang wat zich zeker in het middengedeelte wreekt met de verhaallijnen rond Juniper (een overigens sterke Reese Witherspoon) en de gangsters die het gemunt hebben op Mud.

De film heeft elementen van een drama en thriller in zich maar voor mij is Mud vooral een coming of age verhaal over de jonge Ellis die zijn onschuld en naïviteit verliest en wordt gedwongen snel volwassen te worden. Het thema liefde staat centraal in deze film. De liefde tussen Mud en Juniper, die toen ze nog jong waren volop aanwezig was maar nu een aantal deuken heeft opgelopen, de ouders van Ellis die in scheiding liggen en Ellis die voor het eerst verliefd wordt maar die verliefdheid niet beantwoord ziet worden. Maar het hart van de film is de band tussen Mud en Ellis en Matthew McConaughey en Tye Sheridan zijn geweldig. Ellis ziet Mud als een vaderfiguur en Mud heeft respect en bewondering voor de eerlijkheid, ongedwongenheid en jeugdige naïviteit van Ellis. In het laatste gedeelte neemt de actie toe en wordt het wat langdradig maar in de laatste twee scènes laat regisseur Jeff Nichols pas echt zijn klasse zien met een einde die voor zowel Ellis als Mud een nieuw begin betekent. Een sfeervolle en intieme film.

Mudbound

Sterk. Ik moest er even inkomen, maar na een half uur begon het steeds interessanter te worden. Rassenscheiding en racisme speelt een grote rol in de film en vooral het contrast tussen het leven op het platteland in Mississippi en Jamie en Ronsel, die meevechten in Tweede Wereldoorlog, is mooi weergegeven. Bommen en kogels maken geen kleurenonderscheid, wil Dee Rees er maar mee zeggen.

Wanneer Jamie en Ronsel terugkomen van de oorlog begon Mudbound pas echt indruk te maken. De één is wit en heeft last van PTSS, de ander is zwart en krijgt gelijk te maken met de keiharde werkelijk in Mississippi. Door de voordeur lopen is er niet meer bij... Dee Rees weet de verschillende verhaallijnen op een fantastische manier samen te brengen en ook het acteerwerk is subliem. De boodschap van de film is 'love trumps hate'. Klinkt cliché, maar het werkt wel.

Muerte en Buenos Aires

Redelijk film. Muerte en Buenos Aires ziet er schitterend uit, en door een combinatie van een mooi kleurengebruik, de sfeervolle nachtelijke scènes en de lekkere muziek swingt de film aan alle kanten. En het acteerwerk is sterk. De combinatie van twee mannen die niet voor hun homoseksualiteit durven uit te komen, en een wat standaard misdaadverhaaltje, werkt wat minder. De worsteling van de twee mannen doet je als kijker weinig, en van spanning is eigenlijk ook geen sprake. Gelukkig ziet het er allemaal wel schitterend uit.

Mugen no Jûnin

Takashi Miike heeft er weer een sfeervol en grotesk actiespektakel van gemaakt. De vechtchoreografie is briljant, de setting is mooi gekozen en de acteurs zijn sterk gecast. Mugen no Jûnin is wel te lang, en de vele vechtscènes zorgen er soms voor dat het wat repeterend wordt. Maar Miike laat zien dat een vechtscène ook pure kunst kan zijn, hoewel ik dat natuurlijk al wist door bijvoorbeeld de The Raid films en House of Flying Daggers.

Una Mujer Fantástica

Sterke film over een transseksuele vrouw die te maken krijgt met rouwverwerking, vooroordelen en fysieke en psychische terreur. Audiovisueel is Una Mujer Fantástica briljant, en Vega is ook erg sterk. Marina oogt wat afstandelijk en emotieloos, maar dat geeft wel mooi contrast met alle mensen om haar heen. En je ziet het ook borrelen onder de oppervlakte, uitmondend in de scene waarin Marina boven op een auto springt. De regisseur wil rouw en de acceptatie van transseksualiteit combineren, en hier laat hij soms wat steken vallen. Maar dit is ook meer een ‘slice of life’ verhaal, en wat dat betreft is het open einde zeer sterk gekozen.

“You don't meet a girl like that every dynasty.”

Uitstekende animatiefilm. Mulan heeft een interessant verhaal en de animatie ziet er schitterend uit. Vooral het laatste gedeelte is waanzinnig mooi gedaan, en ook een bepaalde actiescene in de sneeuw is fantastisch. Mulan heeft aardige bijrollen, maar de hoofdrolspeelster zelf is de grootste kracht van de film. Een jonge vrouw die haar vader wil redden, en besluit onder zijn naam het leger in te gaan. En te vechten tegen een machtige vijand. Veel meer heb je dan niet meer nodig voor een geslaagde film.

“Are you sure you're Mexican? You're acting like you're under The Fuhrer or something.”

Fijne film weer van Clint Eastwood. De man wordt zichtbaar ouder (vooral zijn stem is breekbaarder), maar hij kan nog steeds fraaie films afleveren. Sfeervol, rustig, grappig, lekker politiek incorrect, emotioneel en soms spannend, The Mule is een film over de drugshandel, maar meer nog is het een film over familiebanden, het verliezen van mensen die dicht bij je staan en uiteindelijk de consequenties van je acties aanvaarden. Naast Eastwood heeft vooral Wiest een zeer sterke rol als ex-vrouw, en haar laatste scenes leveren wel een aantal emotionele momenten op.

“Hey, pretty girl, time to wake up.”

Mulholland Drive is één van de vreemdste films die ik ooit heb gezien, maar ook één van de beste. De eerste dertig minuten vroeg ik me echt een paar keer af waar ik naar aan het kijken was, maar wanneer de bijpersonages terzijde worden geschoven en de focus komt te liggen op Betty en Rita, is het genieten geblazen. Er is lef en visie voor nodig om 80 procent van je film te laten bestaan uit een droom van een personage, maar David Lynch doet het haast achteloos en zijn film blijft boeien.

Het verhaal zit steengoed in elkaar en pas na de film besef je hoeveel oog voor detail Lynch heeft gehad. Eén van de mooiste scènes die ik ooit heb gezien zit ook in deze film. Dat is wanneer Rita en Betty in de zaal zitten te luisteren naar een zangeres die een prachtig nummer ten gehore brengt (even opgezocht, Llorando gezongen door Rebekah Del Rio). Dat nummer in combinatie met die tranen van Watts en Harring… Weergaloos. Het is eigenlijk moeilijk onder woorden te brengen hoe goed Mulholland Drive in elkaar steekt en hoe sterk Watts en Harring zijn. Mysterieus, spannend, sexy, vreemd en uiteindelijk triest, Mulholland Drive is het allemaal en het is een film die nog vele herzieningen vergt. Mooie cinema.

“By putting this on, you have started a chain reaction that could bring about the next apocalypse.”

“You, lighten up.”

Leuk. The Mummy Returns heeft dat avontuurlijke sfeertje waar ik altijd wel van kan genieten, en ook de sets zien er indrukwekkend uit. Fraser en Weisz blijven een leuk koppel, en Hannah en Vosloo doen het ook goed. Dat zoontje is niet al te best, en hetzelfde geldt voor The Rock als The Scorpion King. De special effects op het laatst zijn echt abominabel. Maar het goede gevoel overheerst, hoewel de rek er nu wel uit is. Gelukkig had Weisz dat ook wel door.

“I only gamble with my life, never my money.”

Sterke avonturenfilm. The Mummy is niet al te spannend en het verhaal is soms wat onlogisch, maar de avontuurlijke sfeer, de humor, de actie en de acteurs maken veel goed. En de effects zien er goed uit, zeker voor die tijd.

Fraser is wat in de vergetelheid geraakt, maar is zeker niet slecht als actieheld vol bravoure. Weisz is hier nog erg jong en een frisse verschijning. Charmant en grappig. De film is soms erg goor en mensen die iets tegen insecten hebben, raad ik aan om soms even weg te kijken. The Mummy is een actievol avontuur die geen moment verveelt.

“Welcome to a new world of gods and monsters.”

Matige Mummy film. De film wil heel graag avontuurlijk en spannend overkomen, maar het verzandt al snel in een rommelig en inspiratieloos gedoe. Er zitten spannende scènes in en de actiescènes zijn best aardig, maar dan komt er weer een vreemd soort humor om de hoek kijken wat de film tot een bijna schizofrene kijkervaring maakt.

Want wat wil film nu zijn, een avontuurlijke komedie of een spannende actiefilm? Lichtpuntjes zijn Sofia Boutella, die nog heel wat van haar rol weet te maken (maar wel betere films moet gaan uitkiezen), en Russell Crowe die duidelijk plezier heeft in het spelen van zijn rol. Cruise is Cruise, maar hij kan zich beter richten op de volgende Mission Impossible film.

“Every civilization finds it necessary to negotiate compromises with its own values.”

Ambitieuze en sfeervolle film van Spielberg. Munich heeft een interessant uitgangspunt en de film heeft een aantal ijzingwekkende scènes. Vooral de momenten rond de bomaanslagen zijn sterk gedaan en je voelt de spanning.

Jammer genoeg is het allemaal ook erg rommelig en Spielberg weet geen maat te houden qua speeltijd. Personages voelen meer aan als pionnen op een schaakbord dan mensen van vlees en bloed. De acteurs zijn sterk maar kunnen dit niet verbloemen. Spielberg weet de opgebouwde spanning ook niet vol te houden en de film gaat een beetje als een nachtkaars uit. Het is wel bewonderenswaardig dat Spielberg geen kant kiest en vooral de "never ending cycle" van het geweld belicht. Op een aanslag komt een tegenreactie, en op die tegenreactie komt weer een tegenreactie etc. Je ziet dat Spielberg veel aandacht heeft besteedt aan de details en op dat vlak heb ik ook niets te klagen. Een iets strakker script had wel gemogen.

“It's a nasty-ass city, Regis.”

Redelijke film met aardig wat suspense. Er is een moord gepleegd in het Witte Huis en Snipes en Lane (na wat gekibbel) besluiten om samen te werken om de dader te vinden. De film maakt het niet moeilijker dan het is en dat kan ik wel waarderen.

Het hele complot achter de moord blijkt ook eenvoudig in elkaar te zitten en is eigenlijk vanaf het begin wel duidelijk. Snipes en Lane zijn aardig, maar kunnen niet echt uitblinken door het doorsnee script. De echte spanning ontbreekt en het einde wordt wat afgeraffeld. De dader wordt wel heel snel en makkelijk uitgeschakeld. Ik zat niet op het puntje van me stoel maar degelijk is Murder at 1600 zeker.

“Man cannot live freely without embracing suicide and crime.”

Aardig uitgangspunt waar te weinig mee gedaan wordt. Murder by Numbers had een hele goede film kunnen zijn, maar het plot kent te veel onlogische ontwikkelingen, oninteressante subplotjes en mager uitgewerkte personages.

De acteurs doen hun best en vooral Gosling en Pitt zijn goed. Maar de perfecte moord kent te veel gebreken en de politie is hun wel heel snel op het spoor. Vooral op het laatst wordt het onderzoek er doorheen gejast en de twee bedachtzame jongeren (nou ja, je eigen kots laten liggen bij de crime scene is niet slim) worden zonder reden emotionele en jaloerse wrakken. Het einde is ook belachelijk. Jammer, het begin was goed en met deze acteurs en een beter script had er meer ingezeten.

“The murderer is with us now!”

Wie van de twaalf heeft de moord gepleegd? Of hebben meerdere mensen het gedaan? Murder on the Orient Express is een moordmysterie in een trein met veel verschillende personages die allemaal zo hun eigen belangen en beweegredenen hebben.

Met Albert Finney als detective Poirot, die het moordmysterie moet oplossen. Een absurd en excentriek type, perfect geacteerd door Poirot. De film heeft verrassend veel humor en dat komt ook door de scherpe monologen en dialogen van Poirot. De Orient Express is ook een sfeervolle setting voor een moordmysterie. Het verhaal komt soms wat gekunsteld en ongeloofwaardig over, maar eigenlijk stoorde dat geen moment. De oplossing van het moordmysterie zit goed in elkaar en de lange uitleg van is mooi gedaan. Leuk ook om Ingrid Bergman in dit soort rol te zien. Hetzelfde geldt voor Sean Connery en Lauren Bacall. Prima film.

“I see evil on this train.”

Het boek van Agatha Christie zit ijzersterk in elkaar, en als regisseur hoef je dus ook niet veel te doen om een spannende whodunnit film af te leveren. En Branagh vind het wiel met deze nieuwe Murder on the Orient Express niet opnieuw uit, maar zorgt er wel voor dat het een vermakelijke en energieke treinrit wordt.

Een moord, twaalf verdachten en ’s werelds beste detective die het onderzoekt, alle schaakstukken staan binnen een kwartier op het bord en ook al ken je het einde, Branagh weet er toch zijn eigen draai aan te geven (vooral visueel ziet het er allemaal schitterend uit). Zoals het hoort, en ook het rijtje acteurs dat hij heeft verzameld is indrukwekkend. Alhoewel naast Branagh als Poirot alleen Pfeiffer (wat een klasse nog steeds), Ridley en Odom Jr. echt indruk weten te maken. Murder on the Orient Express is een sfeervolle en spannende remake geworden die ook zeker op eigen benen kan staan.

“Lyrics are important. They're just not as important as melody.”

Alleen al om die geweldige eerste scene zou je deze film moeten kijken. Een erg fout maar ongelooflijk catchy popnummer gecombineerd met Grant in een ongelooflijk fout outfit met verschrikkelijk haar. Een mooie binnenkomer voor een meer dan vermakelijke film.

Het verhaal is niet heel bijzonder en kakt na een goed begin aardig in, maar de acteurs en de muziek verbloemen veel. Grant en Barrymore hebben een aardige chemie en vooral Grant heeft er duidelijk zin in. Bennett is ook hilarisch als popsterretje die verschrikkelijke muziek maakt, dat natuurlijk als een tierelier verkoopt. Het einde is ontzettend zoetsappig, maar dat hoort erbij en ik had ook niet anders verwacht. Fijne film.

Mustang

We koesteren allemaal de vrijheid om onze eigen keuzes te maken en het leven te leiden wat we voor ons zien. En de kans om dit leven na te jagen. Jammer genoeg weten we allemaal dat dit niet altijd vanzelfsprekend is, en Mustang laat dit op indrukwekkende en fascinerende manier zien. Vijf zussen die door een ogenschijnlijk onbelangrijke gebeurtenis steeds meer worden geïsoleerd van de wereld door een tirannieke oom.

Uithuwelijking, geen school maar huishoudklusjes en een huis wat meer op een gevangenis lijkt, regisseuse Erguven laat de zwarte en conservatieve kant van Turkije zien. Maar Erguven is een vakvrouw en te getalenteerd om haar film te donker te laten worden. Mustang heeft ook zijn luchtige momenten en laat op een mooie manier de sterke band zien tussen de vijf zussen. Ze zijn allemaal sterk uitgewerkt, maar de assertieve en voetbalgekke Lale is toch wel mijn favoriet. Actrice Sensoy gaat het erg ver schoppen. Je gaat echt met de zussen meeleven en wanneer Lale op het laatst over de Bosporus uitkijkt en haar nieuwe leven in Istanbul begint, kun je niet anders dan trots op haar zijn. Complimenten ook voor de schitterende cinematografie. Een indrukwekkende film die iedereen eigenlijk moet zien.

Mute

Matig. Je moet van goeden huize komen wil je een film, met een hoofdrolspeler die niet kan praten, interessant houden. Skarsgard doet het uitstekend, maar hij wordt niet geholpen door het script en de andere acteurs. Alleen Seyneb Saleh doet het goed, maar na haar verdwijning gaat het bergafwaarts met de film. Daar kan zelfs de fraaie production design en cinematografie niets aan veranderen.

“You people are sinners!”

Niemendalletje. Dane Cook kan ik meestal wel waarderen in dit soort films, en ook hier is hij de voornaamste reden dat de film nog enigszins vermakelijk is. Het had alleen allemaal wel wat scherper gemogen en er zit veel te weinig humor in de film. Of de humor werkte niet voor mij, dat kan ook.

Ik had het gevoel dat de balans tussen harde humor/romantisch drama een beetje zoek was. Gelukkig wordt dat op het laatst nog goedgemaakt met de "tien stappen scene" op de bruiloft. Hudson en vooral Biggs vond ik erg matig. Iets meer Baldwin had wel gemogen. Het einde kan iedereen uittekenen.

“It's amazing the clarity that comes with psychotic jealousy.”

Redelijke film die wordt gered door het aanstekelijke spel van Julia Roberts en vooral Cameron Diaz. Voor de rest is het allemaal erg voorspelbaar en er is geen personage of acteur die je bijblijft. Dat is niet heel erg want nogmaals, Diaz en Roberts zijn goed en weten als sprankelend middelpunt alle aandacht op zich te vestigen. En het einde is best origineel wat dan wel weer een verademing is.

“I've never seen my sister this happy, Ian. If you hurt her, I'll kill you and make it look like an accident.”

Prima romcom. Wat opvalt aan My Big Fat Greek Wedding is dat het koppel eigenlijk met weinig drama of hindernissen te maken krijgt. Ze komen samen, moeten even hun families overtuigen en gaan trouwen. Geen ruzies, geen 'we kunnen toch niet zonder elkaar scene' en geen groots gebaar van liefde op het laatst. Wel verfrissend eigenlijk. De cultuur clash wordt aardig uitgewerkt, en Vardalos en Corbett zijn een leuk koppel. En dat zorgt ervoor dat deze Griekse bruiloft lekker wegkijkt.

“So what's wrong with the Blueberry Pie?”

Schitterende film. My Blueberry Nights is een stijlvolle romantische road trip waarin Elizabeth (de verrassend sterke Norah Jones), na een liefdesbreuk, aan een reis begint en waarin ze een aantal personen ontmoet die van invloed zijn op haar leven en kijk op de wereld. Waarschijnlijke soulmate Jude Law (de eerste scènes tussen Law en Jones is het beste gedeelte van de film), Weisz en Strathairn, en als laatste Portman met een behoorlijk accent. Jones fungeert eigenlijk als een spiegel waardoor wij als kijker kunnen kijken naar de problemen van deze personages.

Liefdesverdriet bindt dit viertal, waardoor My Blueberry Nights ook een wat donkere ondertoon heeft. De stijl van Wong is schitterend en bijna een recensie op zich waard. Felle neon lichten, felle kleuren en veel scènes geschoten in het donker. Met vertraagde camerabeelden en een aparte editing, wat de film een bepaalde flow geeft en echt iets eigens. Naar zo'n scene waarin Nora Jones met haar hoofd op de bar ligt, en de camera op haar gezicht en lippen is gericht (waar ijs op zit) kan ik blijven kijken. Het is zoiets kleins, maar maakt de film voor mij wel speciaal. En alles wordt ondersteund door een heerlijke soundtrack vol jazz, blues en country. Norah Jones doet er 300 dagen over om weer terug te komen op de plek waar haar reis begon. Bosbessentaart eten met Jude Law. Wong is toch wel een romantische ziel.

“There can't be any feeling between the likes of me and the likes of you.”

In My Fair Lady laat Audrey Hepburn maar weer eens zien wat voor icoon ze is. Charismatisch, mooi, stijlvol, grappig en innemend, maar ook sarcastisch en vilein als het moet. Hepburn mag zich in My Fair Lady helemaal uitleven.

De film is drie uur lang, maar dat voelde ik eigenlijk op geen enkel moment. De tijd vliegt voorbij, en dat komt ook door de vaart die regisseur George Cukor erin houdt. Geen enkele scene voelt overbodig, en ook de details kloppen. De muziek, de production design, de kostuums, de soms vlijmscherpe dialogen, de rol van Rex Harrison etc. Alles klopt. Ik had zelf voor een ander einde gekozen, en vooral het laakbare gedrag van professor Higgins gedurende de film had wat meer consequenties mogen hebben. Maar echt storen doet het niet.

“Open your eyes, she's eleven years old! Her only friend in the world is dead.”

Sympathieke coming of age film. Alleen al door het fantastische spel van de jonge Anna Chlumsky is deze film de moeite waard. Maar ook Aykroyd, Curtis en Culkin zijn erg sterk op dreef. De dood is voor een 11-jarige een moeilijk behapbaar concept en My Girl maakt hier een interessante film over. Vada’s vader heeft een uitvaartbedrijf (vanuit huis) en haar beste vriend Thomas gaat uiteindelijk dood. Het is mooi om te zien hoe Vada hier mee omgaat en hoe je haar voor je ogen ziet opgroeien. Erg sterk gedaan.

My Sassy Girl

Een wat inspiratieloze remake van het prachtige Zuid-Koreaanse Yeopgijeogin geunyeo. De film mist de magie van het origineel en veel scènes zijn bijna directe kopieën. Bradford en Cuthbert zijn ook een stuk minder dan hun Zuid-Koreaanse collega’s en vooral Bradford is wat suffig en mist charisma. Cuthbert doet wel haar best en is het sterkste punt van de film.

Vooral op het gebied van sfeer en scherpte verliest My Sassy Girl punten. Echt meeleven met de personages doe je niet en ik miste dat kleine beetje venijn en humor dat het origineel zo goed maakte. Qua cinematografie en muziek is het ook niet overtuigend. Het einde is wel mooi gedaan. Het origineel is altijd beter en dat geldt ook hier weer.

“If you leave me, I'll kill you.”
“If you leave me, I'll kill you... and then I'll kill myself.”

Uitstekend coming of age verhaal over de in eerste instantie liefdevolle, maar uiteindelijk giftige relatie tussen twee jonge vrouwen. Fantastisch geacteerd door Natalie Press en Emily Blunt, en vooral Blunt zet een indrukwekkende prestatie neer. Net zoals Mona vertrouw je haar, maar je weet eigenlijk ook gelijk dat er iets mis is met Tamsin.

Een subplot rond de broer van Mona had best ingekort mogen worden, en de focus had nog meer mogen liggen op de twee vrouwen. Complimenten ook voor de regie van Pawlikowski (Cold War), want de film ziet er schitterend uit. Het is zomer, en de hormonen vliegen door de lucht. Mona ziet het als meer dan een vluchtige zomerliefde, maar de leugenachtige Tamsin ziet dat toch anders (of liegt ze ook tegen zichzelf?). Gelukkig laat Mona op het laatst alle rotzooi achter zich.

“It's G-Girl! She's doing her thing!”

Het uitgangspunt van My Super Ex-Girlfriend biedt genoeg perspectief, en hetzelfde geldt voor de acteurs. Thurman, Wilson, Faris en Izzard hebben hun strepen wel verdient en doen het alle drie zeker niet slecht. Maar het script is zeer matig en er valt weinig te lachen om een chagrijnige superheldin die op wraak uit is. De soort van actiescènes zien er ook lachwekkend uit. Gelukkig weten de acteurs er nog het beste van te maken, en zij zorgen ervoor dat My Super Ex-Girlfriend niet helemaal kopje onder gaat.

“We bury our sins here, Dave. We wash them clean.”

Mystic River blijft een indrukwekkende film. Eastwood levert een grauwe en rauwe film af over de drie jeugdvrienden Jimmy, Dave en Sean die op latere leeftijd onder dramatische omstandigheden elkaar weer onder ogen moeten komen. Vriendschap, jeugdtrauma's, verlies, verraad, verkeerde keuzes, fatale beslissingen, Mystic River is geen opbeurende film maar wel een schitterende blik in de ziel van deze drie jeugdvrienden en alle andere personages.

Het verhaal is redelijk straight forward maar door de rustige regie van Eastwood en vooral de weergaloze acteerprestaties is dit een film die blijft boeien. Robbins en vooral Penn springen er voor mij uit maar eigenlijk zit er geen zwakke schakel tussen. Het einde was een beetje vreemd maar voor de rest neemt de film geen rare uitstapjes, maar blijft het een donkere en grauwe bedoening. Uitermate sfeervol en als je dan ook nog zulke acteerkannonen hebt… Geweldige film.