Opinions

“Should you murder me, remember you murder your sister... And you murder your queen!”

Degelijk. In het begin moest ik er even inkomen, maar Mary Queen of Scots wordt steeds beter. Dat komt vooral door de fantastische acteerprestatie van Ronan, en ze laat weer eens zien een film helemaal over te kunnen nemen. Zelfs met acteurs als Robbie, Pearce, Chan en Lowden om zich heen.

De rol van Robbie (knap dat je zo’n knappe actrice zo lelijk weet te maken) is kleiner dan ik had verwacht, maar ze heeft op het laatst samen met Ronan wel de beste scene in de film. Alle andere acteurs staan letterlijk in de schaduw van deze ijzersterke actrices. Hoe het eindigt is geen verassing voor iedereen die zijn Engelse/Schotse geschiedenis kent, maar het levert Ronan nogmaals een moment op om te schitteren.

“It isn't just one man, damn it. It's ZORRO.”

Jeugdsentiment. The Mask of Zorro straalt aan alle kanten plezier uit en heeft met acteurs als Banderas, Zeta-Jones en Hopkins een home run geslagen. De decors, de locaties, de kostuums, de muziek etc. Alles straalt klasse en sfeer uit en ik zou nog uren in deze wereld kunnen blijven hangen.

De film heeft humor, actie, drama, romantiek en mixt dat tot een heerlijke cocktail dat smaakt naar meer. Banderas en Hopkins zijn grandioos als Zorro en Zorro's opvolger en de tijdloze Zeta-Jones laat zien wat ze in haar mars heeft. Haar chemie met Banderas spat van het scherm en hun gekibbel en geflirt is erg vermakelijk. Wilson en Letscher zijn ook heerlijk als bad guys en stralen echt dreiging en meedogenloosheid uit. Als laatste moet ik ook de zwaardgevechten een compliment geven want die zagen er geweldig uit. The Mask of Zorro heeft veel sentimentele waarde maar staat daarnaast als spetterend actieavontuur nog steeds als een huis.

“SSSSSSSSSSSSSSSSMOKIN'!”

Sommige films uit je jeugd kun je maar beter niet herzien. Die moeten een mooie jeugdherinnering blijven. The Mask is zo'n film. Zeker niet slecht, maar op een aantal scènes na en de nog steeds heerlijke Cameron Diaz is The Mask een hoop flauwekul. En dan niet in de goede zin van het woord. De humor is aardig, maar Jim Carrey heb ik wel eens beter gezien. Een aantal scènes (de hond, de politie die in dansen uitbarst, The Mask met allerlei spullen in zijn broekzakken) blijven sterk en zorgen ervoor dat The Mask nog wel vermakelijk blijft.

“For England, for home, and for the prize!”

Interessante film maar wel een erg lange zit. Master and Commander is een vakkundig gemaakte film over het leven op een schip in de periode van Napoleon. De hiërarchie, het overleven, ziektes, gewonden, gevechten, veel alcohol, kameraadschap, het komt allemaal langs.

Op zich prima, maar het is soms erg langdradig en zeker niet alle subplotjes zijn even interessant. De band tussen Crowe en Bettany en Bettany’s zoektocht naar nieuwe diersoorten is nog wel interessant. De zeegevechten zijn spannend, maar soms ook erg onoverzichtelijk. Vooral op het laatst weet je niet meer wie tegen wie vecht. Visueel is de film wel indrukwekkend. En de acteurs verbloemen veel en zorgen ervoor dat de lange zit toch nog de moeite waard is.

“If you figure a way to live without serving a master, any master, then let the rest of us know, will you? For you'd be the first person in the history of the world.”

Uitstekende film weer van P.T. Anderson. Ik moest een beetje wennen aan zijn films, maar de laatste jaren begin ik zijn films steeds meer te waarderen. Een herziening van Magnolia en Boogie Nights deed wonderen, en Phantom Thread was ook een voltreffer.

The Master is een showcase voor acteerkanonnen als Hoffman, Phoenix en Adams, en in sommige scènes zat ik met ingehouden adem naar deze acteurs te kijken. Hoffman en Phoenix samen in een donker kamertje, samen in een cel, Adams op het laatst met dat stalen gezicht etc. Het is genieten geblazen. En dan heb ik het nog niet eens gehad over de schitterende sets en cinematografie. The Master is een visueel feestje.

“The man who said "I'd rather be lucky than good" saw deeply into life. People are afraid to face how great a part of life is dependent on luck. It's scary to think so much is out of one's control. There are moments in a match when the ball hits the top of the net, and for a split second, it can either go forward or fall back. With a little luck, it goes forward, and you win. Or maybe it doesn't, and you lose.”

Match Point is een echte Woody Allen film waarbij hij één van zijn favoriete thema's, schuld en boete, weer uit de kast heeft gehaald. Allen houdt ervan om zijn personages in confronterende situaties te plaatsen en ze dan een keuze te laten maken. Match Point is hierop geen uitzondering en ditmaal wordt Chris voor een onmogelijke keuze gesteld.

Cynisme is Allen niet vreemd dus eigenlijk zou je als kijker de keuze van Chris aan moeten zien komen maar toch is de schok nog steeds groot. Het druilerige Londen is het decor en dat is een uitstekende keuze want dat maakt het verhaal nog net dat kleine beetje naargeestiger. Rhys Meyers is geweldig als Chris, die moet kiezen tussen liefde/lust en zijn comfortabele leventje met het rijke vrouwtje. Scarlett Johansson is natuurlijk de perfecte actrice om de lust bij Chris op te roepen en allejezus, wat is ze hier zwoel en bloedmooi. Op het einde geeft Allen zijn eigen draai aan de mogelijke boetedoening van Chris en de tennisbal net voor of over de netband is een mooie metafoor daarvoor. Match Point is voor mij één van Allen's beste films.

“I'm not a criminal. I'm a con man.”

Sterke film. Cage is voortreffelijk als neurotische zwendelaar die opeens opgescheept zit met een 14-jarige dochter. Het samenspel tussen Cage en Lohman is geweldig en je voelt echt de band. Ridley Scott zorgt voor een luchtige sfeer met de hele tijd een donkere ondertoon. Je voelt als kijker dat die donkere wolk elk moment tot uitbarsting kan komen, en wanneer dat uiteindelijk gebeurd is het genieten geblazen.

De twists komen snel en het verhaal lijkt de hele tijd net wat anders te liggen dan in eerste instantie gedacht. Maar het blijft allemaal geloofwaardig en door de chemie van de acteurs en de kleurrijke personages blijft het boeiend. Complimenten aan Scott, Cage, Lohman en Rockwell voor een grappige, sympathieke en intrigerende film.

The Matrix Reloaded

Na het schitterende eerste deel moest er wel een tweede en derde deel komen om het verhaal over Neo, The Matrix en Zion tot een goed einde te brengen. Want na het eerste deel waren er natuurlijk wel vragen hoe het nu verder zou gaan. Maar zoals zo vaak zijn de verwachtingen, de anticipatie die je voelt en de verbeelding die je zelf in je hoofd hebt gemaakt groter, beter en lekkerder dan wat de film uiteindelijk in de praktijk is geworden. Be careful what you wish for...

The Matrix Reloaded is zeker geen slechte film en er zitten een aantal geweldige actiescènes in maar als opvolger van de magische eerste film is het toch een tegenvaller. Het eerste stuk in Zion is saai en overdreven tegelijk. De speech van Morpheus en de rave erna zijn niet erg sterk (zachtjes uitgedrukt). De relatie van Neo en Trinity komt ook niet echt van de grond en Reeves en Moss hebben niet de beste chemie. Het gesprek tussen Neo en The Oracle is uitstekend maar het gevecht daarna tussen Neo en de vele agent's Smith is te lang en ziet er nep uit. Waarom vliegt Neo niet gelijk weg? De dialogen zijn soms wel erg wollig en pretentieus alhoewel ik moet zeggen dat de meeste acteurs er uitstekend mee overweg kunnen. De vele achtervolgingen en actiescènes zijn wel sterk. Het gevecht tussen Neo en de mannen van de Merovingian en de achtervolging op de snelweg zijn erg sterk. Van het gesprek met "the Architect" krijg je gegarandeerd hoofdpijn maar na een aantal herzieningen komt dat ook wel goed.

Visueel ziet Reloaded er geweldig uit. De meeste gevechten en de verschillende werelden die het verhaal aandoet, het ziet er allemaal geweldig uit. Als er net zoveel aandacht aan het script was besteed had Reloaded een prachtig middendeel kunnen worden. Nu is de magie van het eerste deel ver weg.

The Matrix Revolutions

Dit laatste deel moet het verhaal op een overtuigende manier tot een einde brengen. Het gevecht om Zion, de reis van Neo en Trinity naar het hart van de Matrix, het laatste gevecht tussen Neo en Agent Smith etc. Alles voelt episch aan. Helaas voelt het ook wat leeg aan. De meeste personages zijn bordkarton dun en het gevecht om Zion is indrukwekkend maar je wordt zo murw gebeukt met Sentinels en beschietingen dat het je op een gegeven niet meer uitmaakt wat er met Zion gebeurd en wie er doodgaat. Het gevecht wordt ook een beetje fantasieloos opgediend. De reis van Neo en Trinity naar het centrum van de Matrix is in het begin redelijk saai maar naarmate de reis vordert wordt het spannender en dramatischer. Dat komt ook omdat je in tegenstelling tot de karakters in Zion wel met Neo en Trinity meeleeft. Morpheus hangt er weer een beetje bij en het is frustrerend om zo'n interessant karakter zo te zien eindigen.

The Matrix Revolutions is al met al een redelijke afsluiter van een trilogie die piekte in de eerste film maar zichzelf daarna verliest in een warrig plot, te veel CGI, pretentieuze dialogen en niet bijster sterke acteerprestaties. Het laatste deel is het ene grote gevecht na het andere zonder veel diepgang. Nu hoeft dat geen probleem te zijn maar hier is het allemaal onoverzichtelijk en erger, je leeft niet echt mee met de personages. Halve ster erbij voor het laatste gevecht tussen Agent Smith en Neo, fantastisch. Hugo Weaving is ook de acteur die er ver bovenuit steekt.

"Have you ever had a dream, Neo, that you were so sure was real? What if you were unable to wake from that dream? How would you know the difference between the dream world and the real world?"

The Matrix was een ware filmbeleving toen ik hem voor het eerst zag. Het intrigerende toekomstperspectief, de visuele kracht, de filosofische monologen van Morpheus, bullet time en natuurlijk de geweldige Agent Smith. Het maakte als klein jongetje een ongelooflijke indruk op me en nu vijftien jaar later heeft de film bij mij nog steeds niets aan kracht ingeboet.

De Wachowski's hebben een schitterend verhaal bedacht wat ongelooflijk knap in elkaar zit. Het idee dat de wereld zoals wij die zien en beleven eigenlijk een computersimulatie is, gemaakt door machines om mensen onder controle te houden is intrigerend. Maar een verhaal kan nog zo knap in elkaar zitten, het gaat ook om de uitwerking en die is hier nagenoeg perfect. De film heeft veel uit te leggen en Morpheus is een perfect personage om dat in een aantal monologen te doen. Laurence Fishburne straalt een bepaalde kracht en autoriteit uit en heeft een geweldige stem wat altijd helpt bij lange, breedsprakige, filosofische monologen (zie Morgan Freeman). Sowieso zijn de acteerprestaties dik in orde. Keanu Reeves is niet de beste acteur (een understatement) maar zet hem een zonnebril op, geef hem zo weinig mogelijk tekst en laat hem cool kijken en hij kan bijna op voor een Oscar . Carrie-Anne Moss is goed als Trinity maar een minpunt is wel de relatie tussen Neo en Trinity. Reeves en Moss zijn apart uitstekend maar samen is er geen chemie. De grote ster is natuurlijk Hugo Weaving als Agent Smith, een programma dat de Matrix dient te bewaken. Een geweldige acteerprestatie van Weaving die soms aardig aan het schmieren is maar het past perfect bij het karakter en gecombineerd met zijn stem is het een feest om naar te kijken en luisteren. De manier waarop Weaving "mr. Anderson" zegt wordt nog vaak nagedaan hier in huis.

De actiescènes zijn hoogtepunten in de film en vernieuwend door het gebruik van bullet time. De vertraagde beelden zouden hierna nog tot vervelens toe worden gekopieerd en nagedaan door andere films maar gek genoeg kan ik er bij het herkijken van The Matrix geen genoeg van krijgen. Ook een dikke pluim voor de cinematografie van Bill Pope. Visueel ziet The Matrix er prachtig uit.

The Matrix blijft een geweldige kijkervaring met een ingenieus plot, een sterk script, ongekende actiescènes, boeiende personages en prachtige beelden. Ik kies iedere keer weer voor de red pill.

“I don't believe in heaven. I believe in pain. I believe in fear. I believe in death.”

Het computerspel Max Payne heb ik vroeger veel gespeeld, en de film weet de donkere wereld van Max Payne aardig tot leven te wekken. Donkere straten, sneeuw, grauwe buurten en veel criminaliteit en schietpartijen, Max Payne heeft het allemaal.

En bullet time natuurlijk, een handelsmerk van het computerspel. Qua actie valt het tegen en het verhaal is wat voorspelbaar, maar Mark Wahlberg is goed gecast en ook de andere acteurs doen het redelijk. Mila Kunis stelt wel teleur als de mysterieuze Mona Sax en er had beter een andere actrice gecast kunnen worden. Alhoewel het personage ook wel erg slecht uitgewerkt is. Maar visueel ziet het er allemaal goed uit en de vlotte regie van Moore is ook een positief punt. Maar dat er geen sequel is gekomen snap ik wel.

“This is not your lucky day. Tell your boss to leave me the fuck alone.”

Redelijke film met Jean-Claude Van Damme. Maximum Risk heeft genoeg actie en de acteurs weten precies in wat voor film ze zitten. Sommige acteurs schmieren er lustig op los, en Henstridge is een schoonheid. Van Damme zelf is weer zijn houterige zelf, maar daarom houden we ook allemaal zo van hem. Steenkolen Engels, spieren aanspannen en bad guys omver trappen. De man weet wat we van hem verwachten.

“Great, we're all bloody inspired.”

Prima eerste deel. The Maze Runner heeft een intrigerend uitgangspunt, en regisseur Wes Ball weet er ook een onderhoudende film van te maken met een aantal sterke actiescènes. Het is duidelijk op welke doelgroep de film mikt, maar ook de wat oudere kijkers kunnen hier wel van genieten.

Het sterkste punt van de film is dat je als kijker net zo weinig weet als Thomas, en dat maakt het wel een interessante kijkervaring. O’Brien is een sterke hoofdrolspeler en de andere acteurs zijn degelijk. De film heeft zijn mindere momenten, maar zeker wanneer Teresa (Kaya Scodelario) verschijnt komt er weer wat leven in de brouwerij. En de scènes in het doolhof zijn sowieso sterk. Al met al is dit een geslaagde start van een nieuwe Young Adult franchise.

“Three years we spent behind those walls, trying to break out. And now you want us to break back in.”

Het beste deel uit de trilogie. Te lang en soms te veel van hetzelfde (weer een uitbraak/inbraak), maar de actie ziet er fantastisch uit en O’Brien blijft een sterke hoofdrolspeler. Ook acteurs als Scodelario, Esposito, Salazar, Brodie-Sangster en Poulter zijn goed, en het belangrijkste is dat je ook echt gaat meeleven met de personages. Want anders was The Death Cure een langgerekt en saai actievehicle geworden, maar nu ben je als kijker ook wat meer betrokken bij het verhaal. Hoewel het ook gewoon een vermakelijke blockbuster is.

“You kids wouldn't last one day out in the Scorch.”

Aardig. Dit tweede deel uit de Maze Runner serie is één grote achtervolging die aanvoelt als een spectaculaire achtbaanrit, maar tegelijkertijd ook een film is die je vijf minuten na het einde alweer bent vergeten. The Scorch Trials ziet er fantastisch uit, en vooral de beelden van een stad die meer lijkt op een ruïne zijn waanzinnig. O’Brien laat weer zien dat hij perfect gecast is als hoofdrolspeler, en ook de andere acteurs doen het goed. Het is alleen jammer dat zo weinig van dit tweede deel je bijblijft, en zelfs het middendeel van een trilogie (een ondankbare taak) mag wel iets meer laten zien.

“If a man is fool enough to get into business with a woman, she ain't going to think much of him.”

Sterke klassieker. McCabe & Mrs. Miller straalt een echte Western sfeer uit, terwijl het eigenlijk niet heel veel klassieke Western elementen heeft. Weinig heroïek, niet al te veel schietpartijen of standoff’s, en geen stoer voor zich uitkijkende helden.

John McCabe is een ondernemer en een slim zakenman, maar ook een lafaard en iemand die niet schuwt om een tegenstander in de rug te schieten. Beatty en Julie Christie zijn een geweldig duo, en het is intrigerend om te zien hoe ze een succesvolle onderneming uit de grond stampen onder zware omstandigheden. Audiovisueel laat regisseur Robert Altman zijn klasse zien en vooral het (nogal overheersende) nummer van Leonard Cohen zorgt voor een authentieke sfeer. Het laatste gedeelte is geweldig, en vooral het feit dat het leven bijna achteloos verder gaat staat in schril contrast met hoe het met McCabe afloopt. Schitterend gedaan.

“Fourth place at your first meet? That's not too shabby.”

“Fourth out of four; also known as last place.”

Feel good Disney film. Dit soort films kan ik meestal wel waarderen, en ook McFarland, USA is weer een sentimentele sportfilm geworden met sterk acteerspel van Kevin Costner en de andere acteurs. Voorspelbaar, maar dit verhaal over een groep Latino kinderen die aan cross country doen en samen veel problemen overwinnen, om uiteindelijk het Staatskampioenschap te winnen, straalt een onweerstaanbare positiviteit uit. Ook wel eens lekker.

“One last thing. Hot girls destroy your life. That's just a fact.”

Me and Earl and the Dying Girl blijft een ontzettend knappe film waarin veel te lachen valt, maar die uiteindelijk ook als een mokerslag aankomt. Regisseur Alfonso Gomez-Rejon heeft een perfecte balans gevonden tussen humor en drama, en de film vliegt nergens uit de bocht. Greg is een wat anonieme High School senior die nergens bij wil horen en één vriend heeft (hij praat zelf liever over collega), Earl. Samen met Earl maakt hij hilarische parodieën op oude films. Wanneer zijn moeder hem dwingt om vriendschap te sluiten met Rachel, een meisje met leukemie, staat de wereld van Greg op zijn kop. De film zit vol met grappige en spitsvondige dialogen, overtuigende personages en leuke situaties.

De films van Greg en Earl, de onder tatoeages zittende geschiedenisleraar (een geweldige Jon Bernthal), de vader van Greg (Nick Offerman) met een aantal vreemde gewoonten, de sarcastische Rachel en haar gesprekken met Greg, de marihuanascène etc. De relatie van Greg en Rachel begint vijandig en ongemakkelijk, maar vooral aan de hand van de films van Greg en Earl wordt de band steeds sterker. Acteurs Thomas Mann en Olivia Cooke hebben een geweldige chemie. Als de film op de helft is veranderd de toon, en het laatste gedeelte komt keihard binnen (de ziekenhuis/sterfscene is briljant). De laatste scene is dan wel weer hoopvol, en het laat zien hoe de vriendschap tussen Greg en Rachel beide levens heeft veranderd. Me and Earl and the Dying Girl is en blijft één van de beste coming of age films die ik heb gezien.

Me Before You

Het boek is weer eens beter dan de film. Dat wil niet zeggen dat de film slecht is (verre van) maar het boek geeft toch wat meer verdieping aan het verhaal en de karakters. De film voelt op momenten erg vluchtig en gehaast en het lijkt wel of erg veel dingen de montagekamer niet hebben overleeft. Scènes duren heel kort en worden snel afgekapt om weer naar de volgende scene te gaan.

Het boek vond ik meer gaan over de ontwikkeling van Louisa dan het lijden van Will en de film weet dat goed over te brengen. Daarom is het des te jammer dat bijvoorbeeld de concertscene (één van de beste en belangrijkste gedeeltes in het boek) in de film maar heel kort wordt aangestipt. Andere belangrijke gebeurtenissen komen beter tot zijn recht en gelukkig wordt er ook voor gekozen om sommige gebeurtenissen of karakters te schrappen. Emilia Clarke is geweldig als wandelende stuiterbal vol energie, positiviteit en kleurrijke kleding en ze weet Louisa tot in de perfectie te benaderen. Claflin is goed als Will maar het echte lijden zag ik er niet vanaf. Ik klink nu best negatief maar als filmbelevenis is Me Before You bijzonder geslaagd. Leuke personages, heerlijk Brits, schitterende locaties, een mooie chemie tussen de acteurs, de emotionele impact die er zeker wel is, de wenkbrauwen van Emilia Clarke waarin je bijna verdrinkt... Heerlijke film.

“He may have advanced delusionary schizophrenia with involuntary narcissistic rage. But he is a very gentle person!”

Absurde film. Het verhaal is origineel en Carrey en Zellweger zijn een leuk duo. Carrey speelt iemand met een gespleten persoonlijkheid en dat is wel aan hem toevertrouwd. Het betere gekke bekken werk is het gevolg. Het verhaal vliegt alle kanten op en er komen een reeks van kleurrijke personages voorbij. Het verveelt geen moment en dat zorgt voor een prima kijkervaring.

“If you're from Africa, why are you white?”

“I'm sorry that people are so jealous of me... but I can't help it that I'm so popular.”

“Don't have sex, because you will get pregnant and die! Don't have sex in the missionary position, don't have sex standing up, just don't do it, OK, promise? OK, now everybody take some rubbers.”

Ik zou nog veel meer gedenkwaardige quotes uit Mean Girls kunnen noemen maar ik houd het op deze drie. De film heeft ongelooflijk leuke dialogen en de acteurs en actrices weten goed raadt met het materiaal. Ster van de film is natuurlijk Rachel McAdams als de valse Regina George. Maar ook Lindsay Lohan, Lizzy Caplan, Tim Meadows en Tina Fey zijn geweldig op dreef.

Het verhaal over Cady Heron, een 16-jarige meid die voor het eerst naar school gaat na jarenlang thuisgeschoold te zijn, is erg vermakelijk en op sommige momenten verassend origineel. De strijd en hoog oplopende spanningen tussen de meiden op de High School waar Cady naartoe gaat wordt op een originele manier met het Afrikaanse dierenrijk vergeleken en levert veel komische situaties op. Lohan laat zien wat een frisse verschijning ze was en dat ze wel degelijk kan acteren. Lohan zou zo de “poster girl” kunnen zijn voor een campagne tegen drugs (en botox, drank etc.) want het is schrikbarend hoe ze er tegenwoordig uitziet. Het is altijd leuk om Amanda Seyfried te zien en ze is erg overtuigend als domme bimbo. Lacey Chabert kende ik niet maar ze speelt erg overtuigend de rijke roddeltante met alle geheimen over iedereen. Maar de film behoort toe aan McAdams en laat hier al zien een ster in wording te zijn. Mean Girls mag zich met recht de standaard voor tienerkomedies noemen.

“You don't make up for your sins in church. You do it in the streets. You do it at home. The rest is bullshit and you know it.”

Eén van de eerste films van Scorsese, en je ziet al duidelijk de hand van de meester. De Niro, de maffiaverhaallijn, het keiharde geweld, de dialogen en uiteraard New York, alle elementen van een Scorsese film zitten in Mean Streets. En New York ziet er nog groezeliger uit dan in Taxi Driver.

Mean Streets drijft op de dialogen en het acteerwerk, en hier excelleert de film. De Niro, Keitel, Proval etc. Allemaal zijn ze voortreffelijk op dreef. Het verhaal is niet al te bijzonder, en er is niets wat Scorsese al niet ontelbare keren eerder heeft gedaan in één van zijn andere films. Maar het is knap dat je als beginnend regisseur al echt een eigen visie hebt en dat weet te vertalen naar het witte doek.

“I'm going to put a price on your head so big, that when you look in the mirror your reflection's gonna want to shoot you in the face.”

Aardige actiefilm met actieheld Jason Statham die weer koel mag kijken, mag schieten en bad guys in elkaar mag trappen. Zo zie ik hem het liefst en er zitten een aantal fraaie actiescènes in de film. Jammer genoeg wordt de focus te veel gelegd op het verhaal waardoor er eigenlijk te weinig vaart en actiescènes in zitten.

En dat kan in dit soort films natuurlijk niet. Het verhaal is flinterdun en de personages ook, dus waarom zoveel aandacht eraan besteden? Het opleiden van Foster door Statham tot huurmoordenaar is aardig op papier, maar de acteurs hebben geen chemie en Foster is hier vooral een vervelende blaag. Het einde is wel lekker hard en gelukkig wordt niet voor de sentimentele oplossing gekozen. Zo zie ik het graag.

Mechanic: Resurrection

IJzervreter Statham strikes again. Mechanic: Resurrection is een actiefilm die weet wat het is en wat het wil zijn. Geen onzinnige subplotjes maar gewoon koele helden, coole oneliners, slechte bad guys, mooie vrouwen, leuke stunts en sterke actiescènes. De film heeft een wat lange aanloop maar heeft wel exotische locaties en Jessica Alba. Soms moet je niet al te kritisch zijn…

Het laatste uur is een rollercoaster met een aantal spectaculaire actiescènes. En Statham en Alba hebben zelfs chemie en hadden duidelijk de grootste lol op al die exotische locaties. Mazzelpik die Statham...

“I would kill my daughter if she died on a motorcycle.”

Leuke film met een uitstekende Sarandon en Byrne. Met deze twee actrices sta je als film eigenlijk al met 3-0 voor, en gelukkig weten ze het voorspelbare script wat glans te geven. Hun gezamenlijke scènes als moeder en dochter, die duidelijk nog niet over de dood van hun man/vader heen zijn, leveren de sterkste momenten op. En J.K. Simmons en Sarandon samen is perfectie. Soms emotioneel, maar vooral humoristisch en ook wel herkenbaar denk ik. Een langgerekte scene rond een "zwangerschapstest" is wel een klein hoogtepuntje.

“You never know, lightning could strike.”

Ontelbare keren is deze film op televisie geweest en vaak val ik er dan ergens in. Dat heb je met een film van drie! uur. Maar het grappige is dat ik de film toch steeds weer afkijk. Meet Joe Black heeft een bepaalde charme over zich die onweerstaanbaar is.

De drie-eenheid Hopkins/Pitt/Forlani is geweldig op dreef en vooral Forlani zet hier een prachtige acteerprestatie neer. Ze legt echt haar ziel en zaligheid in de rol en je voelt haar passie en liefde voor Joe, maar ook haar vertwijfeling en bedenkingen om deze mysterieuze man. Hopkins en Pitt zetten ook sterke rollen neer. Het verhaal gaat over de dood, liefde voor je naasten en wat je achterlaat maar is op momenten ook hilarisch. De dood (Pitt) die met een lepel pindakaas rondloopt blijft leuk. Ook de "family dinners" met de vele ongemakkelijke stiltes omdat er opeens een vreemde aan tafel zit, zijn op momenten erg grappig. De film is natuurlijk veel te lang en zelfs de acteurs kunnen dat niet altijd verbloemen. Het einde maakt wel veel goed laat me nog steeds niet onberoerd. Hoe vaak ik de film ook zie.

“Is your name Gaylord Focker, yes or no?”

Leuk. Vooral de rol van Robert de Niro als perfectionistische en te beschermde schoonvader is geweldig, maar Meet the Parents heeft meer te bieden. De humor werkt, en ook Ben Stiller is perfect gecast als stuntelige schoonzoon die alles probeert om zijn schoonvader tevreden te stellen. Het samenspel tussen De Niro en Stiller is dan ook de grootste kracht van Meet the Parents. De overige acteurs zijn degelijk, en zijn er vooral ter ondersteuning van de excellerende De Niro en Stiller.

“He looks heroic... but he's kinda got a negative attitude.”

Een gemiste kans. The Meg kan duidelijk geen keus maken tussen een serieuze en menselijke rampenfilm, en een over the top actiekomedie. Het resultaat is vlees noch vis, en het feit dat de film PG-13 is helpt ook niet echt. Er zitten zeker wat vermakelijke momenten in de film en vooral Statham is weer geweldig op dreef, maar ik heb het gevoel dat zijn potentieel niet ten volle wordt benut. Dat hij ook nog in een romantisch subplotje wordt gestopt helpt ook niet mee. The Meg is toch op z'n best als de Megalodon lekker zijn gang mag gaan, en Statham die hem probeert te stoppen.

“The earth is evil. We don't need to grieve for it.”

Bijzondere film. Ik ben geen groot fan van Lars von Trier, maar Melancholia is één van zijn beste films. De beginscènes alleen al zijn geweldig, en het acteerwerk van Dunst, Gainsbourg en alle andere acteurs is fenomenaal. Het verhaal kun je in twee hoofdstukken opbreken (Justine en Claire), en vooral het tweede gedeelte is fantastisch. Het eerste gedeelte duurt wat lang en ik begon me te irriteren aan sommige personages. Maar zodra Gainsbourg haar eigen verhaal krijgt wordt het beter, en de botsing tussen twee de planeten begint een wat grotere rol te krijgen. Met het hartverscheurende einde als mooi slotstuk.

“We all need mirrors to remind ourselves who we are. I'm no different.”

Memento blijft een fantastische en ingenieuze thriller van Christopher Nolan, die wel houdt van een hersenkraker op zijn tijd. De film gaat steeds een stukje terug in de tijd, en in het begin werkt dat desoriënterend. Maar langzaamaan wen je eraan en ontvouwd de film zich als één grote legpuzzel. Leonard heeft last van geheugenverlies en kan niets onthouden. Het laatste wat hij weet is dat iemand zijn vrouw heeft vermoordt, en hij heeft er alles voor over om de dader te vinden.

Door middel van het maken van foto's en het tatoeëren van informatie op zijn lichaam zorgt hij ervoor dat niets verloren gaat door het geheugenverlies. Dit is het uitgangspunt, en op magnifieke wijze gaat de film steeds een stapje terug in de tijd waarbij je als kijker steeds weer een nieuw stukje van de puzzel krijgt. Guy Pearce is fantastisch en weet de vastberadenheid, vertwijfeling en frustratie van Leonard goed te spelen. Ook Pantoliano en Carrie-Anne Moss zijn sterk op dreef, en door de manier waarop het verhaal zich ontvouwd hangt er lange tijd een soort mystiek rond hun personages. Memento heeft een echte twist en het einde is voor meerdere interpretaties vatbaar. Ik behoor tot de groep die Teddy gelooft. Leonard houdt zichzelf voor de gek om maar een doel in zijn leven te hebben. Een andere uitleg is ook mogelijk, en dat maakt Memento zo briljant.