Opinions

“I wear the mask. It does not wear me.”

Sterke film. De drie musketiers (en D’Artagnan) worden gespeeld door Malkovich, Depardieu, Irons en Byrne, en eigenlijk hoef je al niet veel meer te weten om van deze film te kunnen genieten. En DiCaprio in een dubbel rol doet het ook goed.

Het is een soort buddymusketier film, gesitueerd in het Frankrijk van de 17de eeuw. Het samenspel tussen de acteurs is geweldig om naar te kijken en de film heeft flair, humor, actie, wat drama en romantiek. Het inruilen van de ene koning (Louis) voor zijn tweelingbroer Phillippe is natuurlijk een belachelijke verhaallijn, maar regisseur Wallace kiest voor een luchtige aanpak en ook de acteurs benaderen het materiaal met een knipoog. Het levert een erg fijne film op.

“Hi, Lois Lane. Welcome to The Planet.”

“Glad to be here Lois.”

Redelijke Superman film. We krijgen echt een origin story voorgeschoteld en het script steekt goed in elkaar. Man of Steel mist wel wat flair en humor, en eigenlijk alleen de allerlaatste scene laat een beetje de Superman vibe zien die ik had verwacht. Maar de film is zeker niet slecht en Cavill, Adams, Shannon, Crowe, Lane en Costner kunnen goed uit de voeten met het materiaal dat ze krijgen. De verschrikkelijke actiescènes op het laatst zijn wel een groot minpunt en de CGI is waanzinnig slecht.

“Today is the day when everything changes. One way or another.”

Een beetje onevenwichtige film met zowel sterke als zwakke punten. Het mysterie rond Nick en waarom hij op die richel staat is interessant en het gegeven wordt origineel uitgewerkt. Ook is er gelukkig wat humor en vooral het samenspel tussen Bell en Rodriguez zorgt voor wat luchtigheid.

Jammer genoeg zijn Worthington en Banks een stuk minder op dreef en hun gesprekken halen de vaart uit de film. Niet erg, als er maar chemie is en hun gesprekken interessant zijn. Dat is niet het geval. Harris, Sadler, Burns en Sedgwick zijn eigenlijk te goed voor dit soort onbeduidende bijrollen. De echte spanning miste ik en op het einde vliegt de film zelfs uit de bocht met een aantal lachwekkende plotontwikkelingen. Jammer, want de film heeft een origineel uitgangspunt waar te weinig mee gedaan wordt.

“Forgiveness is between them and God. It's my job to arrange the meeting.”

Bikkelharde film die rustig begint maar uitmondt in één groot bloedblad. Washington is in topvorm en vooral de groeiende band met de jonge Fanning wordt mooi opgebouwd. De twee hebben een leuke chemie en hun band is toch wel het hart van de film. Als wraakengel doet Washington zijn bekende ding en hij heeft dat stoere, stoïcijnse en meedogenloze bijna geperfectioneerd.

Er is een kidnapping en net zoals Washington kom je steeds iets meer te weten over de motieven van de daders. Waar het uiteindelijk eindigt was geen al te grote verrassing. Mexico City wordt mooi in beeld gebracht en de muziek is uitermate sfeervol. De film is misschien iets te lang en van die flitsende en snelle camerabewegingen kreeg ik op en gegeven moment hoofdpijn. Regisseur Tony Scott zal er wel een bedoeling mee hebben, maar een aangename kijkervaring levert het niet altijd op. Gelukkig wen je er wel aan. Man on Fire is een keiharde en sfeervolle film die door hierboven genoemde pluspunten blijft boeien.

Män Som Hatar Kvinnor

Sterke film. De boeken van Stieg Larsson heb ik verslonden, en deze film weet goed de magie van het eerste boek te vangen. Het is allemaal lekker donker en rauw en het mysterie rond de verdwijning van Harriet Vanger komt echt tot leven.

Net zoals de personages. Nyqvist is goed als Mikael Blomkvist maar het is Rapace die echt indruk maakt als het iconische personage Lisbeth Salander. Rapace is te oud en iets te groot voor de rol, maar ze heeft wel de essentie van het personage te pakken. Het dikke boek kon soms wat taai zijn en het mysterie rond Harriet is niet gemakkelijk om te verfilmen. Toch weet regisseur Arden Oplev er een boeiend geheel van te maken. Een knappe prestatie.

"I met a man today. For the first time in ages, I put myself out there. And I took a chance. Blah, blah, blah, the end."

Man Up is een heerlijke feelgood film die een mooie balans heeft tussen een lach en een traan. Door het heerlijke Britse sarcasme wordt het nooit te klef of te dramatisch. In deze film kunnen in één scene al meerdere emoties vechten om voorrang en dat maakt Man Up ook zo prettig om naar te kijken. Ik noem de scene in een wc cabine maar ook als Jack en Nancy aan het dansen zijn (tip, neem geen slok van je drinken als zij beginnen te dansen op The Reflex van Duran Duran want dat loopt niet goed af, briljante scene) en het laatste gedeelte in het huis van de ouders van Nancy. Simon Pegg en Lake Bell hebben een prettige chemie en het is leuk om anderhalf uur met deze twee personen door te brengen. Maar ook Rory Kinnear is geweldig als oud klasgenoot van Nancy. Nancy heeft na een verbroken relatie een muur om zich heen gebouwd waar niemand doorheen komt en Jack is na een scheiding weer aan het daten geslagen.

De kracht van Man Up is dat je als kijker ziet hoe deze twee personen opbloeien zodra ze elkaar ontmoeten en ondanks het gebrek aan originaliteit de film toch fris oogt. En met muziek van Duran Duran, Whitesnake, The National en The Pixies (instrumentaal) kan je bij mij al weinig fout meer doen.

“Don't be intimidated. Great knowledge comes from the humblest of origins.”

Mooi verhaal over de wiskundige Ramanujan, en de band die hij in Londen opbouwt met G.H. Hardy. The Man Who Knew Infinity is het sterkst als dit duo met elkaar in conclaaf gaat over allerlei wiskundige theorieën, en Patel en Irons zijn fantastisch in hun rollen. De overige personages blijven wat vlak en er zit opvallend weinig emotie in de film. Infinity richt zich vooral op de wiskunde en de band tussen Ramanujan en Hardy, en deze straight forward aanpak zorgt voor een vakkundig gemaakte film. Weinig echte hoogtepunten, maar wel een indrukwekkend verhaal over een briljant wiskundige.

"You English intellectuals will be the death of us all."

Eén van Hitchcock’s beste films. The Man Who Knew Too Much is een kleurrijke, spannende en humoristische spionagethriller zoals alleen Hitchcock die kan maken. Dat de man nooit een James bond film heeft gemaakt blijft verbazingwekkend, want met deze film laat hij weer eens zien hoe goed hij is in het maken van dit soort spionagefilms.

Het eerste gedeelte in Marokko zorgt voor een rustige en sfeervolle opbouw van het verhaal, en het samenspel tussen Stewart en Doris Day is zeer vermakelijk om naar te kijken. Het acteerwerk van Miles, De Banzie en Nalder als de bad guys mag ook niet onvermeld blijven. In het tweede gedeelte in Londen wordt de spanning opgevoerd, en de kerkscene en de scènes tijdens een concert in het Albert Hall theater zijn niet alleen hoogtepunten in de film, maar ook hoogtepunten in het gehele oeuvre van Hitchcock.

The Man with the Golden Gun

Een vermakelijke Bondfilm die wat traag op gang komt en zeker in het middenstuk wat problemen heeft om de aandacht van de kijker vast te houden. Het einde maakt echter veel goed en de strijd tussen Bond en Scaramanga is schitterend en de spanning wordt perfect opgebouwd.

Christopher Lee speelt Scaramanga en hij is een perfecte tegenstander voor Bond. Charismatisch, dreigend en een perfecte schutter. Lee acteert erg goed en samen met side-kick Nick Nack (Hervé Villechaize) vormen ze een vermakelijk duo. Maud Adams is prachtig als Andrea Anders en zou in Octopussy nog terugkeren. Britt Ekland is als Mary Goodnight jammer genoeg één van de slechtste Bondgirls die ik heb gezien. Een erg irritant personage met alleen haar naam als pluspunt. Ook J.W. Pepper is er weer bij en nog steeds is het mij een raadsel waarom. Gelukkig zitten er nog genoeg goede actiescènes in. De beginscène, de karategevechten, de autoachtervolging en natuurlijk het laatste duel tussen Bond en Scaramanga. Ook de locaties zijn prachtig. Vooral de thuisbasis van Scaramanga op een eiland is prachtig.

The Man with the Golden Gun is een leuke Bondfilm maar niet echt gedenkwaardig. Moore ziet er in zijn tweede Bondfilm al wat oud uit maar gelukkig heeft hij zijn charme en humor nog.

Manbiki Kazoku

Fijne film weer van Koreeda. Het eerste drie kwart van de film is een schitterend familiedrama/komedie dat lekker voortkabbelt. Een disfunctionele “familie” die probeert te overleven en elkaar met veel liefde en warmte tegemoet treedt, het is intrigerend om naar te kijken. Het kabbelt allemaal rustig voort, maar dat vond ik juist wel fijn. Het had misschien wat korter gekund, en vooral na een dramatische ontwikkeling lijkt het wel of alle lucht uit de ballon ontsnapt. Om door de twee laatste schitterende scenes je hart weer helemaal te veroveren. Zo’n Yuri die op het laatst over het balkon heen kijkt… Koreeda weet wel hoe je een film moet eindigen.

“I can't beat it. I can't beat it. I'm sorry.”

Hartverscheurend, beklemmend en naargeestig, maar op momenten ook ontroerend en met humor als uitlaatklep. De mokerslag komt na een uur en daarna is het even jezelf bij elkaar rapen. Net zoals de personages. De beklemmende sfeer blijft maar er zijn momenten waarop Lonergan de kijker wat lucht gunt. Vooral de momenten tussen Affleck en Hedges zorgen voor wat verlichting. Maar ook de eetscene met Patrick en zijn moeder en stiefvader is op een ongemakkelijke manier grappig. Het schuurt constant.

Maar Manchester by the Sea is vooral een puur familiedrama en komt keihard binnen. Met de scene tussen Affleck en Williams als dramatisch “hoogtepunt”. Let vooral ook op de grafsteen op het laatst met de ouders van Lee en zijn broer Joe die samen begraven liggen. Lonergan laat naast Joe nog ruimte voor een vierde naam. Symbolisch voor Lee, dramatisch, macaber, ontroerend en met veel gevoel voor zwarte humor. Het omschrijft Manchester by the Sea perfect.

“Hello, Captain. Do you remember me?”

Aardige film met een sterk en indrukwekkend rijtje acteurs. Washington, Schreiber, Streep, Wright, Voight etc. allemaal zijn ze sterk in een film met een intrigerend uitgangspunt. De film heeft een iets te lange aanloop nodig en de echte spanning miste ik een beetje.

Maar het is allemaal wel uitermate sfeervol en het gevoel van paranoia is constant aanwezig. Het verhaal lijkt ingewikkeld maar blijkt uiteindelijk redelijk simpel in elkaar te steken. Het komt wat vergezocht en gekunsteld over, maar het verhaal over gehersenspoelde militairen is wel intrigerend. De film eindigt sterk met een wat donkere ondertoon. Degelijke film met een topcast die excelleert.

“You are a vicious snowflake.”

Waanzinnige film. In tegenstelling tot veel andere mensen vond ik het rustige en sfeervolle eerste gedeelte beter dan het gewelddadige tweede deel, en Nicolas Cage en Riseborough zijn fantastisch samen. Mooie beelden, lekkere muziek, een hypnotiserende regie en voice overs… Dit smaakt erg goed. Cage is natuurlijk geboren voor het spelen van dit soort rollen, en vooral in het tweede gedeelte gaat hij helemaal los. Het verhaal stelt weinig voor, maar daar gaat het ook niet om. Schenk een glas whiskey in, steek een 'stickie' op, ga in je lekkerste stoel zitten en laat alle waanzin op je af komen.

“My analyst warned me, but you were so beautiful I got another analyst.”

Manhattan is weer een echte Woody Allen film. Ik zie de man liever in de regiestoel dan als acteur, en Manhattan is hier het schoolvoorbeeld van. De film ziet er werkelijk fantastisch uit, en de manier waarop Allen New York in beeld brengt (in zwart-wit) moet worden onderwezen op iedere filmschool. Allen zelf speelt weer een neurotisch type met duidelijk wat problemen, en het begint soms op een trucje te lijken. Gelukkig is Diane Keaton er nog. Over het subplot rond Isaac en de 17-jarige Tracy (Allen en Hemingway) zullen we het dan maar niet hebben.

“Now, nothing is original. OK? So you can steal from anywhere that resonates with inspiration and fuels your imagination. OK?”

Bijzondere film. Cate Blanchett is geweldig, en ik zou uren naar haar kunnen luisteren terwijl ze de Bijbel aan me voorleest. Het probleem van Manifesto is dat niet al de dertien verhaallijnen en personages even interessant zijn. De monologen moeten aansluiten bij de beelden, maar na vier verhalen raakte ik een beetje het overzicht kwijt. Het gedeelte met de nieuwslezeres was dan wel weer sterk, en let vooral op wat er met de weerverslaggeefster (ook Blanchett) gebeurt nadat ze klaar is met presenteren. Briljant.

Mannenharten

Tja, Mannenharten. Een Nederlandse romcom, met alles wat daar bij hoort. Het betere jatwerk, matig acteerwerk (niet iedereen), sentimentele muziek en uiteraard Amsterdam als locatie (want Amsterdam is Nederland en vice versa...). Mannenharten heeft zijn leuke momenten en sommige verhaallijnen werken wel. Alles met Georgina Verbaan, Spitzenberger, Jansen en Kuilboer werkt aardig, maar daar staan Barry Atsma en Daan Schuurmans weer tegenover, die als houten klazen staan te acteren. Dat zij de grootste rollen toebedeeld hebben gekregen werkt niet echt in het voordeel van Mannenharten.

“On the stairs of Death I write your name, Liberty.”

Sterke film van Cronenberg. A History of Violence, The Fly, Videodrome en nu Maps to the Stars, alle films van Cronenberg hebben een heerlijk onheilspellend en surrealistisch sfeertje waarbij het geweld nooit ver weg is, en waar we vaak het slechtste in de mens te zien krijgen.

Geen vrolijke kost, maar meestal wel steengoed. Maps to the Stars is een ontnuchterend, gruwelijk, maar soms ook hilarisch inkijkje in de wereld van Hollywood. Dit zijn mensen die eigenlijk al niet meer leven, of niet meer weten wat het "echte" leven inhoudt, en door opvoeding, sterrenverering, mommy issues, psychische problemen en drugsgebruik de hele tijd in een schaduwgebied opereren tussen leven en dood. Met geweldig acteerwerk van onder andere Moore, Wasikowska, Pattinson, Cusack en Gadon.

“Freedom without a life is not freedom.”
“A life without freedom is not a life.”

Indrukwekkende film. Bardem is weergaloos als een man die al jaren verlamd in bed doorbrengt, en het liefste euthanasie wil plegen. Maar in het religieuze Spanje is dit nog niet zo gemakkelijk, en de rol van de kerk wordt op trieste maar soms ook humoristische wijze (de scene in het huis met de pastoor) verwerkt in het verhaal. Actrices Rueda, Dueñas en Rivera zijn ook geweldig en vooral de rol van Rueda als advocate Julia, die zelf met ernstige migraineaanvallen kampt en al weet dat ze over een tijd niemand meer zal herkennen, maakt indruk. Haar laatste scene zal me nog wel even bijblijven. Net zoals de laatste scenes met Bardem.

“You're weak. Your father was weak in his way, your brother in his, now you in yours. You are all so predictable.”

Donkere en rauwe thriller met veel twists en politieke intriges. Vooral in het begin moet je wel je aandacht erbij houden, maar in het tweede gedeelte wordt alles goed uitgelegd en komt alles op een geloofwaardige en realistische manier samen. De martelscene is natuurlijk iconisch, en voor mij waren Olivier en Scheider van de cast wel de uitschieters. Hoffman acteert ook sterk (hoewel veel te oud voor de rol), en alle andere acteurs doen het ook goed. Regisseur John Schlesinger weet een naargeestige sfeer te creëren, waarin het verhaal en de acteurs goed tot hun recht komen.

De Marathon

Sterke Nederlandse film. Het trainen voor de Marathon van Rotterdam is eigenlijk een excuus om een verhaal te vertellen over vier Rotterdamse vrienden (en Youssoef) die allemaal zo hun eigen problemen onder ogen moeten komen.

Sterke personages die worden gespeeld door een aantal van Nederlands beste acteurs. Vooral Stefan de Walle heeft een glansrol. De film zit vol met gitzwarte Rotterdamse humor en dat kan ik erg waarderen. En ook wanneer het drama zich aandient, overtuigd de film. Geen sentimenteel gezever, maar gewoon de rauwe werkelijkheid. Mooi.

Marauders

Marauders begint zeer sterk en ik zat al helemaal klaar voor een ouderwetse heistfilm. Maar daarna worden er ongelooflijk veel verschillende personages en verhaallijnen geïntroduceerd, waardoor het een warrige en rommelige bende wordt. De film ontspoort volledig, alhoewel het nergens echt saai en vervelend wordt. Maar het is allemaal zo inspiratieloos en pure middelmaat, en door het prima begin verwachte ik er gewoon veel meer van.

“There are three ways to make a living in this business: be first, be smarter, or cheat.”

Een sublieme financiële thriller. Het is een Griekse tragedie die voor je ogen afspeelt en waar je alleen maar lijdzaam naar kan kijken. De ineenstorting van Wall Street staat op het punt van beginnen en één investeringsbank heeft het door. Maar er is niets meer tegen te beginnen dus helpen ze de ineenstorting een handje.

Want als je niet slimmer bent en geen bedrog wil plegen (oh, de ironie), moet je de eerste zijn. Sommige personages hebben bezwaren en sommige interesseert het geen fluit, maar uiteindelijk is geld de doorslaggevende factor. Want zoals Spacey’s karakter zegt, “ I don’t stay because of your story, but because i need the money”. Een financiële horrorfilm met een topcast. Spacey, Irons, Bettany, Moore, Tucci etc. Wat spelen ze allemaal fabelachtig.

“Make sure you can handle rejection. I can't.”

Films van Baumbach kan ik meestal wel waarderen, maar Margot at the Wedding is één van zijn mindere films. Onuitstaanbare personages, een zeer vreemde balans tussen humor en drama die niet werkt en een gewoonweg saai verhaal. Familieperikelen zijn waarschijnlijk nog nooit zo saai in beeld gebracht. Daar kan zelfs Nicole Kidman niet aan veranderen.

“You Freud, me Jane?”

Dit is weer een echte Hitchcock film. Blonde vrouwen, een dubieuze moederrol, kindtrauma's, een obsessieve man/vrouw relatie, misdaad, de dolly zoom, de goede afloop etc. Marnie mag dan één van Hitchcock’s latere films zijn, hij laat zien het nog niet verleerd te zijn. Connery, Hedren, Diane Baker en Louise Latham zijn allemaal sterk op dreef, en het script zit ook ingenieus in elkaar. Je hebt als kijker geen idee waar het verhaal heengaat, van een luchtige heistfilm in het begin tot aan een psychologisch drama in het laatste gedeelte. Marnie zet je vaak op het verkeerde been. Classic Hitchcock.

“Criminal lawyers see bad people at their best, divorce lawyers see good people at their worst.”

Pijnlijk, verwoestend en dramatisch, maar ook hartverwarmend, grappig en bitterzoet. Mensen die zeggen dat ze er samen uit willen komen en geen advocaat nodig hebben, zijn meestal juist degene die als eerste naar een advocaat rennen als ze er één nodig hebben. Nicole en Charlie proberen het allemaal heel amicaal op te lossen, maar zodra Nicole een advocaat in de arm neemt (de fantastische Laura Dern) gaat de beerput open. Noah Baumbach maakt niet de fout door er een hele zware echtscheidingsfilm van te maken, en ondanks de verwijten en ruzies voel je de liefde tussen Nicole en Charlie die er nog steeds is.

Johansson en Driver zijn fantastisch, en tijdens de scene waarin ze ruzie maken komt alles wat Marriage Story zo goed maakt samen. Het begint rustig, dan komt de knetterende ruzie, en het eindigt met twee personen die elkaar vastgrijpen omdat al het andere in hun leven zich door hun vingers lijkt te glippen. De scene met Driver, die zo zijn best doet wanneer er een vrouw komt kijken hoe hij met zijn zoontje omgaat, is tragisch maar tegelijkertijd ook hilarisch (dat hij zichzelf per ongeluk snijdt is de kers op de taart). Beide acteurs mogen van mij alle prijzen winnen, en Driver is op het laatst wanneer hij spontaan in zang uitbarst hartverscheurend goed. De film eindigt met Nicole die de veters strikt van Charlie en het lijkt iets kleins, maar het is veelbetekenend voor hun relatie en hoe het verder gaat tussen beide. Geniaal.

“Marcy! Marcy May! Where ya goin'?”

Martha Marcy May Marlene is een uitstekend psychologisch drama met een lekkere onheilspellende sfeer en ijzersterke acteerprestaties. Het verhaal over een vrouw die een lange tijd heeft geleefd in een sekte en op een dag aanklopt bij haar zus en haar man is intrigerend, en langzaamaan kom je erachter wat er met Martha gebeurd is.

De film heeft een onheilspellende sfeer en een bijna loom sfeertje, en je krijgt eigenlijk twee verhalen in één. De scenes in de tegenwoordige tijd met Martha en haar zus, en de scenes die zich in het verleden afspelen rond Martha die steeds meer geïndoctrineerd wordt door de sekte en vooral Patrick (de fantastische Hawkes). De scenes in de tegenwoordige tijd vond ik interessanter, vooral ook omdat de band tussen de zussen goed uitgewerkt wordt. Paulson en Olsen zijn twee van mijn favoriete actrices, en hier laten ze weer eens zien waarom. De laatste scene in de auto blijft briljant.

"Mars will come to fear my botany powers."

The Martian is een beetje langs me heen gegaan dit jaar terwijl dit toch wel een film is die in me straatje zou moeten passen. En dat deze film indruk op me heeft gemaakt is een understatement. Vanaf het begin op Mars met zijn bekende roodachtige landschap gaat deze film in een razend tempo van start met een indrukwekkende scene waarbij Mark Watney (Matt Damon) wordt achtergelaten door de rest van de crew van de Hermes die denken dat hij dood is. Maar Watney leeft nog en moet zien te overleven op een onbewoonde en onbewoonbare planeet. Watney is een botanist en in een aantal komische scènes zie we hoe hij zelf eten weet te kweken om het langer te kunnen uithouden. Tegelijkertijd is op aarde NASA bezig om een manier te verzinnen om Watney te redden maar ze zitten ook te discussiëren over hoe ze dit publicitair moeten verkopen aan de overheid en het publiek. Daarnaast heb je ook nog de crew van de Hermes die erachter komt dat Watney nog leeft en op een gegeven moment besluiten om hem te gaan redden. De film heeft een verrassend luchtige toon en alleen op spaarzame momenten zie je de ontreddering bij Watney groeien. De film is lang maar ik heb mij geen moment verveelt en dat is een groot compliment aan het adres van regisseur Ridley Scott en Matt Damon die met zijn doorzettingsvermogen, inventiviteit en droogkomische one-liners blijft boeien. De reddingsactie is ongelooflijk spannend en alhoewel het allemaal wel erg Hollywoodiaans aanvoelde, moet ik eerlijk bekennen dat mijn handen ook de lucht ingingen en ik een kleine juich niet kon onderdrukken. De film zit tjokvol met personages en alleen Matt Damon, Jessica Chastain (uiteraard), Jeff Daniels, Chiwetel Ejiofor en Michael Pena. konden zich onderscheiden. Visueel ziet The Martian er echt prachtig uit en soms waan je jezelf op Mars. Ongekende klasse.

The Martian is een ode aan de zelfredzaamheid, inventiviteit en weerbarstigheid van de mens. Watney zegt het zelf het beste, "You just begin. You do the math. You solve one problem and you solve the next one, and then the next. And if you solve enough problems, you get to come home". Een klein meesterwerkje zo op het einde van 2015.

“Keep doubting.”

Psychologische horror. Zowel voor de twee jonge vrouwen, als voor de kijker. Ik heb ergens gelezen dat regisseur Laugier depressief was toen hij het schrift schreef, en na het zien van Martyrs begrijp ik dat volkomen. Martyrs is gelukkig geen standaard horror met veel bloed en afgehakte ledematen, maar meer een psychologische terreuraanval die wordt losgelaten op jonge vrouwen.

Het is kil, hard, emotieloos en de horror zit hem vooral in de herhaling van de gruwelijkheden. Het eerste gedeelte is het sterkt (het Lucie gedeelte) en dat komt door de rauwe sfeer, de regie, het camerawerk en het waanzinnige spel van de twee hoofdrolspeelsters. Ik weet niet wat Alaoui en Jampanoi hebben gedaan om in hun rollen te kruipen, maar het resultaat is weergaloos. Het tweede gedeelte (het Anna gedeelte) is wat minder, maar hier zit de horror vooral in de herhaling van de mishandelingen. Op het laatst gaat Laugier nog een stapje verder en schurkt Martyrs aan tegen pure horror. Niet erg, want op dat moment ga je er helemaal in mee. Martyrs is een film waar ik nog vaak aan terug zal denken, maar die ik niet snel nog een keer voor me lol ga bekijken.

“You are my best friend. You are my only friend.”

Uitstekend. Ik had er misschien nog meer van verwacht, maar Mary and Max is een creatieve en bewonderenswaardige film. De band tussen Mary en Max vormt het hart van de film, en hun vriendschap wordt goed uitgewerkt. De stop motion benadering werkt uitstekend, en hetzelfde geldt voor het penvriend-concept. Alhoewel het na een halfuur wel een beetje repeterend wordt, vooral naarmate Mary ouder wordt en er een verwijdering ontstaat tussen Mary en Max. De laatste scene is imponerend en hartverscheurend.

“What brings you here after all this time?”

“Same thing that brought me the first time: I've come to look after the Banks children.”

Gemengde gevoelens. Mary Poppins Returns ziet er fantastisch uit, van de production design, de muzieknummers tot aan de cinematografie. Het acteerwerk is ook sterk, en vooral Blunt en Miranda hebben een fijne chemie. Maar de film is ook gewoon saai en langdradig, en de speelduur van ruim twee uur is problematisch. Het grootste probleem van de film is ook dat de muzieknummers zo matig zijn, en je bent ze eigenlijk tijdens het kijken van de film alweer vergeten. Hoe geweldig het er allemaal ook uitziet.