Opinions

“You're so stubborn. I love that about you.”

Paul Walker laat met deze film weer eens zien wat voor fantastisch acteur hij is als het materiaal maar goed is. Zeker in het begin heeft Walker een aantal scenes waarin hij echt indruk maakt. Het verdriet om zijn dode vrouw, en tegelijkertijd de blijdschap om de geboorte van zijn dochter, wordt door Walker overtuigend gebracht. Hours als film laat vooral in het middengedeelte wat steken vallen, en het wordt op een gegeven moment wat repeterend. De flashbacks vergoeden wel wat, vooral door de leuke chemie tussen Walker en Rodriguez.

“You cannot find peace by avoiding life, Leonard.”

Mooi drama over drie vrouwen die in verschillende tijdsperiodes te maken krijgen met eenzaamheid, depressie en de dood. Geen makkelijke kost, maar indruk maakt The Hours zeker. Kidman als Virginia Wolf is geweldig, en ook Streep en Moore laten zien wat voor klasse actrices ze zijn. Vooral hun gezamenlijke scene tegen het einde maakt indruk. Complimenten ook voor de muziek, want het is echt fantastisch hoe je gelijk vanaf het begin het verhaal wordt ingezogen door alleen de score.

“Please don't kill me.”

Redelijke horrorfilm. House of Wax heeft een aantal gruwelijke moorden, een naargeestig sfeertje, een heerlijke final girl in Elisha Cuthbert en voor de rest acteurs die netjes in volgorde worden uitgemoord. Voorspelbaar is het allemaal wel, maar vooral het laatste gedeelte in dat huis van wax is sterk gedaan. Al het voorgaande valt wat tegen, maar dan zorgt Cuthbert ervoor dat het niet snel verveelt. Over het acteren van Paris Hilton moet maar zo weinig mogelijk worden gesproken.

“If you feel like screaming, I definitely think that you should.”

Weer een Lars von Trier film. Zwartgallig, gewelddadig, vreemd, depressief en eigenzinnig… Met The House That Jack Built laat Von Trier zich weer van zijn meest compromisloze kant zien. Het resultaat is een film die zijn aardige momenten kent en fantastisch acteerwerk heeft, maar ook een veel te lange speelduur en een einde waarbij ik echt even moest kijken of het nog steeds dezelfde film was. Von Trier zal er vast idee mee hebben gehad, maar ik vond het einde zeer matig en pretentieus. Na zo'n lange zit, waarbij ik vaak mijn aandacht verloor en op de klok zat te kijken, waren deze laatste tien minuten toch wel de druppel.

“There's a clock in the walls. We don't know what it does, except... Something horrible.”

Aardige film die een soort van coming of age verhaal combineert met fantasie elementen. Vooral Black en Blanchett hebben zichtbaar plezier in het spelen van hun rollen, en hun gezamenlijke scenes zorgen voor de sterkste momenten in The House with a Clock in Its Walls. De jonge Vaccaro doet het goed en weet zich knap staande te houden tussen Black en Blanchett. Het probleem van de film is dat het script en de regie steken laten vallen. Het is niet spannend en interessant genoeg voor volwassenen, maar het is net iets te eng voor kinderen. De bad guy maakt ook weinig indruk, en met MacLachlan in de rol is dat toch best knap.

“We are all just one small adjustment away from making our lives work.”

Redelijke romcom. Rudd en Witherspoon hebben in duizend van dit soort films gespeeld en beide weten ook goede personages neer te zetten, en de chemie is er. Nicholson heeft zijn momenten en weet altijd wel iets extra's te brengen. Ze worden alleen niet geholpen door het saaie en voorspelbare script waar echt niets origineels of opzienbarends in zit. Je kunt tien minuten de was gaan strijken en je mist niets, en het einde zal ook niet als een verrassing komen. Maar gelukkig weten Rudd en Witherspoon er nog wel wat van te maken.

“Everyone wants the dream. Problem with your generation is that nobody wants to work for it.”

Redelijke Netflix film. De aarde gaat weer eens naar de haaien, en James en Whitaker ondernemen een road trip om op zoek te gaan naar hun verloofde/dochter. Tijdens deze road trip komen de bekende elementen langs, van plunderaars tot aan bange gezinsleden met te grote geweren. Het acteerwerk is goed en visueel ziet het er allemaal prima uit, maar het grote probleem van How It Ends is het barslechte script. Saai, voorspelbaar en zonder iets van spanning, dit is gewoon een road trip film die toevallig in een (waarschijnlijk) apocalyptische wereld plaatsvindt. Over het belachelijke einde zullen we het maar niet hebben.

“Marriage! The end of spontaneous sex, travelling by yourself, and buying whatever you want without having to ask permission. Right?”

Ik moet denk ik wat minder meegaan naar dit soort films want ik weet na de eerste 10 minuten al precies hoe het allemaal gaat lopen. Van elk zaadje dat wordt gepland weet je wanneer en hoe het uit de grond komt en ook de personages hebben de standaard karaktereigenschappen.

De losbol, de playboy, de control freak, de planner en de workaholic. Een beetje voorspelbaar is het wel maar gelukkig is de film ook best vermakelijk en hebben de acteurs een aardige chemie. Wilson stoorde mij niet en daarvoor verdient de film al alle credits en Dakota Johnson is een aardige actrice die wel wat betere filmkeuzes moet gaan maken. Net zoals Brie overigens die echt beter kan dan dit. Ik dacht even dat de film met een vreemde "je kan niet gelukkig zijn zonder relatie” boodschap zou eindigen maar gelukkig wijkt de film daar op een mooie manier van af.

“All's fair in love and war.”

Een romcom voor mannen en vrouwen. Zo staat How to Lose a Guy in 10 Days aangeschreven en op zich klopt dit wel. Ik heb mij er prima mee vermaakt maar de film is zeker geen hoogvlieger. Het hele uitgangspunt van de film is erg vergezocht en na een goed begin zakt het allemaal wel erg in.

De scènes met McConaughey en Hudson die elkaar tot het uiterste drijven zijn het beste deel van de film. Vooral Hudson die zich steeds absurder gaat gedragen en het appartement van McConaughey "een vrouwelijk tint" geeft, en binnen komt lopen tijdens een avondje pokeren zijn geweldig. Eigenlijk tot aan de road trip naar de familie van McConaughey is het allemaal best vermakelijk maar de gevoelens en ruzies gooien roet in het eten. Hoe het eindigt is geen verassing. Het is wat clichématig maar McConaughey en Hudson zijn leuke acteurs en stuwen het materiaal naar een (iets) hoger niveau.

“When I do it, it's called flirting. When you do it, it's called sexual harassment.”

Pegg en Dunst zijn een onwaarschijnlijk, maar wel leuk koppel. De film zelf heeft veel vaart en een aantal sterke momenten. Het is zeker geen meesterwerk, maar vermakelijk is het allemaal wel. Pegg haalt weer allemaal fratsen uit, met wisselend succes. Regisseur Weide heeft nog wat kritiek op de oppervlakkige showbizzindustrie, maar dat werkt niet echt. Als romcom komt How to Lose Friends & Alienate People beter tot zijn recht.

“All right, I admit it. This is pretty cool. It's... Amazing. He's amazing.”

Animatiefilm zoals ik het graag zie. How to Train Your Dragon ziet er verbluffend mooi uit, maar gelukkig is er ook genoeg aandacht besteedt aan het verhaal. De band tussen Hiccup en Toothless, Astrid, de strijd tussen de Vikingen en de draken etc. Alles is tot in de puntjes verzorgt. En toch, wanneer Hiccup en Toothless door de lucht vliegen en rotsen en andere obstakels moeten ontwijken stijgt How to Train Your Dragon echt tot grote hoogten. Vakwerk van alle betrokkenen. Met genoeg humor en uiteraard een feel good einde, want de makers kennen hun klassiekers.

“Welcome aboard, dragon rider.”

Meer van hetzelfde en gelukkig maar. Want How to Train Your Dragon 2 is weer een fantastische animatiefilm en een perfect vervolg op deel één. De film is iets donkerder van toon, zonder het plezier en de humor van het eerste deel uit het oog te verliezen. De animatie ziet er weer geweldig uit en er zitten scènes tussen waar je ogen tekort komt om alles te registreren. Met wat nieuwe personages, en de stemacteurs zijn ook weer perfect gecast. Kom maar op met deel 3.

“It's you and me bud. Always.”

Prima afsluiter van een uitstekende trilogie. The Hidden World is wel het minste deel, maar dat komt vooral omdat de verrassing eraf is en er wordt gekozen voor een bijna identieke opzet als de eerste twee delen. De relatie tussen Hiccup en Toothless, een weinig indrukwekkende bad guy, de relatie tussen Hiccup en Astrid, de gekke personages in de bijrollen etc. We kennen het allemaal zo onderhand wel.

The Light Fury is wel een nieuw personage, en de momenten dat Toothless indruk op haar probeert te maken zijn eigenlijk het leukst. Ook de animatie ziet er weer schitterend uit, en vooral wanneer Toothless en the Light Fury door de lucht vliegen is het genieten geblazen. Het is bijna jammer dat er weer zo’n inspiratieloze bad guy in zit, maar gelukkig wordt alles wel op een bevredigende manier afgerond.

“Happens to everybody. Horses, dogs, men. Nobody gets out of life alive.”

Paul Newman en de schitterende cinematografie. Dat blijft hangen na het zien van Hud. De zwart-wit beelden, de uitgestrekte landschappen, het desolate gevoel dat je ook als kijker krijgt etc. Het draagt allemaal bij aan de geweldige sfeer die Hud uitstraalt. Het ouderwetse Americana, met Newman als arrogante en losgeslagen Hud, die de strijdt aangaat met zijn conservatieve vader. Het is een generatieconflict, maar je ziet ook de verschillen in mentaliteit en persoonlijkheid. Met neef De Wilde die een speelbal wordt in dit conflict, en uiteindelijk zelf een keuze moet maken en volwassen moet worden. Het einde is daarom ook perfect.

“This might be an adventure, and I've never had one before”

Schitterende film. Met Hugo laat Scorsese zien echt alles te beheersen. De liefde voor film spat ervan af, en vanaf het begin met die weergaloze tracking shot zit je geboeid te kijken naar wat de oude meester je nu weer voorschotelt. Een wonderlijke wereld, gesitueerd rond een treinstation in Parijs 1931.

Hugo is zeker een coming of age verhaal over wees Hugo Cabret (de ontwapende Butterfield), maar het is ook een inspirerend verhaal over het volgen van je dromen, en het nooit opgeven van deze dromen. Zoetsappig zeker, maar door Scorsese en zijn acteurs voelt allemaal erg aangenaam aan, en de film omarmd als het ware het sentiment en de melancholie. Naast Butterfield is het acteerspel van Kingsley (kippenvel op het laatst), Moretz (ontzettend expressief gezicht), McCrory, Lee en Baron Cohen fantastisch. Hugo is een fabuleuze ode aan film.

“We're going to have to watch that temper of yours.”

Aardige Hulk film. Ang Lee is een arthouse regisseur, en de focus ligt deze wel erg lange Hulk film duidelijk op karakterontwikkeling en het uitwerken van een gedegen origin story. Niet heel erg, maar het duurt erg lang voordat de film op gang komt, en Lee kan niet verbloemen dat Bruce Banner eigenlijk maar een saaie piet is. Bana is een uitstekende Hulk, maar net zoals Norton en Ruffalo worstelt hij om de rol iets meer inhoudt en flair te geven. Jennifer Connelly, Elliott en Nolte zetten degelijke acteerprestaties neer, en de originele en comic book-achtige sceneovergangen zijn een leuke vondst.

“I volunteer! I volunteer! I volunteer as tribute!”

The Hunger Games blijft voor mij toch de standaard als het gaat om young adult films/boeken. Je hebt de Twilight films, de Divergent reeks en de Maze Runner trilogie maar de Hunger Games films (zeker de eerste twee) zijn toch van een ander niveau. Dat komt op de eerste plaats natuurlijk door Jennifer Lawrence die fantastisch gestalte geeft aan Katniss Everdeen. Lawrence heeft het acteertalent en het charisma om zo’n hele film op haar schouders te nemen en boven het gemiddelde te doen uitstijgen. En je gelooft direct dat zij zou kunnen overleven in zo’n arena waar maar één persoon levend uitkomt. Ze is stoer, kan erg goed met haar pijl en boog overweg en is net even wat slimmer dan de andere deelnemers.

De film heeft even de tijd nodig om alle personages te introduceren maar wanneer Katniss en drieëntwintig andere “uitverkorenen” echt de arena in moeten om deel te nemen aan de Hunger Games wordt de spanning langzaam opgevoerd. The Hunger Games moet ook de jonge kijkers aanspreken maar toch zijn de gevechten goed gefilmd en is de sfeer lekker naargeestig en ijzingwekkend. Er mag niet te veel bloed vloeien maar regisseur Gary Ross maakt er gelukkig geen exclusieve film voor tieners van en ook de wat oudere kijker komt aan zijn trekken. Naast Lawrence zijn ook Stanley Tucci, Elizabeth Banks en Woody Harrelson goed op dreef. En een schmierende Donald Sutherland is altijd een genot om naar te kijken. Dit eerste deel is een goede introductie van de grauwe wereld van Panem.

“People are looking to you, Katniss. You've given them an opportunity. They just have to be brave enough to take it.”

Eigenlijk is Catching Fire een kopie van het eerste deel maar ik vind hem eigenlijk op alle onderdelen sterker dan zijn voorganger. Blikvanger blijft Jennifer Lawrence die hier weer een ongelooflijk sterke prestatie neerzet en overtuigd in elke scene. Door een groeiende opstand onder de bevolking besluit President Snow nieuwe Hunger Games te organiseren met deze keer de winnaars van alle Hunger Games die het tegen elkaar op moeten nemen. En weer kan er maar één deelnemer het overleven.

De wat duistere en grauwe wereld van Panem wordt door regisseur Francis Lawrence perfect tot leven gewekt en ook de arena waar de "uitverkorenen" tegen elkaar moeten vechten ziet er schitterend uit. Maar de sfeer is net wat naargeestige dan in het eerste deel en met de winnaars van de vorige Hunger Games heeft Katniss sterkere en vaardigere tegenstanders dan in het eerste deel. De balanceeract die Francis Lawrence moet uithalen met het aanspreken van zowel een jonger als ouder publiek is weer grandioos gedaan en ik denk dat iedereen wel kan genieten van deze film. Ik blijf het een probleem vinden dat de mannelijke acteurs (Liam Hemsworth en Josh Hutcherson) wel zwaar achterblijven ten opzichte van Lawrence en nauwelijks overtuigen. Het is aan Lawrence te danken dat de opbloeiende liefde tussen Katniss en Peeta nog een beetje geloofwaardig is. Maar Donald Sutherland, Woody Harrelson, Stanley Tucci, Philip Seymour Hoffman, Sam Claflin en Elizabeth Banks zijn allemaal geweldig op dreef en hebben zichtbaar lol in het spelen van hun kleurrijke rollen. Catching Fire is wat donkerder en spannender dan zijn voorganger en in allerlei opzichten een betere film. En dat gebeurd niet vaak.

“Miss Everdeen, it is the things we love most that destroy us.”

The Hunger Games zonder de Hunger Games. Waar de eerste twee delen eindigde met aan aantal personen die elkaar op leven en dood bestrijden in een arena vol met gevaren barst in dit derde deel (het derde boek is volgens de laatste mode in tweeën gesplitst) de strijd los tussen het regime van President Snow en de opstandelingen onder leiding van President Alma Coin die onze heldin Katniss Everdeen wil inzetten als propagandamiddel. Mockingjay deel één is een stuk grauwer en donkerder dan de eerste twee delen en de opstandelingen zitten in een grote ruimte ver onder het aardoppervlakte.

Dit deel voelt echt als een tussendoortje en de makers hebben moeite om een interessante op zichzelf staande film af te leveren. Er wordt veel gepraat en gediscussieerd en op een gegeven moment wordt het wat langdradig en hoop je dat de personages in actie komen. Er wordt iets te veel tijd gerekt en de film kan nergens het gevoel wegnemen dat alles makkelijk in één film had gepast. Zelfs acteurs als Phillip Seymour Hoffman, Julianne Moore, Woody Harrelson, Donald Sutherland en Stanley Tucci kunnen niet verbloemen dat het verhaal in Mockingjay deel één weinig om het lijf heeft. Jennifer Lawrence is wel weer waanzinnig en de scènes met een cameraploeg die haar volgt om propaganda materiaal te schieten zijn hoogtepunten. Ook een actiescene op het laatst rond het bevrijden van een groep gijzelaars is een hoogtepunt en erg sterk gedaan. Natalie Dormer is een geweldige toevoeging als Cressida, die de cameraploeg leidt. Hutcherson en Hemsworth zijn weer erg middelmatig maar gelukkig zijn hun rollen hier marginaal. Mockingjay deel één is een middelmatig middendeel die wel heel veel tijd aan het rekken is en nergens een eigen identiteit heeft maar meer als grauw voorzetje voor deel twee dient. Jammer, want er zitten sommige knappe scènes in en de acteurs zijn sterk op dreef.

“Our lives were never ours, they belong to Snow and our deaths do too. But if you kill him, Katniss, all those deaths, they mean something.”

Na Mockingjay - Part 1, die de definitie uitmelken een nieuwe dimensie gaf, was ik een beetje huiverig om Part 2 te gaan kijken. Part 2 duurt tweeënhalf uur maar gelukkig zit de vaart er goed in en ik heb toch wel genoten van dit sluitstuk van de Hunger Games serie. De film heeft (buiten het eerste half uur) veel vaart en het ziet er allemaal schitterend en lekker duister uit.

Wanneer Katniss met een groep rebellen het Capitool binnenloopt kom je bijna ogen tekort om de schitterende decors tot je te nemen. Met de actie zit het ook wel goed en vooral het gedeelte in de tunnels is razendspannend. Part 2 heeft zijn rustige momenten maar het is veel meer in balans en na een actiescene wil je wel weer even rustig ademhalen en even kijken hoe het met de personages gaat. Ik heb de boeken niet gelezen maar het laatste gedeelte met Katniss, Snow en Coin zag ik van een kilometer afstand aankomen en de voorspelbaarheid ervan is wel een minpunt. Daarnaast zijn de acteerprestaties wisselend. Lawrence, Moore, Sutherland, Harrelson zijn weer geweldig op dreef en Natalie Dormer had zeker een grotere rol mogen hebben als Cressida. Hutcherson en Hemsworth zijn net een zwart gat waarin al het acteertalent en charisma wordt opgeslokt. Ook dit laatste deel brengt daar geen verandering in. Maar de (propaganda)oorlog, politieke ondertoon en de rol van de media maakt deze film (en de reeks) een interessante kijkervaring en als er dan ook nog vette actie inzit en sterke acteurs hoor je mij niet klagen. Dit vierde deel is in ieder geval een mooie afsluiter van een redelijk constante reeks.

“A great day comrades, we sail into history!”

The Hunt for Red October is een sfeervolle film met een lekker sluimerende en onderhuidse spanning en sterke acteurs. Films die plaatsvinden in een onderzeeër kan ik meestal wel waarderen, en ook deze film heeft weer genoeg om van te genieten.

Connery speelt zijn rol goed en je weet tot het einde niet waar zijn loyaliteit nu echt ligt. Dat zowel de Amerikanen als de Russen de Red October moeten vinden levert een ijzingwekkende spanning op en de scènes waarbij twee onderzeeërs elkaar op de korrel nemen, levert vuurwerk op. Ook Baldwin heeft een sterke rol als Jack Ryan en de andere acteurs leveren allemaal vakwerk af. Daarnaast is de muziek uitermate sfeervol. Het einde is wat actievoller, maar dat vond ik bijna zonde en wat onnodig. Die spanning zonder al te veel actie vond ik wel passen bij de film. Red October is vakwerk van alle betrokkenen en een mooie en sfeervolle film.

“I didn't choose the skuxx life, the skuxx life chose me.”

Aangename film. Hunt for the Wilderpeople is soms bijzonder grappig en ook ontroerend. Een jongen met problemen en een wat knorrige oude man zijn door omstandigheden op elkaar aangewezen en raken verdwaald in de bossen van het prachtige Nieuw Zeeland. De harde en droge humor is wel aan mij besteedt en ook de schitterende natuur, de acteurs en het ontroerende verhaal helpen mee met een hele fijne filmervaring.

Het is een coming of age verhaal maar ook een verhaal over omgaan met verlies en natuurlijk een echte survival story. Er zitten een paar scènes tussen die niet hadden misstaan in The Revenant. Neill en Dennison hebben een heerlijke chemie en je gaat echt met ze meeleven. Door de grote tijdsprongen mis je soms wel belangrijke karakterontwikkelingen en vooral Ricky veranderd wel heel snel van opstandige en wat lethargische tiener tot een strijdvaardige jongen die weet wat hij wil. Ook vliegt de film op het laatst wat uit de bocht met een belachelijke autoachtervolging. Twee kleine minpunten voor een voor de rest hele mooie filmervaring.

“If you cross this line, you better be ready to kill me."

Een kat en muisspel tussen Tommy Lee Jones en Benicio Del Toro, wat kan er mis gaan? Wel, een verschrikkelijk slecht script met een rommelige, warrige en onlogische opbouw doet The Hunted de das om. De besneeuwde natuur en twee aardige vechtscènes tussen Jones en del Toro zijn de hoogtepunten. Maar voor de rest is The Hunted een totaal mislukte film die nergens indruk maakt.

“I know you speak English.”

“Fuck You!”

“Well... that's a start.”

Lekkere actieknaller. Hunter Killer is een film met Gerard Butler in de hoofdrol, dus dan weet je wel wat je kunt verwachten. Bombastisch, actievol, belachelijk, veel testosteron en patriottistisch, je krijgt het allemaal. Het is knap hoe vermakelijk het allemaal is, en hoe lekker het allemaal wegkijkt. Onderzeeërs, een gekidnapte Russische president, een SEALS team dat hem moet bevrijden, Russen die allemaal Engels spreken, Butler die weer de wereld redt etc. Met zo'n film heb je te maken. Als dit je als muziek in de oren klinkt moet je de film vooral gaan kijken.

“...putting your life in danger is actual living - the rest is television.”

The Hunting Party heeft een wat vreemde mix van een oorlogsdrama, humor, thrillerelementen en zelfs wat romantiek. Het werkt grotendeels wel, maar dat komt vooral door het sterke spel van Gere, Howard en Eisenberg, en het feit dat veel gruwelijkheden buiten beeld worden gehouden. Want het ene moment zit je te kijken naar genocide in Bosnië, en het andere moment is er een scene waarin de drie acteurs zich op komische wijze voordoen als CIA agenten. Het is misschien het beste als je The Hunting Party ziet als een avonturenfilm waar Kuifje zich niet voor had hoeven schamen. Met humor en tja, ook genocide...

“Hate put me in prison. Love's gonna bust me out.”

Sterke film. The Hurricane is weinig subtiel, geromantiseerd en de personages zijn wel erg zwart-wit, maar dat doet niets af aan het indrukwekkende en bijzondere verhaal van Rubin ‘Hurricane’ Carter. De film mist een scherp randje en deze biopic kleurt wel heel erg binnen lijntjes.

Maar wanneer regisseur Jewison zich focust op het verhaal van Carter en Denzel Washington zijn ding laat doen maakt de film indruk. Het gedeelte met Lesra en de Canadezen, die Carter vrij willen krijgen, is interessant en de band tussen Carter en Lesra wordt sterk neergezet. Washington en Shannon hebben een mooie chemie. Het einde raakt me iedere keer weer en is een prachtige afsluiter.

The rush of battle is often a potent and lethal addiction, for war is a drug.

The Hurt Locker is een actievolle maar daarnaast ook intieme oorlogsfilm met een origineel uitgangspunt, het werk van de explosieve opruimingsdienst van het Amerikaanse leger in Irak. The Hurt Locker zal natuurlijk voor altijd bekend staan als de film die de Oscar voor beste film wegkaapte voor de neus van Avatar en de Oscar voor beste regie voor Kathryn Bigelow (een mannenbolwerk categorie). In 2011 vond ik de voorkeur voor The Hurt Locker ten opzichte van Avatar terecht en nu vijf jaar later ben ik nog steeds deze mening toegedaan.

De camera zit zo dicht op de huid van de acteurs dat het soms lijkt alsof je zelf midden in de actie zit. Je kan het zand bijna aanraken en het zweet ruiken zo intens en intiem wordt het allemaal in beeld gebracht. De ijzingwekkende spanning die het ontmantelen van explosieven met zich meebrengt krijgt hierdoor een extra dimensie. De beste scene is als James, Sanborn en wat CIA personages in de woestijn onder vuur worden genomen door Taliban strijders. De spanning en hitte die de personages voelen wordt zo invoelbaar gemaakt voor de kijker dat je zelf snel naar de koelkast vlucht om een cola te pakken. De Oscar voor Bigelow is volledig terecht want wat een knap staaltje vakmanschap heeft ze met deze film afgeleverd. Jeremy Renner is ook weergaloos als roekeloze Sergeant James, die de hele film als een wandelende tijdbom rondloopt en lak heeft aan protocollen en feedback van collega's. Ook Anthony Mackie is sterk als degene die James moet beschermen en steeds gefrustreerder raakt. The Hurt Locker laat zien dat ook oorlog een verslaving kan zijn en laat op een confronterende manier zien wat dat doet met een persoon. Een indringende kijkervaring.

“I can come in anytime I want. And I can get you, anytime I want. But I'm not going to. Not until it's time. When you wish you're dead... that's when I'll come inside.”

IJzersterke film. Flanagan weet met weinig middelen een beklemmende en ijzingwekkende thriller/horrorfilm af te leveren. Een man stalkt een vrouw, die doof is en niet kan praten, in en buiten haar huis en dat is eigenlijk het hele concept. Maar de uitwerking is subliem.

Het acteerwerk van Kate Siegel is fantastisch en ook Gallagher Jr. maakt indruk als moordenaar. De regie is uiterst effectief, de locatie is goed gekozen en de score is subliem gekozen. Siegel speelt Maddie als een vrouw die door haar beperking breekbaar oogt, maar zich ontpopt als een krachtige vrouw met een ijzeren wil om te overleven. De film schuwt er ook niet voor om lekker gruwelijk te zijn, met de 'hand tussen de deur scene' als uitschieter. Maar ook zo'n scene met ‘the Man’, die achter Maddie opduikt terwijl zij nietsvermoedend klaarzit met een mes (hij wordt uiteindelijk door zijn adem verraden) is waanzinnig goed. De spanningsboog staat de hele tijd strak en Flanagan laat met Hush zijn horrorvakmanschap zien.

“Fat man, you shoot a great game of pool.”
“So do you, Fast Eddie.”

Paul Newman is één van de meest charismatische acteurs die ooit bestaan heeft. Ook in The Hustler is hij weer geweldig, en de film zelf is ook sterk. Iets te lang en niet alles is boeiend, maar de film is opvallend donker en dramatisch. Iets wat ik eigenlijk niet verwacht had. Op het laatst wordt het echt een diepgaand verhaal over persoonlijk verlies en een identiteitscrisis, en Newman (en de altijd geweldige George C. Scott) acteren het weergaloos.

“This city, this whole country, is a strip club. You've got people tossing the money, and people doing the dance.”

Regisseur Lorene Scafaria heeft met Hustlers een enerverende film afgeleverd, en ze heeft goed gekeken naar films als The Wolf of Wall Street en The Big Short. Het grootste minpunt van de film is dat Scafaria het extravagante leventje van een stel danseressen in een stripclub wil combineren met ook nog wat serieuze en dramatische momenten. De combinatie werkt niet echt, en Scafaria had er goed aan gedaan om er toch meer een zwarte komedie van te maken. Jennifer Lopez en Constance Wu zijn wel ijzersterk, en door het hoge tempo verveelt Hustlers geen moment.