Opinions

“When we're killed, the past is killed. When kids are killed... that's different. When kids are killed, the future dies. There's no life without a future.”

Donkere en ijzingwekkende Netflix film met uitstekend acteerwerk van Skarsgård, Keough, Badge Dale en vooral Wright. Hold the Dark doet soms denken aan Wind River, met een kleine gemeenschap waar allemaal vreemde dingen gebeuren, en waar de mensen niet bang zijn om geweld te gebruiken. Zelfs niet tegen de politie. De shoot-out is hiervan uiteindelijk het gruwelijke en realistisch gefilmde gevolg. De film komt langzaam op gang en niet alle verhaallijnen komen even goed samen, maar de sfeer en het acteerwerk vergoeden veel.

“I need some peace and quiet... or whatever it is people go away for.”

Prima romcom/kerstfilm. The Holiday is een film die het moet hebben van de zoetsappige romantiek en de chemie tussen de acteurs. En gelukkig werkt de film op beide punten. Het enige minpunt is dat je drie sterke hoofdrolspelers hebt en één zwakke schakel. Want Winslet en Black zijn aandoenlijk samen en Law is ook goed, maar Diaz is matig. Dat ligt ook aan haar bloedirritante personage. Eli Wallach heeft wel een prachtrol, en zijn grote scene op het laatst is geweldig.

“You don't make history by following the rules, you make it by seizing the moment.”

Aardige film van Paul Verhoeven. Het is een tijd geleden dat ik Hollow Man voor het laatst heb gezien, en het grootste minpunt blijft nog steeds staan. Er had veel meer met het intrigerende gegeven van een onzichtbare man gedaan kunnen worden, en het blijft allemaal opvallend braaf en inspiratieloos. Iets wat je toch niet verwacht bij een film van Verhoeven. Visueel ziet het er allemaal wel goed uit en Kevin Bacon heeft duidelijk het grootste plezier als charismatische en arrogante psychopaat. Maar er had zeker meer in gezeten.

Hollywood Homicide

Waarom Ford en Hartnett voor dit soort onzin hebben gekozen is mij een raadsel. Hollywood Homicide is rommelig, saai en inspiratieloos. De film is niet grappig genoeg voor een komedie en niet spannend en actievol genoeg voor een sterke buddycop film. Humor is hier niet meer dan een aantal schijtlollige situaties en oninteressante ontwikkelingen omtrent het persoonlijke leven van de twee politieagenten. Waardeloos gebruik van de potentie van Ford en Hartnett.

Home Again

Aardige film die het wel moet hebben van het aanstekelijke en charismatische spel van Witherspoon. Zoals zo vaak het geval is weet Witherspoon zelfs van middelmatig materiaal iets speciaals te maken. En Michael Sheen neemt eigenlijk ook gewoon de gehele film over als hij in beeld is, wat ook wel wat zegt over de drie jonge mannelijke acteurs die in de film spelen. Ze worden zelfs overtroffen door de jonge Redfield.

Het verhaal over een vrouw die met zichzelf worstelt en uiteindelijk van haar gezin een soort commune maakt stelt niet zoveel voor, maar het levert wel een aantal vermakelijke scènes op. De dialogen zijn wel belabberd, en wie het script heeft geschreven moet aan een andere carrière gaan denken. Reese houdt het gelukkig allemaal bij elkaar met haar geïnspireerde spel.

“You're not at all worried that something might happen to Kevin?”

“No, for three reasons: A, I'm not that lucky. Two, we use smoke detectors and D, we live on the most boring street in the whole United States of America, where nothing even remotely dangerous will ever happen. Period.”

De ultieme kerstfilm. Home Alone heeft alle elementen in zich die je in een kerstfilm verwacht en wilt zien, maar daarnaast is het ook gewoon een verdomd vermakelijke film. En de kerkscene tussen Kevin en Marley blijft na al die jaren nog steeds geweldig om naar te kijken. Het acteerwerk van Culkin, Pesci, Stern, Heard, Blossom en al die andere acteurs is sterk en effectief, en vooral op het laatst bij de inbrekersscènes laten Pesci en Stern ook zien veel fysieke komische talenten te bezitten. De combinatie van sentiment, humor, melancholie en wat actie blijft ongeëvenaard als het gaat om kerstfilms.

“Whatever you're thinking, rethink it.”

Wat hebben die kleine en idyllische plaatsjes in Amerika toch altijd te maken met veel criminaliteit. Zeker als Statham er gaat wonen met zijn schattige dochtertje. Statham komt daar voor zijn rust, maar dat is uiteraard van korte duur. Wij als kijker weten wel hoe dit soort films te werk gaan.

Homefront heeft voor een Statham film een rustige opbouw en er zit verrassend weinig actie in. Wel eens lekker eigenlijk, want als het uiteindelijk los gaat dan breekt ook echt de hel los. Franco is degelijk en Bosworth en Ryder hebben heerlijke rollen als sloerige rednecks. Uiteindelijk komt er een heel leger het kleine plaatsje binnenstromen, maar daar weet Statham ook wel raad mee. Alles om zijn dochtertje te beschermen. Want onze ijzervreter heeft natuurlijk wel het hart op de goede plaats.

“Honey, you got skills. And that's gonna take you places.”

Vederlichte dansfilm. Jessica Alba heeft iets sympathieks over zich en dat komt goed van pas bij het spelen van Honey. Honey is een jonge vrouw die kinderen, die opgroeien in een probleemwijk, op het rechte pad probeert te houden door middel van dansen. En zelf droomt ze uiteraard van een danscarrière in muziekclips.

Ondanks de criminaliteit en een aantal louche figuren blijft een Honey een luchtige en vrolijke film. De positiviteit straalt er vanaf en met de muziek en de sterk gechoreografeerde dansnummers is het moeilijk om stil te blijven zitten. Met Alba als stralend middelpunt.

“I'm going to make a movie about you.”

“Make me look good, Honey Boy.”

Uitstekende film van Alma Har'el. Aan alles is te zien dat dit een zeer persoonlijk verhaal is voor Shia LaBeouf, en het script is losjes gebaseerd op zijn turbulente jeugd en de relatie met zijn vader. Noah Jupe is fantastisch als de jonge Otis, en zijn scenes met LaBeouf vormen het hart van de film. Het is triest en soms hartverscheurend, maar je voelt ook de liefde en de onlosmakelijke band tussen vader en zoon. Hedges is ook sterk als de oudere Otis, hoewel Jupe en Hedges echt totaal niet op elkaar lijken. Daar moet je jezelf wel even overheen zetten, maar dan word je ook beloond met één van beste coming of age films van de laatste jaren.

“I don't think we're in Kansas anymore, Toto.”

Redelijk. Als kinderfilm werkt Honey, I Shrunk the Kids wel, en de special effects zien er goed uit. Maar ik heb deze film in mijn jeugd nooit gezien, en ik heb er dan ook geen speciaal gevoel bij. En als je met volwassen ogen naar deze film kijkt valt het soms wel tegen. Ik had nog meer scenes met de kinderen willen zien, want dit is verreweg het beste gedeelte van de film. De scenes met de ouders zijn matig, en er zitten gewoon te veel onzinnige scenes in.

“So... your adventures are over.”

“Oh, no. To live... to live would be an awfully big adventure.”

Aardig. Hook is een wat vreemde film, maar wel overduidelijk een Spielberg film. Een kleurrijke en avontuurlijke film over familie en een kindvriendelijke ondertoon. De toon van de film is soms iets te kinderlijk voor mij, en Robin Williams is een vreemde keus als Peter Pan. Maar Spielberg heeft wel goed de essentie van Peter Pan te pakken. En Hoffman als Captain Hook gaat helemaal over the top. Of dit werkt zal voor iedereen anders zijn. Hook is een luchtig avontuur met een sentimentele boodschap over hoe belangrijk familie is. Een kolfje naar de hand van Spielberg.

“You don't run, not when you're with us... You stand your ground and fight!”

Prima film. Subtiel is Hooligans zeker niet, en vooral op het laatst gaat regisseur Lexi Alexander als een sloopkogel te keer. Want uiteraard moet de "held" wel iets leren van het aftuigen van fans van rivaliserende voetbalclubs, en uiteraard moet er ook iemand doodgaan. Maar het familiegevoel dat ontstaat in zo'n supportersgroep wordt goed weergegeven, en het voetbal is bijna secundair aan de band die de supporters onderling hebben. Wood is niet geweldig, maar gelukkig is Hunnam uitstekend op dreef. Dat rauwe Britse sfeertje van bier, vervallen huizen, slecht weer, voetbal en vechtpartijen komt goed over.

“My practices aren't designed for your enjoyment.”

Basketbal en Indiana, het is onlosmakelijk met elkaar verbonden. En dat zie je in Hoosiers, met een klein stadje dat helemaal achter hun middelbare school basketbalteam gaat staan. Met veel positieve en negatieve gevolgen. Want de druk dat het legt op de scholieren is immens, en als je zoals Jimmy dan ook nog te maken krijgt met persoonlijke problemen ga je er aan onder door.

Hackman, Hershey en Hopper zijn geweldig, en ook de basketbalscènes zitten goed in elkaar. Het mooiste van Hoosiers vind ik misschien nog wel de beelden van het uitgestrekte landschap van Indiana, en je begrijpt gelijk waarom basketbal zo belangrijk is voor zo’n klein stadje. Er is voor de rest weinig te doen.

La Hora Final

Ik had de hele tijd het gevoel dat La Hora Final een stuk spannender en interessanter zou moeten zijn dan het eigenlijk is. Het verhaal klinkt interessant, maar voor het grootste gedeelte is de film zeer traag en een beetje saai. Met ook nog een overbodig romantisch subplotje dat er niet helemaal in thuishoort. Op het laatst komt de film wel op stoom en het acteerwerk is degelijk, maar dat kan de film als geheel niet redden.

“Technically, I think it's immoral not to kill him.”

Horrible Bosses heeft een aardige combinatie van grove humor met het wat subtielere werk. Natuurlijk heeft de grove en expliciete humor de overhand maar vooral Spacey en Bateman weten op een ingetogen manier indruk te maken.

Spacey, Bateman en natuurlijk Aniston zijn ook het leukst en vooral Aniston gaat helemaal los als seksverslaafde tandarts. Iedereen heeft wel eens een verschrikkelijke baas gehad maar Spacey, Aniston en Farrell doen daar nog een schepje bovenop. Day, Sudeikis en Bateman zijn ook goed op dreef als moordlustige werknemers en vooral als drie-eenheid werkt het goed. Foxx is ook geweldig als Motherfuckah Jones. De beste grappen zitten in het begin en naar het einde toe wordt het een beetje een klucht en valt de film in herhaling, maar vermakelijk blijft het allemaal wel.

“We're not going to see Mother-Fucker Jones because we're not going to kidnap anyone.”

Horrible Bosses 2 is op zich wel een geslaagde komedie maar na een goed begin gaat het snel bergafwaarts. De grapdichtheid ligt in het begin erg hoog en de grappen zijn over het algemeen ook geslaagd waardoor de film zeker geen vervelende zit is.

Jammer genoeg komt de film na een sterk begin bijna niet op gang en pas als de fantastische Jennifer Aniston op het toneel verschijnt als de seksverslaafde tandarts Julia Harris komt er weer wat leven in de brouwerij. Bateman, Sudeikis en Day zijn weer een grappig trio en vooral de eerste twee zorgen voor een aantal leuke momenten. Day is hysterisch en dat gaat soms goed maar ook vaak heel erg fout als hij het te ver doordrijft. Chris Pine en Christoph Waltz stellen teleur en lijken zich niet echt thuis te voelen in dit soort films. Zeker Waltz speelt op de automatische piloot. Het kidnap plot is wel aardig en de bijdrage van Aniston en Foxx levert grappige situaties op. Horrible Bosses 2 is zeker geen hoogvlieger maar vermakelijke onzin is het in veel gevallen wel.

Horse Girl

Niet slecht. Horse Girl is een vreemde, hallucinerende en intrigerende film over een jonge vrouw die steeds meer haar grip op de realiteit verliest. Sarah heeft duidelijk psychische problemen, maar in het begin van de film heeft ze dat nog redelijk goed onder controle. Sarah heeft moeite met menselijk contact en is sociaal onhandig, maar ze functioneert wel.

Het is allemaal fantastisch geacteerd door Brie, en ondanks de begrijpelijke frustratie van de mensen om haar heen weet Brie toch sympathie en medelijden op te wekken. In het tweede gedeelte vliegt de film een beetje uit de bocht, en de “droomwereld” van Sarah levert wat vreemde scenes op. Het einde had ook wat krachtiger kunnen zijn.

“I've heard you help people with horse problems.”

“Truth is, I help horses with people problems.”

Mooi. The Horse Whisperer is lang en niet alle subplotjes werken even goed, maar daar staan genoeg positieve punten tegenover. Sterk acteerspel, schitterende natuurbeelden, een sfeervolle regie van Redford, en zeker voor paardenliefhebbers valt er ook genoeg te genieten. Alles rond het paard Pilgrim is ook het interessantste gedeelte, en de film is op z’n sterkst als Redford met de paarden werkt en Scarlett een trauma moet verwerken. Op die momenten is The Horse Whisperer een magische filmervaring. Dat liefdesgedoe tussen Redford en Thomas werkt niet echt, maar dat neem ik dan graag op de koop toe.

“It's a strange world.”

Matige Young Adult film. The Host weet van een intrigerend uitgangspunt een suffe film te maken zonder iets van spanning of interessante verhaallijnen/personages, maar natuurlijk wel weer met een fantasieloos liefdesverhaaltje. Het acteren van Ronan vergoedt veel, en ook William Hurt weet er nog heel wat van te maken. Maar de abominabele dialogen die ze soms moeten opdreunen... Van de regisseur van Gattaca had ik wel wat meer verwacht.

Hostage

Prima thriller. Bruce Willis heeft er hier nog echt zin in en de film heeft een aantal bijna horrorachtige scènes. Vooral Ben Foster is creepy as hell en de film heeft een naargeestige en donkere sfeer. Er zit ook nog een aardige twist in het verhaal, wat het allemaal nog wat persoonlijker maakt voor Willis. Regisseur Siri heeft ook oog voor het visuele aspect en er zitten een aantal fraaie scènes in. Op het einde wordt het wat ongeloofwaardig, maar dan ben je al zover gekomen dat je het ook wil afkijken.

“I've killed everything that's walked or crawled. If you do it enough, you get used to it.”

Fantastisch. Ik heb een zwak voor het Western genre, en Hostiles mag ook weer aan het roemruchte rijtje worden toegevoegd. De gruwelijke openingsscene laat al gelijk zien wat je kan verwachten, en Hostiles is soms een rauwe en ijzingwekkende film.

Maar ook een menselijke en emotionele film, en vooral de scènes tussen Bale en Pike laten twee mensen zien die veel (zo niet alles) hebben verloren. Er is chemie tussen de acteurs, wat de allerlaatste scene ook zo mooi en bevredigend maakt. De cinematografie is bijna een recensie op zich waard, en ook de score zorgt voor een perfecte Western sfeer. Sterk acteerwerk ook van onder andere Studi, Plemons, Cochrane en Foster. De ommezwaai die Bale’s personage maakt gaat wel heel erg snel en het langzame tempo moet je liggen, maar ik heb genoten.

“You wanna be a big cop in a small town? Fuck off up the model village.”

In Hot Fuzz laten Pegg en Frost zich weer van hun sterkste en leukste kant zien als keiharde politieagent en zijn niet al te snuggere partner. Wat zijn deze twee acteurs toch goed op elkaar ingespeeld. Het eerste gedeelte met de cameo van Freeman en de scene met het vriendinnetje van Pegg is geweldig, en ook de introductie van de personages in het slaapstadje Sandford is sterk gedaan.

De film heeft wat problemen om het hoge niveau vast te houden, maar vermakelijk blijft het zeker. Het actierijke laatste gedeelte is geweldig, met Pegg en Frost die de grootste lol hebben en acteurs als Dalton en Colman die er lustig op los schmieren. Al met al heeft het trio Wright-Pegg-Frost met Hot Fuzz weer een ijzersterke en doldwaze komedie gecreëerd.

“American planes will always be superior as long as there are wonderful men like you in the cockpit. And German parts.”

Blijft leuk. Hot Shots heeft veel geslaagde grappen en de parodie op Top Gun blijft goed. Sheen, Elwes en Golino doen het voortreffelijk, maar Bridges steelt de show als Admiraal Thomas ‘Tug’ Benson. Maar alle typetjes zijn geweldig en als je even wegkijkt heb je alweer een grap gemist. Topper, Ramada, Kent, ‘Wash out’ en uiteraard ‘Dead Meat’, allemaal hebben ze hun momenten.

“I had to come. It was a sequel.”

Prima tweede Hot Shots avontuur. De Rambo spoof is iets minder dan die van Top Gun in het eerste deel, maar bijna alle acteurs en personages zijn terug. Met acteurs als Ferrer, Atkinson, Bakke en Haleva als Saddam Hussein als leuke toevoegingen. Maar Sheen, Golino en Bridges blijven het hart van deze franchise en zijn weer fantastisch op dreef. De grapdichtheid ligt hoog en ondanks dat niet alle grappen even geslaagd zijn, zit je toch het grootste gedeelte van de film met een grijns op je gezicht. Missie geslaagd.

“It must be some kind of hot tub time machine...”

Aardig. Als de uitwerking goed is kunnen dit soort flauwe films vermakelijke onzin opleveren. En Hot Tube Time Machine doet veel goed, met een script dat goed in elkaar steekt en acteurs die het allemaal gelukkig niet al te serieus nemen. Cusack is een vreemde castingkeus en Corddry is vervelend, maar voor de rest doen de acteurs het goed. Complimenten ook voor de heerlijke foute jaren 80 sfeer, en de tegenstellingen tussen de moderne tijd en de jaren 80 levert genoeg komisch materiaal op. Het wordt gelukkig ook allemaal niet te sentimenteel en het einde is goed gedaan.

Hotaru no Haka

Schitterend. Dit is wat animatie kan doen als het tot in de perfectie wordt uitgevoerd. Seita, Setsuko, hun gezichtexpressies, de aftakeling etc. Echt waanzinnig goed uitgebeeld. En het verhaal maakt ook indruk. Ik begreep de vete tussen Seita en zijn tante in eerste instantie niet, maar ik hoef dat ook niet begrijpen.

In Japan liggen zaken zoals trots en eer toch wat gevoeliger dan hier. En als je dat in je achterhoofd houdt dan kan je de extreme reactie van Seita ook wel begrijpen. Dat hij zijn koppigheid zover zou doorvoeren is natuurlijk niet goed te praten, want zijn zusje is het slachtoffer. Maar daarbuiten geeft Hotaru no Haka ook een prachtig tijdsbeeld over het Japan tijdens de Tweede Wereldoorlog. Met een einde dat als een mokerslag aankomt (alhoewel in de eerste scene eigenlijk al aangekondigd).

“I kill important people…”

Aardige apocalyptische actiethriller. Qua sfeer doet Hotel Artemis heel veel dingen goed, en het hotel is fantastisch vormgegeven. Het acteerwerk is wat wisselend, maar K. Brown, Foster en vooral Boutella en Bautista zijn fantastisch. Er zit op het laatst een vechtscene in met Boutella waarin ze laat zien een actieheldin in wording te zijn. Als ze dat wil zijn natuurlijk. Meer van dit soort scenes had de film goed gedaan, want lange tijd gebeurt er weinig. De sfeer en het acteerwerk vergoeden veel, maar kunnen niet verbloemen dat er met een beter script veel meer in had gezeten.

Hotel Mumbai

Indrukwekkende film over de aanslagen in Mumbai in 2008. Realistisch, compromisloos en soms spijkerhard, regisseur Anthony Maras wil duidelijk laten zien hoe gruwelijk de ervaring moet zijn geweest voor de slachtoffers en de mensen die het ternauwernood hebben overleefd.

Het klinkt een beetje morbide, maar zo’n schitterend hotel is natuurlijk ook de perfecte plek voor een beklemmende en ijzingwekkende thriller. Hotel Mumbai is ook een mooi eerbetoon aan de helden die er voor hebben gezorgd dat er niet meer slachtoffers zijn gevallen. Alle acteurs doen het goed, maar Dev Patel en Anupam Kher steken er toch wel bovenuit. Complimenten ook voor de production design en de manier waarop de actie in beeld is gebracht, want alles ziet er fantastisch en realistisch uit. Hoe gruwelijk het soms ook is.

“We're here as peace keepers, not peace makers.”

Indrukwekkende film over de oorlog in Rwanda, en de genocide die heeft plaatsgevonden van de Tutsi’s en gematigde Hutu’s door de Hutu militie. De bekende elementen zitten er allemaal in en het einde is wel heel erg "Hollywood", maar regisseur Terry George weet op de belangrijke momenten wel indruk te maken. Spannend, gruwelijk en hartverscheurend, met sterk acteerwerk van Don Cheadle. Nolte en Phoenix worden te weinig gebruikt, maar hun verhaallijnen doen er ook niet echt toe. Het indrukwekkende verhaal van Paul Rusesabagina staat op de voorgrond, en het levert met Hotel Rwanda een uitstekende film op.

“Welcome To Hotel Transylvania!”

Redelijke animatiefilm. Er is niets wat je niet al eerder hebt gezien, maar de uitwerking levert een vermakelijke film op met leuke personages en een degelijk verhaal. Sandler, James, Gomez en Samberg weten goed werk te verrichten met alleen hun stemmen. Het is het bekende vader/dochter verhaal, maar dan wel met Dracula, Frankenstein en andere vreemde wezens.