Opinions

“The box, you opened it, we came.”

De grootste kracht van Hellraiser is de fantastische sfeer die regisseur Clive Barker vanaf het begin weet te creëren. Onheilspellend, spannend en soms ook lekker bloederig, de make-up afdeling verdient alle prijzen voor hun fantastische werk. En de acteurs weten het ook allemaal goed te spelen, met Robinson, Laurence, Higgins, Chapman en Oliver Smith die allemaal meegaan in de gekte. Hellraiser straalt vakmanschap, originaliteit en liefde voor het horrorgenre uit, en zo zie ik het graag.

“If you can love your enemy, you already have victory.”

Een indrukwekkend en intrigerend kijkje in de keuken van blanke gezinnen in het zuiden van Amerika in de jaren 60. Rassenscheiding en discriminatie waren nog aan de orde van de dag en Afro-Amerikaanse vrouwen werkten als surrogaatmoeder en hulp in het huishouden bij blanke gezinnen. Blanke kinderen werden opgevoed en grootgebracht door deze vrouwen en één van deze kinderen komt jaren later weer terug naar Mississippi om te gaan werken bij een plaatselijke krant.

Skeeter (de sprankelende Emma Stone) wil graag een boek schrijven vanuit het oogpunt van de Afro-Amerikaanse vrouwen en gebaseerd op hun leven. Dat de vrouwen daar in eerste instantie sceptisch tegenover staan is logisch want hun baan verliezen betekent geen geld voor de eerste levensbehoeften. Wanneer Aibileen (de geweldige Viola Davis) overstag gaat en haar ervaringen begint te delen komt er langzaam een ommekeer en nadat Minny (de eveneens geweldige Octavia Spencer) ook mee gaat doen is het hek van de dam. Op een schitterende manier weet regisseur Tate Taylor dramatische scènes te combineren met ontroerende, humorvolle en soms ronduit hilarische scènes (Eat my shit!). Je zit op sommige momenten met plaatsvervangende schaamte te kijken naar hoe de blanke vrouwen met hun hulpen omgaan maar daardoor voelt het allemaal wel levensecht aan. Vooral Hilly spant de kroon en wat een fabelachtige prestatie van Bryce Dallas Howard die het bloed onder je nagels vandaan haalt. Speciale vermelding voor Jessica Chastain die de wat naïeve en buitengesloten Celia op een geweldige manier speelt en op het laatst samen met Spencer filnk weet te ontroeren. Prachtig! The Help heeft mij weten te raken, aan het denken gezet, ontroeren en aan het lachen gemaakt. Een heerlijke filmbelevenis.

“I think anybody who falls in love is a freak. It's a crazy thing to do. It's kind of like a form of socially acceptable insanity.”

Gemengde gevoelens. Aan de ene kant heeft Her heel veel om van te genieten. De prachtige cinematografie, Joaquin Phoenix op zijn best, de zwoele stem van Johansson en natuurlijk het interessante verhaal. Een relatie aangaan met een zelfbewust besturingssysteem is nu nog toekomstmuziek maar zou in de toekomst best wel eens mogelijk kunnen zijn. Regisseur Jonze heeft hier kritiek op maar weet zijn personages wel oprecht en geloofwaardig te houden. Het grootste compliment dat ik de film kan geven, is dat ik er ook helemaal in meeging. Op een gegeven moment vond ik het zelfs normaal worden. Erg knap.

Dat kan natuurlijk ook door de stem van Johansson komen waar ik dan direct haar gezicht en lichaam bij zie. Ik vraag me af of het ook had gewerkt als het een stem was geweest van een onbekende actrice (of acteur?). De film begint heel erg goed maar raakt wel snel door zijn ideeën heen. De band tussen Theodore en Samantha wordt goed opgetuigd maar op een gegeven moment wordt het wel wat langdradig en een herhalingsoefening. Na die scene in het vakantiehuisje in de sneeuw wordt het verhaal ook wat snel afgeraffeld. Opeens heeft Samantha allerlei problemen en bezwaren die voor die tijd niet bestonden. Maar goed, Phoenix, Johansson en de prachtige cinematografie weten het lang interessant te houden.

“I thought you were better than this, but deep down I knew you weren't.”

Sterke film met een weergaloze acteerprestatie van Elisabeth Moss. Wat een actrice. De beste scene in de film is die waarin ze voor haar dochtertje achter de piano het nummer ‘Heaven’ van Bryan Adams speelt. Triest (door wat er zich allemaal heeft afgespeeld in dit gezin) maar hartverwarmend tegelijk.

Her Smell voelt het eerste uur door het indringende en beklemmende camerawerk aan als een slechte droom, en je ziet bijna letterlijk de zweetdruppels en de transpiratie door alle drugs in het lijf van Becky. Alle andere acteurs en personages spellen tweede viool, maar door het acteerwerk van Moss stoort dat geen moment. Het einde is ook waanzinnig sterk gedaan, en je ziet aan alles dat Becky helemaal klaar is met dit leventje.

“I'm being carjacked by my own car!”

Gewoon een vrolijke en luchtige film met een Lindsay Lohan op haar best. Als je haar hier zo bezig ziet dan blijft het eeuwig zonde dat ze zo is afgegleden. Want talent heeft ze zeker, en ze heeft ook het charisma om dit soort films te dragen. Herbie Fully Loaded is een film die je vooral niet te serieus moet nemen en waarbij je gewoon moet meegaan in het fantasierijke en koddige verhaal over een auto met een eigen wil. Lohan, Dillon, Keaton, autoraces, wat humor en romantiek maakt dit een fijne film om naar te kijken.

Here on Earth

Ik heb deze film vroeger wel eens gezien maar allejezus, wat is dit zoetsappig en oversentimenteel. De film doet me denken aan A Walk To Remember, maar is eigenlijk in alles de mindere. De personages zijn belachelijk, het script is matig, bij sommige dialogen had ik een teiltje nodig, en de muziek is weerzinwekkend. Wat Hartnett en Klein aan het doen zijn weet ik niet, en zij zelf waarschijnlijk ook niet. De dramatische twist had wat emotie en scherpte kunnen brengen, maar het wordt alleen maar erger. Lichtpuntje is Lelee Sobieski, die tenminste nog wat oprechte emotie weet over te brengen.

“You okay, Mom?”

IJzersterke horrorfilm. Een rustige opbouw, een onderhuidse en ijzingwekkende spanning die tot in het diepste van je vezels weet door te dringen, geweldig acteerwerk, gruwelijke scènes, en een climax die ook weet te overtuigen. En dan heb ik de regie van Ari Aster, en de geweldige score, nog niet genoemd.

Hereditary is geen bloederige horrorfilm, maar het is meer een psychologische horror met een gezin dat te maken krijgt met bovennatuurlijke krachten, maar ook gewoon met menselijke trauma’s. En dat zijn meestal de beste horrorfilms. Collette is weergaloos en ook Alex Wolff verdient de credits. Een bepaalde scene in het begin, met Wolff en de jonge Milly Shapiro in een auto, snijdt dwars door je ziel. Hereditary vereist zeker een herziening, en ik kan niet wachten om allerlei nieuwe dingen te ontdekken.

“Every time we get a chance to get ahead they move the finish line. Every time.”

Fijne film. Is Hidden Figures geromantiseerd? Sure, maar niet iedere film over zwarte mensen hoeft een arthouse drama te zijn die allemaal raciale kwesties aankaart zoals 12 Years A Slave, Fences of Moonlight. Hidden Figures is gewoon een positief en inspirerend verhaal over drie zwarte vrouwen binnen NASA.

Katherine G. Johnson, Dorothy Vaughan en Mary Jackson, alle drie indrukwekkende vrouwen die heel veel hebben betekend voor NASA. Het verhaal van de briljante Johnson komt het best uit de verf en Henson is weer eens geweldig. Ik ben al lang fan van haar en ook hier is ze weer geweldig. Spencer (Vaughan) en Monáe (Jackson) zijn ook goed, maar jammer genoeg sneeuwen hun verhaallijnen wat onder. Alhoewel de scene met Monáe die voor een rechter staat wel schitterend is. Mooie rol ook voor Kevin Costner als baas van Henson. Regisseur Melfi wil nog onderwerpen als racisme en seksisme aansnijden, maar echt diep op de materie gaat hij niet in. Hidden Figures is toch op zijn sterkst als het zich focust op Henson en haar strubbelingen binnen NASA. Mooi einde ook met de foto’s van de echte Johnson, Vaughan en Jackson.

“There's a difference between the kind of suffering we can't avoid and a suffering we choose.”

Terrence Malick is weer in topvorm. A Hidden Life heeft sowieso een zeer bijzonder verhaal, en in de handen van Malick wordt het nog specialer. Sfeervol, met lange shots, veel natuurbeelden en filosofische voice-overs.

August Diehl is geweldig als Franz Jägerstätter, en ook Valerie Pachner als de vrouw van Jägerstätter doet het goed. Jägerstätter is een persoon waar je je aan kan ergeren, vooral als je ziet dat zijn gezin het nu zonder man/vader moet stellen. Maar zijn standvastigheid om zich niet over te geven en te onderwerpen aan de nazi’s is ook bewonderenswaardig, hoe frustrerend het soms ook is. Audiovisueel zijn de films van Malick altijd feest om naar te kijken en te luisteren, en ondanks de speelduur van bijna drie uur vliegt de film voorbij.

“Lawyers are a waste of oxygen.”

Dat High Crimes voorspelbaar is, is nog niet zo erg. Erger is dat het een ongelooflijk saaie film is geworden met allemaal elementen die je in andere films al eens eerder hebt gezien. En beter. Freeman en Judd waren sowieso in Kiss the Girls al beter op dreef, alhoewel ze ook hier weer een aangename chemie hebben. Maar de film wil maar niet spannend of meeslepend worden en het einde is zelfs één grote sof. Er zijn echt tig betere films gemaakt binnen het genre.

“Same thing that brought me the first time: I've come to look after the Banks children.”

Soderbergh schudt de iPhone films uit zijn mouw. Het valt bijna niet op dat High Flying Bird gefilmd is met een iPhone, en de film ziet er stijlvoller uit dan veel andere films die geschoten zijn op de "normale" manier. Het begin is erg verwarrend en je zit eigenlijk de hele tijd te kijken naar personages die veel praten, dealtjes sluiten en plannetjes smeden.

Een sportfilm zonder sportscènes, en het werkt uitstekend. Niet alles is goed te volgen, maar het belangrijkste is dat op het einde alles wel duidelijk wordt. Het acteerwerk is ook erg sterk, en vooral Holland, Beetz en natuurlijk MacLachlan weten wel raadt met de soms lange dialogen/monologen. High Fying Bird moet je liggen, maar Soderbergh heeft mij nog nooit teleurgesteld.

“The Sensation of moving backwards even though we are moving forwards, getting further from what's getting nearer, sometimes I just can't stand it.”

Eén van de vreemdste films van het jaar. High Life begint goed en Claire Denis weet er een sfeervolle, interessante en stijlvolle (en sensuele) film van te maken met ijzersterk acteerwerk van Pattinson (en later Binoche).

De film eindigt ook sterk met Monte en zijn dochter Willow (Jessie Ross), hoewel ik geen idee heb wat ik van het einde moet maken. Alles er tussenin is vreemd en wazig, maar door de gecreëerde sfeer en het acteerwerk zorgt het wel voor een boeiende kijkervaring. En dan hoef ik ook niet alles op een presenteerblaadje te krijgen, en dit is een filmervaring die je over je heen moet laten komen. Hoe cliché dat ook klinkt.

“Don't try to be a hero! You don't have to be a hero, not for me!”

Geweldige Western. High Noon heeft een geweldige sfeer, en de (bijna) real time waarin we alles zien zorgt voor een ijzingwekkende spanning. Het tempo is laag, maar de spanning wordt steeds verder opgevoerd. High Noon is daarnaast ook een mooi verhaal over de hypocrisie en verschillende belangen in zo'n klein stadje.

Will Kane vraagt om hulp in zijn strijd tegen Frank Miller en zijn drie kornuiten, maar de mensen hebben allemaal zo hun redenen om hem niet te helpen. Ik moest even wennen aan Gary Cooper, maar tegen het einde van de film vond ik hem steeds beter op dreef. Aan Grace Kelly hoef ik nooit te wennen, en ook de andere acteurs zijn allemaal geweldig. De muziek/score is fantastisch, en de regie van Zinnemann is zeer effectief. Met het actievolle einde als sterke afsluiter.

“Well, you sound like you've done a lot of singing, too.”

“Yeah, my showerhead is very impressed with me.”

Ach ja High School Musical. De vrolijkheid spat er vanaf, sommige liedjes blijven wel hangen en de acteurs kunnen tenminste zingen... Efron is wel barslecht, maar gelukkig weten Tisdale en Hudgens het niveau wat op te krikken. Het leukste is eigenlijk nog om na deze film Spring Breakers op te zetten. ‘Quite the change, miss Hudgens.’

“Right song, but the wrong girl.”

Charmante film met veel grote sterren die acteren alsof ze op vakantie zijn. Het acteerwerk oogt soms wat houterig, maar het plezier straalt er vanaf. Wanneer Sinatra en Crosby samen een nummer zingen ben je plotsklaps hun wat houterige acteren vergeten. En dit is de laatste rol van Grace Kelly, en ze straalt weer als vanouds. Niet één van haar beste rollen, maar het blijft een genot om naar haar te kijken. High Society is een soort van remake van The Philadelphia Story en heeft niet dat scherpe en sarcastische toontje van die film (en de ijzersterke dialogen), maar High Society is wel een plezierige en vermakelijke film.

High-Rise

Vreemde, warrige en expliciete film. Het idee achter de film snap ik wel, maar regisseur Wheatley verdwaalt volgens mij een beetje in zijn eigen fantasie. Scènes lijken wel zonder logische volgorde aan elkaar geplakt en er zit veel overbodige ballast in.

Klassenverschillen, status, macht, de oerdrift van de mens, de rol van de vrouw etc. Het zit allemaal in High-Rise, maar je moet wel goed zoeken. Visueel is het wel mooi gedaan en de acteurs weten de gekte goed te spelen. Want High-Rise ontaardt in totale anarchie en op zich is dat aardig weergegeven.

“There can be only one!”

Dit is toch wel een cultklassieker. Niet perse een goede film, maar Highlander is wel zeer vermakelijk en heeft veel legendarische quotes. Mooie Schotse landschappen, veel actie, droge oneliners, humor en Sean Connery, veel meer heb je dan niet nodig. Dat het er allemaal wat amateuristisch uitziet en echt dat jaren 80 sfeertje heeft doet daar niets aan af.

El Hilo Rojo

Prima Argentijnse film. Je zou El Hilo Rojo kunnen kwalificeren als een romcom, maar dan wel van het venijnige en stekelige soort. Want de film mag dan een heerlijke vibe hebben en door de cinematografie zomers aanvoelen (en soms verdomd sexy), daaronder gaat het nodige drama schuil.

De chemie tussen Vicuna en Suárez (onwaarschijnlijk knappe actrice) spat van het scherm en vanaf de sterke openingsscene met het Amy Winehouse nummer weten ze je mee te slepen in hun romance. Maar nadat het verhaal een sprongetje maakt van 7 jaar en beide getrouwd zijn (en kinderen hebben), weet je dat wanneer ze elkaar weer tegenkomen het niet lang goed kan gaan. El Hilo Rojo voelt soms wat gekunsteld en fragmentarisch aan, maar gelukkig is het einde op een bitterzoete manier zeer geslaagd. Want de acties van de tortelduifjes hebben gevolgen, en gelukkig loopt de film daar niet voor weg.

“I wouldn't cover the burning of Rome for you if they were just lighting it up!”

Je hebt bijna geen tijd om adem te halen in deze razendsnelle komedie vol met knetterende dialogen en acteurs die duidelijk plezier hebben. Vooral Grant en Russell zijn geweldig op dreef, maar eigenlijk geeft iedere acteur hier alles. His Girl Friday zou je oneerbiedig een romcom kunnen noemen, maar dan wel van het venijnige en scherpe soort. Geen zoetsappig gedoe, maar een Grant en Russell die elkaar het leven zuur maken maar ook niet zonder elkaar kunnen. Met een perfect einde, waarbij de kijker wat beduusd en naar adem happend achter wordt gelaten.

Ik schrijf niet zo heel veel recensies hier meer, maar voor deze film maak ik graag een uitzondering. Want His Three Daughters is een Netflix film die diepe indruk heeft gemaakt en ik graag aanbeveel. Drie zeer verschillende zussen komen samen om afscheid te nemen van hun vader. Alles speelt zich af op één locatie en al snel komen de irritaties en oud zeer boven drijven. Vooral tussen de oudere zussen Rachel en Katie (Lyonne en Coon). Olsen speelt de jongste zus Christina en geeft een fantastische weergave van de prototype Californische yoga moeder die vooral de lieve vrede wil bewaren. Alles lijkt perfect, maar ook bij haar komen de frustraties boven drijven door de constante spanning tussen haar oudere zussen. Olsen was wel mijn favoriet.

Lyonne speelt de gokverslaafde stoner stiefzus die voor haar vader heeft gezorgd en al haar verdriet lijkt weg te stoppen door constant stoned te zijn. In het begin lijkt ze nog wat afstandelijk en emotieloos, maar juist zij gaat het meeste gebukt onder het naderende overlijden van haar vader. Zeer herkenbaar, en Lyonne speelt het echt geweldig. Coon doet het goed als Katie, maar zij heeft helaas de minst dankbare rol en moet van een niet echt sympathiek personage toch iets maken. Waar Christina en Rachel een karakterontwikkeling ondergaan en je ze echt leert kennen, blijft Katie toch wat ijzig en afstandelijk. De oudere overbezorgde zus die thuis een opstandige tienerdochter heeft en tegen een burn-out aan zit. Een echte controlfreak. Herkenbaar, maar niet echt fijn om naar te kijken. Credits ook naar Adepo voor een prachtige scene.

Het laatste gedeelte is waar de film echt indruk maakt. Ik zal niet te veel verklappen, maar Jay O. Sanders komt als een sloopkogel de film binnen en rukt je hart uit je borst door één scene. Een scene die helemaal fout had af kunnen lopen (dat dacht ik in eerste instantie ook), maar uiteindelijk één van de mooiste scenes is die ik dit jaar heb gezien. Nogmaals, een echte aanrader

“Who's Joey?”

Prima film. De film heeft een trage opbouw en sommige scènes gaan te lang door, maar hierdoor weet regisseur Cronenberg wel de juiste sfeer neer te zetten en er hangt de gehele film een ijzingwekkende spanning.

De film heeft een aantal gruwelijke actiescènes die weinig aan de verbeelding overlaten. De acteerprestaties stuwen de film ook naar een hoger niveau. Mortensen, Bello, Harris en Hurt in een korte, maar gedenkwaardige rol zijn allemaal klasse acteurs. De film duurt maar 90 minuten en dat is precies lang genoeg. Mooie film die niet veel nodig heeft om indruk te maken.

“You're going to have a wonderful day today. You don't have to be nervous about anything.”

Vlotte actiekomedie met leuk samenspel tussen Dax Shepard en Kristen Bell. In het echte leven getrouwd, en dat zie je er wel aan af. De dialogen ogen natuurlijk en het lijkt erop alsof er veel geïmproviseerd is. Dat komt de film ten goede, en gelukkig weet Shepard de vaart er ook in te houden. Leuke bijrollen van Cooper, Arnold, Bridges en Bryant, schitterende auto's, een luchtige sfeer en zomerse omstandigheden. Hit and Run is prima vermaak.

“I'm a guy. Since when do we get anything right the first time?”

Will Smith was indrukwekkend in Seven Pounds maar ik zie hem ook nog steeds graag als charmante en snel babbelende gladjakker. Hitch is hier de perfecte film voor want Smith mag zijn hele trukendoos open trekken als Hitch, een man die iedere andere man aan de vrouw kan helpen.

Zelfs de onhandige en niet echt charmante Albert. Smith en James zijn geweldig op dreef en de humor werkt uitstekend. Eva Mendes moet samen met Smith voor het romantische sausje zorgen en de twee hebben een aangename chemie. Het is niet alleen zoetsappig maar er zit echt venijn in hun gedrag en gesprekken, en dat zie ik graag. Het dramatische en sentimentele einde vergeef ik deze film dan graag.

The Hitcher

Erg matig. Soms heb je van die films waar weinig positiefs over te melden is. Het begin is redelijk, Bean is niet slecht en er zit een gruwelijke, expliciete scene in (zoals het hoort in dit soort films). Maar het wordt steeds belachelijker, en zeker als de politie zijn intrede doet wordt het lachwekkend. Knighton is erg matig en Bush speelt niet echt overtuigend een geharde jonge vrouw. Sfeervol is het alleen in het begin , spannend wordt het nergens.

“This guy single-handedly ruined the word motherfucker.”

Topentertainment. Qua actiefilms hebben we sowieso weinig te klagen dit jaar, en ook The Hitman's Bodyguard is weer een kleurrijke cocktail vol met over the top actiescènes, absurde humor en scherpe oneliners. Maar de grootste kracht zit hem natuurlijk in het samenspel tussen Jackson en Reynolds, die de gouden oude tijden van Glover en Gibson doen herleven.

Het plezier straalt er vanaf, wat ook geldt voor de andere acteurs. Vooral Hayek en Yung hebben een aantal heerlijke momenten, en vrouwen die in een vreemde taal vloeken moet sowieso een ding worden in actiefilms. Het woord ‘motherfucker’ valt vaak, en vooral Hayek gaat als een bootwerker te keer. Oldman pakt het wat serieuzer aan als Oost-Europese dictator, en dat pakt hier goed uit. De spectaculaire actiescène in Amsterdam is één groot hoogtepunt, maar The Hitman's Bodyguard is toch op zijn best als Reynolds en Jackson elkaar lopen af te zeiken.

Hjartasteinn

Mooi. Hjartasteinn is een ingetogen IJslandse coming of age film over twee jongens die opgroeien onder harde omstandigheden op het schitterende IJslandse platteland. Een weergaloze cinematografie is dan ook bijna vanzelfsprekend, en Hjartasteinn ziet er verbluffend mooi uit.

Thor wil achter de meiden aan en Christian is verliefd op Thor, maar homoseksualiteit wordt in deze gemeenschap niet zo snel getolereerd. De twee jonge acteurs en twee jonge actrices zijn ijzersterk, en de regisseur weet het meeste uit deze onervaren acteurs te halen. Wanneer ze er met z’n vieren samen op uit trekken is Hjartasteinn op zijn best. Naarmate de film vordert focust het verhaal zich steeds meer op Thor, en dat is een wat jammerlijke keuze omdat Christian en zijn ontluikende homoseksualiteit steeds meer naar de achtergrond verdwijnt. De film is ook erg lang, en door allerlei subplotjes en (te) veel personages begint het op een gegeven moment wat te slepen. Gelukkig blijft het verhaal van Thor wel interessant, en Hjartasteinn sluit ijzersterk af.

The Hobbit: An Unexpected Journey

Het eerste deel in de Hobbit trilogie. Peter Jackson heeft er voor gekozen om van het dunne boekje met de gelijknamige titel drie lange speelfilms te maken. Dat dit met ups en downs is gegaan mag geen verassing zijn.

De film begint net zoals zijn grote broer Fellowship of the Ring in The Shire met het introduceren van de karakters en een korte geschiedenisles waar we leren wat er op het spel staat. De film moet zeker op gang komen en het gedeelte in het huis van Bilbo Balings (een geweldige Martin Freeman) duurt te lang. Gelukkig hebben we Gandalf (held Ian McKellen) die alles beter maakt. De introductie van de dertien dwergen is grappig en het lied wat ze zingen is mooi maar het had wat korter gekund. De belangrijkste dwerg is Thorin Oakenshield (Richard Armitage) en hij wil de "Lonely Mountain" veroveren van de draak Smaug en heeft Bilbo nodig als inbreker. Nadat Bilbo besluit met Gandalf en de dertien dwergen op reis te gaan, komt de vaart erin en weet de film eigenlijk tot het eind te boeien.

Het gedeelte met de trollen is niet bijster interessant en een beetje kinderachtig, maar gelukkig duurt dit niet te lang en gaan we snel verder. De scènes in Rivendel zijn erg goed gedaan en het is geweldig om Gandalf, Saruman, Elrond en Galadriel samen te zien. Vooral het 'gedachtelezen' tussen Gandalf en Galadriel terwijl Saruman aan het praten is, zorgt voor een komische noot. De scène tussen Bilbo en Gollem is goud. Het eindgevecht is erg spannend maar mist het grootschalige, indrukwekkende en meelevende gevoel wat je wel kreeg bij het laatste gevecht in Fellowship. Azog is jammer genoeg geen Saruman of Sauron en weet niet echt angst in te boezemen.

Zoals gezegd zet Freeman een geweldige Bilbo neer en weet zelfs meer te overtuigen dan Elijah Wood als Frodo. Het is geen verrassing dat McKellen als Gandalf iedere scène steelt waar hij in meespeelt. De nostalgie slaat toe als ik Ian McKellen, Christopher Lee, Hugo Weaving en Cate Blanchett samen zie. Peter Jackson rekt de film uit alsof het kauwgom is maar weet er toch een mooi, fantasierijk geheel van te maken.

The Hobbit: The Battle of the Five Armies

De afsluiter van de Hobbit Trilogie. Peter Jackson heeft het dunne boekje The Hobbit weten op te blazen tot drie lange films en met dit derde deel komt er een einde aan de kleurrijke en fantasierijke wereld die Jackson geschapen heeft. Een wereld die ondertussen zes films en twee trilogieën omvat.

The Battle of the Five Armies begint waar The Desolation of Smaug is opgehouden. Smaug zet zijn aanval op Lake Town in het is overweldigend en schitterend in beeld gebracht. De spanning is voelbaar en het had van mij best wat langer mogen duren. De dood van Smaug komt erg vroeg in de film en daarna heeft Jackson zichtbaar moeite om de film interessant te houden. Oakenshield wordt ziek van al het goud om hem heen en heeft moeite om niet helemaal gek te worden. Dat is wel een probleem wanneer er elven, mensen en uiteindelijk orcs voor de poort staan die allemaal een graantje willen meepikken van het goud, of de berg willen veroveren. Zodra de veldslag begint weet de film tot het einde te boeien. De elven, mensen en dwergen slaan hun handen ineen tegen de orcs en elk karakter heeft zijn moment. De veldslag zelf weet wat minder te boeien dan bijvoorbeeld de slag om Helms Deep en Minas Tirith. Dat heeft te maken met wat er op het spel staat. Heel Middle Earth of een Berg? Het heeft ook te maken met de betrokkenheid die wij als kijker hebben met de karakters. Die was met Aragorn, Gandalf, Frodo, Sam etc. gewoon groter. Een groter probleem is echter dat Peter Jackson meer gebruik heeft gemaakt van CGI. Meer is niet altijd beter en The Battle of the Five Armies is hier een schoolvoorbeeld van. De veldslagen in Lord of the Rings zagen er op een natuurlijke manier dreigend en spannend uit. Er werd van echte mensen gebruik gemaakt, die heel lang in de schmink hadden gezeten. Hier ziet het er op sommige momenten gewoon onecht uit en vooral de toeren die Legolas uithaalt zijn lachwekkend.

Het einde voelt wat afgeraffeld. The Return of the King had voor ieder personage een uitgebreid einde en het laatste gedeelte was erg lang. Het lijkt wel of Jackson niet weer die fout wilde maken en snel naar het einde wil. Hierdoor komt niet elk karakter aan bod en dat is jammer. De brug die Jackson met bepaalde verhaallijnen wil bouwen naar Fellowship is wel goed gedaan. Het vormt op deze manier één mooi geheel.

Al met al een redelijk goede afsluiter van de Hobbit Trilogie. Misschien wel de minste van de zes films rond het magische Middle Earth. Maar een mindere Peter Jackson film is nog steeds een hele, hele goede film.

The Hobbit: The Desolation of Smaug

The Desolation of Smaug is een voortreffelijk tweede deel van de Hobbit trilogie. De lange weg naar de Lonely Mountain gaat verder en gelukkig zit er in dit tweede deel meer vaart, betere actiescènes en ontmoeten we eindelijk de draak Smaug.

Bilbo, Gandalf en de dertien dwergen worden nog steeds achter na gezeten door Azog en zijn Orc vrienden. Ze weten te ontsnappen maar worden gevangengenomen door de Elven. Eén van deze elven is onze grote vriend Legolas. Een ander nieuw personage is elf Tauriel (Evangeline Lilly, Tauriel is overigens een personage dat niet in de boeken voorkomt maar wel een aangename toevoeging is). De ontsnapping van de dwergen in tonnen is één van de hoogtepunten van de film. Wanneer ze in het stadje Laketown komen, dicht bij de Lonely Mountain, weet je dat de confrontatie met Smaug niet lang op zich laat wachten. Die komt er dan ook en het is geweldig. Smaug (met het geweldige stemgeluid van Benedict Cumberbatch) ziet er prachtig uit en de scenes met Bilbo zijn een genot om naar te kijken. De film eindigt wel op een raar moment en had of eerder moeten stoppen of langer moeten doorgaan.

Het acteerwerk is over het algemeen sterk en met name Freeman, Armitage en McKellen zijn erg sterk. Evangeline Lilly is leuk als Tauriel en staat haar mannetje.

Middendelen van filmtrilogieën zijn meestal het minste deel omdat ze de ondankbare taak hebben om het verhaal op gang te houden, zonder dat er kan worden toegewerkt naar het einde van het verhaal. Gelukkig is dit middendeel erg geslaagd en naar mijn mening zelfs het beste deel van de Hobbit trilogie. Het niveau van Lord of the Rings wordt niet gehaald maar als zelfstandige film staat The Desolation of Smaug als een huis.

Hoe Duur Was de Suiker

Redelijke historische film. Het grootste minpunt van Hoe Duur Was de Suiker is dat het allemaal zo conventioneel en voorspelbaar is, en daar komt dan ook nog het soms zeer matige acteerwerk en de verschrikkelijke dialogen bij. Het Nederlandse film probleem zeg maar, hoewel het visueel en qua verhaal allemaal goed in elkaar steekt. Hoe Duur Was de Suiker is ook niet vervelend om naar te kijken, maar ik had er iets meer van verwacht.