Opinions

“Like my father always said, a grenade a day keeps the enemy at bay.”

Hardcore Henry begint sterk, en de first person shooter benadering levert in het begin veel vermaak op. Maar op een gegeven moment is de nieuwigheid eraf en beginnen de vele actiescènes te veel op elkaar te lijken. De rol van Copley zorgt nog voor de nodige humor, en de gruwelijke moordpartijen zien er realistisch uit. Maar op een gegeven moment wordt ook wel duidelijk dat de film niet veel meer om het lijf heeft. Niet erg en ik had ook niet anders verwacht, maar dat betekend niet dat ik de volledige speelduur heb genoten van Hardcore Henry. Origineel en vakkundig gemaakt is het zeker.

“Let's match the power of Lord Voldemort, Heir of Salazar Slytherin, against the famous Harry Potter.”

Prima tweede Harry Potter avontuur. Chamber of Secrets kent eigenlijk dezelfde opbouw als de eerste film (er is weer een nieuwe professor voor de ‘Dark Arts’, en het duurt een tijdje voordat het verhaal zich verplaatst naar Zweinstein. De film is lang, maar eigenlijk heb ik me de gehele speelduur wel vermaakt.

De regie van Columbus is misschien iets te degelijk en weinig frivool/avontuurlijk, maar het verhaal is interessant, de sets en de cinematografie zien er verzorgd uit en het acteerwerk is weer sterk. Personages zoals Dumbledore en Professor Snape worden wat verder uitgediept, en het laatste gedeelte laat ook weer de grote slechterik Voldemort zien. Stukje bij beetje krijg je steeds meer uitleg over Voldemort en zijn geschiedenis/beweegredenen, en tot nu toe is het zeer interessant om te volgen. Er moet soms wel heel veel uitgelegd worden, en vooral Rickman en Harris moeten soms de vreemdste monologen uitspreken. Maar dat hoort er ook wel een beetje bij.

“I won't pretend to be your friend, Mr. Potter. But I'm not your enemy.”

“Forgive me minister, but it's a little hard to tell the difference now-a-days.”

The Deathly Hallows: Part 1 is een geweldige film waarin we Harry Potter en zijn vrienden zien worstelen met Voldemort en zijn handlangers, maar waarin we ze ook zien ruzie maken met elkaar. Het gevaar ligt overal op de loer, en de frustraties lopen hoog op.

De Harry Potter films worden met iedere film duisterder en volwassener, en zeker in dit deel (in de openingsscene alleen al) krijgen Harry Potter en zijn vrienden veel te verduren. Zoals het hoort in de op één na laatste film van de franchise. Deathly Hallows 1 zit propvol, en vooral qua personages moest ik soms weer even goed nadenken wie ook alweer wie was. Maar de acteurs zitten allemaal goed in hun rol, en het belangrijkste is dat Fiennes ook echt dreiging uitstraalt als Voldemort. Het fantasierijke verhaal, de donkere sfeer, de fantastische sets en production design, de special effects die er steeds beter uit gaan zien, de personages die je nu al 7 films lang met plezier volgt in hun avonturen etc. Kom maar op met de finale.

“Do not pity the dead, Harry. Pity the living and above all, those who live without love.”

Geweldig sluitstuk van de Harry Potter franchise. De speelduur is korter dan die van de voorgaande films, en het tempo ligt gelijk hoog. Alle acteurs zitten na acht films perfect in hun rol. Radcliffe, Watson, Rickman, Grint, Fiennes, Bonham Carter etc. Allemaal zijn ze in deze laatste film ijzersterk op dreef.

De film ziet er ook geweldig uit, en de production design en special effects lijken iedere film beter te worden. De strijdt tussen Harry Potter en Voldemort staat in dit laatste deel centraal, en het zorgt voor een spannende en enerverende film waarin genoeg te genieten valt. Alle personages hebben hun moment om te laten zien wat ze waard zijn, en vooral het trio Harry, Ron en Hermione blijft een sympathiek trio waar je makkelijk mee meeleeft. En daar gaat het uiteindelijk om.

“No spell can reawaken the dead, Harry. I trust you know that. Dark and difficult times lie ahead. Soon we must all face the choice between what is right and what is easy.”

Uitstekende Harry Potter film. In Goblet of Fire doet Voldemort eindelijk echt zijn intrede (en Ralph Fiennes), en dat laatste gedeelte met de strijd tussen Harry Potter en Voldemort is fantastisch gedaan. De rest van de film is ook sterk, en het hele ‘Triwizard’ toernooi zit goed in elkaar. Complimenten voor Mike Newell, want zo'n verhaallijn kan als snel saai en repeterend worden. Maar qua regie, acteerwerk en vooral audiovisueel komt alles mooi samen, en Goblet of Fire laat zien dat een meer volwassen Harry Potter mij wel ligt.

“Once again, I must ask too much of you, Harry.”

The Half-Blood Prince is weer een prima Harry Potter film. Vooral de grotere rol voor Professor Dumbledore pakt goed uit, en ondanks de lange speelduur vliegt de tijd voorbij. Zoals bij elke Harry Potter film eigenlijk. Het subplot rond Voldemort/Tom Riddle had wel wat beter uitgewerkt mogen worden, en sowieso had deze verhaallijn een grotere rol mogen spelen in de film.

De romantische strubbelingen van Ron en Hermione voelen wat misplaatsts aan, en dit is een verhaallijn dat ik eigenlijk al eerder had verwacht. Maar gelukkig hebben we Harry Potter, Dumbledore, Snape (Rickman blijft fantastisch in de rol) en het intrigerende subplot rond de zeven Horcruxes nog. Regisseur Yates zorgt er ook voor dat The Half-Blood Prince een enerverende en vermakelijke film blijft om naar te kijken. En de production design en cinematografie zijn weer van het allerhoogste niveau, maar dat zijn we wel gewend na zes films.

“This connection between me and Voldemort... What if the reason for it is that I am becoming more like him? I just feel so angry, all the time.”

De minste Harry Potter film tot nu toe. Nog steeds blijven de avonturen van Harry Potter vermakelijk om te volgen, maar het wordt nu wel heel duidelijk dat alle Potter films een beetje dezelfde opzet hebben. Met op het laatst de strijd tussen Potter en Voldemort, wat hier wel voor de beste scenes in de film zorgt.

Order of the Phoenix heeft weer dezelfde donkere sfeer als vorige twee films, maar het verhaal is gewoon een stuk minder interessant en komt moeizaam op gang. De film mist ook een beetje de avontuurlijke sfeer van de vorige films. Het acteerwerk is wel sterk, en visueel zitten er weer een aantal zeer fraaie scenes in (ook een paar discutabele). En nogmaals, het laatste gedeelte met Voldemort is schitterend gedaan.

“A child's voice, however honest and true, is meaningless to those who've forgotten how to listen.”

Harry Potter wordt volwassen. Prisoner of Azkaban is donker, duister en spannender dan de voorgaande twee films, en de hand van Alfonso Cuarón is duidelijk zichtbaar. Dit wordt gezien als het beste boek, en ik snap wel waarom.

De film kent een beetje dezelfde opzet als de vorige films en alle acteurs zijn weer van de partij, maar het verhaal zit een stuk beter in elkaar. Je moet wel je aandacht erbij houden, want het plot kan soms rommelig en chaotisch overkomen. Maar tegen het einde passen wel alle puzzelstukjes. Met sterk acteerwerk van alle acteurs, en met Oldman als zeer fijne nieuwkomer. Geen Voldemort deze keer, maar zijn schaduw hangt wel over de gehele film.

“It does not do to dwell on dreams, Harry, and forget to live.”

Uitstekend begin van de Harry Potter films. De wereld die J.K. Rowling in haar boeken heeft gecreëerd komt op mooie wijze tot leven, en de casting van alle acteurs is geweldig. Watson, Radcliffe, Smith, Grint, Harris, Rickman etc. Iedereen zit gelijk goed in zijn/haar rol. De sets, het fantasierijke en interessante verhaal, het acteerwerk, de special effects etc. Alles komt op een ingenieuze manier samen. Dit is nog wel echt een kinderfilm, maar dat stoort geen moment (vooral door de avontuurlijke sfeer en het acteerwerk). Daarvoor heeft The Sorcerer’s Stone te veel sterke punten, en de tweeënhalf uur vliegt voorbij.

Hartenstraat

Sanne Vogel heeft het romcom genre wel in de vingers, en ondanks wat schoonheidsfoutjes en vervelende subplotjes heb ik me prima vermaakt met Hartenstraat. Het beste wat Vogel heeft gedaan is het casten van Kenzari en Van Doesburgh als de twee hoofdrolspelers. Het samenspel oogt natuurlijk, en vooral Kenzari laat zien wat hij in zijn mars heeft. En Georgina Verbaan als gekke stalker is natuurlijk altijd leuk. De vervelende bijrollen neem ik dan graag voor lief. Compliment ook voor de jonge actrice Nadia Koetje. Als Saar is ze gewoonweg aandoenlijk.

Hartenstrijd

Matig. Het begin is aardig, Georgina Verbaan heeft weer een leuke bijrol en Jennifer Hoffman is nog geeneens zo slecht (wel miscast). Maar jammer genoeg is al het andere barslecht. Vooral de mannelijke tegenspeler van Hoffman (Lukács) is matig, en het script is eigenlijk een samenraapsel van een aantal bekende Amerikaanse romcoms. Dat maakt Hartenstrijd echt weer zo'n inspiratieloze Nederlandse romcom.

“It's a complicated world.”

“It's not that complicated.”

Fantastische film. The Hate U Give is een verfilming van het boek van Angie Thomas, en de combinatie van Young Adult en serieuze thema’s werkt uitstekend. Subtiel is het niet, en vooral op het laatst gaat regisseur Tillman Jr. als een sloopkogel te keer. Maar die boosheid past bij het verhaal en belangrijker, het past bij de ontwikkeling die Starr doormaakt.

Stenberg is een openbaring, en ook Hornsby als vader van Starr is ijzersterk. Hun gezamenlijke scenes zijn hoogtepunten in de film, en ik zat zelf als kijker ook vol emotie naar sommige scenes en gebeurtenissen te kijken. Knap als een film dat kan bewerkstelligen. De boodschap die de film uitdraagt wordt niet subtiel gebracht, maar het is wel een relevante en helaas nog steeds broodnodige boodschap in de Verenigde Staten. ‘The Hate U Give Little Infants F***S Everybody’. Ware woorden van Tupac Shakur.

“One of them fellas is not... what he says he is.”

The Hateful Eight wordt eigenlijk alleen maar beter. De film zit bomvol met de typische Tarantino elementen, en vanaf het schitterende begin met de sfeervolle muziek van Morricone is het genieten geblazen. Spitsvondige en erg lange dialogen, nog langere monologen, excessief geweld, veel scheldwoorden, humor, kleurrijke personages, prachtige muziek en veel terugkerende acteurs… Een film van Tarantino is zo betrouwbaar als een Zwitsers uurwerk.

Het eerste gedeelte in de koets is vooral door het spel van Jackson, Leigh en Russell erg vermakelijk, en het tweede gedeelte in de bar is Tarantino in topvorm. Paranoia viert hoogtij, en op een gegeven moment vertrouwt niemand elkaar nog. Het einde is gruwelijk, en het bloed vloeit weer rijkelijk. Als ik een minpunt moet noemen dan zijn het sommige personages die niet helemaal goed uit de verf komen. Jackson, Leigh, Russell, Goggins en Roth zijn weergaloos, maar bijvoorbeeld Bichir, Madsen, Tatum, Dern en Parks kunnen niet echt hun stempel drukken op het materiaal. Visueel ziet het er allemaal wel prachtig uit, met het winterse landschap als schitterend decor.

Hatfields & McCoys

Groots opgezet epos rond de vete tussen de families Hatfields en de McCoys. De miniserie laat op mooie wijze zien dat haat uiteindelijk alles opslokt, en aan het einde verliest iedereen. Soms voelt de miniserie repeterend, en het actie-reactie mantra gaat wat vervelen. Maar de acteurs maken veel goed. Net zoals de sterk uitgewerkte personages, en ook de sets en de manier waarop het Amerika rond het einde van de 19de eeuw tot leven komt is mooi gedaan. Costner, Paxon, Malone, Berenger, Boothe etc. Allemaal zijn ze uitstekend op dreef.

“I've never done a woman before.”

“Oh, you shouldn't think of her as being a woman. No, that would be a mistake.”

Redelijke spionage/actie film die door Carano en de stijlvolle en speelse regie van Soderbergh het aanzien meer dan waard is. Films van Soderbergh zijn eigenlijk altijd wel een bezienswaardigheid, en Haywire is hierin geen uitzondering.

Het verhaal is soms onnodig ingewikkeld en het maakt allemaal een rommelige indruk, maar de spanning en de goed gechoreografeerde vechtscènes vergoeden veel. Tegen het einde verliest de film wat aan stootkracht. Dat komt vooral omdat Carano wel erg onoverwinnelijk is, wat de film voorspelbaar maakt. Gelukkig mag Carano soms helemaal los gaan in de vechtscènes. Op die momenten is Haywire op zijn best.

Haevnen

Na drie films kan ik wel zeggen dat Susanne Bier en ik een goede match zijn. Subtiel kun je haar films niet noemen, en soms wil ze iets te graag op het gevoel van de kijker inspelen. Maar Bier zorgt er altijd voor dat je wordt meegesleept in het verhaal, en ze weet iedere keer weer een gevoelige snaar te raken.

Haevnen gaat over wraak en vergeving, grote thema's die Bier weet terug te brengen tot de keuzes die de personages moeten maken. Vanzelfsprekend is het acteerwerk van de Deense/Zweedse acteurs weer fenomenaal, en allemaal weten ze de emotie en worstelingen van hun personages goed over te brengen. Van de regiekeuzes en het camerawerk is niet iedereen fan, maar ik vind juist dat het Bier's films altijd wat indringends en authentieks geeft.

“I pray you understand why I pushed you so hard! It was only to get you to that next level, Son.”

Spike Lee levert weer een interessante dramafilm af. He Got Game mist een rauw randje en Jesus Shuttlesworth is wel een heel christelijk personage (hij doet echt niets fout), maar de film maakt door het verhaal en de sterke acteerprestaties wel indruk.

Washington is zoals altijd weer voortreffelijk en het is leuk om een jonge Rosario Dawson aan het werk te zien. Ray Allen heeft de juiste keuze gemaakt om geen acteercarrière te ambiëren, maar hij doet het zeker niet slecht. De muziek is het ene moment erg sfeervol en het andere moment erg bombastisch en afleidend. De film mist wat venijn, maar is door de regie van Lee en de acteurs een boeiend schouwspel.

Headshot

Brute, gewelddadige en vooral geweldige actiefilm. Laat dat maar aan Iko Uwais en zijn team over. De regisseurs willen er ook nog een soort van romantisch subplotje in stoppen, maar Headshot is op zijn best (uiteraard) als Iko Uwais en de andere acteurs weer in een ingenieuze vechtscene terecht komen. Hoewel Uwais en actrice Chelsea Islan er wel voor zorgen dat je meeleeft en geloofd in hun relatie. Ook belangrijk, want het zorgt voor wat lucht tussen de vele vechtscènes.

“I don't want to be in a band and even if I did, I'm not going to be in one with my dad.”

Hartverwarmend. Hearts Beat Loud heeft sterk acteerwerk, leuke muziek, een fijne sfeer en een goede combinatie tussen humor en wat serieuzere momenten. Het verhaal zit aardig in elkaar, hoewel er niets is wat je niet al eerder hebt gezien. Maar Offerman en Clemons hebben een aanstekelijke chemie, en acteurs als Ted Danson en Toni Collette weten zelfs de kleinste bijrol kleur te geven. Alleen de relatie tussen Clemons en Sasha Lane had wat meer aandacht mogen krijgen, want echt overtuigd van hun liefde was ik niet. Maar voor de rest is dit weer een fijne indie film waarvan er meer gemaakt zouden mogen worden.

Heartthrob

Ach ja, de tienerliefde kan zo mooi zijn. Maar in Heartthrob zeker niet, en de eerste liefde voor Henry wordt al snel giftig en verwoestend. Ten koste van zijn vriendinnetje Sam. De film zelf is wat voorspelbaar en mist spanning, maar het beste wat Heartthrob doet is van Sam geen willoos slachtoffer maken. Sam is zelf ook een tiener met veel problemen, en Peeples weet het allemaal sterk te spelen. Het einde is daardoor perfect, en het is jammer dat Heartthrob voor de rest wat tekortschiet. Wel complimenten voor het visuele aspect, wat een kleurrijke film oplevert.

Vincent Hanna: So you never wanted a regular type life?

Neil McCauley: What the fuck is that? Barbecues and ballgames?

Michael Man heeft met Heat een schitterende film afgeleverd over een groep dieven geleid door Neil McCauley (Robert de Niro) en de politie die ze op de hielen zit. Maar Heat wordt naarmate de film vordert steeds meer een psychologisch spel tussen Neil McCauley en de detective Vincent Hanna (Al Pacino).

Heat brengt de iconen Robert de Niro en Al Pacino samen en Michael Mann weet het uiterste uit zijn acteurs te halen. De Niro speelt de ingetogen gangster en Pacino de flamboyante agent. Samen stuwen ze de film naar grote hoogten. Pacino mag in het begin lekker schmieren en trekt de aandacht naar zich toe. Naarmate de film vordert neemt de ingetogen De Niro het over en laat je niet meer los. Als de koffiescène begint voel je dat er ook een soort van respect is tussen de twee. Het zijn dan ook twee personen met gebreken en gebroken levens. Hanna is de workaholic met drie huwelijken achter de rug, een ontevreden vrouw en een stiefdochter met problemen. McCauley weet dat hij door zijn werk nooit echt een connectie of relatie met een vrouw kan opbouwen. Na de koffiescène wordt de actie en spanning opgevoerd en ook daar weten de twee iconen wel raad mee. De uitbarsting van geweld en actie is natuurlijk de legendarische bankoverval en schietpartij op de straten van Los Angeles. Het verveelt nooit en Michael Mann levert hier een topprestatie. Alles na de schietpartij kan je zien als een langgerekte epiloog waar alle verhalen tot een natuurlijke conclusie komen. Compliment voor de laatste confrontatie tussen Hanna en McCauley. De beelden van nachtelijk Los Angeles zijn schitterend en de spanning is om te snijden. Ook een compliment voor de andere acteurs. Val Kilmer, Jon Voight, Tom Sizemore, Ashley Judd, Amy Brenneman, Diane Venora en een hele jonge Natalie Portman zijn allemaal geweldig op dreef.

Heat blijft een fantastische film. Het acteerwerk, de cinematografie, de regie, de muziek, het script. Alles klopt. Een parel op het toch al niet verkeerde palmares van De Niro, Pacino en Mann.

“We have decided how sad it is for other people that they cannot appreciate our genius.”

Uitstekende film. Ik zou graag zien dat Peter Jackson weer teruggaat naar dit soort kleinschalige, intieme, donkere en wat vreemde films, want je ziet aan alles dat Heavenly Creatures een passieproject is van hem.

Het is een scherp en donker coming of age verhaal, maar Jackson zorgt er ook voor dat de film op bepaalde momenten grappig, absurd en zeer eigenzinnig is. Dat komt ook door Lynskey en een jonge Kate Winslet, die op een natuurlijke manier twee tieners weten neer te zetten die naar vrijheid hunkeren, maar steeds door de mensen in hun omgeving in een bepaald keurslijf worden gestopt. Totdat het uiteindelijk explodeert in een laatste gedeelte waarin je ziet wat voor fantastisch regisseur Jackson is.

Heist

Een wat tegenvallende heist film. De film combineert een aantal elementen van andere heist films en probeert er een vermakelijk geheel van te maken. Dat lukt maar gedeeltelijk want de film heeft veel lachwekkende en onrealistische plotwendingen en echt spannend wordt het nergens. De busscènes proberen het "Speed-gevoel" op te wekken maar dat niveau wordt nergens gehaald. Sowieso zonder Sandra Bullock lijkt mij dat een kansloze missie...

Ik moet het regisseur Scott Mann nageven dat hij er wel de vaart in heeft en de film kijkt lekker weg. Jammer genoeg is het script zo inspiratieloos en wordt het allemaal zo gortdroog gebracht dat de film nergens plezier uitstraalt. Iets meer humor had wel gemogen. Wat Robert De Niro in deze film doet is mij een raadsel maar hij zal het geld wel nodig hebben. Dean Morgan is redelijk maar is natuurlijk geen actieheld en Bautista gromt veel maar voor de rest... Pluspunt is dat Gina Carano erin meespeelt, dat maakt alles beter. Heist had wat meer een eigen smoel mogen hebben want nu kan ik net zo goed andere, veel betere, heist film gaan kijken.

“That same guy has been following us the entire night!”

Matige slasherfilm. Hell Fest heeft best een aardig uitgangspunt met een moordenaar die actief is in een horror-themed attractiepark, en het begin is veelbelovend. Maar zodra we kennis maken met de hoofdrolspelers gaat het mis, en het grootste minpunt is dat de moorden zo inspiratieloos in beeld worden gebracht. Saai bijna, wat een grote doodzonde is binnen het genre. Forsyth is wel een aardige final girl, en het feit dat je niet te weten komt wie de moordenaar is, is ook wel origineel gedaan. Frustrerend, maar gelukkig wordt er niet voor een vergezochte of juist voor de hand liggende keus gekozen.

“You fellas robbin' the bank?”

Fantastische film. Hell or High Water heeft een lekker soort loomheid over zich, met ook nog genoeg ruimte voor humor en sterke actiescènes. Daar bovenop komen ook nog de prachtige beelden van het Texaanse landschap (de film is opgenomen in New Mexico maar oké), en de heerlijke muziek van Nick Cave.

Het is allemaal uitermate sfeervol, en de uitzichtloosheid en treurnis spat er vanaf. Foster speelt altijd een beetje dezelfde rol, maar hij is er dan ook erg goed in. Pine verbaast in positieve zin en Bridges is fantastisch op dreef. De venijnige gesprekken tussen Bridges en Birmingham vormen de hoogtepunten in de film, maar ook de dualiteit tussen aan de ene kant Pine en Foster, en aan de andere kant Bridges en Birmingham als politieagenten, is mooi gedaan. De laatste scene is briljant.

“I'm fireproof, you're not.”

Hellboy heeft een erg mager verhaal, maar visueel is het allemaal overdonderend. Perlman is sterk als de sarcastische Hellboy en Blair heeft ook een leuke rol. Voor de rest zijn de bad guys en de andere bijrollen erg mager uitgewerkt.

Maar regisseur Del Toro weet dat een beetje te verbloemen met schitterende decors, scherpe humor en spetterende actiescènes. Jammer genoeg heb je tegen het einde geen idee meer waar je naar zit te kijken door het rommelige script en personages waar je geen binding mee hebt. Jammer, want er had zeker meer ingezeten.

“You are a king. We belong together, you and I.”

“We do. But it's not going to work, you know, cause I'm a Capricorn and you're fucking nuts!”

Aardig. Hellboy is rommelig, het script vliegt alle kanten op en er worden te veel personages geïntroduceerd. Jovovich speelt de slechterik en Harbour is Hellboy, en uiteindelijk gaan ze het tegen elkaar opnemen. Dat is eigenlijk het enige wat je moet weten, want alle andere subplots en personages zijn zeer matig uitgewerkt. Hoe goed Sasha Lane, Ian McShane en de anderen ook acteren. De actie is bloederig en lekker gruwelijk, en visueel ziet het er allemaal prima uit.

“You're in love. Have a beer.”

“Oh, my body's a temple.”

“Well, now it's an amusement park.”

Uitstekende sequel van Del Toro. The Golden Army ziet er allereerst geweldig uit, en ook de combinatie van actie, humor, drama en romantiek werkt goed. Dat komt vooral door Perlman, maar de hele groepsdynamiek tussen Perlman, Jones, Blair en de andere acteurs werkt ook gewoon uitstekend. Minpunt is dat het verhaal niet al te bijzonder is, en dat de film net zoals het eerste deel wat pacing problemen heeft. Maar de chemie tussen de acteurs, de humor, en de geweldige sets en cinematografie zorgen voor een zeer vermakelijke film.

De Helleveeg

Na de eerste twintig minuten wilde ik de film bijna uitzetten. Gelukkig heb ik dat niet gedaan, want De Helleveeg wordt eigenlijk alleen maar beter naarmate de film vordert. In het begin is het een wat vervelende film en alleen Hannah Hoekstra zorgt ervoor dat ik ben blijven kijken. Maar zodra de luchtige sfeer wordt ingeruild voor een wat donkere verhaallijn wordt het beter. Dit is eigenlijk een dramatisch en zeer tragisch verhaal, en in het tweede gedeelte komt De Helleveeg een stuk beter uit de verf. Dat komt ook door Hannah Hoekstra, want zonder haar had de film denk ik een stuk minder indruk gemaakt.

“I just thought that that was being alive. To always feel bad and wrong and just insecure and invisible.”

Films als Hello I Must Be Going kunnen al snel heel vervelend worden. Hoofdrolspeelster die zwelgt in haar zelfmedelijden na haar scheiding, en die je het liefst een schop onder haar kont wil geven. Maar Melanie Lynskey is een sterke actrice en het script zit slim in elkaar. Prima dialogen, aardig wat humor, en leuke bijpersonages (Christopher Abbott is sterk). Het einde is wel wat jammerlijk, want weglopen voor je (psychische) problemen door een wereldreis te gaan maken heeft nog nooit iemand geholpen. Het is een illusie, zoals ook Amy zal merken.