Step Up Revolution (2012)

Wat zeker ontbreekt bij dit deel is het uitwerken van de hoofdpersonages. Moet niet veel zijn, dat vraagt het genre ook niet. Maar nu is het toch heel pover. Op zich niet moeilijk misschien, gezien ze op de eerste plaats goeie dansers wilden, ipv dansende acteurs. Langs de andere kant merk je dat wel bij de dansscènes. Er zijn er veel meer en er wordt veel meer naar die dingen gekeken dan naar een echt verhaal. Als je al naar het 4e deel van een dansfilm-franchise kijkt, weet je ook wel wat je kan verwachten. Het povere verhaal wordt grotendeels goed gemaakt met enkele sterke flashmobs, een genre dat enkele jaren terug nog veel populairder was dan nu. Maar ze zijn nog wel de moeite. Minder dan z'n voorgangers dus en soms nogal voorspelbaar, maar wel in orde als je van dans houdt.

“And there's this Space-age technology called internet now.” Als je één Step Up film hebt gezien, dan heb je ze allemaal gezien. Het verhaal is meestal identiek en alleen de locatie wisselt nogal eens. Dat is ook gelijk het grootste pluspunt van dit vierde deel, want Miami en dans is een perfecte combinatie. Sowieso zien de dansscènes er een stuk beter uit dan in de voorgaande delen, en ligt de nadruk ook wat meer op dans dan op het verhaal. Zoals het hoort, want ook de acteurs zijn daar duidelijk op gecast. Guzman en McCormick doen het niet onaardig en hebben een prima chemie. Uiteraard voorspelbaar, maar Miami, dans en mooie dames… Soms moet je je zegeningen tellen.

Dansje #4. Step Up is inhoudelijk nooit de meest kwalitatieve reeks geweest. Het spreekt dan ook een doelgroep aan die niet zo'n kritische mindset heeft aangezien iedereen vast wel weet dat er genoeg op aan te merken is. Zo slaat het verhaal regelmatig elementen over, is het verhaal gekopieerd uit een vorige film en is het acteerwerk niet bijzonder. Desondanks heeft Step Up er best een grote cast bij weten te halen met zelfs wat verschijningen van karakters die in de vorige films ook al op kwamen dagen. Verder is dit echter weer een hele nieuwe setting die niet veel met de voorgaande films te maken heeft. Als je die hebt gezien zal je wellicht wat verwijzingen kennen, maar verder is er niet zoveel achtergrond nodig om dit allemaal te blijven volgen. Ik heb echter ook al vaker benoemd over deze reeks dat er weinig films zijn die betere danspasjes kennen dan de Step Up-films. Ik word gewoon jaloers op deze dansers en danseressen over welke richtingen ze hun lichaam heen kunnen sturen. Erg indrukwekkend, en bovendien ook wat beter in beeld gebracht ten opzichte van het derde deel. Van Speer had ik dat niet snel verwacht. Een uitgekauwde kern wordt mooi gedecoreerd met puike cinematografie en een sterke sfeerzetting. Het verhaal zal nooit speciaal worden vrees ik en de "met dansen los je al je problemen op" boodschap blijft ridicuul, maar het kijkt erg vlot weg. Het is vooral wachten totdat ze gaan dansen, want dan leeft deze film volledig op. Ben benieuwd of de films winstgevend genoeg zijn voor een potentieel zesde deel.