Opinions

“Soldier, I've noticed that you're always last.”

“I'm pacing myself, Sergeant.”

Prima komedie met sterke rollen van Bill Murray en Harold Ramis. Stripes moet een beetje op gang komen, maar zodra Murray en Ramis het leger ingaan wordt het beter en valt er genoeg te lachen. Vooral John Candy die met vier dames aan het modder worstelen is, en het laatste gedeelte in Tsjecho-Slowakije is erg geslaagd. Er is veel geïmproviseerd en de acteurs waren vaak dronken tijdens het filmen van hun scènes. En dat is te zien, want het plezier spat ervan af. Alles wordt ondersteund door de aanstekelijke muziek van Bernstein en leuke bijrollen van onder andere Oates, Young en Larroquette.

“I'm a hero for just standing there and getting my legs blown off?”

Sterk. Ik had echt zo’n degelijke semi-autobiografische film verwacht, maar Stronger heeft net wat meer te beiden. Fantastisch acteerwerk van Gyllenhaal en Maslany vooral, die op fantastische wijze twee mensen neer zetten die voor de aanslag uit elkaar zijn gegaan, maar door de terroristische aanslag toch weer naar elkaar toetrekken. Zonder de onderliggende problemen die er waren te bagatelliseren, wat een zeer realistische blik geeft op hun relatie. Gyllenhaal en Maslany zijn het hart van Stronger, en alleen al de woede uitbarsting in de auto is een masterclass acteren.

Grootste minpunt zijn de soms karikaturale familieleden van Jeff, die voor humor moeten zorgen maar vooral zorgen voor plaatsvervangende schaamte. Boston Strong, oppepraatjes van vreemden, heldenverering etc. Het is soms zeer Amerikaans en patriottistisch, maar het werkt. Vooral ook omdat je het ongemak bij Jeff ziet, waardoor je het ook als kijker wat makkelijker kan relativeren. De problemen die Jeff had voor de aanslag blijven bestaan, en hij wordt niet opeens een ander (beter) mens. Wat Stronger uiteindelijk een realistische en sterke biopic maakt.

“Rusty, a writer is the sum of his experiences. Go get some.”

Sterke dramafilm die echt de tijd neemt voor het uitdiepen van zijn personages en de onderlinge relaties. Ieder lid van de familie Borgens krijgt te maken met liefdesperikelen, en de grootste kracht van Stuck in Love zit hem in hoe herkenbaar en oprecht het allemaal aanvoelt.

Gescheiden ouders en wat dit doet met de kinderen, het ontdekken van de eerste liefde, een verstoorde moeder-dochter relatie, bindingsangst, een drugsprobleem, het verlies van een ouder etc. Het is zware kost, maar regisseur Boone maakt het niet te dramatisch en geeft ook de ruimte aan humor en relativering. Jennifer Connelly, Kinnear, Lerman, Bell en Wolff zijn hier perfect op hun plaats, maar het grootste compliment moet toch uitgaan naar Lily Collins, die hier echt een geweldige prestatie neerzet als tiener met bindingsangst. Collins en Lerman zijn echt aandoenlijk samen, en de laatste scene tussen Connelly en haar mag er ook wezen. Complimenten ook voor de heerlijke soundtrack

“Don't you walk away from me!”

Een wat flauwe komedie waarbij opvallend weinig te lachen valt. De kracht van Stuck on You zit hem in het samenspel tussen Damon en Kinnear, en beide acteurs zijn dan ook erg sterk als broers die vanaf hun geboorte aan elkaar vast zitten. Dit levert een luchtige film op die veel vermakelijke scènes heeft, maar waarbij de lach eigenlijk geen enkele keer helemaal doorbreekt. Dat de broers uiteindelijk gescheiden van elkaar worden (maar elkaar toch niet kunnen loslaten) is geen verrassing, maar gelukkig worden de onenigheden en ruzies niet te ver doorgevoerd. Bonuspunten voor Evan Mendes en het laatste gedeelte met Meryl Streep.

“I have to make decisions like what's best for the family.”

Matige film van George Clooney. Clooney introduceert in Suburbicon twee verhaallijnen en veel subplotjes, met rommelige en vooral saaie resultaten. De rol van Oscar Isaac is sterk en wanneer hij in beeld komt leeft de film op, maar jammer genoeg is dit van korte duur. En je hebt dan al ruim drie kwartier naar een film gekeken zonder cohesie of iets van een spanningsboog.

Het acteerwerk is prima en het is dan ook vooral het script en de regie die steken laat vallen. Vooral de verhaallijn rond een zwarte familie in een witte wijk hangt er een beetje bij, en waarom het er sowieso inzit is mij niet helemaal duidelijk. De band tussen de twee jongens is eigenlijk nog het leukst, maar er wordt bijna geen aandacht aan besteedt. Aan het misdaadplot des te meer, met slaapverwekkende gevolgen.

“I'm having a bad day.”

Matig. Sudden Death is weer een echte Jean-Claude Van Damme film, maar dit is wel één van zijn mindere films. Een slap verhaal, weinig spanning, saaie bad guys en slechte vechtscènes… Wat toch wel een doodzonde is in dit genre. Van Damme zelf lijkt er wel zin in te hebben maar je moet hem vooral veel laten vechten, en iets minder laten acteren.

Sufat Chol

Schrijnende en tragische film over het leven van een bedoeïenfamilie in het zuiden van Israel. Met de religieuze gebruiken en het gebrek aan (keuze)vrijheid van de vrouwen/dochters was ik natuurlijk wel bekend, maar toch zat ik weer vol ongeloof naar bepaalde ontwikkelingen te kijken. Je hoopt dat Layla op het laatst door die tunnel rijdt, maar toch weet je eigenlijk al dat ze terugkrabbelt. Het laatste shot van Layla als bruid die naar haar zusje kijkt zegt eigenlijk alles. Het is een vicieuze cirkel.

“You want me to respect the law? Then make the law respectable.”

Het is verbazingwekkend dat een film met zo'n boeiend onderwerp zo weinig lef toont en eigenlijk niets meer is dan een oerdegelijke vertelling van een waargebeurd verhaal. De decors, de kostuums, het acteren, de dialogen... Het is allemaal dik in orde maar helaas is het verhaal en de regie van een minder niveau. Het wordt allemaal erg clichématig opgediend en het wordt voor de kijker bijna uitgespeld hoe hij/zij zich moet voelen of denken over een bepaald karakter of situatie.

Nuances zijn in Suffragette nergens te vinden en behalve het karakter van Brendan Gleeson zijn mannen in deze film bureaucratische neanderthalers, slaande politieagenten, oversekste bazen of mannen die de kinderen van hun vrouwen weghouden. Geen wonder dat er een feministische beweging op gang is gekomen maar iets meer nuance had wel gemogen want nu wordt net gedaan of iedere man in de jaren 20 een hekel aan vrouwen had. Wat ik wel kan waarderen aan Suffragette zijn de geweldige acteerprestaties en de realistische manier waarop het keiharde leven in die tijd wordt uitgebeeld. Carey Mulligan is een actrice om te koesteren en Bonham Carter, Gleeson, Duff en Whishaw zijn allemaal geweldig. Wat Meryl Streep doet weet ik niet maar de woorden overacting, belachelijk accent en typetje komen al snel bij me op. In het laatste gedeelte als de strijd heviger wordt leeft de film gelukkig wat op en wordt het interessanter. De laatste scènes bij een paardenrace maken zeker indruk. Suffragette mist venijn en is wat emotieloos en vlak maar de acteerprestaties redden de film van de ondergang.

Sugar Mountain

Sugar Mountain heeft alle ingrediënten voor een uitstekende zwarte komedie zoals Fargo. Helaas neemt de film zich veel te serieus, en het heeft allemaal meer weg van een drama. Maar de personages doen de domste dingen en het script hangt als los zand aan elkaar. De acteurs zijn ook niet al te best, en wat dan overblijft zijn de mooie plaatjes van besneeuwde landschappen.

“Seriously, what the hell is wrong with you people?”

“We're bad guys, it's what we do.”

Er is waarschijnlijk geen film waarbij ik na het kijken ervan zo'n dubbel gevoel heb, als bij Suicide Squad. Aan de ene kant heb ik genoten van sommige personages en de acteurs, sommige actiescènes en een aantal humoristische momenten. Maar de film is zo'n ontzettende rommeltje en heeft een hele vreemde toon.

De film heeft een donkere ondertoon maar wil toch ook luchtig zijn. Alsof ze Nolan's The Dark Knight en Marvel's Antman hebben samengevoegd en er een potpourri van hebben gemaakt. Het werkt voor geen meter. De film heeft ook een rommelige opbouw en heeft heel veel matige en onnodige personages. Robbie (weergaloos), Smith, Davis en Courtney zijn goed maar voor de rest is het allemaal erg matig. Harley Quinn is eigenlijk het enige personage dat een eigen film mag hebben van mij. Leto is duidelijk geen Nicholson of Ledger, maar is redelijk als de Joker. Suicide Squad is een bende maar door Harley Quinn en haar wacky ass toch de moeite waard. Alle andere personages mogen opgesloten blijven zitten.

“My father always said, if you want to see what people are truly made of, start a war.”

Degelijk. Suite Française is geen echte oorlogsfilm, maar meer een persoonlijk en menselijk drama dat zich toevallig in de oorlog afspeelt. Het beste en slechtste in de mens komt naar boven in oorlogstijd, en in Suite Française zien we dit alles onder een vergrootglas in een klein Frans stadje. Dat de Duitsers onderling Duits praten, maar de Fransen onderling Engels, moet je dan maar voor lief nemen. Spannend wordt het nergens en soms is het allemaal wel zeer vrijblijvend, maar acteurs als Williams, Thomas, Schoenaerts en Schilling weten het wel te verkopen.

“Everything is unprecedented until it happens for the first time.”

Sterke film. Sully heeft een wat vreemde, niet-chronologische vertelwijze, maar het werkt uitstekend. De beelden van de crash zijn waanzinnig en samen met het geluid maken deze scènes een verpletterende indruk. Hanks is zoals gewoonlijk weer fantastisch op dreef en heeft een onweerstaanbare charme over zich. Die blik in zijn ogen als hij het vliegtuig nog een laatste keer checkt of er geen passagiers meer zijn... Waanzinnig. Net zoals die blik als hij hoort dat alle passagiers het hebben overleefd. Alleen Hanks kan het zo krachtig en emotioneel brengen. Ook Eckhart is ijzersterk en met een indrukwekkende snor.

Wat ik ook kan waarderen aan de film, is de korte speelduur. Geen overdreven langgerekt script, maar gewoon een kort en krachtig verhaal over een heldendaad van twee piloten. Het einde is wel sentimenteel maar hé, het is Clint Eastwood. Laat hem op z'n oude leeftijd wat sentimenteler worden...

The Sum of All Fears

Spannende spionagethriller. 'the good old' USA vs. Russia wordt weer uit de kast gehaald en het kijkt erg lekker weg moet ik zeggen. Grappig genoeg is dit de allereerste DVD die ik ooit kocht hij staat nog steeds in de kast. De spanning is om te snijden en de dilemma's van zowel de Amerikanen als de Russen worden goed belicht. Visueel ziet het er allemaal prachtig uit en de actiescènes (vooral de ontploffing van de bom) zien er geweldig uit.

Groot pluspunt zijn ook de acteerprestaties. Het is altijd een genot om Freeman, Cromwell en Hinds te zien acteren, maar ook Affleck is goed op dreef. Het einde gaat wel erg 'kort door de bocht' maar op dat moment zit je zo in de film dat het niet zoveel meer uitmaakt.

“If you want big rewards, you gotta take big risks.”

Ik moet het Summer Catch nageven dat er een heerlijk zomers sfeertje wordt gecreëerd. Jessica Biel is gegroeid als actrice want hier was het nog erg matig wat ze laat zien. Maar hé, ze loopt rond in een bikini en kijkt zwoel de camera in dus mij hoor je niet klagen.

Voor de rest is Summer Catch erg clichématig en het werkt allemaal voor geen meter. Freddie Prinze jr. was in 2001 een bekend gezicht maar het is niet heel raar dat hij tegenwoordig bijna geen films meer maakt. Een erg matig acteur en de chemie met Biel is er gewoon niet. De malle vrienden die niet grappig willen worden, de ouders van Biel die uiteraard een beter leven voor hun dochter willen dan Freddie, de bezorgde broer, de coach die zich als een tiran gedraagt maar toch een hart blijkt te hebben, het alles komt goed einde.... Het is allemaal al eens gedaan maar dan veel beter. De humor werkt niet en het drama ligt er te dik bovenop en wordt nergens inlevend gemaakt door de acteurs. Lillard heeft nog wel een grappige rol en is geen slecht acteur, maar na Scream heeft hij hele slechte keuzes gemaakt. Honkbal, zomer en Biel... Het had zo mooi kunnen zijn.

“Even serial killers live next door to somebody. Tough pill to swallow, I know, but it's true.”

Uitstekende thriller/horror/coming of age film. Summer of 84 straalt aan alle kanten de jaren 80 uit, en we hebben weer een stel jongeren die in een buitenwijk opgroeien en beginnen te vermoeden dat hun vriendelijke buurman een seriemoordenaar is. Dit soort film staat of valt met de chemie tussen de castleden onderling, en gelukkig zijn de jonge acteurs allemaal zeer goed gecast.

Vooral de band tussen Davey en zijn oppas (Skovbye) wordt leuk gebracht, en ook Rich Sommer doet het goed als op het eerste gezicht vriendelijke buurman met een duister geheim. In het begin is Summer of 84 vooral een coming of age film, maar op het laatst wordt het toch wel een regelrechte horrorfilm. Op het laatst vliegt de film wel een beetje uit de bocht, vooral door de drastische verandering van toon. Het is best origineel dat er zo'n donkere twist in zit, maar als het helemaal niet past bij de rest van de film schiet je je doel een beetje voorbij als regisseur. Dit is Stranger Things, geen Martyrs...

“New York is my home.”

Redelijke romcom met alle bekende ingrediënten. The Sun Is Also a Star is een echte ‘walk and talk’ film, en acteurs Shahidi en Melton doen het prima. De film mist wel een sterk script, en de dialogen zijn soms erg matig. Vooral qua sfeer schiet de film tekort, en Natasha en Daniel zijn geen duo die je per se wilt blijven volgen. Toch wel belangrijk in dit soort films.

This song of the Man and his Wife is of no place and every place; you might hear it anywhere, at any time.

Eén van de beste stomme films die ooit gemaakt is. Sunrise: A Song of Two Humans is een terechte klassieker, en het valt vooral op hoe sterk de film in elkaar steekt. Sunrise heeft eigenlijk drie aktes, maar na de kerkscene lijkt alles al opgelost en klaar. Maar daarna komen de fenomenale scènes rond een carnaval/entertainment district, en de spannende derde akte. O’Brien en Livingston zijn sterk op dreef, maar het is vooral Gaynor die toch wel de meeste indruk maakt en de kijker snel voor zich wint. En de liefde overwint, wat altijd wel een mooie boodschap is. Ik had ook niet anders verwacht van een film met zo’n titel.

“No one ever leaves a star. That's what makes one a star.”

Geweldige klassieker. Vooral de wisselwerking tussen een door zichzelf geobsedeerde voormalig filmster (Norma Desmond) en een ambitieuze schrijver (Joe Gillis) is geweldig, en Swanson en Holden acteren de pannen van het dak. Zij als oude filmster die aan de aandacht verslaafd is (die nooit meer terugkomt), en hij als een man die steeds meer gewend raakt aan het luxe leventje.

Sunset Boulevard straalt aan alle kanten het oude Hollywood uit, met de vele scènes rond de filmstudio's als beste voorbeelden. Vooral de scene tussen Holden en Olson, die ‘s avonds laat op een grote filmset rondlopen is schitterend. Maar ook de scènes met Cecil B. DeMille geven goed weer hoe vergankelijk roem is, en het is een les die beide hoofdrolspelers te laat leren. Sunset Boulevard behoort toe aan Holden en Swanson (en Von Stroheim uiteraard), en het tragische verhaal van Norma en Joe is 'one for the ages'.

“So if you wake up one morning and it's a particularly beautiful day, you'll know we made it. Okay, I'm signing out.”

Indrukwekkende film van Danny Boyle. Het eerste gedeelte van Sunshine is het sterkst en de spanning tussen de personages, hun missie en de geweldige beelden maken indruk. Dit is een audiovisueel feestje, en je voelt soms bijna zelf de hitte. De acteurs, met onder andere Byrne, Evans, Murphy en Yeoh, doen het ook goed.

Na een twist in het verhaal verandert de film van een avonturen/sci-fi film in regelrechte horror. Het levert extra spanning op en de film blijft sterk, maar de schokkerige en onnavolgbare camerabewegingen hadden van mij niet gehoeven. Het helpt bij de sfeer van paranoia en ijzingwekkende spanning die er heerst, maar je weet soms niet waar je naar aan het kijken bent. Maar dan komt er dat fantastische einde, en ben je deze kleine minpunten zo weer vergeten.

“It's a business lie, it's different from a life lie.”

Sterke film over twee zussen die allebei zo hun problemen hebben en besluiten om crime scènes te gaan schoonmaken. Emily Blunt en Amy Adams samen in een film, als er een filmhemel zou bestaan… En dan komt Alan Arkin ook nog langs als vader van de twee zussen.

De moeder/vrouw is overleden en dat laat diepe sporen na bij de drie hoofdrolspelers. Maar gelukkig maakt regisseuse Christine Jeffs het allemaal niet te dramatisch en is er ook genoeg ruimte voor (zwarte) humor. En Blunt en Adams kun je de meest dramatische rol geven, zelfs dan weten ze nog te stralen. Het einde is uitermate feel good en zelfs wat melancholiek. Erg fijn.

“Stop talking about production value, the Air Force is going to kill us.”

Nostalgisch aandoende sci-fi film die duidelijk het stempel van Spielberg draagt, en een ode is aan de jaren 80 alienfilms. J.J. Abrams heeft Super 8 geregisseerd, maar Spielberg staat als producer aangemerkt en dat verbaasd me niks. Want Super 8 is wat harder en actierijker dan bijvoorbeeld E.T. of Close Encounters, maar het heeft ook weer een hoofdrol voor een jonge jongen die zonder moeder moet opgroeien en voor het eerst verliefd wordt op een meisje van school (de fantastisch acterende Elle Fanning).

In een film vol aliengeweld is er dus nog genoeg ruimte voor een menselijk verhaal. Een kolfje naar de hand van Abrams en Spielberg. En uiteraard willen de jonge jongens een zombiefilm maken, wat Super 8 op sommige momenten erg meta maakt. De alien is hier niet aandoenlijk, maar vooral kwaad en chagrijnig dat de mensen op hem schieten en tests uitvoeren. Het einde is wel sentimenteel, en dat past helemaal bij deze film. Blijf ook kijken tijdens de eindcredits.

Super Dark Times

Wat begint als een sfeervol coming of age verhaal verandert al snel in een horrorachtige nachtmerrie. Die mix maakt Super Dark Times ook zo'n sterke film, alhoewel je wel even moet meegaan in de complete verandering die de film doormaakt. Na het 'zwaard incident' moet je wel even een knop omzetten, maar dan word je wel beloont met een sterk en spannend laatste gedeelte.

De sfeervolle regie van Phillips helpt ook, net zoals het acteerwerk van Campbell, Tahan en Cappuccino. De focus in de laatste scènes op Allison is sterk gedaan, en ik zou het liefst gelijk verder willen kijken hoe zij haar leven weer oppakt. Iedereen kan er zijn eigen interpretatie aan geven (Is ze slachtoffer? Medeplichtige? Of is ze gewoon gefascineerd door moord en bloed?).

“You know when you hear girls say 'Ah man, I was so shit-faced last night, I shouldn't have fucked that guy?' We could be that mistake!”

Superbad is een ontzettend grappige komedie die ik na meerdere herzieningen nog steeds niet zat ben. Emma Stone heeft ergens gezegd dat ze nergens zo gelachen heeft als op de set van Superbad en dat is te zien. Iedere acteur straalt uit dat ze de grootste lol hebben gehad met het filmen van zoveel ongelooflijk vermakelijke onzin.

Seth (Jonah Hill) en Evan (Michael Cera) zijn beste vrienden die nog een paar weken te gaan hebben totdat High School over is en ze allebei naar een andere College gaan. Vooral Seth heeft daar grote moeite mee. De grappen zijn uitermate puberaal en aan "fucks" en seksgerelateerde grappen geen gebrek maar het wordt door de acteurs met zichtbaar plezier gebracht en dat slaat over op de kijker. Hill is geweldig als de op seksbeluste Seth en hij krijgt de meest grove en puberale grappen op voortreffelijke wijze uit zijn mond. Cera doet zijn Cera-ding en daar is helemaal niets mis mee want hij is er heel goed in. Seth Rogen en Bill Hader zijn ook sterk als krankzinnige politieagenten maar de ster is natuurlijk Christopher Mintz-Plasse als McLovin (zijn echt naam doet er niet toe). Heerlijk iets te zelfbewust en uiteraard seksverslaafd personage. Superbad is grof, kinderachtig en seksistisch maar bovenal ontzettend grappig omdat alles met zoveel lol en zelfbewustzijn wordt gebracht. Elke grap of krankzinnige situatie wordt tot aan het absurde af doorgedreven wat aanstekelijk werkt. Superbad is een topper op het gebied van coming of age komedies en ik heb met volle tuigen genoten.

“Um, um, would you like a glass of wine?”

“Uh, no, no thanks. I never drink when I fly.”

Leuk. Dit is zoals Superman zou moeten zijn, en de luchtige toon en de humor zorgen voor een zeer vermakelijke film. Clark Kent is een wat sullige en slungelige nerd, en het contrast met Superman komt in de film goed naar voren. Christopher Reeve is de enige echte Superman, en vooral het samenspel tussen hem en Margot Kidder als Lois Lane werkt geweldig. De scènes tussen Kent en Lane zijn hoogtepunten, en daar komen dan ook nog de indrukwekkende special effects, de muziek van John Williams, en Gene Hackman als Lex Luthor bij. De regie en het script van Richard Donner doen de rest. Superman straalt plezier uit, en zo zie ik deze superheld het liefst.

“These humans are beginning to bore me.”

Uitstekend tweede Superman avontuur. De grootste kracht is weer het samenspel tussen Reeve en Kidder, en de eerste scene tussen hun beide is een goed voorbeeld hiervan. Speels, humoristisch en venijnig, de chemie spat van het scherm. De film is te lang en soms wordt het wel heel cartoonesk, maar de acteurs verbloemen veel. Hackman, Reeve, Kidder, Beatty, Stamp, Marshall etc. Het kan slechter.

“I'm always around. Good night, Lois.”

Redelijke Superman film. De grootste kracht van de film is Brandon Routh als Clark Kent/Superman, en dat had ik van te voren niet verwacht. Hij is geen Reeves of Cavill, maar Routh weet dat wat sullige en klunzige karakter van Kent goed te spelen. Als Superman is hij wat minder, maar gelukkig hoeft hij alleen maar met een strak gezicht voor zich uit te staren. Dit is ook geen origin story, en daar ben ik wel blij om. We duiken gelijk het verhaal en de actie in, en daarom is het ook zo jammer dat de film nog steeds te lang is. En dat er te veel langdradige momenten in zitten en onnodige subplots.

“I started this day off crying, so if you ask me, laughing is progress.”

Leuk. Dit soort 'slice of life' verhalen kan ik altijd wel waarderen. Support the Girls is tragisch en heeft veel dramatische momenten, maar de film is ook grappig en hoopvol. In Support the Girls volgen we voor een dag een stel (schaars geklede) vrouwen die in een sportbar werken, en proberen om zoveel mogelijk geld te verdienen door te flirten met de mannen (en vrouw) die er langskomen. Er zitten veel vaste gasten in de bar dus ze doen het goed. Het klinkt niet al te bijzonder, maar het wordt door de regisseur en de actrices vermakelijk neergezet. Humoristisch, oprecht en levensecht. Vooral Regina Hall, Richardson en McHayle zijn uitstekend op dreef.

Survivor

Een "hap, slik, weg" actiethriller die je snel vergeet. Het acteerwerk is redelijk maar zeker niet geweldig. Jovovich is leuk om naar te kijken maar dat redt haar hier niet. Ik had toch wat meer verwacht van haar als actieheldin. Brosnan is als bad guy niet geweldig en verrassend kleurloos. Het plot is vergezocht en dat is meestal al geen goed teken.

Het is allemaal ongeloofwaardig en het is allemaal al eens beter gedaan. Het "verstand op nul" argument mag je eigenlijk niet gebruiken maar ik zou het iedereen die deze film gaat zien wel aanraden. Anders ga je een onplezierige avond tegemoet.

“You couldn't hurt a fly, Bertram, unless it was already dead.”

Prima film van Hitchcock. Suspicion heeft een einde waar je je vraagtekens bij kunt zetten (Cary Grant als grote slechterik had best gemogen), maar in al het voorgaande weet Hitchcock de spanning en de paranoia weer aardig op te voeren. Grant en Fontaine zijn perfect in dit soort rollen, en het was leuk geweest om Grant echt eens een andere kant van zichzelf te laten zien. Maar Hitch houdt van een happy end.

“Bad luck isn't brought by broken mirrors, but by broken minds.”

Fantastische filmervaring. Ik zeg expres filmervaring, want Suspiria is een film die je als kijker vanaf het begin in een wurggreep houdt, en je nergens echt loslaat. De meesterlijke score, de cinematografie en de production design kan ik niet genoeg roemen, en volgens mij kan ik deze film ook gewoon zonder geluid kijken en genieten van de kleuren en de sets.. En andersom zou ik deze film ook gewoon met mijn ogen dicht kunnen volgen, om alleen te genieten van de score.

Jessica Harper is een sterke hoofdrolspeelster, en door haar ogen zien we al de gekke en vreemde zaken die in en rond de Dansacademie plaatsvinden. De moordscènes zijn wat teleurstellend, maar daar gaat het ook niet echt om. Dit is een film waarin een jonge vrouw terecht komt in haar persoonlijke hel, maar door de score en de cinematografie is het voor de kijker een feest voor alle zintuigen.