Opinions

“Love and manipulation, they share houses very often. They are frequent bedfellows.”

Regelrechte nachtmerrie. Op al de goede manieren. De film mist de audiovisuele magie van Dario Argento’s Suspiria en de lange speelduur is wat problematisch, maar daar staan genoeg sterke punten tegenover. Wat Dakota Johnson in het begin van haar carrière allemaal heeft gedaan weet ik niet, maar hier is ze helemaal in haar element als de schuchtere maar tegelijkertijd zelfverzekerde Susie.

Het laatste gedeelte gaat helemaal over the top, en dat gezicht van Johnson zal me nog wel een tijdje bijblijven. Swinton is ook fantastisch, en haar dubbelrol pakt goed uit. Hoewel de verhaallijn rond dr. Klemperer wel wat ingeperkt had mogen worden. De sterkste momenten van Suspiria vinden plaats rond de dansschool en vooral de intense dansscènes, en de manier waarop de gruwelijkheden worden getoond door Guadagnino, zijn hoogtepunten in de film. Het einde zal niet iedereen kunnen bekoren, maar ik kon mijn blik niet van het scherm afhouden.

“Well, for starters, you can get your stubborn ass down here and give me a divorce.”

Een romantisch niemendalletje, maar door de zoals altijd fantastische Witherspoon blijft het lang leuk. Witherspoon draagt de film moeiteloos en vooral haar interacties met Josh Lucas zorgt voor wat vuurwerk. Elk cliché wordt weer afgestreept en het einde is uiteraard voorspelbaar, maar Sweet Home Alabama heeft zo zijn charme en is zeker niet vervelend om naar te kijken. Maar met iemand anders dan Witherspoon in de hoofdrol was deze film echt een stuk minder geweest.

“Why a month?”
“Because it's long enough to be meaningful, but short enough to stay out of trouble.”

Niet slecht. Ik heb de afgelopen maanden Atomic Blonde en John Wick 3 gezien, en het contrast met Sweet November en een jonge Reeves en Theron is levensgroot. Altijd interessant om acteurs zo vroeg in hun carrière te zien, en net zoals in The Devil's Advocate hebben Reeves en Theron een fijne chemie.

Sweet November begint als een luchtige romcom, maar als je goed oplet zie je al dat er een aantal dingen niet kloppen. De dramatische twist komt dan ook niet uit de lucht vallen, maar het wordt erg goed gebracht. Zo'n twist kan faliekant mislopen, maar door het acteerwerk van Reeves en Theron leef je mee en blijft het oprecht en zelfs een beetje emotioneel.

Sweetheart

Aardig. Dit soort films over een persoon die strandt op een onbewoond eiland, en moet zien te overleven, kan ik meestal wel waarderen. En Sweetheart gooit er dan ook nog een horrorsausje overheen. Clemons is sterk als Jenn, en de schitterende locatie helpt natuurlijk ook wel bij het creëren van een sfeervol geheel.

Het eerste gedeelte is het sterkst, met Jenn die erachter komt dat er iedere nacht een monster uit het water komt op zoek naar “voedsel”. In het tweede gedeelte, wanneer er nieuwe personages worden geïntroduceerd, vliegt de film een beetje uit de bocht. Sweetheart is toch op zijn sterkst als de focus ligt op Jenn en het acteren van Clemons.

“So, what you're saying is that making love to me was a mistake?”

Erika Christensen is heerlijk op dreef als psychopathische femme fatale. Maar zij is dan ook het enige lichtpuntje in een voor de rest voorspelbare thriller die wel wat meer gekte en spanning had kunnen gebruiken. Er hoeft geen konijn in een magnetron te zitten, maar iets soortgelijks had wel gemogen. Bradford is saai en over de andere acteurs ben je snel uitgepraat. Het einde wordt zo onderhand getelefoneerd in de eerdere zwembadscene tussen Bradford en Christensen. Toch is Swimfan door de korte speelduur en Christensen geen vervelende film, maar wel één met een aantal flinke minpunten.

“What the fuck?”

Deze woorden, uitgesproken door actrice Mary Elizabeth Winstead, geven goed weer hoe ik me voelde na het zien van de film. Swiss Army Man is één van de vreemdste films die ik ooit heb gezien, maar ook één van de origineelste. Het knappe van de film is dat de regisseur, naast alle scheetgrappen, er ook een mooi menselijk verhaal van heeft gemaakt over eenzaamheid en een onconventionele kijk op het leven.

In het begin had ik nog wat moeite met de vibe van de film, maar naarmate Swiss Army Man vordert wordt het steeds beter. Zeker de 'busscene' is geweldig, en van daaruit wordt het alleen maar beter. Fantastisch acteerwerk van Dano en Radcliffe, die er voor zorgen dat je uiteindelijk mee gaat leven met een lijk. Subliem gedaan.

“I… um, hijacked your pregnancy.”

Aardige romcom zonder al te veel romantiek of humor. Dat klinkt gek maar The Switch is vooral een film met het hart op de goede plaats en leuke acteurs die zorgen voor een aangename kijkervaring. Aniston heb ik wel eens beter gezien, maar het is Bateman die de gehele film overtuigd.

Hij begint als pessimistische manchild, maar nadat de film een sprongetje in de tijd maakt zie je hem groeien. Vooral de scènes tussen Bateman en de jonge Robinson zijn erg sterk en zorgen ervoor dat de film toch genietbaar blijft. Want voor de rest heeft de film eigenlijk weinig te bieden. Aniston en Bateman zijn een aardig duo, maar echt vlammen wil het niet tussen beide. Goldblum heeft dan nog wel een leuke bijrol maar voor de rest... Hoe deze film eindigt kan iedereen denk ik wel raden.

“A legend is sung of when England was young, and knights were brave and bold.”

Deze film heb ik 15 jaar geleden (of nog langer) voor het laatst gezien. En nog steeds kan ik scènes bijna woord voor woord meepraten, zo vaak heb ik deze film gezien. Niet de beste Disney animatiefilm, maar het verhaal over (King) Arthur en het zwaard, Excalibur, spreekt nog steeds tot de verbeelding. En Merlijn blijft nog steeds het beste personage, en al zijn scènes zijn geweldig.

“Don't confuse kindness with weakness.”

Spectaculaire opening en John Travolta die weer de flamboyante en charismatische bad guy mag uithangen, dat blijft hangen na het zien van Swordfish. En Halle Berry uiteraard, met haar twee sterke visuele aandachtspunten. Swordfish is voor de rest belachelijk, luidruchtig, actierijk en soms zeer over the top, maar vermakelijk is de film zeker. Met spectaculaire actiescènes en een aardige twist op het laatst.

“Who are you Sydney White? You throw a football like Matt Leinart, fearlessly conquer fraternity bathrooms, and clean up nice to boot.”

Dit soort tienerfilms zijn er in overvloed, en Sydney White brengt wat dat betreft weinig nieuws. Het is leuk om een stel nerds te zien opbloeien door de aanwezigheid van Sydney, en dat is wel de grootste kracht van de film. En de film laat zien dat er een tijd was dat Amanda Bynes echt een film kon dragen. The good old days...

“Time travel made that guy a real asshole.”

Synchronicity is geen slechte film en visueel ziet het er zelfs indrukwekkend uit. Het is alleen zo jammer dat het verhaal al snel ontaardt in een rommelige en onbegrijpelijke brij waar geen touw meer aan vast te knopen is. Dat is niet heel erg als de personages interessant zijn, maar de acteurs zijn matig en het geforceerde liefdes plot komt totaal niet uit de verf. Regisseur Gentry wil duidelijk het slimste jongetje van de klas zijn, maar hij vergeet om er ook gewoon een meeslepende sci-fi film van te maken.

“Americans love to drill holes in other people's countries.”

Veel verhaallijnen, een ingewikkeld plot, veel gepraat en veel politieke intriges, Syriana is geen gemakkelijke film en ik denk dat de meeste mensen wel een herziening nodig hebben om het allemaal te kunnen begrijpen. Realistisch is het allemaal wel, en regisseur Stephen Gaghan weet er ook een boeiende film van te maken. Hij verliest zich soms wel heel erg in de plotdetails, maar het is knap dat het uiteindelijk allemaal wel duidelijk wordt. Met dank ook aan IMDb en Wikipedia. En het prijzenswaardige acteerwerk van een corpulente George Clooney en de altijd geweldige Jeffrey Wright.