Opinions

“Nice working with you, ace. Okay, bye-bye.”

Opvallend tam en futloos. Een heistfilm met acteergrootheden Brando, De Niro en Norton… Dat moet vuurwerk opleveren. Met de acteerprestaties is dan ook niets mis, maar het script en de regie van Frank Oz missen iets extra's.

De opbouw naar de heist duurt te lang en de film had sowieso wat korter gekund. Brando en De Niro zijn degelijk, maar het is Norton die de meeste indruk maakt. De heist zelf is goed gedaan en het einde heeft nog een leuke twist. The Score is gewoon een doodnormale en kundig gemaakte heistfilm. Niets meer maar ook zeker niets minder.

“When I'm around you, I kind of feel like I'm on drugs. Not that I do drugs. Unless you do drugs, in which case I do them all the time. All of them.”

Scott Pilgrim is een film met oneindig veel herkijkwaarde, en het is een film die ik iedere kijkbeurt weer als een avontuur beleef. Het is origineel, inventief, vlot en constant vermakelijk. Het script is ook vlijmscherp, met sterke dialogen die als een mitrailleur op je af worden gevuurd en waar de acteurs ook zichtbaar plezier aan beleven. Regisseur Edgar Wright combineert een romantisch verhaal, zijn liefde voor oude computerspelletjes, actie en zelfs anime. Het resultaat is een unieke film die geen moment gas terugneemt.

Maar Wright zorgt er ook voor dat de personages interessant zijn, en acteurs als Cera, Winstead, Wong, Culkin, Plaza en Kendrick lijken wel geboren te zijn voor het spelen van dit soort rollen. Het verhaal gaat over Scott Pilgrim die als een blok valt voor Ramona Flowers, maar hij krijgt te maken met haar zeven vijandige exen die haar niet zonder slag of stoot willen laten gaan. De gevechten zien eruit als een computerspel, en de film heeft ongelooflijk veel kleine details die mij pas na drie kijkbeurten zijn opgevallen. Naar het einde toe vergaloppeerd de film zich een beetje en valt het in herhaling, maar buiten dat blijft Scott Pilgrim bijna twee uur boeien.

“It's the zombie apocalypse! Come on, we're scouts! We're trained for this!”

Missie geslaagd. Scouts Guide to the Zombie Apocalypse is een absurde en vlotte horrorkomedie met veel flauwe humor en kinderlijke gekkigheid. En het werkt, alhoewel de grappen soms over het randje gaan. Maar vaker is het perfect getimed en oprecht grappig.

De groepsdynamiek is de grootse kracht van Scouts Guide, met een drietal 'losers' en een mooie blondine (Dumont) die gaan samenwerken in hun strijd tegen de zombies die hun stadje overspoelen. De openingsscene zet al gelijk de toon voor wat je kan verwachten. Er is ook nog een coming of age verhaaltje over het uit elkaar vallen van de groep vrienden door andere interesses, volwassen worden, en een verliefdheid op het mooie meisje van de school. Halston Sage speelt het meisje dus ik begrijp die Ben (Sheridan) wel. Voor de rest een prima zombiefilm.

“Now Sid, don't you blame the movies. Movies don't create psychos. Movies make psychos more creative!”

Scream blijft geweldig. De film neemt zichzelf niet al te serieus, en het is eigenlijk een parodie op de ouderwetse slasherfilms. Regisseur Wes Craven injecteert de film met een bepaald soort zwarte humor, en ondanks sommige gruwelijke moordscènes valt er ook veel te lachen. Het eerste gedeelte met Drew Barrymore herbergt eigenlijk alles wat Scream zo goed maakt. Het is spannend en speels tegelijk, met een heerlijke zwartgallige humor. De film is niet echt spannend, maar de kills worden met zoveel genoegen en plezier uitgevoerd, dat het eigenlijk niet uitmaakt dat je eerder lacht dan onder de dekens wegkruipt.

Neve Campbell is voor mij de ultieme scream queen, en hier laat ze zien waarom. Ze is krachtig en weerbaar, maar ze weet ook op de wat emotionelere momenten indruk te maken. David Arquette, Courteney Cox, Skeet Ulrich, Matthew Lillard en Jamie Kennedy, allemaal zijn ze sterk op dreef, en ze voelen de “Scream vibe” goed aan. Het is pulp en de referenties naar andere horrorklassiekers zijn legio, maar dat maakt het allemaal des te leuker. Scream mag onderhand zelf ook een klassieker worden genoemd.

“Mickey, the freaky Tarantino film student. But if he's a suspect, so am I. Lets move on.”

“Wait a minute. Maybe you are a suspect.”

“Well if I'm a suspect, you're a suspect.”

“Good point. Ok, let's move on to...”

Scream 2 heeft een beetje dezelfde opbouw als het geweldige eerste deel maar het is allemaal net iets minder. Neve Campbell, Courteney Cox, David Arquette, de humor, de spanning, de leuk bedachte kills… Alle ingrediënten zijn weer aanwezig maar het “ik heb dit al eens eerder en beter gezien” gevoel blijft. De film is zeker vermakelijk en de drie hoofdrolspelers zijn weer geweldig maar iets meer inspiratie en vernieuwing had wel gemogen.

Regisseur Wes Craven heeft de goede toon wel weer te pakken en de film heeft een heerlijke sfeer met spanning, zwarte humor en vette kills als belangrijkste ingrediënten. En de acteerprestaties natuurlijk want Campbell, Cox en Arquette lijken geboren te zijn voor het spelen van deze personages. De rollen zitten hun als gegoten en ook de andere acteurs en actrices dragen hun steentje bij in soms hele kleine rollen. Het einde is redelijk maar niet echt spectaculair en is net zoals de film wat inspiratieloos. Maar Ghostface blijft geweldig en de drie-eenheid Campbell, Cox en Arquette is zo vermakelijk dat de film met veel weg kan komen zonder dat het afbreuk doet aan het resultaat.

“Hey Detective, what's your favorite scary movie?”

“My life.”

“Mine too.”

Scream 3 is wat inspiratieloos en de humor die de eerste twee delen zo succesvol maakte is hier nergens te bekennen. Het is allemaal wat donkerder en serieuzer en de film heeft te veel nieuwe personages die niet erg interessant zijn.

Campbell, Cox en Arquette blijven geweldig maar de andere personages zijn erg mager uitgewerkt en alleen maar kanonnenvoer voor Ghostface. Niet heel erg als de moordpartijen er gelikt en geïnspireerd uitzien maar het is allemaal heel erg mager. De "hollywood" setting met de filmsets, acteurs, regisseur, producenten etc. is wel leuk gevonden en geeft een iets andere vibe dan de eerste twee delen. Het laatste gedeelte is best aardig en het huis heeft een heerlijke naargeestige sfeer. De motivatie van de killer is belachelijk maar hij heeft weer een link met Campbell dus hé, niemand klaagt. Scream 3 is aardig om een keer gezien te hebben maar de Scream reeks is wel aan hevige erosie onderhevig.

“You forgot the first rule of remakes. Don't fuck with the original!”

Beter dan verwacht. Na deel 2 en 3 was ik niet echt hoopvol gestemd maar de jaren tussen deel 3 en 4 hebben voor nieuwe inspiratie gezorgd. De combinatie van horror en humor bevalt mij wel na het duistere derde deel en de vele knipogen naar de vorige delen helpen daar bij. Een goed voorbeeld hiervan is de scène waarbij Kirby is vastgebonden en vragen moet beantwoorden. De laatste vraag beantwoord ze met het opnoemen van alle horrorfilms die ze kent (dat zijn er heel veel). Spanning en humor ineen en een heerlijke scène.

Ook de oude castleden Campbell, Cox en Arquette zijn weer lekker op dreef en zijn zo verweven met hun rol dat het er allemaal makkelijk uitziet. Social media wordt ook op een ingenieuze manier gebruikt en zowel de positieve als negatieve kanten worden belicht. De kills zijn een beetje hit and miss maar er zitten weer een aantal uiterst geïnspireerde moordpartijen in. De opening is hier een goed voorbeeld van. Naast het illustere drietal zijn ook Emma Roberts, Hayden Panettiere, Rory Culkin en Erik Knudsen goed alhoewel een nieuwe Lillard, Ulrich of Kennedy er niet tussenzit. Mocht dit het laatste deel zijn (daar lijkt het wel op) dan stoppen ze gelukkig op een positieve noot. Het niveau van deel één wordt niet gehaald maar gelukkig is het niet zo inspiratieloos als de andere twee delen.

Se, Jie

Sfeervolle film van Ang Lee. Vooral de sets en de manier waarop het Shanghai van de jaren 30/40 tot leven wordt gewekt is indrukwekkend, en ook het verhaal is intrigerend. Complimenten ook voor de schitterende kostuums (zeker die van Wei Tang).

In het begin werkte de tijdsprong nog wat verwarrend, maar eigenlijk werd ik al na tien minuten helemaal meegesleurd in het tragische verhaal van Wong Chia Chi. Se, Jie is spannend, tragisch en vol erotiek, en de chemie tussen Wei Tang en Tony Leung spat van het scherm. Gelukkig maar, want anders was het verhaal als een plumpudding in elkaar gestort. Enig minpuntje is dat het laatste gedeelte wel tragisch is en een mooie afsluiter, maar Lee had misschien iets meer spanning kunnen creëren. Een klein minpunt, want Se, jie is voor de rest een schitterende film.

“Ernest Hemingway once wrote, "The world is a fine place and worth fighting for." I agree with the second part.”

Se7en blijft een meesterlijke thriller. Alle lof voor David Fincher, die de film iets naargeestigs en duisters meegeeft wat het verhaal zeer ten goede komt. De cinematografie is somber en donker, en in de naamloze stad regent het constant. In deze setting komt het verhaal echt tot leven. Twee rechercheurs moeten een seriemoordenaar opsporen die mensen vermoordt volgens de zeven hoofdzonden: vraatzucht, luiheid, wraak, hebzucht, afgunst, hoogmoed en lust.

De twee rechercheurs worden perfect gespeeld door Morgan Freeman en Brad Pitt. Somerset (Freeman) is een oude rechercheur die tegen zijn pensioen aanzit en geen zin meer heeft in een nieuwe moordzaak. Mills (Pitt) is de jonge hond die nieuw is in de stad en graag aan de nieuwe zaak wil werken. Samen krijgen ze uiteindelijk de zaak toegewezen en moeten ze achter de seriemoordenaar aan, die de naam John Doe heeft gekregen. De ijzingwekkende sfeer laat je als kijker niet los en vooral het laatste gedeelte met Doe, Mills en Somerset is waanzinnig goed gedaan. Qua spanningsopbouw is dit ongeëvenaard, en het einde is gruwelijk en briljant tegelijk. Naast Pitt en Freeman zijn ook Paltrow en Spacey steengoed. Vooral Spacey zorgt voor een aantal kippenvelmomenten. Om met de woorden van Somerset te eindigen, ‘This isn't going to have a happy ending.’…

“It's called making people feel good about themselves so that they'll cooperate with you and help you to do your job. You should try it some time.”

Lekker ouderwets aandoende misdaadthriller met een goed plot en excellerende acteurs. Pacino en Goodman vormen een zeer vermakelijk team, en Barkin is uitstekend als verdachte vrouw waarvan je niet precies weet wat er zich allemaal afspeelt achter haar stoïcijnse façade. Ze is geen Sharon Stone, maar Barkin speelt wel een personage waar je wat makkelijker sympathie voor krijgt (zeker tegen het einde). Het grauwe en donkere New York vormt een perfecte setting, en het einde is verassend en zelfs feel good. Dat had ik zeker niet verwacht.

“I didn't know her. I didn't know my daughter.”

Origineel. Het is een gewaagde keuze om een gehele film te maken door middel van computer- en telefoonschermen, maar regisseur Changanty heeft er een meer dan geslaagde film van gemaakt. Eigenlijk had Searching mij na het emotionele begin al helemaal te pakken, en Cho, de jonge La en Debra Messing zijn uitstekend op dreef. De spanning wordt goed opgebouwd, en de manier waarop de moderne technologie en sociale media worden gebruikt is effectief en gelukkig ook realistisch. De regisseur is een fan van M. Night Shyamalan en de grote twist op het laatst is fantastisch, en het kwam voor mij als een complete verrassing.

Secret in Their Eyes

Een Amerikaanse versie van de schitterende Argentijnse film El Secreto de Sus Ojos, is dat een goed idee? Op zich is het verhaal goed vertaald naar een Amerikaanse setting maar de film mist de sfeer, de spanning en de chemie tussen de acteurs die de Argentijnse versie zo goed maakte. De stadionscene, de verhoorscene en de liftscene zitten ook in deze film maar vooral die laatste twee scènes zijn een stuk minder.

Wat ik wel sterk vond aan de Amerikaanse versie is dat de vermoorde vrouw in flashbacks terugkomt zodat je ook echt een band met haar kan opbouwen, en het verdriet wordt wat meer invoelbaar gemaakt. Ejiofor en vooral Julia Roberts zijn geweldig en Roberts verdient alle credits want ze is onherkenbaar "lelijk" en ze ziet er echt grauw en terneergeslagen uit. Kidman is een stuk minder en haar chemie met Ejifor is een lachertje vergeleken met de constante spanning die er heerste tussen Villamil en Darin. Secret in Their Eyes voelt aan alsof je Messi live hebt zien voetballen in Barcelona en het de weken daarna weer moet doen met de dertien in een dozijn rechtsbuiten van een willekeurige eredivisieclub...

“Look Max I'm your friend, OK, and as your friend Ive got to be honest with you I don't care about you or your problems!”

Prima animatiefilm over huisdieren die een wild avontuur beleven. De film ziet er geweldig uit en het verhaal over leuke en aandoenlijke huisdieren die opeens in de grote boze stad rondlopen, werkt uitstekend. Net zoals de stemmen van de acteurs die erg goed gekozen zijn. De humor is zeker in het begin fantastisch en je zit eigenlijk de hele tijd met een glimlach op je gezicht.

Het middengedeelte is wel wat minder en het wordt allemaal wat langdradig. De film is natuurlijk niet realistisch, maar in het laatste gedeelte wordt wel heel veel gevraagd van de meegaandheid van de kijker. Autorijdende huisdieren, sure... Maar ik heb genoten van de fantasie en inspiratie van de makers en ook de humor werkt uitstekend. En op het laatst wordt het zelfs wat emotioneel. Dat heb je met lieve huisdieren en de onbreekbare band met hun baasjes. Aaaaah, zeggen we dan.

“If you keep going over the past, you're going to end up with a thousand pasts and no future.”

El Secreto de Sus Ojos heb ik vier of vijf jaar geleden gezien en maakte zo'n verpletterende indruk dat ik een beetje bang was om hem nog een keer te gaan kijken. Het kan alleen maar tegenvallen toch? Gelukkig is dat niet het geval en heeft de film nog niets van zijn magie verloren. De film is een misdaadmysterie en een liefdesverhaal ineen en regisseur Campanella weet deze moeilijke balans op een overtuigende manier tot één vloeiend geheel te maken. Het Argentinië van de jaren 70 wordt mooi weergegeven en alhoewel het politieke landschap maar kort wordt aangestipt hangt het wel als een donkere wolk boven dat gedeelte van de film.

Eind jaren 90 maken we kennis met Benjamin Esposito die met pensioen is maar de moordzaak rond Liliana Coloto niet kan loslaten en er een boek over wil schrijven. De dader is bekend en in de jaren 70 gepakt maar dat is nog maar het begin van een uiterst complexe situatie die door politieke spelletjes en territoriumdrift nog gecompliceerder is geworden. En dan hebben we nog de liefde tussen federaal agent Esposito en zijn superieur Irene Hastings die nooit is uitgesproken maar door de acteurs Ricardo Darin en Soledad Villamil in iedere scene voelbaar wordt gemaakt. Wat een chemie hebben die twee. En dan hebben we nog de man van de vermoorde Liliana die haar dood niet kan verwerken en maar één uitlaatklep ziet voor zijn verdriet. De film heeft een paar onvergetelijke scènes zoals de schitterende stadionscene die in één take is opgenomen, het verhoor, de ijzingwekkende liftscene en natuurlijk het einde. Het einde kwam de eerste keer bij mij als een mokerslag aan en bij herziening maakt het laatste gedeelte nog steeds erg veel indruk. Ook Javier Godino, Pablo Rago en vooral Guillermo Francella zijn uitstekend op dreef. Als ik een minpunt moet noemen dan is het hoe Esposito op het spoor van Gómez komt. Een blik in de ogen... Maar een film die op schitterende wijze gebruik maakt van alleen al een blik, een lach of een twinkeling in de ogen vergeef ik dat graag. Inderdaad het geheim in de ogen.

“Life isn't fair then is it. Somebody always draws the short straw.”

Indrukwekkende film. Ik moest er in het begin nog even inkomen, en de vele personages die tegelijk geïntroduceerd worden werkt wat verwarrend. Vooral ook omdat ieder personage echt een eigen verhaallijn heeft, en het in het begin redelijk los staat van elkaar.

Ik dacht soms ook dat ik naar een komedie aan het kijken was, en vooral de scenes tussen moeder Cynthia en dochter Roxanne zijn zeer vermakelijk. Tegen het einde komt alles samen en het laatste gedeelte rond de verjaardag van Roxanne leert vuurwerk op. Iedereen heeft zo zijn eigen geheimen die eindelijk worden uitgesproken, en vooral de uitbarsting van Timothy Spall is grandioos.

Secuestro

Erg matig. Het begint nog goed met een jongen die zegt ontvoerd te zijn, en zijn moeder en de politie die achter de waarheid (en de dader) proberen te komen. Een interessant uitgangspunt, maar naarmate het verhaal zich langzaam ontvouwd wordt het steeds meer een standaard misdaadverhaal met veel onlogische en bijna lachwekkende plotontwikkelingen.

En dan zijn de acteerprestaties ook nog eens van een bedenkelijk niveau. Wanneer de moeder (Portillo) op het laatst keihard "NEEEE" schreeuwt, weet je niet of je moet lachen of huiveren om het feit dat iemand dit echt bedacht heeft.

“Nice place you got in here... A little small but very nice.”

Prima actiethriller waarin Banderas een meisje moet beschermen tegen Ben Kingsley en zijn zwaarbewapende handlangers. Om een winkelcentrum te gebruiken als setting is een gouden keuze omdat het gelijk een ijzingwekkende spanning oplevert. Banderas is soms wel heel onoverwinnelijk en ik had iets meer John McClane willen zien in plaats van Rambo, maar het levert wel een aantal gave vechtscènes op. Kingsley duikt tegenwoordig wel heel veel op in dit soort B-films, maar hij is wel erg goed in dit soort rollen. De man heeft zichtbaar plezier.

See You Yesterday

Aardige sci-fi film die zich uiteindelijk in de voet schiet door een belachelijk open einde. Wat de regisseur er mee wilde zeggen weet ik niet, maar het werkt totaal niet. See You Yesterday is een combinatie van een pretentieloos sci-fi verhaal (met cameo van Michael J. Fox) en een maatschappijkritische film. Op zich werkt het wel, hoewel beide verhaallijnen al veel beter zijn gedaan door talloze andere films. De acteurs zijn degelijk en Duncan-Smith straalt plezier uit, maar het komt nergens in de buurt van een klassieker als Back to the Future (waar het wel heel erg naar hint).

“I don't want to fall asleep. Okay? Don't let me fall asleep. Promise.”

Wat zou je doen als je weet dat je nog maar drie weken te leven hebt? In Seeking a Friend for the End of the World zorgt een aanstormende meteoriet ervoor dat mensen zich deze vraag gaan stellen, en het antwoord is verschillend per persoon. De vrouw van Dodge (Carrell) besluit hem te verlaten, en Dodge zelf raakt in een bijna comateuze toestand en slaapwandelt naar het einde der tijden toe. Maar door een ontmoeting met Penny (Knightley) komt er toch nog wat kleur in zijn leven. Ze besluiten samen op reis te gaan en hoe zich dit allemaal verder ontvouwd laat zich raden.

Uiteraard komen Dodge en Penny erachter dat de mensen met wie ze de laatste paar dagen willen doorbrengen dichter in de buurt zijn dan ze denken. Het verhaal mag dan niet bijster origineel zijn, de uitwerking is perfect en voelt oprecht en fris aan. De film heeft genoeg luchtige momenten, maar naar het einde toe wordt het uiteraard allemaal wat dramatischer en in het laatste gedeelte wordt het zelfs wat melancholisch. Ieder persoon gaat anders om met het nieuws dat hij/zij over een paar dagen dood gaat en mensen plunderen, plegen zelfmoord, gaan zich te buiten aan seks, drank en drugs, doen hetzelfde wat ze altijd doen of omarmen religie. Buiten een raar uitstapje naar een ex-vriend van Penny is de reis van Dodge en Penny erg vermakelijk, en Carrell en Knightley hebben een fijne chemie. Martin Sheen heeft ook een sterke bijrol als de vader van Dodge. De film heeft wat problemen om het hoge niveau van het eerste half uur vast te houden, maar de laatste twintig minuten zijn subliem. Met een fantastische laatste scene.

“He just scratched the surface and I thought someone should finish it.”

Na het sterke begin had ik er alle vertrouwen in dat Nicolas Cage eindelijk weer eens in een goede film terecht was gekomen. Helaas wordt het allemaal steeds absurder en te vergezocht, en zodra het complot en de criminele organisatie in beeld komen blijft er van het mysterie en de spanning weinig over. Van een drama/thriller verandert Seekig Justice in een actiefilm van B-niveau, compleet met ongeloofwaardige plottwists.

“Death, has some, side effects.”

Self/Less is een aardige thriller met een origineel verhaal, die jammer genoeg naar het einde toe steeds meer een standaard actiethriller wordt. Het begin is interessant en het gegeven van een oude man van wiens geest in een jonger lichaam wordt getransporteerd levert een aantal aardige scènes op. Wanneer Damian wakker wordt in het lichaam van Mark (Ryan Reynolds) komt de film pas echt op gang. De scènes in New Orleans met een Damian die geniet van zijn jonge en krachtige lichaam zijn erg vermakelijk en er lijkt niets aan de hand.

Wanneer Damian flashes krijgt van het echte leven van Mark en achter de waarheid komt over de oorsprong van het lichaam wordt de film steeds meer een standaard actiethriller. De keuze die Damian moet maken is nog wel interessant maar het blijft te oppervlakkig om te beklijven. Reynolds is goed in een moeilijke rol alhoewel hij problemen heeft om Damian echt een eigen smoel te geven. Als je ziet hoe Ben Kingsley Damian speelt en hoe Reynolds hem speelt is er wel een groot verschil. Reynolds is beter als de militair Mark. Een ander minpunt is de voorspelbaarheid. Ik doel vooral op de keuze die Damian moet maken, want je weet eigenlijk gelijk welke keuze hij gaat maken en dan is pas een derde van de film voorbij. Het dilemma en de worsteling van Damian had wel wat beter uitgewerkt kunnen worden. Maar de vaart word er door regisseur Singh lekker ingehouden en boeiend blijft het op zich wel. De film probeert een psychologische thriller en een actiefilm te zijn maar het is het beide net niet. Jammer, want het uitgangspunt van Self/Less is interessant.

“Our lives are not fully lived if we're not willing to die for those we love, for what we believe.”

Uitstekende film van Ava DuVernay over Dr. Martin Luther King en zijn strijd voor gelijke rechten. De film focust zich op een bepaalde periode uit het leven van King (een periode van drie maanden in 1965) en dat is een keuze die uitstekend uitpakt.

King’s strijd in Alabama voor gelijk stemrecht voor zwarte Amerikanen is interessante materie, en DuVernay brengt het allemaal ook goed in beeld. De film voelt niet als een geschiedenisles, maar meer als een enerverende film met een maatschappijkritische boodschap, en DuVernay verdient alle credits voor het ingenieuze script en de sterke regie. Oyelowo is fantastisch als King, en alle andere acteurs doen niet voor hem onder.

Spirited Away

Fantasierijke animatiefilm van Miyazaki. Met Spirited Away laat Miyazaki zien over een fantastische verbeeldingskracht te beschikken, en het verhaal over het meisje Chihiro die terecht komt in een fantasiewereld vol met kleurrijke personages en vreemde wezens maakt een onweerstaanbare indruk.

Het is een coming of age verhaal over een meisje die in deze fantasiewereld heel veel wijze lessen opdoet over de belangrijke dingen in het leven. Het is een harde leerschool, en Miyazaki waakt ervoor om het allemaal niet te sentimenteel te laten worden. Vooral de band tussen Chihiro en Haku is mooi uitgewerkt. De animatie is schitterend, en vooral wanneer Chihiro op het laatst met de trein op reis gaat levert dat een aantal schitterende scènes op. Een magische film.

“There's only one word that describes Ayrton's style, and that is "fast." He would take the car beyond its design capabilities. He would brake later, fly into these corners where the car was just over the edge, and somehow he could dance a dance with that car to where it stayed on the track.”

Schitterende documentaire over Ayrton Senna. Ik ben de Formule 1 pas echt gaan volgen na Senna's dood, maar zijn reputatie is indrukwekkend en zijn nalatenschap groot. Niet alleen als Formule 1 rijder, maar ook als man die veel voor goede doelen deed en echt een held van het Braziliaanse volk was. Zijn strijd met Alain Prost is interessant en je ziet dat er respect was, maar ook dat ze soms elkaars bloed wel konden drinken.

Maar dat Prost uiteindelijk één van de dragers van Senna’s kist was zegt veel over hun relatie. De racescènes zijn geweldig in beeld gebracht, en de hoeveelheid materiaal waarover Asif Kapadia kon beschikken is overweldigend. Het moment dat je Senna net voor de start van zijn laatste race (Imola) nog even zijn ogen dicht ziet doen is een emotioneel moment. Sowieso zie je dat tijdens dat gehele weekend er al een donderwolk boven de rijders hing (ook door de dood van Ratzenberger), en het gezicht en het nerveuze gedrag van Senna spreekt boekdelen. Senna is een schitterend portret van een rustig en religieus man, die door Formule 1 een held van het volk werd. En één van de beste rijders in de geschiedenis van de sport is.

“Lovers' quarrels are swift to heal.”

Droge stof. Dat heb je wel vaker met kostuumdrama’s, maar Sense and Sensibility maakt het wel erg bont. Het ziet er allemaal verzorgd uit en de acteurs doen het goed, maar het verhaal is niet al te boeiend en het is soms ontzettend traag. Acteurs als Emma Thompson, Alan Rickman en Hugh Grant weten er nog wat van te maken, en het is sowieso leuk om een jonge Kate Winslet aan het begin van haar carrière te zien. Zeer degelijk met die bekende Britse stijfheid, maar de acteurs zorgen gelukkig nog voor wat vuurwerk.

“I'm innocent dammit!”

Redelijke politieke thriller met genoeg intriges en sterk acteerspel om het interessant te houden. Douglas en Sutherland zijn altijd wel goed in dit soort films, en Longoria is hier op haar plaats in een ingetogen rol. Het script oogt wat inspiratieloos, en het is wat dat betreft echt een dertien in een dozijn film.

Wie de uiteindelijke mol is kan zelfs de ongetrainde filmijker snel raden. Met wat subplotjes (drama tussen Douglas en Sutherland, en Douglas en Basinger) die matig zijn uitgewerkt. De opbouw duurt ook wat lang, en pas wanneer Douglas wordt beschuldigt van landverraad komt The Sentinel eindelijk op stoom. Met een actievol laatste gedeelte. De logica en beweegredenen van de bad guys ontbreken, maar spannend en goed gefilmd is het zeker.

“Go to work and have a fun.”

Serbuan Maut is een geweldig actiespektakel. De film heeft eigenlijk alles wat een actiefilm nodig heeft, van de geweldig gechoreografeerde vechtscènes en de schietpartijen, tot aan de claustrofobische setting. De gehele film hangt er een beklemmende en ijzingwekkende sfeer. Het verhaal is eigenlijk alleen maar een excuus om in een groot appartementencomplex zoveel mogelijk vecht- en schietpartijen te doen plaatsvinden, en zo zie ik dit soort films graag.

Politie tegen gangsters, soms hoeft het niet moeilijker gemaakt te worden. Op een gegeven moment ben je murw gebeukt, maar regisseur Gareth Evans weet het meer dan vermakelijk te houden. Vooral Iko Uwais gaat helemaal los in zijn stijlvolle en inventieve vechtscènes. Ook Yayan Ruhain is geweldig als kleine langharige bad guy, die iedereen met gemak een pak rammel geeft. De laatste scene met Uwais, Ruhain en Joe Taslim is een hoogtepunt.

Serbuan Maut 2: Berandal

Eén van de beste actiefilms ooit gemaakt? Serbuan Maut 2: Berandal is samen met zijn voorganger voor mij in ieder geval zeker in de competitie voor de titel. Gareth Evans zorgt weer voor een aantal briljant uitgevoerde actiescènes, en wat Iko Uwais aan het doen is grenst weer aan het onmogelijke. Een sterke vechtchoreografie bedenken is één ding, het perfect uitvoeren is weer heel wat anders. Dit tweede deel heeft meer een verhaal dan het eerste deel, maar de tweeënhalfuur gaan in een vloek en een zucht voorbij. En nog belangrijker, het gaat niet ten koste van de adrenalineverhogende actiescènes.

“You are a strange and interesting woman.”

Een zwijmelfilm die ik aantal keer "verplicht" heb moeten kijken. Maar eigenlijk is het geen moetje meer en is het best een vermakelijke film. Het is niet echt een komedie maar de romantiek straalt er aan alle kanten vanaf.

Alhoewel Cusack en Beckinsale weinig screen time hebben samen, zijn ze in hun gezamenlijke scènes aan het begin en einde van de film erg goed op dreef en hebben ze een aangename chemie. De film voelt op sommige momenten wat stroperig aan en de bijpersonages zijn zo onbeduidend, dat je eigenlijk smacht naar het moment dat Beckinsale en Cusack eindelijk weer samen komen. Zeker geen slechte film voor een avondje romantiek en als man is er ook nog altijd Beckinsale. Kate maakt alles beter.

“I am a leaf on the wind - watch how I soar.”

Serenity is een film die het erg moet hebben van de chemie tussen de acteurs, de humor en het futuristische element. Ik was een fan van de serie Firefly en dezelfde acteurs zijn ook in Serenity op dreef. Fillion, Torres, Tudyk, Baccarin, Baldwin… Allemaal hebben ze zichtbaar de grootste lol in het spelen van hun rol en ook de dialogen zijn scherp en soms uitermate komisch.

Summer Glau heeft een leuke rol en mag een aantal gave vechtscènes voor haar rekening nemen. Ook Ejiofor is sterk als coole bad guy die zijn tegenstanders met een rustige stem en wat filosofische woorden naar de andere wereld helpt. Het verhaal is wel wat inspiratieloos en er had wat meer aandacht aan het script besteedt mogen worden. Gelukkig weet de sublieme cast dat voor het grootste gedeelte te verbloemen.