Opinions

“Pity is worse than a fist to the face.”

Vreemde film. Zeker niet slecht, en vooral het mysterieuze sfeertje, de exotische locatie en het sterke acteerwerk zorgen ervoor dat je vanaf het begin geboeid zit te kijken. Wanneer het steeds fantasierijker wordt, en de grote twist uit de doeken wordt gedaan, gaat het een beetje mis. Het kan je maar weinig schelen wat er met de personages gebeurt, en dat is wel een probleem. Want vooral in het laatste gedeelte moet je eigenlijk met een brok in je keel naar de “familiereünie” zitten te kijken. En dat ontbreekt, want hoe goed McConaughey ook acteert, zijn personage (en vooral zijn zoon) zijn zeer matig uitgewerkt.

“I believe in a God with a sense of humor. I would find it absolutely intolerable not to be to able blame someone for all this.”

The Sessions is een film waar ik weinig mee kan. Het acteerwerk van Hunt en Hawkes is sterk en het drama rond Hawkes wordt goed uitgewerkt. Maar het is op momenten ook saai en zelfs wat vlak. Een verhaal over een man met een ijzeren long die aan bed gekluisterd is zou toch wat emoties moeten oproepen, maar alleen de scenes rond de sekstherapie werken. Vooral door het uitstekende acteerwerk van Hunt.

"There's no pizza on this roof, so I have to go."

Geweldig. Sterk acteerwerk, grappig, romantisch, en met op het laatst ook nog een mooie boodschap. Set It Up is eindelijk weer eens een frisse en originele romcom, en de grootste kracht van de film is de zichtbare chemie tussen de acteurs. Zoey Deutch laat weer eens zien een film echt te kunnen dragen, en er is chemie tussen haar en Glen Powell. Ook haar scènes met Lucy Liu zijn zeer sterk. De vrouwen zijn wel beter op dreef dan de mannen (Powell en Taye Diggs zijn niet slecht maar worden wel overschaduwd), maar dat zegt meer over het sterke spel van Deutch en Liu dan over de mannen.

“I did something really bad once and I'm never gonna be the same…”

Indrukwekkend. Dat Will Smith me zo zou kunnen raken had ik niet verwacht, maar de man doet het hier toch. De Fresh Prince is hier een depressieve man die een aantal mensen wil helpen voordat hij (waarschijnlijk) zelfmoord pleegt. Waarom en hoe dit allemaal in elkaar steekt wordt door regisseur Muccino op ingenieuze wijze uit de doeken gedaan.

Er wordt heel erg op het gevoel van de kijker ingespeeld maar ik heb me er geen moment aan geërgerd. Integendeel, ik ging helemaal mee in de emotionele reis van Ben. Rosario Dawson maakt misschien nog wel meer indruk dan Smith als vrouw die wacht op een harttransplantatie en een band opbouwt met Smith. Wat een chemie hebben die twee. En een ingetogen Harrelson is altijd het bekijken waard, klasse acteur. Dat het verhaal te maken heeft met een oud trauma van Ben en orgaandonatie is al snel duidelijk, maar hoe het allemaal in elkaar steekt wordt pas op het eind duidelijk. Compliment ook voor de mooie muziek. Prachtige film, echt genoten.

“We have a saying in Tibet: If a problem can be solved there is no use worrying about it. If it can't be solved, worrying will do no good.”

In het eerste gedeelte is het soms even doorbijten, maar uiteindelijk weet Seven Years in Tibet toch nog indruk te maken. Vooral wanneer Pitt en Thewlis aankomen in Lhasa begint het interessant te worden. De band tussen Heinrich en de Dalai Lama wordt goed uitgewerkt, en de schitterende cinematografie maakt ook veel goed. Want de film duurt lang en niet alles is even boeiend. Langdradig zelfs, maar Seven Years in Tibet heeft genoeg positieve punten zodat het nergens echt vervelend wordt, en het historische verhaal is op zichzelf al zeer interessant.

“Typewriters make you think about the words you choose more carefully, because you can't erase them with the push of a button.”

Aardige film met een lekkere lome sfeer, Toscane als locatie en acteurs die duidelijk de tijd van hun leven hebben gehad. Jackson, Keitel, Forlani en Giannini hebben samen een fijne chemie en vooral Keitel heeft duidelijk plezier in het spelen van een oude schrijver met een writers block. Het verhaal is voorspelbaar, maar bovenstaande pluspunten zorgen ervoor dat het vermakelijk blijft om naar te kijken. Je hebt als kijker gelijk zin om met een biertje in de zon te gaan zitten en te genieten van alles om je heen. Met Forlani naast je, wat wil je nog meer?

“The ones that say they don't want anything always get more in the end.”

Prima film van Hitchcock. Hitch doet het wat rustiger aan en wil vooral een sfeervol verhaal vertellen over een familie die te maken krijgt met een op het eerste gezicht vriendelijke oom met een schimmig verleden. Dat wil niet zeggen dat Shadow of a Doubt niet spannend is, want vooral op het laatst wordt de spanning aardig opgevoerd.

Maar de film focust zich vooral op de band tussen Charlie en haar schimmige oom (ook Charlie genaamd). Je zou de film ook als een coming of age verhaal kunnen zien waarin de vriendelijk, ietwat naïeve Charlie door omstandigheden snel volwassen moet worden. Fantastisch geacteerd door Wright, en ook Cotten is goed als haar oom. In het middengedeelte neemt de film wat gas terug, maar Hitch weet er een spannend einde aan te breien. Teleurstellen doet de man nooit.

“Golf is phat... Tiger Wooo, Tiger Wooo, I like him.”

Een film die drijft op het charisma van Samuel L. Jackson. De coolste acteur die er rondloopt in Hollywood. En voor de rol van de zwarte rechercheur John Shaft is hij natuurlijk geboren. Leren jasje, cool kijken, oneliners spuien, groot rechtvaardigheidsgevoel, bad guys neerschieten en flirten met de vrouwen… Jackson gaat het allemaal makkelijk af. Het script is wel matig, en het misdaadverhaaltje is voorspelbaar en inspiratieloos. Gelukkig zijn naast Jackson ook Bale, Wright, Williams en Rhymes aardig op dreef. De film drijft op testosteron en coole oneliners, en daarmee voldoet Shaft aan de verwachtingen.

“I mean, a straight man who likes to dance around in sequins walks a very lonely road, I got news for you.”

Sympathieke film met leuke acteurs en veel stijldansen. Gere, Lopez, Sarandon, Jenkins en een geinige rol van Tucci, qua acteurs zit het wel goed. Het verhaal is wat voorspelbaar, maar ik ben wel blij dat het niet te dramatisch wordt. Gelukkig blijft de relatie tussen Lopez en Gere vriendschappelijk. Voor de rest is Shall We Dance een echte feel good film, en dat is ook wel eens lekker.

“Shallow Hal wants a gal!”

Leuke onzin. De humor voelt wat ongemakkelijk en is soms pijnlijk ongrappig, maar het samenspel tussen Black en Paltrow zorgt ervoor dat het allemaal wel vermakelijk is om naar te kijken. Het is dan ook meer een romantische film dan een komedie. Paltrow in een fat suit ziet er ontzettend nep uit, maar ze weet er nog heel wat van te maken. En dat alleen al is een compliment waard.

“It's okay... No Sharks Come Here”

Sublieme haaienfilm. De film bouwt de spanning goed op en het karakter van Nancy wordt kort maar effectief uitgewerkt. Het spel van Blake Lively is aanstekelijk en ze heeft een natuurlijke charme over zich, waardoor ze je makkelijk meeneemt in haar avonturen. De prachtige locatie help natuurlijk ook.

Ik zat gelijk in de film en voordat de haai eindelijk tevoorschijn komt, heb ik me prima vermaakt met Nancy en haar persoonlijke verhaal (verlies moeder) en haar verwerkingsproces. De film gaat dan ook niet echt over een haai aanval maar meer over Nancy en haar overlevingskracht en het zoeken van nieuwe doelen in haar leven. Dat persoonlijke tintje werkt uitstekend. Maar gelukkig is de strijd tussen mens een haai ook ijzingwekkend spannend en er zitten een aantal nagelbijtende scènes in. Er was waarschijnlijk te weinig geld voor goede CGI want de haai zag er niet al te overtuigend uit. The Shallows is geen film die je dagen bijblijft maar het heeft Lively, een haai, een aandoenlijke meeuw en een tropische locatie. Mij hoor je niet klagen.

“We're not bad people. We just come from a bad place.”

Een schitterende nachtmerrie. Je wordt langzaam het lege en naargeestige leven van Brandon ingetrokken, en de gehele film zit je met een beklemmend gevoel naar een man te kijken die zich maar niet los kan maken van zijn seksverslaving. De band met zijn zus verraadt een problematische jeugd maar regisseur McQueen gaat daar wijselijk niet te diep op in.

Waar Shame echt excelleert is het audiovisuele gedeelte. Vanaf de eerste fabelachtige en langgerekte scene maakt McQueen er een visueel feestje van. Met de muziek die soms dwars door je ziel snijdt. Fassbender is waanzinnig en je ziet de hopeloosheid en getergdheid van zijn gezicht afspatten. Dat Mulligan een waanzinnige prestatie aflevert als getroebleerde zus van Brandon mag geen verrassing meer heten. Geweldige actrice. Het einde is voor meerdere interpretaties vatbaar, maar of Brandon echt zijn leven kan veranderen is zeer de vraag.

“If I told you about her, what would I say? I wonder.”

Guillermo del Toro heeft met The Shape of Water weer een magische film afgeleverd. Een bijzonder liefdesverhaal, met ook aardig wat donkere thema’s erin verweven. Want The Shape of Water mag dan soms als een magisch sprookje aanvoelen, Del Toro deinst er niet voor terug om onderwerpen als racisme, vreemdelingenhaat, homohaat en de rol van de vrouw aan te kaarten. De film speelt zich af ten tijde van de Koude Oorlog, maar het voelt soms ook bijzonder actueel en relevant.

Maar The Shape of Water is toch vooral een liefdesverhaal tussen Elisa (de weergaloze Sally Hawkins) en een amfibie-achtig wezen (Doug Jones). Dat dit liefdesverhaal überhaupt werkt is een groot compliment aan Del Toro en de acteurs. De decors, de jaren 60 setting, de kostuums etc. Het oog voor detail is weer verbluffend, iets wat je wel aan Del Toro kan overlaten. Wat ik niet had verwacht is dat er ook veel humor in de film zit, en vooral Jenkins, Spencer en Hawkins hebben een aantal komische momenten samen. Shannon is natuurlijk perfect gecast als bad guy, en je hebt vanaf het begin gelijk een hekel aan hem. The Shape of Water is nu al één van mijn favoriete films van het jaar, en het is een film waarvoor je naar de bioscoop gaat. Dit soort kleurrijke en creatieve films zijn zeldzaam.

“Any shark that comes around in Oscar town is going down! I get poetic! In the heat I get poetic!”

Redelijk. De onderwaterwereld ziet er goed uit, de stemacteurs zijn uitstekend en de humor werkt. Het probleem van Shark Tale is alleen dat het nergens nieuw of origineel aanvoelt, en alles heb je al eens eerder en beter gezien. De film had wat meer een eigen smoel mogen hebben, en zelfs acteurs als Smith, De Niro, Black, Jolie en Scorsese kunnen dat niet verbloemen.

“We can't just wait here for sharks to rain down on us.”

De term ‘zo slecht dat het leuk wordt’ is wel van toepassing op Sharknado. Goedkope beeldkwaliteit, lachwekkende special effects, barslechte dialogen en dito acteerwerk, Sharknado heeft het allemaal. Het verhaal gaat over haaien die door een tornado over land worden geblazen en wel een stukje mensenvlees lusten…. Met zo’n film heb je te maken. Met een biertje (of tien) erbij en de juiste kijkinstelling is het allemaal best vermakelijk. Alleen al om Ziering, Reid en Scerbo te zien acteren.

“Who died and made you fucking king of the zombies?”

Shaun of the Dead blijft een heerlijke zombiekomedie en het trio Wright-Pegg-Frost is een gouden combinatie. De droge Britse humor kan ik altijd wel waarderen, en ook hier zaten er weer veel geslaagde grappen in. Vooral het eerste gedeelte, met Shaun en Ed die nog niet weten dat er een zombie uitbraak is en iedere zombie voor een dronkenlap aanzien, is erg grappig. De scene dat Shaun van zijn huis naar de supermarkt loopt en niet door heeft dat er allemaal zombies om hem heen lopen is echt briljant.

Nadat de mannen erachter komen dat er overal zombies rondlopen wordt het wat actievoller, maar die typische humor blijft. Vooral de (ongelooflijk domme) manier waarop de personages zombies proberen te doden werkt op de lachspieren. Pegg en Frost zijn uitstekend op elkaar ingespeeld, en ook Kate Ashfield, Bill Nighy en Penelope Wilton hebben heerlijke rollen. Shaun of the Dead heeft zombies, Pegg en Frost, actie en goede humor... Geen slechte combinatie.

“I mean, really, how often do you look at a man's shoes...”

Als ik aan The Shawshank Redemption denk, dan denk ik aan bovenstaande quote, de geweldige acteurs, de relatie tussen ‘Red’ en Andy, het tijdloze verhaal over vriendschap, opoffering en doorzettingsvermogen en natuurlijk de poster van Rita Hayworth. De film heeft een bepaalde magie over zich, en Darabont levert hier vakwerk af. De rustige en natuurlijke dialogen, de herkenbare personages, de sfeervolle beelden, de muziek, het lome tempo van de film etc. Perfect.

The Shawshank Redemption gaat over het leven Andy Dufresne. Hij moet de gevangenis in voor de moord op zijn vrouw, maar Andy laat het hier niet bij laat zitten. Maar meer nog gaat Shawshank over het leven in de gevangenis en alle kleurrijke personages die er in zitten. Red (en Brooks uiteraard) zijn de personificatie van dit gevangenisleven, en ze zitten er dan ook al heel lang. Red heeft er al vrede mee gemaakt dat hij tot zijn dood in de gevangenis moet zitten, maar door de vriendschap met Andy veranderd dat. Andy krijgt naast Red met nog meer personages te maken, en allemaal worden ze geweldig neergezet door de acteurs. Freeman en Robbins zijn geweldig als Red en Andy. Beide spelen zo natuurlijk en geven hun karakters zoveel diepte mee, zodat het aanvoelt alsof je ze al jaren kent. Bob Gunton is ook geweldig als tirannieke gevangenisdirecteur die het niet zo nauw neemt met het betalen van belasting. De film wordt nooit echt grimmig ondanks dat het in de gevangenis afspeelt, en op sommige momenten lijkt het wel een kaartclub voor oude mannen. Voor de geloofwaardigheid doet het de film geen goed, maar wat maakt het uit als er zoveel te genieten valt. Vooral het einde blijft weergaloos.

“Billy Batson, I choose you as champion.”

Redelijke superheldenfilm. Shazam! heeft een voorspelbaar verloop en de bad guy is matig (hoe sterk Mark Strong ook acteert, echt veel dreiging gaat er van hem en zijn CGI monsters niet uit). Maar de verhaallijn rond het weeshuis werkt goed, en acteurs Angel en Grazer hebben een fijne chemie. Het wordt allemaal niet al te serieus genomen en dat kan ik altijd wel waarderen.

Levi doet het ook goed, maar hij is duidelijk beter in het spelen van het kinderlijke enthousiasme dan de wat serieuze momenten aan het eind. Het einde is weer één groot gevecht, en ik vraag me af wanneer de makers eens leren dat je door het kleinschaliger aan te pakken veel meer indruk maakt dan zo’n bombastische brij aan totaal niet boeiende gevechten.

“I feel just like Julia Roberts in Pretty Woman. You know, except for the whole hooker thing.”

Clichématige tienerfilm. She’s All That heeft best een geinig uitgangspunt, maar doet daar niet veel mee. De film mist scherpte en de broodnodige humor. Leigh Cook heeft een leuke rol, maar voor de rest bestaat de cast uit bekende koppen die niet bekend staan om hun acteertalent.

De muziek is aardig en bestaat uit de bekende 90's pop. En de film eindigt redelijk, maar op dat moment is het al te laat. She's All That was in de jaren 90 één van de populairste tienerfilms, maar voelt anno 2016 hopeloos gedateerd en oubollig aan.

“Alright lady, I'll put you down. You're an idiot!”

She’s Funny That Way is een aparte en onconventionele komedie met sterke acteurs, vlotte dialogen en een goed tempo. De jazzy soundtrack is heerlijk en de regie van Bogdanovich is vlijmscherp. Vanaf de restaurantscène veranderd de film in één grote klucht met personages en verhaallijnen die allemaal op één of andere manier met elkaar verweven zijn.

De situaties waarin de karakters belanden zijn grappig, en de acteurs hebben zichtbaar plezier in hun rol. Soms overschreeuwen de acteurs zich, maar Bogdanovich heeft een strakke regie en zorgt ervoor dat de film niet uit de bocht vliegt. Er zitten veel kleurrijke personages in de film, en acteurs als Poots, Wilson, Hahn, Forte en Rhys Ifans weten ze geweldig te spelen. Speciale vermelding voor Jennifer Aniston die weer een heerlijk fout type mag spelen als de onuitstaanbare psycholoog Jane Claremont.

“It's really about control, my body, my mind. Who was going to own it? Them? Or me? I'm not a one-man woman. Bottom line.”

Leuk. Aan alles is te zien dat She's Gotta Have It één van Spike Lee’s eerste films is, maar de kenmerkende energie van de man is hier al volop aanwezig. Lee weet altijd een wereld te creëren die levendig en realistisch aanvoelt, met scherpe dialogen, een heerlijk tempo en een jazzy soundtrack. De zwart-wit beelden en de goed gecaste acteurs werken daarbij ook mee. She's Gotta Have It is duidelijk voor weinig geld gemaakt, maar dat is ook de charme van de film.

“I love Kirkey but let's face it, the guy's a 5. Meanwhile, this Molly is a hard 10."

Leuk. She's Out of My League is een grappige en luchtige komedie die zeker niet hoogstaand is en de nodige clichés bevat maar door de twee hoofdrolspelers en een aantal bijfiguren zeker de moeite waard is. Baruchel speelt vaak van dit soort rollen en hij is er dan ook zeer goed in. Alice Eve is prachtig en heeft een aardige chemie met Baruchel. Dat ze valt voor iemand als Baruchel is op het eerste gezicht niet waarschijnlijk maar daarom is het des te knapper dat beide acteurs het toch geloofwaardig weten te spelen.

De humor moet van de vrienden van Kirk komen en onder andere Mike Vogel en T.J. Miller zijn uitstekend op dreef. Het is wat plat maar wel vermakelijk. De film raakt wel snel door zijn geslaagde grappen heen en verliest wat vaart naarmate de film vordert. De verwijdering, de ruzie en het alles komt goed einde is al honderdduizend keer gedaan en jammer genoeg weet She's Out of My League er geen originele draai aan te geven. Maar de personages blijven sympathiek en het laatste gedeelte zorgt er voor dat de film niet als een nachtkaars uitgaat.

“Just remember, inside every girl, there's a boy. That came out wrong but you know what I mean.”

Aardige film. Het is jammer dat Bynes zo is afgegleden, want ze is een getalenteerd actrice die dit soort films moeiteloos draagt. Het verhaal is best origineel en de humor werkt. Buiten Bynes zijn de acteurs niet bijzonder, maar het is grappig om de stuntelige Tatum aan het begin van zijn carrière te zien. En Vinnie Jones is op zijn manier hilarisch. Het is wel jammer dat de voetbalscènes bizar slecht zijn gefilmd. Voor de rest een prima film.

“My mind rebels at stagnation! Give me problems! Give me work!”

Heerlijke film waar de energie vanaf spat. Dat kan je wel aan Guy Ritchie overlaten die meestal films aflevert met een ongelooflijk tempo, snelle montages en visuele flair. Het grootste pluspunt van Sherlock Holmes is de chemie tussen Downey Jr. en Law als Sherlock en Dr. Watson. De dialogen knetteren en de chemie is waanzinnig. Visueel is de film ook een plaatje met het Victoriaanse tijdperk dat echt tot leven komt.

Het grote mysterie rond Lord Blackwood is wel aardig maar laten we het erop houden dat de film gelukkig genoeg andere sterke punten heeft. Zoals Rachel McAdams die weer een heerlijke rol aan haar cv mag toevoegen als de mysterieuze Irene Adler, die een geschiedenis heeft met Sherlock en samenwerkt (tegen haar wil) met de iconische professor Moriarty. Door het hoge tempo heb je bijna geen tijd om adem te halen en je moet echt je aandacht erbij houden om alles te registreren. Maar dan wordt je wel beloont op een schitterende filmbelevenis vol humor, vaart, actie en mysterie.

“If we can stop him, we shall prevent the collapse of Western civilization... No pressure.”

Dit tweede Sherlock Holmes avontuur van Ritchie heeft dezelfde sterke punten als het eerste deel. Het geweldige samenspel tussen Downey Jr. en Law, het Victoriaanse tijdperk dat werkelijk schitterend tot leven komt (de decors en cinematografie zijn waanzinnig), veel vaart, humor en sterke dialogen en natuurlijk de bekende snelle en originele montage van Ritchie.

Het verhaal is wel wat rommelig en het gedeelte met Rapace komt niet goed uit de verf. Zowel het personage, de actrice als de hele verhaallijn. Storend was het zeker niet, maar een iets betere uitwerking had wel gemogen. Gelukkig is Harris als de iconische professor Moriarty wel fantastisch. De actiescènes zijn fantastisch met voor mij die scene in de trein wel als hoogtepunt. Kom maar op met deel drie. Wel met Rachel McAdams graag (die staat vermeld op IMDB, dus dat zal wel zo zijn).

Shichinin no Samurai

Schitterende film van Kurosawa. Shichinin no Samurai is een lange zit, maar geen enkele scene voelt overbodig en vooral de band die je als kijker opbouwt met de personages is weergaloos gedaan door Kurosawa. In het begin worden alle personages uitgebreid geïntroduceerd, en het is intrigerend om te zien dat ieder personage (vooral de zeven samoerai) ook echt een eigen identiteit heeft en zijn eigen karaktertrekjes.

Vooral Shimada, Kikuchiyo en Katsushiro zijn voortreffelijk uitgewerkt, en de acteurs doen het ook goed. Mifune is wat karikaturaal en hij acteert erg overdreven, maar je gaat er aan wennen en tegen het einde kom je tot de realisering dat Kikuchiyo misschien wel de interessantste karakterontwikkeling van allemaal heeft doorgemaakt. Het laatste gedeelte met de strijd tussen de samoerai/bewoners en de bandieten is geweldig in beeld gebracht, en de laatste beelden van de graven van de overleden samoerai en bewoners zijn iconisch.

“Man, Zeke. This is a real mess.”

Aardige klucht. De humor werkte niet echt en het verhaal gaat alle kanten op, maar het blijft goed te volgen en het is best vermakelijk om al die personages de domste dingen te zien doen, en zichzelf steeds meer in de nesten te zien werken. De acteurs zijn perfect gecast, het lome sfeertje is lekker en de locatie is goed gekozen. Het verhaal is mager en had wat beter uitgewerkt kunnen worden, en ik miste dat oprechte en pure vermaak dat soortgelijke films kunnen oproepen.

“All work and no play makes Jack a dull boy.”

The Shining blijft één van de beste horrorfilms. Wat de film zo goed maakt is de mysterieuze en ijzingwekkende sfeer die er al gelijk in het begin van de film hangt. De lange beginshot van Kubrick is adembenemend en samen met de muziek zorgt het gelijk voor een gevoel van naderend onheil. De muziek is sowieso fantastisch, en tilt de film zelfs naar een hoger niveau.

Het camerawerk van Kubrick is sowieso geweldig (de camera die Danny volgt wanneer hij door het hotel fiets blijft een huzarenstukje). Nicholson is fenomenaal en weet de gekte van Jack goed over te laten komen. Ook Duvall is erg sterk als labiele vrouw die steeds eenzamer wordt in dat grote verlaten hotel, en Lloyd is voor een kindacteur echt waanzinnig goed. The Shining moet het niet hebben van veel schrikmomenten, maar het is vooral de sfeer en de toename van de gekte en paranoia die de film zo sterk maakt. Met de magistrale laatste 20 minuten als kers op de taart.

“I don't think you understand, these boys killed my dog.”

Shooter is een actie/thriller die heerlijk wegkijkt en voor je gevoel een half uur korter duurt door het torenhoge tempo. Het is het bekende onrecht, ontsnapping, wraak verhaal maar regisseur Antoine Fuqua weet er een aardig eind mee te komen door de geweldige actiescènes, het hoge tempo en de lekker schmierende acteurs.

Een actiefilm van Fuqua is direct herkenbaar door de brute actie, het compromisloze en keiharde laatste gedeelte waar al zijn films om bekend staan (Training Day, The Equalizer) en een flinterdun verhaal met goed versus slecht als duidelijke scheidslijnen. Mark Wahlberg speelt Bob Lee Swagger, een geweldige scherpschutter die valselijk wordt beschuldigt van het vermoorden van de bisschop van Ethiopië. Maar er blijkt eigenlijk een geheime organisatie achter te zitten met veel macht binnen de overheid. Hoe het verhaal zich verder ontvouwd is geen verassing met veel schimmige figuren, een (uiteraard) mooie vrouw die Swagger helpt en veel gevechten en explosies. Dat Swagger een erg goede sluipschutter is wordt mooi verwerkt in de actiescènes. Het einde is keihard en compromisloos maar, zoals ik al zei, dat past wel bij Fuqua.

“I hate L.A. All they do is snort coke and talk.”

Prima film van Robert Altman. Short Cuts heeft een lange speelduur en op bepaalde momenten wreekt zich dat wel, maar de problemen en alledaagse beslommeringen van een aantal personages blijft interessant om te volgen. De beelden van zomers Los Angels zijn ook mooi, en de regie van Altman zorgt voor een bijna hypnotiserende werking. Niet alle personages zijn even interessant (Tim Robbins, Madeleine Stowe en Julianne Moore zijn duidelijk het sterkst op dreef), en hoe het allemaal samenkomt hangt van de toevalligheden aan elkaar. Dat weet je van te voren bij dit soort films, en het stoorde dan ook niet echt.