Opinions

“Grace, you are a line staff. It's not your job to interpret tears. That's what our trained therapists are here for.”

“Then your trained therapists don't know shit.”

Short Term 12 komt zeker binnen. De film heeft een interessant thema en sommige scènes komen hard aan maar er zitten ook gedeeltes in de film waarbij alles iets te veel voortkabbelt. Grace en Mason zijn interessante personages en hun werk met probleemjongeren levert veel indrukwekkende scènes op. Zelfmoord, snijden, misbruik… Short Term 12 verdient respect voor de manier waarop deze thema's worden aangesneden in de film en ook de rol van de therapeuten is intrigerend.

Grace en Mason hebben zelf ook niet de makkelijkste jeugd gehad en zeker Grace worstelt hier veel mee. Brie Larson speelt fantastisch en weet goed een vrouw neer te zetten die erg goed is in haar werk maar in haar persoonlijke leven met veel geesten uit het verleden te maken heeft. Mason vond ik geen bijster interessant personage en blijft wat vlak. Gallagher Jr. is wel goed in zijn scènes met Larson en je voelt echt Mason's onvoorwaardelijke liefde voor Grace. Kaitlyn Dever heeft ook een erg sterke rol als meisje met problemen en ze zorgt samen met Larson voor een aantal hoogtepunten (en kippenvelmomenten) in de film. Het einde vond ik voor een zwaarmoedige en levensechte film wel heel erg "Hollywood" en ik verbaasde mij er echt over. Alsof opeens een andere regisseur het heeft overgenomen? Maar Short Term 12 is boven alles een innemend en intiem drama dat op zijn sterkste momenten erg veel indruk maakt.

“All right, nobody move! I've got a dragon and I'm not afraid to use it! I'm a donkey on the edge!”

Shrek blijft leuk. Dat komt vooral door het samenspel van Shrek en Donkey, en Myers en Murphy weten met alleen hun stemmen al heel veel plezier over the brengen. Grappig, gevat en onweerstaanbaar, de chagrijnige Shrek en de snelpratende Donkey kunnen me na al die jaren nog steeds bekoren. Met Diaz, die als Princess Fiona haar mannetje staat en het wonderlijke trio compleet maakt. Als kijker ga je graag met dit drietal het avontuur aan, en het levert een vermakelijke reis op die na al die jaren nog steeds weet te boeien.

“Oh, Shrek. Don't worry. Things just seem bad because it's dark and rainy and Fiona's father hired a sleazy hitman to whack you.”

Prima tweede Shrek avontuur. Nieuweling Puss In Boots steelt de show, maar ook Donkey en alle bijpersonages hebben weer een aantal fantastische momenten. Shrek en Prinses Fiona zijn de hoofdrolspelers, maar ze worden een beetje overschaduwd door alle andere personages. Helemaal niet erg, want het laat alleen maar zien hoe veelzijdig en sterk deze franchise is. En Eddy Murphy en Antonio Banderas zijn ook uitstekende stemacteurs.

“GET OFF ME!!”

Niet slecht. Dat komt vooral door de sfeervolle Japanse setting en het spel van Rachael Taylor en sommige Japanse actrices. Want Joshua Jackson vond ik behoorlijk miscast en het duurt lang voordat de film echt op gang komt. Shutter heeft ook nog een aantal aardige schrikmomenten en het einde is goed, maar dat kan de film als geheel niet redden.

“Sanity's not a choice, Marshall. You can't just choose to get over it.”

Shutter Island blijft een fantastische psychologische thriller van Martin Scorsese. De gehele film zit je op het puntje van je stoel, en het einde blijft indrukwekkend. Een perfect einde van een bijzondere kijkervaring. De eerste paar scènes met die bombastische muziek, waardoor je gelijk goed in de film zit. Het claustrofobische, donkere en regenachtige eiland, de geweldige acteerprestaties van Leonardo DiCaprio, Michelle Williams, Mark Ruffalo en Ben Kingsley, het onderzoek naar de vermiste patiënte, de herinneringen die Teddy heeft van de oorlog en zijn vrouw, de uitleg van Dr. Cawley op het laatst etc. Alles klopt.

Ik wil nog speciaal de scene tussen Teddy, Dolores en de kinderen noemen. Het is weerzinwekkend en triest, maar ook schitterend gefilmd door Scorsese. In het laatste gedeelte legt Scorsese alle puzzelstukjes in elkaar en het past perfect. Je zou kunnen zeggen dat alles iets te perfect past. Er wordt weinig aan de verbeelding overgelaten, en alles wordt netjes afgerond. Maar op één of andere manier snakte ik daar ook naar, en sowieso is alles wat ervoor komt filmmagie. Een naargeestig meesterwerk van Scorsese.

“You should move to a small town, somewhere the rule of law still exists. You will not survive here. You are not a wolf, and this is a land of wolves now.”

Sicario blijft een intense, beklemmende en ijzersterke thriller. Vakwerk van Villeneuve, Deakins en acteurs Blunt, Del Toro en Brolin. Vanaf het allereerste moment neemt de film je in een houdgreep, om je daarna geen moment meer los te laten. De spectaculaire openingsscene is de opmaat voor een ijzingwekkende film met nagelbijtende spanning, maar gelukkig ook wat rustige momenten waarin de acteurs laten zien wat ze waard zijn.

Om een drugskartel op te rollen zitten Kate (Blunt), Alejandro (Del Toro) en Matt (Brolin) achter een geheimzinnige drugsbaron aan, en alle drie hebben ze zo hun eigen motieven die ze verbogen houden voor de rest. Dat deze motieven elkaar in de weg gaan zitten moge duidelijk zijn. Vooral de (meer dan persoonlijke) motieven van Alejandro zorgen op het laatst voor een kippenvelmoment. De film heeft een aantal ijzingwekkende scènes zoals wanneer Kate, Alejandro en Matt in een konvooi Juárez binnenrijden om een gevangene op te halen, en de spanning opgevoerd wordt totdat deze tot een uitbarsting komt op de snelweg. Samen met de tunnelscene op het laatst zijn dit absolute hoogtepunten, en vooral Deakins laat hier met zijn fabelachtige camerawerk vakwerk zien. Complimenten ook voor de sfeervolle muziek, die op bepaalde momenten voor extra spanning zorgt.

“You want to be a sicario... let's talk about your future...”

Uitstekend vervolg op het geweldige Sicario. Zonder Blunt en Villeneuve, maar gelukkig wel weer met Brolin en Del Toro. Regisseur Sollima en scriptschrijver Sheridan pakken het in dit tweede deel wat grootser en breder aan, maar in de kern blijft het hetzelfde verhaal. De ‘war on drugs’, met Brolin en Del Toro die samen met de jonge nieuwkomer Isabela Moner moeten zorgen dat wij als kijker weer meegesleept worden in de strijdt tegen de brute en gewelddadige drugsoorlog.

Het acteerwerk, de actiescènes, de score, de cinematografie etc. Alles is weer van het hoogste niveau. En je voelt soms zelf ook de adrenaline door je lijf stromen bij bepaalde scènes, en dat is altijd een goed teken. En hopelijk gaan we nog veel zien van Moner, want ze is fantastisch als de agressieve en vroegwijze Isabel. Haar laatste scene met Brolin in de helikopter is fantastisch. Het laat zien dat de ‘war on drugs’ eigenlijk alleen maar verliezers kent, en dat ook kinderen en gehardende CIA-agenten uiteindelijk een hoge prijs moeten betalen.

“Depression is an inability to construct a future.”

Interessante film van Soderbergh. Side Effects drijft op de conflicten tussen de personages, om er daarna ook nog wat twists tegenaan te gooien. Soderbergh zet je als kijker een aantal keer op het verkeerde been, maar doet dat wel zonder zijn grip te verliezen op het plot en de personages. Je ziet ze op hun slechtst, en ieder personage probeert uiteindelijk de ander te slim af te zijn. IJzersterk gespeeld door Law, Mara en Zeta-Jones. Zoals we van Soderbergh gewend zijn ziet Side Effects er visueel weer schitterend uit, en de vlotte regie zorgt ervoor dat de film ook lekker wegkijkt.

“What's the title?”

“The Day After Yesterday.”

“Oh... You mean today?”

Heerlijk. Sideways is een film om bij weg te dromen en een goed glas wijn bij te drinken (geen Merlot), maar het is ook een zeer interessante karakterstudie. Vooral omdat Miles en Jack zo herkenbaar zijn, en ik denk dat iedereen wel zulke types kent. Miles is de twijfelaar, het cynische 'glas half leeg' type die overal het negatieve in ziet. Jack is één en al bravoure, en is een man die waarschijnlijk weinig tegenslagen in zijn leven heeft gekend. Zonder over de gevolgen na te denken duikt hij in iedere situatie.

Toch zie je dat naarmate de film wel veranderen. Miles wordt wat zelfverzekerder, en Jack komt zichzelf keihard tegen. Maar Sideways is zeker geen zware kost, want er valt ook veel te lachen en het intelligente script van Alexander Payne zit vol met grappige en venijnige dialogen, en scherpe en rake observaties. Met fantastisch acteerwerk van Giamatti, Haden Church, Madsen en Sandra Oh. De wijn vloeit rijkelijk, en ook voor een wijnliefhebber is dit een feest. Over films als Sideways zou ik nog pagina's vol kunnen schrijven, en het is een film waar je bij iedere kijkbeurt wel weer iets nieuws ontdekt.

“In this game, the most committed wins.”

The Siege is een indrukwekkende film, maar heeft duidelijk twee gezichten. Het eerste uur is uitermate sfeervol en het gevoel van angst en paranoia door alle aanslagen slaat ook over op de kijker. Washington, Bening en de andere acteurs leveren vakwerk af. De busscene is nog steeds een sterk staaltje filmmakerij. Je zou zeggen dat de film na 9/11 is gefilmd met de terroristische aanslagen, moslimextremisme en vreemdelingenhaat. Maar de film komt toch echt uit 1998. Een knap staaltje voortschrijdend inzicht van Edward Zwick.

Wanneer het leger onder leiding van Willis New York binnenstormt wordt het wel wat minder. Van de ijzingwekkende suspense blijft weinig over en het wordt een wat vreemde en weinig subtiele film. Moslims in stadions, FBI en het leger die met getrokken wapens tegenover elkaar staan, een twist die je al van verre aan ziet komen… Subtiel is het allemaal niet. Gelukkig is het einde wel sterk en zit de film over het algemeen goed in elkaar.

Sierra Burgess Is a Loser

Aardige tienerfilm. Het is altijd wel een opgave om je hoofdpersonage onsympathiek te maken, maar er tegelijkertijd wel voor te zorgen dat de kijker uiteindelijk toch juicht als het hoofdpersonage op het laatst haar grote liefde in de armen valt (of iets soortgelijks). Dat vraagt veel van een actrice, en Purser doet haar best.

Maar Sierra Burgess gedraagt zich wel heel erg als een narcistische en verwende prinses, en het einde was voor mij dan ook niet echt geslaagd. Dat ligt niet aan het acteerwerk, want onder andere Cyler, Centineo en Froseth (prachtige actrice) doen het goed, en ook audiovisueel ziet het er allemaal aardig uit. Maar wat er voor de rest met Sierra gebeurd kan me eigenlijk weinig schelen, en dat is toch wel een probleem.

Silence

Een erg lange zit. Het acteerspel van Garfield, Neeson en Driver en de sfeervolle beelden zorgen ervoor dat Silence niet helemaal door zijn hoeven zakt, maar dit groots aangepakte epos van Michael Scorsese is geen film die ik voor me lol nog een keer zou gaan kijken.

Films met een lange speelduur vind ik niet erg, maar Silence maakt het wel erg bont met veel langdradige en eigenlijk ook nutteloze scènes, en een verhaal dat pas op het laatst op gang komt. Dat komt ook doordat Neeson weer ten tonele verschijnt, want de Noord-Ierse acteur zet weer een bewonderenswaardige prestatie neer. Jammer genoeg heb je dan al ruim twee uur voor je kiezen gekregen en ben je een beetje in slaap gedut. Bewonderenswaardig dat Scorsese het probeert, maar de volgende keer graag weer wat meer scherpte en een strakker script van de oude meester.

"Well, Clarice, have the lambs stopped screaming."

The Silence of the Lambs is angstaanjagend, sfeervol en steengoed. De grauwe sfeer, de muziek, de regie van Jonathan Demme, het acteren, allemaal zaken die bijdragen aan de ijzingwekkende sfeer. Vanaf de allereerste scene met een hardlopende Clarice Starling nabij het FBI hoofdkwartier neemt de film je in een houdgreep en laat je niet meer los. En wanneer Anthony Hopkins als dr. Hannibal Lecter wordt geïntroduceerd is er helemaal geen weg meer terug.

Lecter is een seriemoordenaar die vastzit voor kannibalisme en door Starling wordt gevraagd om te helpen bij het opsporen van een nieuwe seriemoordenaar, Buffalo Bill. Silence of the Lambs is op zijn best als Lecter en Starling aan het keuvelen zijn over van alles en nog wat. Jodie Foster en Hopkins zijn waanzinnig goed in deze scènes en de spanning is in iedere scene voelbaar. Het is makkelijk om Hopkins alle lof toe te zwaaien maar ook Foster verdient alle credits. Ze maak Starling's afschuw maar toch ook respect voor de gestoorde, maar ook erg intelligente en soms zelfs charmante Lecter in iedere scene voelbaar. Maar Hopkins steelt de show en alleen al als je naar die ogen van hem kijkt staan je nekharen rechtovereind. De film heeft veel ongelooflijk spannende scènes maar de uitbraak van Lecter en het laatste gedeelte met Starling en Buffalo Bill staan toch wel op eenzame hoogte. De manier waarop Demme de spanning langzaam opbouwt is weergaloos. Silence of the Lambs is één van de beste thrillers die ik ooit heb gezien. Griezelig goed.

The Silence

A Quiet Place, Bird Box en nu The Silence, films over vreemde wezens die mensen terroriseren schieten als paddenstoelen uit de grond. De ene keer zijn de wezens blind, de andere keer moeten juist de mensen hun ogen gesloten houden (Bird Box). Maar het idee en de uitwerking zijn hetzelfde.

The Silence is wel de minste film van de drie, en dat komt vooral door het gebrek aan spanning en het barslechte laatste gedeelte. Het begin is nog wel interessant, maar zodra het gezin in een afgelegen huisje terecht komt gaat het van kwaad tot erger. Zo’n ‘cult groepering’ (of godsdienst gekkies) is al vaker gedaan in dit soort films, en voor mij heeft het nog nooit goed uitgepakt. Het haalt alle spanning uit de film.

“The only way you can beat my crazy was by doing something crazy yourself. Thank you. I love you. I knew it the minute I met you. I'm sorry it took so long for me to catch up. I just got stuck.”

Fantastische film. De drie-eenheid van regisseur David O. Russell, Jennifer Lawrence en Bradley Cooper (met ook nog Robert De Niro) blijkt een gouden combinatie die zorgt voor een film met weergaloze acteerprestaties, een sterk script, een fijne regie, vlijmscherpe dialogen en kleurrijke personages. Pat en Tiffany zijn twee complexe karakters met ieder een verleden dat op z’n zachts gezegd turbulent te noemen is.

Pat heeft een bipolaire stoornis en is net ontslagen uit het psychiatrisch ziekenhuis voor het aanvallen van de minnaar van zijn vrouw. Tiffany is net weduwe geworden en zit ook in een diep dal. Wanneer ze elkaar ontmoeten tijdens een etentje ontstaat er een interessant soort kameraadschap (met genoeg vijandigheid). Het verloop van het verhaal is conventioneel, maar de uitvoering is zo sterk dat het geen moment stoort. Er zitten wat dramatische scènes in de film, maar Russell houdt het allemaal opvallend luchtig. De eerste ontmoeting tussen Pat en Tiffany is hier denk het beste voorbeeld van met de 'welke pillen slik jij scene’ als hoogtepunt. Cooper en Lawrence zijn fantastisch, en in hun gezamenlijke scènes zorgen ze constant voor vuurwerk. Ook De Niro laat weer eens zien wat voor fabelachtige acteur hij is. Silver Linings Playbook was in 2013 tijdens de Oscars de eerste film sinds 1981 die in alle vier de acteercategorieën was vertegenwoordigd met Lawrence (ook gewonnen), Cooper, De Niro en Jacki Weaver. Volledig terecht voor deze geweldige film met vier acteerkannonen en een standvastige Russell aan het roer

“She's an enigma my wife. You can get close to her, but you never quite reach her. She's like a, beautiful ghost.”

Leuk. A Simple Favor ontaardt in één grote misdaadklucht, maar er zit ook een serieuze ondertoon in die vooral bij Blake Lively het beste naar boven haalt. Kendrick is perfect gecast als naïeve en ambitieuze supermoeder en ook Golding doet het goed, maar Lively is toch wel de grote ster van de film. In de ene scene meelijwekkend en hilarisch, maar in de andere scene kan ze ook zomaar over lijken gaan en spijkerhard overkomen. A Simple Favor is het soort film waarin niets is wat het lijkt, en het heeft een einde dat van de twists aan elkaar hangt.

“I can't believe we're paying to see something we get on TV for free! If you ask me, everybody in this theater is a giant sucker! Especially you!”

The Simpsons zijn zo populair dat een film niet uit kon blijven natuurlijk. Homer, Marge, Bart, Lisa en Maggie weten er weer een vermakelijk en doldwaas avontuur van te maken, en de humor werkt en is op momenten ook scherp. Niet alles werkt, en vooral Marge en Bart hebben weinig grappige scenes. Maar gelukkig is vooral Homer weer in topvorm. Net zoals de regisseur en scriptschrijvers.

“An old man dies. A young woman lives. A fair trade. I love you, Nancy.”

Schitterend vormgegeven, origineel, enerverend en steengoed. Sin City bestaat uit drie verhalen, met drie verschillende regisseurs die er hun eigen stempel op weten te drukken. Toch vloeit het allemaal op een bijna achteloze manier in elkaar over, en het voelt allemaal als één geheel.

We volgen Hartigan (Bruce Willis), Marv (Mickey Rourke) en Dwight (Clive Owen), die alle drie iets goeds willen doen of iets recht willen zetten in een stad vol criminaliteit, corruptie, seks, moord en intrige. Sin City is gebaseerd op een comic book serie van Frank Miller, en de film straalt dat ook aan alle kanten uit. Het is zwart-wit (met wat goed gekozen momenten met kleur), het decor is helemaal in comic book stijl en het heeft allemaal een heerlijke film noir sfeer. Het verhaal rond Marv en zijn Goldie vond ik het interessants om te volgen, maar ook Hartigan en zijn relatie met Nancy (Jessica Alba) was geweldig. Het verhaal rond Dwight is iets minder maar nog steeds intrigerend. En met Benicio Del Toro op zijn maniakaals en de sensuele Rosario Dawson als vechtmachine Gail kan je het nooit fout doen. Sin City is geen wereld voor doetjes. Keihard, compromisloos, sexy en expliciet… Heerlijk.

“That right there is a dame to kill for...”

Prima tweede Sin City avontuur. De verhaallijnen zijn wat minder interessant en sommige acteurs hebben moeite met de dialogen, maar daar staat genoeg positiefs tegenover. Alba, Rourke, Willis, Boothe en Dawson zijn weer goed op dreef en Gordon-Levitt past ook prima in de donkere, criminele en corrupte wereld van Sin City. Maar Eva Green maakt toch wel de meeste indruk als gehaaide femme fatale die iedere man achter haar karretje weet te spannen. Fantastische actrice en ongelooflijk sexy. De animatie/film noir stijl is ook weer een lust voor het oog, en de stijlvolle wereld van Frank Miller komt echt tot leven.

“This stage is about to explode with major piggy power!”

Onweerstaanbaar. Mooie animatie, grappige personages en schitterende muziek, Sing is een film die zeker een glimlach op je gezicht zal toveren. Natuurlijk is het soms wel heel erg sentimenteel en zoetsappig, maar de film heeft ook veel charme over zich. Dat komt ook door de personages en de stemmen van de acteurs. Vooral McConaughey is weer heerlijk op dreef als arrogante muis, maar ook Johansson (prima muziekstem), Witherspoon, MacFarlane en Egerton doen het goed. Een aanstekelijke feel good film.

“Rock and roll is a risk. You risk being ridiculed.”

Echt genoten. Sing Street is zo'n film waar je eigenlijk bijna twee uur met een glimlach naar zit te kijken en waarbij je op een gegeven moment alle liedjes zit mee te neuriën. Carney heeft met Once en Begin Again een dun maar indrukwekkend cv opgebouwd en ook met Sing Street weet hij weer een film af te leveren die je rechtstreeks in het hart raakt. 80's Dublin is het rauwe toneel en ik moet zeggen dat het een sterk en interessant contrast gaf. Het mierzoete verhaal over een jongen die een band start om indruk te maken op een meisje, komt mooi tot leven in een wereld vol grauwe arbeidersbuurten, onverstaanbare Ieren, recessie en keiharde leraren.

De belangrijkste troef van Sing Street is natuurlijk de muziek. Duran Duran, The Cure, The Clash en Genesis worden afgewisseld met zelf geproduceerde muziek die ik via Spotify nog vaak op repeat zal zetten. Walsh-Peelo begon wat weifelend maar zodra hij een microfoon voor zich heeft komt hij tot leven. En Lucy Boynton is een openbaring als droommeisje van Conor. De Senior Prom fantasie van Conor is nu al één van de mooiste en leukste scènes van 2016. En wanneer Boynton met die strik in der haar en zilveren jurk binnen komt lopen, wordt je zelf ook een beetje verliefd op haar. Het einde is mier, maar dan ook echt mierzoet, maar hier kon ik het hebben en ging ik er helemaal in mee. Carney strikes again.

“Gotta dance! Gotta Dance!”

Schitterende musical klassieker. De energie, plezier en positiviteit straalt van Singin' in the Rain af. Vooral de energie van de acteurs valt op. Dat zie je tegenwoordig niet meer. Kelly, O'Connor (held) en Reynolds dansen, rennen en vliegen over het scherm alsof het niets is.

De film staat bekend om een aantal iconische scènes en muzieknummers, maar eigenlijk is de gehele film een unieke filmervaring en een feest voor je zintuigen. Spitsvondige en humoristische dialogen waarbij de lach nooit ver weg is, originele danschoreografie, prachtige kleuren en een sterk verhaal over de overgang van de stille film naar het tijdperk van de films met geluid. Kelly en Reynolds vormen het hart van de film, maar ook O'Connor heeft een aantal gedenkwaardige scènes en steelt de show. En vergeet Jean Hagen niet als de slechte en hilarische Lina Lamont. Lachen gegarandeerd. Dit soort films worden er inderdaad weinig meer gemaakt. Met Singin’ in the Rain ligt de lat dan ook erg hoog.

“Don't worry, Daddy. I'll make you famous again.”

Prima horrorfilm. Sinister neemt zijn tijd om de spanning langzaam op te bouwen, en dat betaalt zich uit wanneer in het laatste gedeelte alle remmen los gaan. Creepy kleine kinderen zijn een gewillig onderwerp in horrorfilms, en in Sinister zit je op het laatst weer met je nekharen overeind naar een klein meisje met een hakbijl te kijken. Horrormagie, en met Ethan Hawke heb je ook de perfecte acteur voor dit soort maniakale rollen.

“Wear them. They'll make you brave.”

Aardige film over vier vriendinnen en een magische spijkerbroek. Ik behoor niet tot de doelgroep, maar ik heb mij toch prima vermaakt. Het begin is nog luchtig en grappig maar het verhaal neemt steeds meer dramatische wendingen.

De vier vriendinnen krijgen het aardig voor de kiezen en leren wat het inhoud om volwassen te worden. Dat is het moraal van het verhaal en het wordt op zich best goed uitgewerkt. Je ziet hier al dat Blake Lively een ster in wording is en ook Ferrera en Tamblyn (die verreweg de interessantste verhaallijn heeft) zijn goed. Bledel en haar verhaallijn in Griekenland is wat saai maar de beelden zijn prachtig. Op de verhaallijn rond het meisje die bevriend raakt met Tamblyn (zeer sterk gespeeld door de jonge Boyd) na gaat het nergens heel diep en vooral mooie, blonde Blake raakt wel heel snel over haar verdriet heen. Het einde is mierzoet maar dat kan je wel verwachten met dit soort film.

“I've flown with you twice and you've crashed half the time.”

Aardige avontuurlijke romcom. Harrison Ford en Anne Hecke zijn een zeer vreemd koppel, maar het werkt wel. Vooral door het humoristische gekibbel tussen beide (en het charisma van Ford). De film heeft veel subplotjes die totaal niet werken (Schwimmer, piraten), maar het geruzie en geflirt tussen Ford en Hecke, op een tropische locatie, maakt het wat aangenamer.

“That's why they call them crushes. If they were easy, they'd call 'em something else.”

Een echte John Hughes film. Een heerlijke jaren 80 sfeer, de strubbelingen van tieners, wat humor, drama en uiteraard Molly Ringwald. Samantha (Ringwald) is 16 geworden en iedereen binnen haar familie vergeet haar verjaardag.

Ze is verliefd Jake, die ook een oogje op haar heeft. Maar uiteraard lopen ze de gehele film om elkaar heen te dansen. Naast Ringwald is ook Michael Hall uitstekend. Ik miste wat diepgang en sommige karakters waren wel erg stereotype, maar Sixteen Candles heeft ontegenzeggelijk zijn charme.

“I see dead people.”

IJzersterke film. Nog steeds. Vroeger vond ik dit de engste film die er bestond, maar nu kan ik vooral genieten van de naargeestige sfeer, de regie van Shyamalan, het vindingrijke script, de fraaie beelden en de acteerprestaties van vooral Willis en de jonge Osment.

Nu ik wat ouder ben kan ik ook de emotionele impact van het laatste gedeelte meer waarderen. Ja, er zit een twist in het verhaal, maar The Sixth Sense is veel meer dan dat en gaat ook over rouw en het verwerken van verlies/trauma. En hoe graag we bepaalde dingen over zouden willen doen, maar daar de kans niet voor krijgen. Dr. Malcolm Crowe (Willis) komt daar op een hele bijzondere manier achter en weet door de jonge Cole (Osment) een trauma van vroeger te verwerken. Met een twist.

“If it's secret and elite, it can't be good.”

Redelijke tienerthriller over studenten en een geheime sociëteit. Het wordt nergens spannend en de acteurs (buiten Joshua Jackson) overtuigen ook niet, maar het kijkt allemaal lekker weg. Het wordt nergens vervelend of saai om naar te kijken. Dat komt vooral door het hoge tempo en de korte speelduur. Regisseur Rob Cohen kent zijn klassiekers.

“In the end, my girlfriend became my arch enemy, my arch enemy became my best friend, and my best friend became my girlfriend. But, hey, it's high school.”

Leuk. De special effects zien er echt verschrikkelijk uit en het acteerwerk is ook niet geweldig, maar het verhaal over een school voor superhelden wordt origineel gebracht. Sky High schuwt de bekende tienerproblemen niet en voorspelbaar is het allemaal wel, maar het kijkt lekker weg. Dat komt vooral omdat de film zichzelf niet al te serieus neemt en ook de acteurs precies de goede toon weten aan te slaan. Angarano, Panabaker, Russell, Preston etc. Ze zijn allemaal goed op dreef.

Skybound

Matig. De acteurs acteren niet al te best, maar ze moeten het dan ook doen met een barslecht script en een dun en inspiratieloos verhaaltje over een groep mensen die in een vliegtuig de apocalypse proberen te ontvluchten. Op verschillende plaatsen in de Verenigde Staten zijn kernbommen gegooid/afgegaan, en alles is onleefbaar geworden. Interessante materie, maar wij als kijkers moeten het doen met saaie personages in een vliegtuig. Scarlett Hefner ziet er leuk uit, maar dat is dan ook het enige positieve.