Opinions

“Pop quiz, hotshot. There's a bomb on a bus. Once the bus goes 50 miles an hour, the bomb is armed. If it drops below 50, it blows up. What do you do? What do you do?”

Nog steeds een bijna niet geëvenaarde actie/thriller die eigenlijk alles in zich heeft wat dit soort film moet hebben. Spanning, een simpel verhaal, sterke actiescènes, chemie tussen de acteurs, een keiharde bad guy en ook nog wat humor. Het sterkste punt van Speed is dat het weet wat voor film het is en dat het zichzelf niet al te serieus neemt.

Daarnaast is het samenspel tussen Reeves en Bullock nog steeds geweldig. Het is vaak geprobeerd om te kopiëren door andere films, maar de chemie tussen deze twee acteurs valt niet te kopiëren. Reeves heeft al de grootste moeite met de simpelste oneliner maar als heldhaftige politieagent is hij sterk. Bullock is hier de openbaring en brengt de nodige humor en luchtigheid in de film. Hopper is op z'n maniakaals en zo zie ik hem het liefst. Met veel vaart raast de film als een achtbaan naar het einde en als kijker zit je op het puntje van je stoel en met plezier de rit uit. Topvermaak!

“Relationships based on extreme circumstances never work out.”

Speed 2 is geen goede film. Toch heb ik me geen moment verveeld en zeker het begin is aardig. De spanning wordt mooi opgebouwd en de sfeer op de boot levert vermakelijke scènes op. Maar ik miste de chemie tussen Reeves en Bullock, en Dennis Hopper als bad guy. Patric is een houten klaas en Dafoe is maniakaal, maar eerder lachwekkend dan dreigend. Bullock kan het duidelijk niet in haar eentje. Het einde duurt ongelooflijk lang en is zeer slecht gedaan door Jan de Bont, waardoor Speed 2 verzandt in een belachelijk schouwspel. Jammer, want het begin is niet slecht.

“Racing hasn't changed, and it never will.”

Aardige film. De special effects vond ik er wat goedkoop uitzien, en het verhaal zelf is matig en soms een beetje kinderlijk. Maar de racescènes zijn vermakelijk, en met een acteur als John Goodman zorg je er ook voor dat er wat humor en luchtigheid in de film zit. Want soms is Speed Racer ook wel erg serieus, en vooral Matthew Fox benadert het materiaal alsof hij in een Oscar genomineerde arthouse film speelt. Gezien de belachelijke twist op het einde is dat wel begrijpelijk, maar dan nog is het eerder lachwekkend dan emotioneel.

“Good night and sweet dreams... which we'll analyze at breakfast.”

Een echte Hitchcock film. Spellbound gaat over psychoanalyse en moord, maar verandert naarmate de film vordert ook in een liefdesverhaal. Maar dan wel een liefdesverhaal zoals alleen Hitchcock dat kan vertellen. Duister, tragisch maar ook hoopvol, en de ijskoude Bergman en de met zichzelf worstelende Peck zijn sterk samen. Vooral Bergman is fantastisch op dreef (misschien wel haar beste rol). Het verhaal over psychoanalyse was voor die tijd baanbrekend, en Hitchcock heeft met Spellbound een geweldige film over dit onderwerp afgeleverd. En Bergman laat weer eens zien waarom ze één van mijn favoriete actrices is.

“And how do you plead on the count of aggravated assault of a police officer?”

“Guilty.”

“Before I sentence you, is there anything further that you would like to add?”

“Yes. The son of a bitch deserved it.”

Leuk. De samenwerking Wahlberg/Peter Berg heeft wel eens betere films opgeleverd, maar Spenser Confidential is een pretentieloze actiefilm die zich niet al te serieus neemt. Er had wel wat meer actie in gemogen en vooral het laatste gedeelte stelt teleur, maar door het acteerwerk blijft het wel vermakelijk om naar te kijken. Vooral Wahlberg en Shlesinger (met een heerlijk fout ‘Boston accent’) zijn in vorm.

“Somebody call a doctor, because this house is sick!”

Matige tienerfilm die door de luchtige en zomerse sfeer nog wel genietbaar is. Zon, zee, strand, surfen, het vakantiehuisje van Keanu Reeves en een mooie vrouw (Bianca Santos), SPF-18 heeft die relaxte vibe waar Californië om bekend staat. Het acteerwerk werk is niet geweldig en het verhaal heeft weinig om het lijf, maar de korte speelduur en de zonnige omstandigheden verbloemen veel. Aardige bijrol ook voor Molly Ringwald, en naast Reeves komt zelfs Pamela Anderson even langs wippen. Soms hoeft het leven niet zo slecht te zijn.

“Remember, with great power. comes great responsibility.”

Vermakelijk eerste deel van de Spiderman films met Tobey Maguire. De film is best wel straight forward met het verhaal rond Peter Parker die wordt gebeten door een genetisch gemanipuleerde spin, zijn krachten ontwikkeld en hier mee om moet zien te gaan, de dood van oom Ben, liefje Mary Jane Watson en de introductie van een aantal kleurrijke bad guys. Het script kent weinig verrassingen maar door de sterke acteerprestaties, de mooie special effects, de humor en het aangename tempo is het allemaal erg vermakelijk wat regisseur Sam Raimi laat zien.

Tobey Maguire is erg sterk en zet een wat schuchtere en goedaardige Peter Parker neer die naarmate zijn krachten toenemen steeds meer uit zijn schulp kruipt. Dat zie je ook in zijn opbloeiende relatie met Mary Jane en Dunst en Maguire hebben een leuke chemie. Franco is redelijk als Harry Osborn maar een beetje vlak en hij doet weinig met een ook niet echt boeiend personage. Dafoe schmiert er lekker op los als Norman Osborn en de transformatie naar de Green Goblin wordt overtuigend gebracht. Speciale vermelding voor de geniale rol van J.K. Simmons als J. Jonah Jameson… Briljant. De actiescènes zien er goed uit en de krachten van Spiderman worden er sterk in verwerkt. Dit eerste deel van de Spiderman trilogie is erg vermakelijk maar iets te voorspelbaar om echt een blijvende indruk te maken.

“You've stuck your webs into my business for the last time!”

Dit tweede deel is iets beter dan zijn voorganger maar hij heeft een beetje te lijden onder dezelfde gebreken als het eerste deel. Het is allemaal iets te veel volgens het boekje en er is weinig ruimte voor iets nieuws of onvoorspelbaars. Toch is dit nog steeds een meer dan vermakelijk "Spidey-avontuur" en dat komt vooral door de sterke acteerprestaties, een kleurrijke bad guy, de sterke actiescènes en de heerlijke humor.

Maguire zit weer goed in zijn rol en Alfred Molina weet als Dr. Otto Octavius een heerlijke bad guy neer te zetten waarmee je door het goed uitgewerkte personage echt mee gaat leven. Je ziet bij Octavius de gekte en razernij langzaam de overhand krijgen en Molina speelt het erg overtuigend. De relatie tussen Peter en Mary Jane komt ook goed uit de verf en Maguire en Dunst zijn erg goed op elkaar ingespeeld. Er zit in dit deel genoeg actie maar er wordt ook voldoende tijd uitgetrokken om de personages wat meer uit te diepen en dat betaald zich later uit. Franco blijf ik wat kleurloos vinden maar echt slecht is hij ook weer niet. J.K. Simmons is weer heerlijk op dreef als J. Jonah Jameson en weet met een paar humorvolle oneliners de show te stelen. Sowieso is de combinatie actie/humor hier erg goed in balans. Dit is tot op heden de beste Spiderman film met veel actie, leuke humor en een vleugje romantiek.

“It's me! Peter Parker! Your friendly neighborhood... You know.”

Dit derde deel is overvol en ondanks dat hij ruim twee uur duurt heb je het gevoel dat alles een beetje wordt afgeraffeld. Regisseur Sam Raimi heeft gekozen voor drie bad guys en dat heeft als consequentie dat niet alle verhaallijnen even goed worden uitgewerkt. Sandman, Venom en de New Goblin hebben het gemunt op Spiderman (en vice versa) en eigenlijk alleen de New Goblin komt echt goed uit de verf.

Franco speelt de wraakzuchtige Harry beter dan de verliefde en ietwat arrogante Harry van de eerste twee delen. Topher Grace is miscast en Venom wordt aardig verkwanseld en Sandman is geen geweldige bad guy maar door het sterke acteerwerk van Thomas Haden Church leef je toch mee. Maguire is weer geweldig als de sullige Peter Parker maar als hij een donkere versie van Peter moet spelen gaat het een beetje mis. Maguire werkt eerder op de lachspieren dan dat hij dreiging uitstraalt (Dit kan natuurlijk ook de bedoeling zijn?). Mary Jane moet voor de derde?! keer worden gered en Kirsten Dunst weet een goede "damsel in distress" te spelen maar een beetje inspiratieloos is het wel. J.K. Simmons steelt zoals gewoonlijk weer de show als J. Jonah Jameson… Wat een icoon! Complimenten ook voor het mooie en ietwat ambivalente einde. Dit derde Spiderman avontuur is overvol maar het is allemaal wel een vermakelijke bende

“I think Nick Fury just hijacked our summer vacation.”

Vermakelijke Marvel film. Tom Holland als Spider-Man begint één van mijn favoriete Avengers te worden, en in Far from Home laat hij weer eens zien waarom. Het plezier en de jeugdige bravoure stralen van Holland af, en laten we hopen dat hij het nooit kwijtraakt. Het geeft de film een schot energie dat het ook wel nodig heeft. De humor werkt, Holland en Zendaya vormen een charmant koppel (in hun gezamenlijke scenes leeft de film echt op), Gyllenhaal zet een perfecte Mysterio neer, de actiescènes en special effects zien er schitterend uit en Tomei, Jackson en Favreau zijn altijd een groot pluspunt in de Marvel films.

De twee grootste problemen van de film zijn dat het verhaal weinig om het lijf heeft en dat er van spanning geen sprake is. In Homecoming had je nog een schmierende Keaton, maar zo’n slechterik ontbreekt hier. Hoe goed Gyllenhaal ook is. Acteurs als Batalon, Revolori, Starr, Smoove en een aantal nieuwe personages voegen weinig toe en zijn eerder een vervelende onderbreking (met uitzondering van de jonge Rice als Betty). Gezien de geweldige eerste post-credit scene doet Jon Watts er goed aan om in het derde deel wat personages af te vloeien en zich te richten op de grootste kracht van zijn trilogie. Holland (die als Spider-Man nu echt een leidersrol moet gaan vervullen), Zendaya, Tomei, Batalon (in een kleinere rol), Rice (juist in een grotere rol) en Favreau, aangevuld met een sterke slechterik. Plus de fijne combinatie tussen humor, actie en een coming of age verhaal. Meer is er niet nodig voor een sterk derde deel.

“Can't you just be a friendly neighborhood Spider-Man?’

Genoten van deze nieuwe Spiderman film. Tom Holland is perfect gecast als Peter Parker en draagt deze grote blockbuster moeiteloos op zijn schouders. Peter Parker is hier ook echt nog een jochie die naast de crime-fighter uithangen ook gewoon naar school gaat en meisjesproblemen heeft. Andere grote pluspunten zijn acteurs als Keaton (als the Vulture), Tomei, Zendaya, Downey Jr en Favreau, de actiescènes en de muziek.

RDJ heeft geen al te grote rol en de cameo van Paltrow is eigenlijk zijn leukste scene. Keaton is de beste superhelden bad guy in lange tijd en de special effects (met de nachtelijke beelden van New York) zijn voortreffelijk. Minpunten zijn de humor, sommige corny dialogen, de jongere acteurs (buiten Holland en Zendaya) en hun mager uitgewerkte personages. Zendaya is leuk en gaat in de volgende films een geweldige miss MJ Watson neerzetten, maar de andere jonge acteurs voegen weinig toe of zijn irritant. Vooral Batalon als Ned maakt weinig indruk en zijn humoristisch bedoelde scènes waren pijnlijk ongrappig. Maar hopelijk zijn dat zaken die aangepast worden in de volgende films. Want deze Spidey film smaakt naar meer.

“This could literally not get any weirder.”

Genoten. Dit is echt een film voor en van fans van de comic books, en je kunt het zien als ode aan Spider-Man en de vele personages die het spinnenpak hebben aangetrokken. Of het nu Peter Parker, Miles Morales, Gwen Stacy of Peni Parker is, ze komen allemaal langs. En dan krijg je er ook nog Spider-Ham, Spider-Man Noir en de vele slechteriken zoals Doc Ock en Wilson Fisk bij. Het kan niet op. De weergaloze en inventieve animatie, het originele verhaal, de fantastische actiescènes, de heerlijke soundtrack etc. Spider-Man: Into the Spider-Verse is een feest en een lust voor het oog. De film is een stripboek ‘come to life’.

Maar de makers zorgen er wel voor dat er genoeg rustige momenten in zitten, en vooral het eerste gedeelte waarin we kennis maken met Miles Morales is ijzersterk. Humoristisch, maar tegen het einde zitten er ook dramatische momenten in. Zonder overdreven sentimenteel te worden. Moore, Johnson, Steinfeld, Cage, Mulaney etc. Alle stemacteurs zijn geweldig. Het idee dat iedereen het masker van Spider-Man kan dragen, en dat iedereen een held kan zijn op zijn eigen manier, is mooi gevonden en een inspirerende boodschap. Dat het zo inventief en weergaloos wordt gebracht is een mooie bonus.

“You are different from the rest. Your heart is pure! Rejoice! The broken are the more evolved. Rejoice.”

Split laat zien dat Shyamalan weer helemaal terug is. De film is origineel, heeft een ijzingwekkende sfeer en een fenomenale McAvoy. Een gijzelingsdrama, een persoonlijke tragedie, een ijzingwekkende thriller, een puzzelfilm, een superheldenfilm, zelfs wat humor… Split is van alle markten thuis.

Naast McAvoy is ook Taylor-Joy ijzersterk en ze gaat een grote toekomst tegemoet. Met een persoon die verschillende personaliteiten heeft is het wel zaak om je aandacht erbij te houden, maar dan wordt je ook beloont met een mysterieuze film die alles in zich heeft wat Shyamalan’s films zo leuk maakt. Met een razendspannend einde die precies op tijd komt. Want het verhaal begon wat repeterend te worden, en gelukkig weet Shyamalan er op tijd een eind aan te brijen. Met zijn karakteristieke twist.

“They knew and they let it happen! It could've been you, it could've been me, it could've been any of us.”

Ook bij herziening blijft dit een indrukwekkend film. Spotlight is het schoolvoorbeeld van hoe je een film over journalisten, op zoek naar de waarheid, boeiend en interessant houdt. Door de weergaloze acteerprestaties, een interessant verhaal, de prachtige production design en een strakke regie is het een feest om te kijken naar journalisten die feiten checken, telefoontjes plegen, mensen onder druk zetten, mensen proberen te paaien, slachtoffers interviewen, of gewoon documenten doorspitten.

Regisseur McCarthy laat zien hoe een groep journalisten (Spotlight) door de nieuwe hoofdredacteur op het verhaal worden gezet over grootschalig kindermisbruik binnen de katholieke kerk, en met maar een paar aanknopingspunten beginnen aan het onderzoek. Geen opgeblazen heroïek of vals sentiment, maar gewoon domweg documenten lezen, telefoontjes plegen en mensen interviewen. McCarthy valt niet in de trap om helden van de journalisten te maken, maar laat zien hoeveel energie, tijd en stress het kost om zo'n groot verhaal op een goede manier te brengen. En het helpt ook wel dat de journalisten gespeeld worden door acteurs als Michael Keaton, Mark Ruffalo, Rachel McAdams, Liev Schreiber en John Slattery. Spotlight laat zien dat een kleinschalige film tot grote hoogten kan stijgen als alles klopt.

“I'm starting to think this is the most spiritual place I've ever been.”

Klasse film. Spring Breakers is waanzin, anarchie, losbandigheid en totale leegte… Op alle goede manieren. Van de adrenaline-pompende beginscene tot het laatste schitterende gedeelte zit je geboeid te kijken naar al het visuele geweld dat regisseur Harmony Korine op je afvuurt. Maar met alleen het visuele gedeelte te noemen doe je de slimme regie van Korine tekort, en het sterke acteren van Franco en de actrices. Hudgens, Benson, Gomez en Rachel Korine zijn uitstekend als jonge vrouwen die zich vervelen en totale leegte uitstralen, en Spring Break willen vieren om wat mee te maken.

De grenzen vervagen en vooral Hudgens en Benson gaan helemaal los als Candy en Brit, die steeds verder gaan in hun zoektocht naar plezier en avontuur. Als Franco als Alien in hun leven verschijnt gaat het helemaal fout en verandert plezier, drank en drugs in criminele activiteiten en zelfdestructie. Alle lof voor Korine die een film heeft gemaakt met een wat simpel plot, maar met zoveel visuele flair, memorabele scènes en acteurs die alles geven dat er meer dan genoeg overblijft om van te genieten. Vooral de piano scene zal ik niet snel vergeten. Spring Breakers is niet voor iedereen, maar ik heb hier anderhalf uur lang van genoten.

“My real name is... Amber Valentine.”

“What are you, a porn star?”

Verrassend leuke film met veel knipogen naar haar beroemde broer 007. McCarthy zal nooit mijn favoriete komedieactrice worden, maar hier is ze erg goed op dreef. En ze wordt in Spy ondersteund door een sterke cast met een geweldige Statham, Jude Law die duidelijk lol heeft in zijn rol, en Rose Byrne die alles lijkt te kunnen en hier een leuke rol heeft als Bulgaarse gangsterbaas.

Byrne en McCarthy hebben een prima chemie en samen zorgen ze voor een aantal komische hoogtepunten. De film is 2 uur lang, maar het wordt nergens echt langdradig. De vaart wordt er door Feig goed ingehouden en met de grapdichtheid zit het ook wel goed. Spy is kluchtig vermaak, en door het plezier dat de acteurs uitstralen, de goede actiescènes, de mooie locaties en de leuke humor is het een geslaagde komedie die nergens verveeld.

Spy Game

Aardige spionagefilm. Het verhaal wordt wat langzaam uit de doeken gedaan en er waren wat inkakmomenten, maar gelukkig mag Redford het allemaal aan elkaar babbelen en dat werkt hier uitstekend. Dat de film de achterkamertjespolitiek van de CIA interessant en spannend weet te maken is een groot compliment.

Pitt was goed maar niet uitzonderlijk. Gelukkig heeft hij wel een leuke leraar-leerling band met Redford. Het einde heeft wat onlogische en onwaarschijnlijke plotontwikkelingen, maar het wordt met zo'n vaart uitgevoerd dat het niet echt stoort. En de acteurs met Redford voorop weten de matige afwerking prima te camoufleren.

“I killed someone! I killed someone!”

“Stop yelling!”

Leuk. Dit soort komedies staat of valt bij de chemie tussen de acteurs onderling, en Kunis en McKinnon hebben duidelijk de grootste lol. McKinnon is niet mijn favoriete actrice, maar hier doet ze het goed en wordt ze wat in toom gehouden door de wat ingetogenere Kunis. The Spy Who Dumped Me is een vlotte actiekomedie, en het belangrijkste is dat de film zowel in de actiescènes als de op komische momenten overtuigd. En dan heb je de oorlog eigenlijk al gewonnen. Dan mogen zelfs het verhaal en sommige plotontwikkelingen en twists voorspelbaar zijn.

“Which bullet has my name on it? The first or the last?”

“I have never failed on a mission, Commander. Any mission.”

“In that case, Major, one of us is bound to end up gravely disappointed, because neither have I.”

The Spy Who Loved Me is één van mijn favoriete Bondfilms. Een goede bad guy in Stromberg, Jaws, Roger Moore in topvorm, Barbara Bach, en veel mooie locaties en goede actiescènes. Roger Moore is hier wat serieuzer, maar hij blijft zijn humor en charme gelukkig wel houden.

Het is in Spy allemaal wat meer gedoseerd en in balans. Bach is ook ijzersterk en één van de betere Bondgirls. Jaws is natuurlijk een icoon, en zijn scenes hebben zowel spanning als humor in zich. Het plan van de bad guy is wat simplistisch, maar gelukkig is Jurgens erg sterk en weet hij het allemaal wel te verkopen. De actiescènes zien er goed uit en brengen spanning en vermaak. Vooral de scene met de schitterende Lotus Esprit springt er in positieve zin uit. Complimenten ook voor de production design. Vooral het onderkomen van Stromberg is schitterend vormgegeven.

“Don't be difficult.”

Uitstekende film van Baumbach. The Squid and the Whale is op het eerste gezicht een normaal relatiedrama en een coming of age film ineen. Maar in de wereld van Baumbach is niets normaal. Excentrieke personages die de vreemdste dingen doen, vlijmscherpe dialogen, en een droogkomische aanpak. Ik hou wel van dit soort films. Baumbach weet ook op meedogenloze en oprechte wijze de pijnpunten en problemen van deze personages bloot te leggen. En Daniels, Eisenberg, Linney, Kline en Paquin zijn allemaal perfect gecast. Vooral Eisenberg lijkt wel geboren te zijn voor dit soort films en rollen.

“I HATE rain at funerals.”

Aardige Hitchcock film. Stage Fright zit als verhaal degelijk in elkaar, en de acteurs zijn ook goed op dreef (vooral Marlene Dietrich heeft er zin in). Hitchcock weet alleen de spanning niet helemaal vast te houden, en vooral in het middengedeelte wordt het wat langdradig. De twist op het laatst is aardig, maar een film over moord, twee verdachten, wat muzieknummers en romantiek moet toch enerverender zijn dan het nu is.

Stalingrad

Uitstekende oorlogsfilm over de slag om Stalingrad. Het was een grote miscalculatie van Hitler om te denken dat de Duitsers Stalingrad wel even zouden veroveren, en het resultaat was een slachtveld waarbij over een miljoen soldaten zijn gesneuveld.

Stalingrad laat dit op rauwe en realistische manier zien, en de manier waarop regisseur Vilsmaier de zinloosheid van de oorlog en het superioriteitsgevoel van de Duisters laat zien is indrukwekkend. De leiding stuurden jonge soldaten hun dood in, allemaal in naam van het Duitse Rijk. Het platgebombardeerde Stalingrad wordt werkelijk magistraal in beeld gebracht, en ook het acteerwerk is sterk. Het laatste shot van de twee jonge mannen in de sneeuw, doodgevroren, is briljant en zal me nog wel een tijdje bijblijven.

“I never had any friends later on like the ones I had when I was twelve. Jesus, does anyone?”

Na deze film had ik gelijk zin om mijn jeugdmaten op te bellen. We spreken elkaar nog steeds, maar wel wat minder dan vroeger. En dat een vriendschap nooit meer zo intensief wordt beleefd als vroeger, laat Stand By Me op een mooie manier zien. Meisjes spelen nog geen rol en je bent eigenlijk iedere dag wel samen om lol te beleven en op avontuur te gaan. En Stand By Me (naar een boek van Stephen King) weet dat gevoel op een geweldige manier op te wekken. Van de acteurs is vooral River Phoenix ijzersterk op dreef en zijn 'melkverhaal' komt wel even binnen. En met Stand By Me van Ben E. King als afsluiter kun je het nooit fout doen.

“He who makes a beast of himself loses the pain of being a man.”

Aardig. Het grootste pluspunt van Standoff is het spel van Fishburne, die duidelijk veel plezier heeft in het spelen van een charismatische huurmoordenaar. Het is ook een goede keuze geweest om de actie en spanning maar op één plaats te doen plaatsvinden. Een afgelegen en oud krakend huis, met een huurmoordenaar die vanaf de eerste verdieping een man en een jong meisje terroriseert die een verdieping hoger proberen te schuilen. Een kat-en-muisspel volgt, maar wie de muis is en wie de kat verandert constant. Jane en de jonge Ballentine doen het ook goed, maar Fishburne steekt er toch bovenuit.

“You have no right to fuck with my head!”

The Stanford Prison Experiment is een interessante, maar ook wat vlakke film. Het uitgangspunt is intrigerend, en op bepaalde momenten (zeker tegen het einde) weet de film indruk te maken. Dat komt vooral door het ijzersterke acteerspel van onder andere Miller, Sheridan, Crudup en zeker Angarano. Maar The Stanford Prison Experiment heeft wel wat problemen (vooral met de pacing), en het duurt lang voordat de film echt loskomt. Niet alle personages zijn even interessant, en het einde voelt ook een beetje als een anticlimax. Realistisch en waarheidsgetrouw, maar dat betekent nog niet dat het de film goed doet.

“Hey!”
“What?”
“I just wanted to take another look at you.”

Lady Gaga laat even zien wat voor fantastische actrice ze is. Natuurlijk heeft ze al aardig wat acteerervaring opgedaan, maar wat ze in A Star Is Born laat zien is fabelachtig, en je kunt inderdaad zeggen dat een ster geboren is in deze film. ‘Always Remember Us This Way’, ‘Shallow’, ‘La Vie En Rose’, ‘I’ll Never Love Again’ etc. Gaga is een geweldige zangeres, maar het knappe is dat het hier haar acteerprestatie niet overschaduwd. De close ups van haar expressieve gezicht, waarbij er één traan over haar gezicht biggelt, zijn fantastisch.

Als je mij na de film had gezegd dat dit de eerste film is die Bradley Cooper heeft geregisseerd, dan had ik je niet geloofd. Bij de concertscènes lijkt het wel of je er zelf bij bent, en ook het indringende camerawerk is knap gedaan. Ook de acteurs in bijrollen zijn uitstekend, met Sam Elliott en Dice Clay (als vader van Gaga) die de meeste indruk maken. Tijdens de scene met Elliott en Cooper in de auto was het heel stil in de bioscoopzaal… De film is te lang, het verhaal is weinig vernieuwend en vooral in het tweede gedeelte wordt het wat langdradig. Maar voor de rest is A Star is Born een schot in de roos, en een film die mij ook recht in het hart heeft geraakt.

Star Trek

Een erg sterke reboot van het Star Trek universum die teruggaat naar de beginjaren van Spock en Kirk en laat zien hoe de rivaliteit en het onbegrip tussen de emotieloze Vulcan en het opgewonden standje veranderd in vriendschap, respect en uiteindelijk kapitein en eerste officier op de USS Enterprise. J.J. Abrams heeft een talent voor het casten van (onbekend) talent in de juiste rol (zie Lost en Star Wars) en ook hier is het weer gelukt om de juiste acteurs te casten.

Zowel Quinto als Spock en Pine als Kirk zijn uitstekend op dreef en gelijk vanaf het begin zit het leren jack van Kirk en de puntige oren van Spock de acteurs als gegoten. Sowieso is de onderlinge chemie van de cast één van de sterkte punten van deze reboot want onder meer Karl Urban, Zoe Saldana, Simon Pegg, John Cho en Anton Yelchin maken er samen een feest van en het is allemaal erg prettig om naar te kijken. De actiescènes en special effects zien er geweldig uit met als uitschieter het gedeelte rond de planeet Vulcan. Het verhaal over tijdreizen en zwarte gaten is in het begin een beetje warrig en ingewikkeld maar het wordt gelukkig steeds duidelijker naarmate de film vordert. Eric Bana is als Nero niet echt memorabel maar slecht is hij zeker niet. Hij is een waardige tegenstander voor Spock en Kirk maar aan het einde van de film ben je hem ook zo weer vergeten. De muziek zorgt samen met de bijrol van Leonard Nimoy voor een mooie link met het oude materiaal. Star Trek is een sterk begin van een (waarschijnlijk) trilogie.

“Let's make some noise!”

Star Trek Beyond laat zien wat een goed ingespeelde cast, die duidelijk plezier heeft, kan doen voor een film. Beyond is eigenlijk een op zichzelf staande film waarbij de crew van de USS Enterprise aan hun reis bezig zijn naar de uithoeken van het universum, op zoek naar nieuwe beschavingen.

Iedereen is weer terug en het is een feest van herkenning. Pine, Quinto, Urban, Saldana, Pegg, Cho etc. Allemaal hebben ze duidelijk de grootste lol in het spelen van hun rol. De actiescènes zien er ook fantastisch uit en vooral de eerste aanval op de Enterprise is een lust voor het oog. Soms is het wat te druk en onoverzichtelijk, maar spannend en meeslepend is het allemaal wel. Boutella is een geweldige toevoeging als Jaylah en ik hoop dat we haar in een volgende film weer gaan zien. Elba doet het redelijk als bad guy en straalt macht en dreiging uit. Complimenten ook voor de cinematografie en de muziek want beide zijn van een hoog niveau. Beyond is een mooi derde avontuur en hopelijk volgen er nog vele avonturen met deze cast.

Star trek: Into Darkness

Star Trek: Into Darkness is een erg lekker vervolg op het eerste deel die makkelijk wegkijkt en geen moment verveelt. De chemie tussen de crew van de USS Enterprise blijft geweldig en het is een genot om de acteurs aan het werk te zien. Pine, Quinto, Saldana, Urban, Pegg, Cho en Yelchin zijn weer erg sterk op dreef en Alice Eve is een leuke toevoeging als Carol. De lol spat er vanaf!

Benedict Cumberbatch is ook sterk als soort van bad guy en dat stalen ietwat aparte gezicht werkt uitstekend. Cumberbatch kan goed emotieloze karakters spelen en in deze film is dat niet anders. De actiescènes zien er spectaculair uit en de combinatie actie/humorvolle oneliners werkt goed. Het verhaal is een beetje mager maar het is interessant genoeg om te blijven volgen. Visueel ziet de film er prachtig uit met de vele scènes in de ruimte maar ook de steden zijn mooi vormgegeven. De vele knipogen naar de originele Star Trek series en films (Leonard Nimoy, de muziek, Khan) werkt goed en het blijft een nostalgisch gevoel geven wanneer de USS Enterprise in het begin uit het water opstijgt. Het einde is actierijk maar ook ingetogen en de band tussen Spock en Kirk wordt hier mooi neergezet. Quinto als Spock en Pine als Kirk blijven castingkeuzes die niet genoeg geroemd kunnen worden. Into Darkness is een heerlijk actieavontuur die niet lang beklijft maar waar je wel ruim twee uur van kan genieten.

“Help me, Obi-Wan Kenobi. You're my only hope.”

A New Hope (of gewoon Star Wars voor de puristen onder ons) is een fantastisch begin van de Star Wars saga. Zodra de iconische gele letters over het scherm rollen en je de ‘Main Title’ van John Williams hoort, belandt je iedere keer weer in een andere wereld. Het begin met een rebellenschip dat wordt opgeslokt door een groot ruimteschip van het keizerrijk, en de introductie van Prinses Leia, C3PO, R2D2 en uiteraard Darth Vader, is gelijk al een sterke binnenkomer. Lucas neemt zijn tijd om alle karakters te introduceren en de kijker kennis te laten maken met deze nieuwe wereld vol interessante personages, vreemde wezens, ruimteschepen en een Death Star.

George Lucas weet met één of twee korte scenes zijn personages op effectieve wijze neer te zetten, en door een aantal slimme dialogen en het sterke acteerwerk weet je gelijk hoe deze personages in elkaar steken. De brutale en heldhaftige Han Solo, de rustige en krachtige Luke, de slimme en assertieve Leia, de alwetende Obi-Wan, de charismatische en constant dreiging uitstralende Darth Vader en natuurlijk de trouwe Chewbacca, het voelt na al die jaren nog steeds als een warm bad. De wereld die George Lucas heeft gecreëerd voelt groots en authentiek aan met de planeet Tatooine, de ruimtehaven Mos Eisley, de Millennium Falcon, de Death Star en de rebellenbasis. Regie, cinematografie, production design en editing (zie filmpjes op YouTube hoe belangrijk de editing is geweest) komen hier perfect samen. Ook andere dingen zoals de mysterieuze 'Force', de lichtzwaarden en natuurlijk de stormtroopers zijn interessante toevoegingen. Wanneer het verhaal zich verplaatst naar de Death Star wordt de spanning opgevoerd, en er komt ook wat meer actie. Vooral de sterke dynamiek tussen de personages komt hier goed tot uiting, en het acteerwerk van Ford, Hamill, Fisher, Cushing, Guinness en de andere acteurs werkt aanstekelijk. Het eindgevecht rond de Death Star is enerverend, en het is ook indrukwekkend voor de technieken van die tijd. Star Wars blijft een meesterwerk en een huzarenstukje van Lucas en de rest van zijn team.