The Spy Who Dumped Me (2018)

Alleen de titel is slechter. Teveel expliciet geweld, te weinig (geslaagde) grappen in een film met een ernstige identiteitscrisis. Het begint in een mistroostig Litouwen met The Wind Of Change [1990], beelden uit ALF [1986-1990] en Mila Kunis die Nintendo Duck Hunt speelt. Alles wijst er op dat moment op dat de film zich in 1990 afspeelt, tot de onvermijdelijke mobiele telefoon langskomt. Waarom dan al die 90s-verwijzingen? Affijn, er is een verhaal, maar dat klopt van geen kanten. Sowieso is het moeilijk te geloven dat de saaie Audrey [Mila Kunis] en de hyperactieve, ronduit irritante Morgan [Kate McKinnon] elkaars beste vriendinnen te zijn, maar het is duidelijk niet de bedoeling de kijker te voorzien van enige logica. McKinnon toonde in Saturday Night Live dat ze één van de grappigste vrouwen ter wereld kan zijn, maar regisseur Susanne Fogel slaagt er niet in McKinnons wilde komische stijl (die perfect werkt bij haar geniale imitatie van Hilary Clinton bijvoorbeeld) te temperen en het resultaat is een onbeheerste vertolking die - net als haar karakter overigens - 'a bit much' is. Had als actiefilm geslaagd kunnen zijn zonder de belegen (seksuele) grappen, had een acceptabele komedie kunnen zijn zonder de overdaad aan explosies, bloedvergieten en ander gewelddadig gedoe. Nu is het vleesch noch visch, oftewel helemaal niks.

“I killed someone! I killed someone!” “Stop yelling!” Leuk. Dit soort komedies staat of valt bij de chemie tussen de acteurs onderling, en Kunis en McKinnon hebben duidelijk de grootste lol. McKinnon is niet mijn favoriete actrice, maar hier doet ze het goed en wordt ze wat in toom gehouden door de wat ingetogenere Kunis. The Spy Who Dumped Me is een vlotte actiekomedie, en het belangrijkste is dat de film zowel in de actiescènes als de op komische momenten overtuigd. En dan heb je de oorlog eigenlijk al gewonnen. Dan mogen zelfs het verhaal en sommige plotontwikkelingen en twists voorspelbaar zijn.