Opinions

Doet niet zoveel wat je niet eerder gezien hebt, maar toch heeft het net die vermakelijke factor die het onderscheidt van de absolute middelmaat. De film was wel iets beter tot zijn recht gekomen als het vermakelijke over the top onzin was en niet zo geforceerd probeerde om realistisch over te komen.

Hitchcock goes Rashômon. Oriol Paulo maakte een puike detective met een ongebruikelijke insteek: het mysterie ontvouwt zich langs hoe rijkeluisjongen (Mario Casas) met topadvocate Virginia Goodman (Ana Wagener) de verdediging van een geruchtmakende moordzaak rond probeert te krijgen. Adrián Doria werd in een gesloten hotelkamer gevonden met een dode vrouw en elke verdenking rust op hem. En dat terwijl Doria ervan overtuigd is dat er een gemaskerde vreemdeling bij hen in de kamer was. De klok tikt en wil hij kans maken op eerherstel of gerechtigheid, dan zal hij open kaart moeten spelen over zijn diepste geheimen. We zien zowel het psychologische steekspel tussen advocaat/verdachte als flashbacks door de lens van een onbetrouwbare verteller. Verder wil ik niks prijsgeven van het plot, maar het is een genoegen om steeds net op het verkeerde been te worden gezet. Daarnaast is 'Contratiempo' (2016) ook een gave en stijlvolle film, die (á la Hitchcock) goed gebruik maakt van de ruimtes waarin het zich afspeelt. De claustrofobische atmosfeer in het rijkeluisappartement of de steeds terugkerende hotelkamer, of de weidse overzichtsshots van plekken waar sleutelgebeurtenissen plaatsvonden. Wel lijken de personages soms in dienst te staan van slimmigheden in het plot en dit creëert wat afstand tot hun karakterontwikkeling.

Komedie die eerder een fijne luchtige sfeer neerzet dan dat hij echt op de lachspieren werkt.

Zoals iemand het eerder al zei: een drama in de letterlijke zin van het woord.

Het begint allemaal best aardig met een ''realistische'' weergave van de Glenn Mills en de authentieke schoffies die de hoofdrollen erin spelen. Maar om de een of andere reden moet de cast aangevuld worden met allerhande BN-ers. Katja Schuurman als de vriendin van een van de jongens, yeah right, ze is minstens tien jaar ouder. Johnny de Mol als gangsterleider die zoveel maniertjes heeft dat het wel een schurk uit Bassie en Adriaan lijkt. Uiteindelijk mondt het allemaal uit in een ongeloofwaardige thriller die maar niet kan kiezen of het serieus of grappig is. En dan steeds dat rotnummer van houd je hoofd cool erdoorheen. Je zou om minder koken van de woede.

Broeierige thriller over twee kwajongens die een auto jatten van een moordlustige sheriff. Een tikkeltje in de stijl en sfeer van de betere B-film uit de jaren zeventig. Langzame opbouw van spanning. Het speelt zich allemaal af tegenover het niemandsland van uitgestrekte Amerikaanse landschappen. Kevin Bacon als de enigszins karikaturale wetsdienaar met een knauwende 'southern' drawl in zijn stem. Misschien heeft het als enige nadeel dat het nooit helemaal over the top gaat, maar dat het een heleboel mogelijkheden met het gave uitgangspunt laat liggen.

Bij herziening vond ik hem zowaar iets beter dan voorheen. Desalniettemin blijf ik het een nogal stijve en weinig sprankelende film vinden.

Op z´n minst een sympathieke poging om een film te maken die de sfeer heeft van series als The Wire of The Sopranos. Het is ook een pijnlijke reminder dat er met Jeroen Willems een hele sterke karakteracteur verloren is gegaan, want zelfs een middelmatig script weet hij nog een intrigerend karakter neer te zetten. Wel ontzettend jammer dat er een opening wordt geschetst naar een spannende mindfuck tussen de politieagent en de misdadiger, maar dat het uiteindelijk wel heel gehaast en conventioneel af wordt gerond. Net iets meer psychologisch vuurwerk had van een dertien-in-een-dozijn thrillertje een meer memorabele film kunnen maken.

Vrolijke onzin. Zo slecht dat hij goed wordt, en dat mag ook wel eens op z'n tijd.

De hele film valt ongeveer zo samen te vatten: Juda Goslinga staart betekenisvol voor zich uit. Soms naar zijn ex-vrouw (Rifka Lodeizen). Soms naar andere de vrouwen waar hij moeizaam contact mee heeft. Soms loopt hij in zijn blote bips of boxershort door het beeld om zich naast symbolisch ook 'gewoon' bloot te geven. Soms staart hij als oogarts zijn patiënten in de ogen, omdat het 'Cornea' (2014) er natuurlijk voor staat dat de kwetsbare man uit een beschermingsmechanisme blijft vastklampen aan zijn voorbije liefde. Soms rijdt hij rondjes in zijn auto om door de voorruit naar dingen te staren. En als er dan iets gebeurt, is het zo buitensporig en extreem dat het een te groot contrast vormt met het tergende slakkengangetje van ervoor. Goslinga is best goed in staat om kleine, onuitgesproken emoties te acteren, maar het acteerwerk gaat verloren in een onsamenhangende film die nooit een fijn vertelritme weet te vinden. Hij stond erbij, keer ernaar en deed niets. En ik zag het gebeuren zelf onbewogen aan.

De miniserie waar uiteindelijk ook The Wire uit voort is gekomen. Het is niet helemaal eerlijk om de twee met elkaar te vergelijken, want hier staat meer het menselijk maken van de verslaafden op de voorgrond en minder de gangs zelf. Wat deze serie echt heel goed doet is dat het zowel de eigen keuzes en verantwoordelijkheid laat zien van individuen, maar daarnaast toont het ook het bredere sociale en maatschappelijke kader waarbinnen drugsverslaving kan bestaan. En dat alles gekruid met die heerlijke ironische humor die The Wire ook al zo leuk maakte.

De Indiase cinema is bij mij het bekendst om de vrolijke groepsdansjes en kleurrijke potpourri van verschillende genre-elementen. In die zin is 'Court' (2014) een positieve uitzondering. De sobere, beschouwende manier van filmen. Geen enkel personage sympathieker of heldhaftiger dan nodig voor een kafkaëske vertelling over sociale klasse en rechtsongelijkheid. Vanaf een afstand toont de film hoe protestzanger Narayan Kamble (Vira Sathidar) steeds dieper wegzakt in een stinkend moeras van een gebrekkig juridisch systeem. Op grond van de absurde aanklacht dat hij een rioolwerker zou hebben aangezet tot zelfmoord, met een protestlied over de schrijnende werkomstandigheden van de Indiase onderklasse. Archaïsche wetsregels uit de koloniale tijd. Corruptie en censuur. Maar het ergste is de onoverbrugbare kloof tussen uitvoerders van de wet en de lagere sociale klassen. Hoe openbaar aanklaagster Nutan (Geetanjali Kulkarni) bezwaren blijft indienen en rechter Sadavarte (Pradeep Joshi) zijn uitspraak voor zich uitschuift. Als het verhaal al een held kent, dan is het strafadvocaat Vinay Voray (Vivek Gomber) die fungeert als 'het morele geweten'. 'Court' (2014) is subtiel, droogkomisch en gelaagd als systeemkritiek op hoe ongelijkheden in de Indiase maatschappij weerspiegeld worden in de rechtszaal.

Lompe actie in de positieve zin. Niet helemaal mijn ding, maar wanneer het met zoveel humor en snelheid wordt gepresenteerd dan kan ik ook niet anders dan meegaan in de flow.

Vond hem de tweede keer kijken beduidend beter dan de eerste keer kijken. Nog steeds ergerde me ik aan het wel erg belerende vingertje dat de regisseur inzet om zijn boodschap over te brengen, maar bij de tweede keer kon ik wel genieten van de briljante cinematografie. Met name de Crash uit de titel is echt genieten geblazen. Ook het acteerwerk is van een superbe kwaliteit, met eigenlijk alleen maar uitschieters onder de grote hoeveelheid top-acteurs. Toch wel een bijzondere film.

Alligators in de kruipruimte. 'Crawl' (2019) heeft eenzelfde opzet als 'Gravity' (2013) met een stoere vrouw die enerzijds lering trekt uit een mannelijke mentorfiguur en anderzijds zich van hem los moet maken om zelf verder te komen. Haley Keller (Kaya Scodelario) is door vader Dave (Barry Pepper) gedrild om een professionele zwemcarrière van de grond te krijgen, maar heeft zich afgekeerd van zijn hardvochtige trainingstechnieken en hooggespannen verwachtingen. Maar wanneer Haley niks van hem verneemt tijdens een orkaanalarm, besluit ze niettemin poolshoogte te gaan nemen bij hun vroegere buitenhuis. Ze geeft zelfs plankgas wanneer men haar tegenhoudt bij een wegcontrole en met klem adviseert weg te blijven uit het risicogebied. En met reden, want Haley's vader ligt zwaargewond in de kruipruimte en een agressieve alligator blokkeert de enige uitweg. Alexandre Aja houdt de spanning erin als het orkaangeweld de personages dwingt om bijtijds te ontsnappen uit hun claustrofobische situatie. Ik ben zelf niet echt een fan van films waarin personages gedwongen worden om te ontsnappen aan steeds verder escalerende omgevingsomstandigheden. Het helpt ook niet dat 'Crawl' (2019) haar hyperrealistische uitgangspunt (klein, menselijk drama tussen een vader en een dochter) verruilt voor het exces van een volbloed rampenfilm. Er vallen opeens meerdere doden als het alligatorprobleem nijpender blijkt dan verwacht, maar qua psychologische ontwikkeling is het allemaal wat oppervlakkig en voorspelbaar.

De suspense wordt mooi in beeld gebracht maar het is niet genoeg om hem een eigen vibe mee te geven. We hebben alles wel een keer eerder gezien, meestal beter uitgewerkt.

Niet echt veel meer dan een soort prinsessenfilm met Aziatisch-Amerikaanse cameo's en een ietwat ongebruikelijke setting. Je kent ze wel. De 'normale' jonge vrouw die verliefd wordt op een jongeman en dan erachter komt dat hij afstamt van een puissant rijke familielijn. En natuurlijk ziet de aanstaande schoonmamma het allemaal niet zitten dat haar prinsje zich inlaat met het gepeupel. Grappig dat aristocratische fantasieën zich kennelijk erg makkelijk laten vertalen naar kapitalistische succesverhalen. Heb erg 't idee dat 'Crazy Rich Asians' (2018) voor een Johan Nijenhuis-achtige opzet ging om Singapore op de kaart te zetten als een hip en trendy vakantieland. Een commercial met een flinterdun verhaaltje eromheen rond het nachtleven in een dynamische metropool en ter afwisseling de idylle van een badplaats. Alles oogt aanlokkelijk en sexy. Een beetje flauw om erg negatief te doen over een genrefilm waarvan ik overduidelijk niet de doelgroep ben. Voor liefhebbers van dit soort romantische fantasieën zal 't vast oké zijn en de etnisch diverse cast is absoluut een plus. Wel jammer dat een komisch talent als Constance Wu (ze is erg geestig in 'Fresh off the Boat') weinig persoonlijkheid krijgt.

Vermakelijke klucht met een snufje drama. De film gaat gebukt onder een flinke dosis misplaatste moraal, maar desalniettemin is het genieten geblazen als de vele verhaallijnen bij elkaar komen en tot een onvergetelijk grappige finale komen. Ik heb sinds de originele Death at a Funeral niet meer zo hard moeten lachen om een comedy.

Het is een mooi monument voor hoe ze in die tijd hun horrorfilms in elkaar zetten. De mooie onderwater-beelden zijn nog steeds indrukwekkend, maar het monster zelf is eerder lachwekkend dan eng. Als introductie in de tijd en een niet meer bestaand genre is het echter meer dan behoorlijk.

David Cronenberg krijgt het onmogelijke voor elkaar: 'Crimes of the Future' (2022) is namelijk doodsaai. Ondanks topacteurs als Viggo Mortensen, Léa Seydoux en Kristen Stewart. Ondanks een surrealistische nachtmerriewereld waarin orgaanoperaties net zo gewoon zijn als tatoeages. Ondanks een terugkeer naar de seksueel geladen body horror uit zijn vroegere werk. Maar 'Crimes of the Future' (2022) kakt voort met een overgecompliceerd plot waarin personages vooral heel erg veel praten over de spelregels van de dystopie waarin ze leven. Tot op het punt dat het zelfs lachwekkend wordt als zij hun ellenlange dialogen houden over 'body politics' en de rol van de kunstenaar. Zelfs de gruwelijke operatiescènes ogen te clean en te absurdistisch om werkelijk binnen te komen. Als de personages geen pijnreceptoren hebben, dan wordt ook de kijker afgestompt om nog weerzin te voelen naar hun lijden.

Dit oplichtersdrama voegt maar weinig toe aan al reeds bestaande titels en dat maakt hem ook wat te voorspelbaar. Toch best vermakelijk door de combi John C. Reilly/Diego Luna.

De Romantiek als eigentijdse kitsch

Het lijkt erop of 'Pan's Labyrinth' (2006) een rake toevalstreffer was binnen het redelijke maar ongeïnspireerde oeuvre van de Mexicaanse regisseur. Nadien heeft hij nooit meer iets met een soortgelijke gelaagdheid en relevantie op de kaart gezet. Crimson Peak is helaas geen uitzondering. Zoveel oog voor detail Del Toro weet op te roepen met sfeersetting, locatiekeuze en gelikte speciale effecten; zo tam blijft de enigszins voorspelbare verhaallijn geheel binnen de lijn der verwachtingen. Het laat zich zien als een pastiche op spookverhalen uit de romantische periode, maar dat aspect wordt verder niet dieper uitgewerkt dan dat aan de sfeer en verteltoon van het genre raakt.

Crimson Peak zit vol ergerniswekkend kitscherige clichés. Personages zijn eenzijdige emo's die te pas en te onpas hun diepere gevoelsleven eruit storten. Natuurlijk worstelt de begeerlijke jongedame in de hoofdrol tegen de gender-ongelijkheid van het tijdsvak, maar met haar sterke persoonlijkheid weet zij terug te vechten tegen de maatschappelijke verwachtingen. Visueel is het een hoogst sfeervolle achtbaanrit van gotische tierelantijntjes vol verwijzingen naar sterfelijkheid en verval; af en toe aangevuld met lelijke CGI-animaties (sorry!) van ranzige spookverschijningen.

Misschien is nog wel het grootste minpunt dat de bombastische vertelstijl van Del Toro een afstand oproept tot zijn personages. Het blijft een statische, bloedeloze film waar alles perfect in elkaar grijpt, maar wat net de ruimte mist om de nodige verbeelding op te roepen. Juist gotische spookverhalen werken het beste met een minimale opzet van speciale effecten die tactisch in worden gezet. Hier schreeuwt Del Toro's visuele beeldenpracht continu waar, wanneer en waarom emoties opgewekt worden. Tegelijkertijd wordt het paranormale zo rationeel ingebed in de verhaallijn dat het weinig ruimte laat voor het unheimische, vervreemdende wat geestverschijningen oproepen. Crimson Peak is bloedeloos dichtgetimmerd tot een suikerspin zoete achtbaanrit vol gemakkelijke thrills.

Ik moet je eerlijk zeggen dat ik nu pas begrijp dat het om een serieuze documentaire gaat. Het deed me allemaal zo ongeloofwaardig aan: die verbazingwekkende openheid van de karakters, de filmstijl die zo lijkt te zijn gekopieerd uit bekende gangsterfilms en de dialogen vol clichés. Maar ik begrijp nu dat het hier daadwerkelijk om echte bendeleden gaat. Het maakt de documentaire er voor mij iets beter op, in die zin dat het dus kennelijk niet bedoeld is als slechte grap. Maar dan maakt het wel des te wranger dat de documentairemaker niet beter zijn best heeft gedaan om de mensen beter te plaatsen tegen hun echte leven. Hij laat ze volledig vrij om de boel te sturen en geeft ze als het ware het fiat om hun eigen mythe vorm te geven. We zien dus de hele tijd hoe die gasten vooral zichzelf zoveel stoerder proberen te maken op beeld.

Het lijkt wel alsof er niet meer smaken zijn dit seizoen dan de wereld als simulatie of situaties waarin de inmenging van technologie gigantisch uit de klauwen loopt. Op zich grappig hoe het detectiveplotje rond een jonge, Engels-Indiase verzekeringsdame haaks staat op een witte carrièredame die demonen uit haar verleden poogt te bedekken. Het lijkt daarin wat op 'Fargo' (1996) door de sneeuwlandschappen en het contrast tussen een intens goed en vrolijk personage tegenover een getormenteerd mens. Hier voelt het technologie-aspect (de mogelijkheid om herinneringen af te lezen met een apparaatje) wat geforceerd. De gimmick heeft niet echt een belangrijkere rol in het verhaal dan dat het uiteindelijk een noodlotsvertelling in gang zet. Niet scherp of leuk, maar naar om het naar te zijn. Sowieso blijft de moraal wat zwakjes, want uiteindelijk kan niemand kennelijk meer de perfecte moord plegen. Lijkt me eerder een positief iets bij iemand die van het ene op het andere moment kan omslaan tot een massamoordenares.

Bassie en Adriaan op z'n Australisch, komt nooit boven hetzelfde abominabel kinderachtige niveau.

Mexicaanse thriller over de rol van de journalistiek in strafzaken en hoe de grenzen van de ethiek opgeschoven worden bij een mogelijke scoop. Vooral de eerste helft is behoorlijk indrukwekkend grauwig in beeld gebracht, met als absolute hoogtepunt een massahysterie rond het aanrijden van een klein kind. Maar helaas weet de film zijn kracht niet vast te houden en wordt het te snel een wat stijve bedoening. Wel met een akelig einde dat een brok in de keel achterlaat.

In een nachtelijke bevlieging heb ik '3 op Reis' in Noord-Korea gekeken en werd ik ook op het spoor van deze documentaire gezet. Grappig dat de geschoten beelden op exact dezelfde plaatsen zijn als waar Floortje Dessing haar Koreaanse avontuur had.

Denk dat je toch in je achterhoofd moet blijven houden dat het regime een flink aandeel heeft in wat je te zien krijgt en waarom je dat te zien krijgt. Een documentairemaker in dat land is beperkt in zijn bewegingsvrijheid. De enige manier om daar enigszins doorheen te prikken is door de eigen positie als reporter te blijven accentueren en daarmee te laten zien hoe het regime van invloed is op jouw berichtgeving. Hier gebeurt dat vrijwel niet en wordt er een misplaatst beeld van authenticiteit geschetst.

Na 'Spice World' (1997) moest ik natuurlijk het Britney Spears-vehikel 'Crossroads' (2002) ook eens zien. En ook deze muzikale road trip is weer een fijne brok nostalgie naar mijn onbezorgde jeugdjaren. Eigenlijk niet eens zo slecht als de vele Raspberry Awards (de oscars voor slechte films) van destijds doen vermoeden. Het is een inwisselbaar, voorspelbaar verhaaltje over tienermeiden die elkaar vinden tijdens hun 'reis' van puberteit naar volwassenheid. Vooral de scènes waarin ze in die open auto over de snelweg naar L.A. cruisen, terwijl ze bekende popliedjes van dat jaar meeblèren, zijn best sfeervol. Gewoon onbezorgde tienerlol, met genoeg vroege 00's voor de nostalgische dertiger die ik ben.

Degelijk geschiedenislesje over de publieke figuur Steve Biko en zijn contacten met de blanke journalist Woods. Het is allemaal wel erg braaf en een beetje statisch, nergens wil het verhaal echt tot leven komen. Aan het weergaloze spel van Kevin Kline en Denzel Washinton ligt dat trouwens zeer zeker niet. Het script geeft ze alleen niet zoveel ruimte om los te komen uit een wat brave reeks dialogen.

Innemende kleine film die het leven onder Ceauşescu verteld aan de hand van een jonge vrouw en haar kleine broertje. Fijne afwisseling van rauw realisme met meer absurdistische fragmenten. Het voegt niet zo heel veel toe aan soortgelijke films, maar het is desalniettemin het bekijken waard voor de liefhebber van wereldcinema.

Sinds ik 'Hotel California' (1976) van de Eagles leerde kennen, heb ik altijd een fascinatie gehad met verhalen over plekken waar je niet uit raakt wanneer je erin komt. Of zoals ze zelf zingen: ''You can check out any time you like. But you can never leave!" En laat het niet toevallig zijn dat ze het zo specifiek over een hotel hebben. Een plek die zo uitnodigend oogt omdat er voor je gezorgd wordt en je alledaagse beslommeringen en je levensbeslissingen worden uit handen genomen. Als je er echter te lang in blijft hangen ontstaat het unheimische besef dat je ook iets van jezelf aan het verliezen bent. Jouw leven is niet meer van jou.

Gore Verbinski's 'A Cure for Wellness' (2016) speelt effectief in op die dualiteit tussen een plek waar er voor je gezorgd wordt en de horror wanneer je je controle over lichaam en geest verliest. Ook zo mooi gekoppeld aan het water-thema, wat doorheen de prent steeds voelbaar wordt. Het is een fraai gestileerde film (in de geest van 't Duitse expressionisme) vol schitterende shots van spiegelingen, labyrintische paden en groepen mensen in perfecte synchronie. Helaas is 't in grote lijnen allemaal een beetje te voorspelbaar en de climax steekt wat gewoontjes af bij de surrealistische beelden. Het suggereert meer diepgang dan dat 't heeft.

Als cynische volwassene kan ik mij uitspreken over de lelijke computereffecten en de weinige moeite om volwassen kijkers terwille te komen. Maar ach, het onbezorgde sfeertje - mede door de grandioze soundtrack van Jack Johnson- maakt van deze film toch een redelijk onderhoudend gebeuren. Ik kan mij zo voorstellen dat jonge kinderen het wel fantastisch vinden, en het is per slot van rekening voor hen bedoeld.

Niet zo verschrikkelijk slecht als men wil doen geloven, maar ook weer niet zo vermakelijk als die andere piraten.