Crawl (2019)

Wat een verademing om een film in de bioscoop te zien van minder dan 90 minuten. En dat in een tijd waarin elke film gerekt lijkt te worden tot minimaal 130 minuten. Crawl deed me daarin denken aan Don’t Breathe van een paar jaar geleden, ook al zo’n fijne korte horror in de bioscoop. En net als Don’t Breathe heeft Crawl ook zo’n fijne simpele maar doeltreffende premisse. In een paar kleine scènes weten we meteen wie de personages zijn en vervolgens kan de spanning beginnen. En spannend is Crawl wel. In tegenstelling tot zijn Piranha remake gaat Alexandre Aja ditmaal iets serieuzer om met vleesetende waterdieren. Crawl is geen pulp met voortdurend grappen en grollen - hoewel er zeker wel ruimte is voor een glimlach hier en daar. Maar Aja zorgt vooral voor oprechte spanning; we zitten de hele tijd met onze twee hoofdpersonages in één ruimte en er hangt non-stop dreiging in de lucht, letterlijk en figuurlijk. De CGI wint niet overal de schoonheidsprijs, maar is voor het grootste deel best overtuigend. En de film doet wat het moet doen, want met een speelduur van rond de 85 minuten heeft het weinig tot geen vet op de botten. Een groot contrast met een Annabelle Comes Home, zo’n horrorfilm waar alles juist gerekt wordt, enkel voor een simpele jumpscare. Wat dat betreft is Crawl met zijn eenvoud, sterke uitvoering en korte speelduur een geschenk uit de hemel. 4 sterren.

"Is er een orkaan in de buurt? Nou, als iedereen toch wordt geëvacueerd lijkt het mij een goed idee om eens wat reparatiewerkzaamheden te verrichten in de kruipruimte van mijn huisje waar toch niemand is die me kan helpen." Een weinig logische redenering, maar wel ééntje die je als kijker wordt geacht te slikken in deze vrij idiote horrorfilm waarin begaafd zwemster Haley Keller na een verontrustend gesprek met haar zus [Morfydd Clark] besluit alle waarschuwingen te negeren om haar vader [Barry Pepper] te redden. En ja, die bevindt zich dus in een kruipruimte waar hij gezelschap heeft gekregen van een paar alligators die zich daar om eveneens vrij vage redenen bevinden. Goed, we hebben onderweg naar huize Keller een bordje met "Alligator Farm" gezien en daar moeten we het blijkbaar mee doen. Let ook eens op het effect dat de orkaan heeft op Haleys haar - verwaarloosbaar - en verwonder je over het antwoord op de vraag hoe snel je nog kunt zwemmen als een alligator je in je been, je arm én je schouder heeft gebeten. Ik weet wat The Black Knight in zo'n situatie zou zeggen, maar diens uitspraken moet je óók met een flinke korrel zout nemen.

Leuk. Verwachting lang sowieso laag. Komt enerzijds omdat Aja na Haute Tension nooit écht meer heeft kunnen overtuigen, anderzijds omdat die killer monster niche niet zo mijn ding is. Zeker in het alligator/krokodillen gebeuren nog niet veel echt leuke films gezien. En dan valt een film als deze echt wel dubbel en dik mee. Niet te veel poespas, onzinnig tijdsverlies en onnodige vertragingen, gewoon wat stevige beesten in een beperkte en afgesloten setting en lekker spanning opbouwen. Dat én bij de actie steeds een tandje bijsteken, want is het eerste deel nog redelijk klein, dan wordt het wel steeds groter naarmate de finale dichterbij komt. Acteerwerk is bovengemiddeld voor een film als deze, verder zien de alligators er best goed uit. Niet 100% overtuigend, maar dat zijn ze ook niet met klassieke effecten. Een paar strakke jump scares (de introductie van de eerste alligator is er echt eentje uit het boekje en wat gore momentjes. Aja is iemand die het genre wel onder de knie heeft. Erg geloofwaardig is het niet, maar in plaats van geloofwaardigheid krijg je extra amusement. Een trade-off die ik altijd graag gemaakt zie worden. Een Aja meesterwerk is het niet, geen idee of dat er ooit nog komt, maar erg leuke filler is dit alleszins. Feestje voor de horrorliefhebber. 3.5*