Opinions

Miike doet hard zijn best om nog enigszins wat originaliteit en creativiteit in het genre van de langharige spookmeisjes te pompen. Aanvankelijk lijkt het een serieuze toevoeging aan het rijtje gelijksoortige titels te gaan worden, maar dan gaan de remmen los en wordt het een absurde achtbaanrit van actievolle ontmoetingen met gene zijde. Dit is eerder een eervolle hommage dan dat het de regels netjes volgt, met als nadeel dat het daarom niet echt eng wil worden.

Zonder de ironische knipogen van Miike blijft er een film over die zichzelf veel te serieus neemt voor zijn eigen doen. De originele insteek is ingeruild voor goedkope special effects en melodramatische overacting waar de honden geen brood van lusten. Misschien is hij iets enger omdat het wat minder balorig wordt gebracht, maar in zijn geheel is het zeker geen verbetering op zijn origineel.

Langharige spookkinderen en mobiele telefoons waren kennelijk nog niet Japans genoeg, want hier komen ook oersaaie clichés langs als schoolkinderen die elkaar uitmoorden en hip gedoe met computers. Dat zou nog gewerkt kunnen hebben als het de ironische verteltoon had van zijn originele werk. Maar nee, we moeten het doen met een verwaterde versie van de sequel. Dus hier weer een zielloos stuk middelmaat waarbij het zichzelf bloedserieus neemt met misplaatst melodrama. Ze hebben het zelfs voor elkaar gekregen om nog slechtere acteurs te casten en met nog lelijkere special effects te komen.

Als er een man is die ik het eeuwige leven gun dan is het Clint Eastwood wel. In de nadagen van zijn leven heeft hij zich van de stoere cowboy van vroeger opgewerkt tot uitermate gevoelige cineast. Zijn recente films zijn dan ook stuk voor stuk klassieke meesterwerken gebleken. Van die films die over 50 jaar nog bekeken gaan worden om te zien hoe goed filmmaken in elkaar steekt. In Changeling zet Angelina Jolie een vrouw neer die zal blijven knokken om haar verloren gewaande zoon terug te vinden. In haar strijd ontrafelt ze een complot rond justitie die zich uitstrekt boven haar persoonlijke leed om, en juist wanneer het haar teveel wordt, knokt zij nog harder door. Angelina Jolie zet hier ongetwijfeld haar beste rol ooit neer. Zij geeft gestalte aan een vrouw die fysiek en mentaal tot het uiterste wordt gedreven, maar die door haar wilskracht overeind blijft tegen de krachten die zich tegen haar hebben gekeerd. De film had een vervelend stuk Amerikaanse propaganda kunnen worden met heldenmoed en ´´gebaseerd op een waargebeurd verhaal´´. Maar door de subtiele dialogen en het integere spel van Jolie wordt het nooit sentimenteel. Even lijkt het toch de verkeerde kant op te gaan, maar dan vindt er een genadeloos gruwelijke plotwending plaats die toch venijn toont. Met een meesterlijke film als dit achter de kiezen gaan er weer veel films tegen vallen.

Bij herziening moet ik bekennen dat de film wat meer gedateerd is dan ik had verwacht. Het veelvuldige gebruik van computeranimatie heeft tot vervelend gevolg dat het er anno 2012 helemaal niet meer zo fris eruitziet. Desalniettemin blijft het een fijne verfilming van het klassieke boek en ik vind deze nog altijd niet onderdoen voor de eerste verfilming. Het allerleukste zijn de nieuwe invulling van de Oempa Loempa's en de wat meer gedetailleerde achtergrond van Willy Wonka.

De door sommigen hier gemaakte claims van propaganda vind ik wat vergezocht, zeker omdat er aan het einde wel degelijk gesteld wordt hoe een massive screw up de Midden-Oosten politiek is geworden. Ik zou het eerder zien als knipoog naar hoe de Amerikanen nog steeds in rondjes dansen inzake hun buitenlandse beleid. Wat niet wegneemt dat het wel aanvoelt als een soort onterechte heldenverering voor de persoon Charlie Wilson en zijn aparte manier van politiek bedrijven. Deze man zal inmiddels ook veel leed op de naam hebben staan door zijn uitwisseling van wapens. Die nuance lijkt volledig te ontbreken in het verhaal, dat eigenlijk nergens dieper op de kwestie ingaat dan een hoop geleuter.

Met andere acteurs zou het wellicht een hele saaie, vermoeiende film zijn geworden, maar gelukkig weten Tom Hanks en Philip Seymour Hoffman er een sprankeltje ironische humor in aan te brengen. Tom Hanks lijkt in geen velden of wegen op de echte Charlie Wilson, maar zijn karakteristieke gebaartjes en Texaanse tongval maken een hoop goed. Zie het als een soort ingetogen versie van de schurk uit The Ladykillers. Philip Seymour Hoffman is absoluut hilarisch als de botterik van de CIA, al had ik graag wat meer diepgang willen zien dan de paar sterke grappen die hij maakt. In zijn geheel is de film zeer vermakelijk en het levert een prettig ironische knipoog naar de troubles van zijn tijd. Helaas dat het interessantste gedeelte - hoe is de situatie van nu zo uit de hand gelopen door de Amerikanen- wordt vermeden. In plaats daarvan een gemakkelijk happy end en een laatste zin die alleen maar zinspeelt op mogelijke kritiek.

Machtige mannetjes, hun eega's die blasé het wereldleed aanschouwen en een priester die het hogere graag verruilt voor wieden en snoeien als tuinman. 'Le Charme Discret de la Bourgeoisie' (1972) is surrealistische droogkloterij waar de geprivilegieerde upperclass gevangen zit in elkaars nachtmerrie om elk moment blootgelegd te worden in hun ontstellende hypocrisie. Of het de ambassadeur is van een Zuid-Amerikaanse dictatuur die mensenrechtenschendingen en corruptieschandalen weg lacht, terwijl hij peentjes zweet om de guerrilla-groepering die het op zijn leven voorzien heeft. Of de Franse consul en zijn vrouw die liever nog even hun woest-erotische vrijage afmaken, terwijl de andere gasten al voor de deur staan voor hun geplande etentje. Of de priester/tuinman voor wie de heilige sacramenten iets zijn om routineus af te leggen, maar niet in de weg komen van zijn aardse wraakzucht.

Maar het mooiste zijn de ogenschijnlijk willekeurige momenten dat 'gewone soldaten' hun innerlijke angsten delen met deze club geprivilegieerden. Niet direct passend bij de kluchtige hoofdlijn, maar als een theatrale terzijde waar spookverschijningen en vadermoorden hun wankele gemoed tormenteren. Niet dat het deze upperclass verder erg interesseert, of dan vooral als vrolijke terzijde bij de dis terwijl op de achtergrond al de oorlogsgeluiden klinken van mensenlevens die tegelijkertijd verkwist worden. Met het surrealisme in 'Le Charme Discret de la Bourgeoisie' (1972) weet Luis Buñuel de menselijke absurditeit te verbeelden van een politieke elite die haar eigen spelregels verzint om zich afzijdig te kunnen houden voor de consequenties van wat ze eigenlijk met elkaar doen. Al zijn ze op een bepaalde manier slachtoffers van zichzelf, want diep van binnen vrezen ze die ontmanteling van hun eigen nikserigheid.

Wel geestige variant op A Christmas Carol, maar het is erg goedkoop allemaal. Soms een goede grap ertussen, evenzovaak is het behoorlijk irritant.

Vorig jaar zag ik met 'Court' (2014) een subtiel raamwerk waarin de Indiase maatschappij wordt bekeken door de lens van het strafrechtsysteem. Over de absurde rechtszaak tegen protestzanger Narayan Kamble, die met de voordracht van een volksliedje zou hebben aangezet tot de zelfmoord van een straatarme arbeider. De levens van een strafrechtadvocaat, een openbaar aanklaagster en een rechter staan mijlenver af van de veroordeelde die steeds dieper wegzakt in een bureaucratisch moeras. Vanuit een defaitisme (of zelfs onwil) om grote maatschappelijke veranderingen te bewerkstelligen in een land waar de koloniale geschiedenis, het traditionalisme en de almacht van het grootkapitaal als lelijke littekens door menselijke verhoudingen lopen. Een mengeling van Samuel Beckett's 'Wachten op Godot' (1953) en Franz Kafka's 'Het Proces' (1925) in een niet-westerse setting. Trage, meanderende cinema waarin verhaallijntjes niet tot een sentimentele climax leiden, maar het narratief schuurt ongemakkelijk tussen verschillende mensenlevens aan de onder- en bovenkant van de maatschappij.

Ook 'The Fourth Direction' (2015) is sobere, intellectuele cinema vol symboliek en sfeerschetsen. Weinig psychologische ontwikkeling of spektakel. Enkele losstaande verhaallijnen zijn met elkaar verweven. Een tweetal Hindoemannen probeert de laatste trein naar Amritsar te halen, terwijl ze geconfronteerd worden met treinautoriteiten die hen de toegang ontzeggen. Ze weten toch aan boord te komen door een treinconducteur opzij te duwen, maar ontdekken dat zijn terughoudendheid te maken heeft met de aanwezigheid van enkele Sikhs, een minderheidsgroep waar spanningen rond bestaan. In een andere tijdlijn doolt een koppel met hun slapende kind over een treinspoor op zoek naar een slaapplek om de nacht door te brengen, maar door hun zoektocht naar een overnachtingsplek begint een hond te blaffen. De huiseigenaar poeiert de jonge ouders af en vruchteloos verdwijnen ze weer in de nacht. Altruïsme is te gevaarlijk in de gespannen dreiging tussen militante Sikhs en de lokale politiedienst. Voor deze punjabi boerenfamilie begint de ellende echter wanneer beide partijen - allebei reagerend op de blaffende hond - met hetzelfde verzoek komen om die arme Bobby af te schieten. Zal de landeigenaar wel of niet het trouwe waakdier afschieten ter behoud van zijn eigen familie? Voor de ogen van zijn zoon, die gek is op het beest?

Net als 'Court' (2014) weet 'The Fourth Direction' (2015) op een subtiele manier de verschillende maatschappelijke posities met elkaar te verweven. Hier meer langs de lijnen van geloofsgroepen dan vanuit de sociaaleconomische plekken die ze innemen. De personages zijn als kleine radertjes in een groter geheel die onderdeel zijn van een politiek geladen situatie waarvan niemand weet wat de uitkomst zal zijn. Waar altruïsme wordt afgestraft en de mens in nood even zo makkelijk vruchteloos kan verdwijnen in de nacht. De hardheid waarmee de twee naamloze mannen zich aan boord van hun trein terug naar huis moeten knokken, terwijl de plattelandsvader in die eerdere tijdlijn wordt gedwongen om te handelen tegen zijn eigen morele principes. Boven het hoofd van een stemloos slachtoffer - zoals hond Bobby - hangt een zwaard van Damocles omdat in deze situatie zelfbehoud prevaleert over barmhartigheid. Maar hoewel een trein niet van zijn eigen rails kan wijken om op diens eindbestemming aan te komen, is het vertrekpunt niet hetzelfde als de plek van aankomst. Regisseur Gurvinder Singh maakt in 'The Fourth Direction' (2015) zowel tastbaar hoe angst en onzekerheid doorklinkt over het ongewisse lot voor deze mensen, als dat de tijd verstrijkt en de veranderende situatie nieuwe lichtpuntjes van hoop biedt. Waar niet te keren maatschappelijke veranderingen uiteindelijk de personages nopen om voorbij hun aanvankelijke polarisatie te geraken.

Dansend op de ruïnes die onverantwoordelijke mannen achterlieten. Of hoe universiteitslerares Leah (Katherine Kelly) in afwachting is van een belangrijke benoeming, terwijl ze standvastig blijft wanneer studente Rose (Molly Windsor) een geplagieerd essay inlevert. Tussen de twee vrouwen ontstaat een venijnig psychologische machtsspel dat de lont in het kruidvat blijkt van Leah's huwelijk met een man waar ze niet van houdt. Op de achtergrond dwingende vaderfiguren en een maatschappij waar vrouwen strenger worden afgestraft om hun seksualiteit of in machtsposities sowieso met argwaan worden bekeken. Het leuke aan 'Cheat' (2019) is hoe de promiscue studente haar deugdzame professor ertoe aanzet dat ook zij maatschappelijke verwachtingen richting vrouwen - over zichzelf of de ander - moet gebruiken om de ander een hak te zetten. Helaas verlegt de serie na twee heerlijk vileine afleveringen de focus naar een gecompliceerde en ongeloofwaardige achtergrondgeschiedenis. Het had wat meer bij de kern kunnen blijven van twee vrouwen die met hun psychologische terreur aan elkaar gewaagd zijn.

Tijdloos meesterwerk. Er zijn maar weinig films waarvan je ziet dat ze zo invloedrijk zijn geweest op de ontwikkeling van de cinema. Door de experimentele montage leent het zich ook wonderwel voor muzikale begeleiding uit latere periodes. (ik heb zelf een meer jazzy versie gezien/gehoord) In theorie zou er hier een metal-versie van gemaakt kunnen worden en het wekt nog de suggestie dat beeld en geluid naadloos bij elkaar horen.

Lastig te beoordelen. Duidelijk knap gemaakt en decorsetting/acteerwerk zijn van een magistraal niveau. Kosten noch moeite zijn gespaard om de omgeving van Tsjernobyl en Pripjat tot leven te brengen. In die zin begrijp ik dat veel mensen betoverd zijn door deze productie, want het is zonder meer een meeslepende vertelling. Maar er bekroop me gaandeweg de serie een zekere irritatie naar hoe de complexe geopolitieke geschiedenis van de Sovjet-Unie en Oekraïne worden versmald tot een Amerika dat naar zichzelf kijkt. De weinig subtiele analogieën met het presidentschap van Trump. Zoals het erin hameren van de tagline 'What is the cost of lies?' als alarmistische boodschap om het gevaar van populistische en antiwetenschappelijke politiek mee te schetsen. Helden en schurken worden uitvergroot, en er is zelfs ruimte voor een komische 'buddy cop' dynamiek tussen een wetenschapper en een legerfiguur. En dat terwijl de miniserie- ironisch genoeg - zelf ook mythologieën bestendigt, zoals een spectaculaire helicoptercrash of de poëtische gebeurtenissen rond de Bridge of Death. Erg zelfreflectief naar eigen 'leugens' is 'Chernobyl' (2019) niet, terwijl het zich presenteert als historisch accuraat en wetenschappelijk onderbouwd.

Vooral Alex Klaasen is lekker op dreef als de schmierende drag queen met daddy issues. Echt grappig of spannend wil deze kolderieke heist-parodie nergens worden, maar het weet zijn roze thema best aandoenlijk te presenteren.

Pijnlijke documentaire, waarin de zoektocht naar de herkomst van een liedje heftige nationalistische gevoelens opwekt bij mensen in de Balkan. Iets wat een bindende factor zou kunnen zijn, legt eigenlijk alleen maar bloot welke superioriteitsgevoelens er aan de oppervlakte borrelen. Wel vroeg ik me af of de journaliste niet bewust een beetje provocerend te werk is gegaan om pittige reacties te ontlokken aan haar geinterviewden. Ze bleef maar doorgaan met vragen stellen waarvan ze zelf ook wel doorhad dat het niet in goede aarde viel.

Deze film heeft duidelijk niet de diepgang van Moulin Rouge of Cabaret - mijn twee favoriete musicals -, maar het is best een aardige toevoeging aan het genre. Alles klopt: van de casting tot de choreografie; van de jazzy liedjes tot de sfeer van decadentie uit de jaren '30. Ik heb normaal een enorme hekel aan zowel Renee Zellweger als Catharina Zeta Jones, maar beide dames zijn perfect gecast om deze film te dragen als respectievelijk onnozel gansje en fatale diva. Ook Richard Gere, Queen Latifah en John C. Reilly zijn charismatisch genoeg om naar te kijken in hun rollen. Helaas blijft het cabaret-gedeelte af en toe een beetje steken in een geforceerde gimmick zonder dat het bij het verhaal past. Maar het oogt schitterend en hoort zich lekker aan, en meer is er toch niet nodig in dit genre?! Bij de aftiteling heb ik zelfs nog even een dansje gedaan om de film in stijl af te ronden. Geloof me, er is een echt swingende film voor nodig om dat te bereiken. Perfect? Allerminst, maar daar geef ik geen fuck om.

Een tikkeltje onevenwichtig. Op zich heeft 'Child's Play' (2019) een gaaf uitgangspunt over consumentisme en moderne technologie. Brad Dourif's kenmerkende stem en de iconische pop zijn ingeruild voor Mark Hamill en een lelijkere pop. Maar zelfs die cosmetische aanpassing past in de verhaallijn rond 'Chucky' als een defect model dat op het punt staat vervangen te worden door een nieuwere versie. Het begint solide wanneer Karen Barclay (Aubrey Plaza) de AI-pop aan haar zoontje Andy (Gabriel Bateman) omdat hij gepest wordt op school en moeite heeft met zijn nieuwe stiefvader. Het is alleen zo jammer dat Andy's 'coming of age' nogal verstoord wordt door Chucky's vergezochte, dolkomische kills op karikaturaal slachtvee. Het helpt ook niet dat 'Child's Play' (2019) van het ene op het andere moment overgaat op een soort Stranger Things-vriendschap, waar jonge kinderen moeten strijden tegen een paranormale entiteit. Om te eindigen met totale absurditeit wanneer Chucky opeens van alles kan met zijn magische vinger en een leger aan Buddi-poppen tot zijn beschikking krijgt.

De gevolgen van de tsunami en de meltdown van Fukushima aan de hand van getuigeverslagen van kinderen en ouders. Diep ontroerende documentaire die respectvol de pijn van het Japanse volk toont. Soms bijna te pijnlijk om naar te te kijken, maar gelukkig zitten er ook wat minder intense verhalen tussen.

In potentie een enorm interessant uitgangspunt: kun je verwaarloosde apen resocialiseren middels instituties waarbij de spelregels door mensen worden bedacht en uitgevoerd? Ligt er niet altijd het gevaar van antropomorfisme (menselijke kanten toedichten aan andere soorten) op de loer als je behandelingen ondergaat binnen die menselijke systemen?

Helaas weet Marc Schmidt zijn interessante vraagstukken niet voorbij een reclamecampagne te krijgen ter verwerving van nieuwe leden voor Stichting AAP. Indringende beelden van contacten tussen getraumatiseerde chimpansees worden namelijk gecombineerd met saaie interviews met medewerkers van stichting AAP, die zelf ook nauwelijks boven de materie lijken te staan. Met tot gevolg dat morele en ethische vraagstukken steeds beantwoord worden binnen het framework van hoe de desbetreffende stichting naar de kwesties kijkt. Marc Schmidt zet zijn eigen positie noch die van stichting AAP uiteen met betrekking tot hoe gekleurd zij zijn naar het onderwerp.

Was De Regels van Matthijs zo sterk omdat de interviewer door persoonlijke betrokkenheid dicht op zijn onderwerp kon komen; hier verwordt persoonlijk engagement met het onderwerp tot gemakzuchtig blijven hangen bij wat geïnterviewden hem wijsmaken. Een houding die niet past bij een onderwerp waar juist meerdere zienswijzen tegen elkaar afgewogen moeten worden om het bredere maatschappelijke belang over te brengen. Het enige wat nog mist aan de aftiteling is groot in beeld het gironummer waar bevlogen apenliefhebbers geld kunnen storten omdat het eenzijdige manifest zo overtuigend zijn eigen belang onderstreept. Jammer voor een project met eindeloos meer potentie dan er in deze beperkende vorm uitgehaald kan worden.

Wil maar niet vlotten tussen mij en Godard. Visueel bijzonder, maar het is voor mij allemaal veel te hermetisch en veel te intellectualistisch. De paar geslaagde vondsten zitten verstopt in een immens irritante film.

Chocolate bewijst maar weer eens dat een actiefilm helemaal geen overdreven bombastische speciale effecten nodig heeft om te kunnen overtuigen. Het is de choreografie die hier bijna volledig het werk doet en een paar subtiele speciale effecten die het afmaken. Hier kan Hollywood nog een puntje aan zuigen. Er is ook een vreemde bevrediging als zo'n underdog als een jong autistisch meisje de ass whooped van grote gemene boeven.

Eigenlijk gewoon 'Bandersnatch' (2018) zonder het interactieve element. Maar het briljant simpele uitgangspunt van 'Choose or Die' (2022) pakt verder wel goed uit. Kies of sterf, meer smaken zijn er niet. Het levert een lekker vileine film op waarin de oersympathieke Kayla (Iola Evans) en haar bestie Isaac (Asa Butterfield) in steeds krankzinnigere situaties terechtkomen. Ik kan ook wel genieten van jaren '80 jeugdnostalgie als een verstikkende en dreigende aanwezigheid. Het voelt een beetje alsof de jeugdige hoofdrolspelers worden geplaagd door de neoliberale spoken van Margaret Thatcher en Ronald Reagan. Slikken of stikken: elke ogenschijnlijk bevredigende keuze pakt uiteindelijk nadelig voor jou uit. Maar nu lees ik waarschijnlijk meer in een pulperig genrefilmpje dan ermee wordt bedoeld. Uiteindelijk werkt 'Choose or Die' (2018) toe naar een lekker gestoorde climax.

Niet echt een aanbeveling als 'ik heb me er niet aan gestoord' zo ongeveer de meest positieve kwaliteit is. Op zich heeft 'Chopsticks' (2019) met Nirma (Mithila Palkar) een ontwapenende lead als een onzekere, lichtelijk neurotische jongedame, die te goed is van vertrouwen. Zo iemand die overdonderd raakt in een onbekende situatie en zelfs haar autosleutels afgeeft aan die begripvolle parkeerjongen. Haar gloednieuwe Mitsubishi wordt gestolen en de corrupte politiemacht doet niet veel anders dan haar aangifte belachelijk maken. Ze komt op het bureau in aanraking met 'The Artist' (Abhay Deol), een vingervlugge crimineel die bekendstaat omdat hij elk slot kan openen en uit handen weet te blijven van de politie. En dan is er nog de archetypische schurk Faiyaaz Bhaai (Vijay Raaz), met z'n welhaast seksuele preoccupatie richting vechtgeit Bahubali. Natuurlijk krijgt precies hij de automobiel in handen. 'Chopsticks' (2019) is nogal onevenwichtig in dat het maatschappijkritische punten lijkt aan te snijden - over bijvoorbeeld gigantische inkomensverschillen of minderjarige slavenwerkers - maar brengt dit vervolgens terug tot een grappige terzijde bij vrolijke lach-of-ik-schiet-slapstick. Aan het slot is er niks anders opgelost dan dat de twee knappe, geprivilegieerde personages zichzelf hebben gevonden en de structurele ongelijkheid blijft bestaan.

Lijkt verdomde dicht bij de taal en de inhoud van het oorspronkelijke verhaal van Dickens te blijven. Misschien alleen iets meer luidruchtige actie eromheen. En daar zit hem dan ook mijn enige kritiek: het had een graadje minder luidruchtig en bombastisch gekund.

Kurt Russell in een kerstfilm moet wel zo ongeveer de castingkeuze zijn waar ik het meest naar uitkeek sinds Samuel L. Jackson in 'Snakes on a Plane' (2006). En 'The Christmas Chronicles' (2018) werkt inderdaad omdat zijn versie van Santa Claus een onvoorspelbaar en rauw randje heeft. Al zijn de twee kindacteurtjes stiekem ook best te pruimen als het disfunctionele tweetal dat tot elkaar wordt veroordeeld, maar ook niet zonder elkaar kan. Tegenover de gezapige kerstsfeer staan de scherpe verhoudingen tussen broer en zus, die soms redeloos gemeen naar elkaar zijn. Al is het jammer dat het uiteindelijk toch meer een familiefilm blijkt dan een zwarte komedie, met een iets te duidelijke moraal. Maar het compleet bizarre gevangenisoptreden met Kurt Russell is het nieuwe 'I have had it with these motherfucking snakes on this motherfucking plane!'. Het is onverwacht en slaat nergens op, maar ik rolde van de bank van het lachen.

Een beetje suf om in 't midden van januari met een beschouwing te komen over een film die ik zelf heb gezien toen ik nog in kerststemming was. Maar dit terzijde. Het leuke aan de oorspronkelijke 'The Christmas Chronicles' (2018) was dat het afweek van al die andere zeemzoete kerstfilms. Het was rauwer en grappiger omdat het zich afspeelde in een aardse setting met autocriminelen en straatprostituees. Met een glansrol voor Kurt Russell als een eigentijdse (ietwat foute) kerstman met een pittig karakter. Dat er een vervolgdeel zou komen werd me duidelijk toen de credits van de eerste film over het scherm rolden, maar ik had niet kunnen voorspellen dat 'The Christmas Chronicles: Part Two' (2020) gestript zou worden van alles wat het origineel onderscheidend maakte. Dat alle scherpe kantjes eraf werden geveild voor suikerzoete hysterie rond lelijk geanimeerde kerstelven en gestuntel met een arrenslee. Alsof Netflx heeft besloten dat ze zich beter strikt aan een jeugdige doelgroep houden, omdat de veiligheid van een voorspelbare familiefilm meer oplevert. Iets zegt me dat deze franchise nog wel uitgemolken gaat worden met meerdere vervolgdelen.

In de bijbehorende serie had ik het gevoel dat ze zoekende waren naar een juiste vorm, maar in deze film hebben ze die zeer zeker gevonden. Het krachtige drama uit de favela's wordt mooi gekoppeld aan de intense vriendschappelijke relatie tussen Laranjiha en Acerola. De losse eindjes die over waren gebleven - met name de ontbrekende vaders van de twee jongens - worden hier mooi bij elkaar gebracht. Ik kan bijna niet geloven dat hun verhaal nu waarschijnlijk echt klaar is. Stiekem hoop ik dan ook dat er nog een vervolg in de pijplijn zit. Bij veel mensen lees ik de kritiek dat het minder sterk is dan ''Cidade de Deus''. Dat klopt, maar ik denk dat je een groot deel van de impact mist als je de serie zelf nooit gezien hebt. De betrokkenheid met deze twee jongens wordt vergroot als je ook gezien hebt hoe hun leven in de favela in elkaar steekt. Het mooie aan serie en film is dat zij juist een warm en menselijk beeld schetsen van mensen aan de onderlaag van de samenleving, en hoe zij slachtoffer zijn van de geweldsspiraal. In die zin heeft dit zelfs een meerwaarde op die klassieker waarmee het allemaal ooit begon.

De film voelde bij mij aan alsof wij als kijker ook opgepikt worden en mee reizen door de wonderschone woestenij van ruraal Brazilie. Zelfs de scenes binnen de bestelwagen blijven boeiend, ondanks de beperkte ruimte waarin gefilmd wordt. Uitstekende cinematografie dus. Het is af en toe wel even doorbijten, want het kabbelt allemaal erg traag door, zonder enige spanningsboog of groots drama. De belangrijkste plotwendingen vinden zich achter de schermen plaats en de twee hoofdrolspelers zijn geen van beide een spraakwaterval. Eigenlijk gebeurt er anderhalf uur dan ook niks anders dan twee mannen die elkaar leren kennen in hun vlucht naar een beter leven. Maar juist door dat extreme minimalisme weet het een unheimlisch gevoel van schoonheid op te wekken bij de kijker. Het is een beetje als een bitter biertje: in eerste instantie misschien niet zo zoet, maar je verlangt er begerig naar terug als het eenmaal op is.

Klokkenluiders, moderne technologie en de gevolgen voor de rechtstaat. Meer dan genoeg materiaal voor een relevant tijdsdocument over de rol die Edward Snowden heeft gespeeld in het lekken van informatie over de verregaande macht van inlichtingsdiensten als NSA. Belangrijk is het vast wel, maar erg interessant is het niet meer voor een kijker in 2017. Edward Snowden zit een beetje op een laptop te pielen en legt uit waarom het van cruciaal belang is dat de kijker hem serieus neemt. In onbegrijpelijk vakjargon - voor de leek zoals ik- legt hij uit hoe individuele vrijheden in gevaar komen door de manier waarop de Amerikaanse inlichtingendiensten moderne technologie inzetten. Op de soundtrack klinken omineuze muziekjes en een dreigende vertelster om ons ervan te doordringen hoe urgent het getoonde allemaal is. Een beetje gemakzuchtig en populistisch, maar ik heb te weinig kennis over de materie om er zinnige uitspraken over te mogen doen. Voor wat het waard is: Snowden lijkt me een aardige kerel.

Zo'n film waarbij je continu denkt dat je naar een pornofilm zit te kijken waar alle seks uit is geschrapt. Zo verschrikkelijk houterig is het allemaal gedaan. Lelijke camerashots, ondermaats acteerwerk en een domme verhaallijn maken dit tot een epische vorm van tijdverspilling.

Om de een of andere reden is mijn interesse geprikkeld voor dit soort smakeloze puberfilms. In het pulpgenre is Class of Nuke ´em High de Citizen Kane van de wansmaak. Naar de typische traditie van Troma worden de meest uiteenliggende genres vermengd (porky´s meets Re-Animator) en aangevuld met een soort maatschappijkritische boodschap. South Park avant la lettre. Het meeste plezier aan deze film valt te beleven aan de uitzinnige kostuums en een aanstekelijk jaren´80- sfeertje.