Opinions

Vooral gekeken om de oorspronkelijke trilogie 'Class of Nuke 'em High' eens helemaal gezien te hebben. Waarom je dat zou willen is me nog steeds een raadsel, maar het derde deel heeft in ieder geval dezelfde vibe als het origineel. In het tweede deel raakte de kern - een high school met een kerncentrale erbij - wat ondergesneeuwd onder een overschot aan andere ideeën. Hier dan toch de gebruikelijke Tromaeske melange van smeltende hoofden, geflipte kledingstijlen en leuk ontworpen mutanten. Best amusant.

Nooit verwacht dat ik het ooit zou zeggen, maar tegenover dit vervolg lijkt het origineel subtiel. Ze hebben hier echt een overdreven festijn van rare effecten, krankzinnige personages en lompe grappen van gemaakt. Tot op het irritante af. Het helpt bepaald niet mee dat alles ingesproken lijkt te zijn met bloedirritante helium-stemmetjes en dat er te kinderachtige geluidseffectjes gebruikt worden. Ook de soundtrack wordt na verloop van tijd wel erg monotoon. Toch heeft het zo zijn charme dat de troma-vibe er ook hier vanaf druipt in zijn extreme slechtheid, want ook hier voelt het alsof deze algehele aanslag op de zintuigen met liefde voor de cinema is gedaan.

Altijd een slecht teken wanneer zelfs de trailer al suggereert dat er een slimme twist gaat komen waardoor we het voorgaande in een ander licht moeten zien. Misschien is 't inmiddels nog wel een groter cliché om kijkers in het ootje te willen nemen dan braaf genreverwachtingen te volgen. Het gevolg is dat 't irritante zelfbewustzijn in 'A Classic Horror Story' (2021) vooral afleidt met opzichtige verwijzingen naar betere films en een onzinnig plot. De bordkartonnen personages als kopieën van kopieën met o.a een final girl als heilige maagd, een man van middelbare leeftijd als leiderfiguur en een vadsige jongen als grappige bijfiguur. (Huurrr huurrr, zo meta jongen!) Met een plotwending die je van mijlenver aan ziet komen. Een extra spuugklodder in het gezicht dat de film visueel nog best chique in elkaar steekt met die omineuze roodtinten en duistere sfeersetting. Maar de gladde eye candy kan niet verhullen dat 'A Classic Horror Story' (2021) bitter weinig heeft toe te voegen aan het horrorgenre.

Het doet me een beetje denken aan Alice in den Städten van Wim Wenders. Ook hier gaat het om een soort roadmovie waarin een karakter op zoek is naar zichzelf en uiteindelijk uitkomt bij de ''ware ik'' als er de liefde van een klein kind bij komt kijken. Maggie Cheung is fantastisch als de eenzame vrouw die iedereen op afstand houdt met haar drugsverslaving. Ik ken mensen met een verslaving in mijn omgeving en de manier waarop zij het neerzet komt daar akelig dichtbij. Nick Nolte is ook sterk als de oude man die haar uiteindelijk de vergiffenis schenkt om ook een deel te mogen zijn van het leven van Jay. Helaas is Nick Nolte niet een van de prominente karakters, maar wanneer hij op het scherm verschijnt is het wel meteen raak. Toch is er bij mij ook iets wat mij lichtelijk irriteerde aan de film: het is vaak alsof er net iets te lang stil wordt gestaan bij bepaalde personages die uiteindelijk weinig of niks toe weten te voegen aan het grotere geheel.

Briljant simpel uitgangspunt. Tom Cutler (Samuel L. Jackson) werd als corrupte ex-agent verzwolgen door een schandalentoestand. Tegenwoordig maakt hij 'crime scenes' schoon voor de kost. Gestructureerd. Zorgvuldig. Methodisch. Als agent lukte het Cutler niet meer om de wereld schoner achter te laten, maar zijn nieuwe blik op misdaad geeft hem in elk geval het idee dat hij vuiligheid opruimt. Maar dan stuit hij op een dag op een moordlocatie waar iemand van hogerhand hem een hak lijkt te zetten. Het brengt Cutler opnieuw in contact met zijn collega/jeugdvriend Eddie Lorenzo (Ed Harris), die iets minder hard is gestraft en nog steeds als agent werkt. 'The Cleaner' (2007) is een fijne hardboiled detective met een sterrencast en een fijn groezelig sfeertje vol viezige moordplekken en schimmige straatontmoetingen. Het is kalmerend om Tom Cutler bezig te zien met poetsdoek en chemicaliën, terwijl hij zwelgend toekijkt hoe de emotionele pijn van deze gebeurtenissen niet kan worden weggeveegd. Het is alleen jammer dat het eigenlijke moordmysterie wel erg voorspelbaar en geforceerd wordt afgesloten.

Ik vond het juist een heerlijk tergende minimalistische thriller, met weinig middelen wordt juist veel spanning opgebouwd.

Moeilijk te beoordelen. Ik zou hier net zo goed superlatieven als ´briljante cinematografie´ en ´geniale montage´ kunnen noemen als de film kunnen afzeiken om zijn algehele saaiheid. Want laat het maar duidelijk zijn dat ik hem op een gegeven moment helemaal zat was en daarna gaat de film zeker nog een halfuur te lang door. Een grappige associatie: hier wordt een soortgelijk tijdsprincipe als 24 gehanteerd, maar dan met een totaal verschillende uitkomst. Niet spanning opwekkend maar juist het monotone en contempletatieve van de tijd benadrukkend.

De film deed mij zelfs denken aan American Beauty, zo gelaagd wordt het allemaal verteld. Zeker een Nederlandse productie die de gebruikelijke middelmaat ruimschoots overstijgt.

Je hebt Pixar en je hebt ''de rest''. Cloudy with a chance of Meatballs heeft duidelijk niet de finesse van de meesterwerken van Pixar. Maar toch doet het iets wat ook wat waard is: hij is gewoon hartstikke leuk. Het weinig originele verhaaltje brengt ons een stortvloed aan geslaagde grappen rond natuurrampen met etenswaren. Naar het einde toe lijken de ideeën wat op en komen er wel erg geforceerde dingen als gemuteerde kippenpoten.

Grappig om 'The Clovehitch Killer' (2018) te kijken als een double feature met 'Summer of 84' (2018). In beide films vormt de aanwezigheid van een seriemoordenaar de aanzet tot een coming-of-age-drama over jonge mensen op zoek naar hun identiteit. Allebei zo duidelijk gepositioneerd in een hechte, ietwat gesloten gemeenschap als de suburbs of een conservatieve kerkgemeenschap. Allebei spelen ze met thriller-elementen zonder een genrefilm te worden. En allebei hadden ze helaas een matig script dat veel ruimte liet voor plotgaten en inconsequente personagepsychologie. Toch heeft 'The Clovehitch Killer' (2018) mijn voorkeur omdat de vader- en zoonrelatie een wat ongebruikelijke dynamiek geeft aan het seriemoordernaarsgenre. Hoe padvindersjongen Tyler Burnside (Charlie Plummer) zijn christelijke, kleinburgerlijke opvoeding ziet verkruimelen wanneer zijn vader mogelijk een duister geheim met zich meedraagt. Zou vader Don (Dylan McDermott) de beruchte 'clovehitch killer' kunnen zijn?

Zonder meer de sterkste troef van deze prent is Dylan McDermott als de vaderfiguur. De charismatische familieman die goed zijn weg vindt in sociaal aanvaardbare omgangsvormen en daardoor ontegenzeggelijk een gunfactor heeft. Of hij de seriemoordenaar is laat ik even in het midden, maar aan de oppervlakte van Don's hyperaangepaste gedrag zit een onderhuids sadisme dat alleen opvalt bij iemand die zo dichtbij hem staat als zijn zoon. Zoals in de veelzeggende beginscène waarin hij zijn zoon beetpakt in een speelse houdgreep en hem maant zich eruit te wurmen. Grensoverschrijdend en gemeen? Als een sociaal geaccepteerde rite of passage waarin een vader zijn zoon leert om voor zichzelf op te komen in een harde wereld? Het helpt dat McDermott het vaderpersonage niet speelt als een intimiderende dreiging, maar als een macabere slapstick figuur. Er zit een stuk in de film waarin de focus wordt verlegd naar Don en het is fantastisch om te zien in welke bochten het personage zich wringt om een schaduwkant van zichzelf te bedekken. Kaal en registrerend zonder verdere opsmuk, maar puur een karakteracteur die schijnbaar alledaagse handelingen uitvoert. Steeds verder de grenzen over van het kleinburgerlijke milieu wat we eerder in de film leerden kennen.

Maar 'The Clovehitch Killer' (2018) is uiteindelijk een minder goede film dan het had kunnen zijn. Een beetje rommelig opgezet met onverwachte wendingen die te geforceerd voelen, terwijl de film het sterkst uit de hoek komt wanneer het een rechtlijnig pad volgt. Sowieso zijn Tyler en Kassi niet de meest snuggere protagonisten en dit dwingt me om nogal wat ernstige lacunes in hun psychologische ontwikkeling te bedekken met de mantel der liefde. Eigenlijk had deze productie meer Dylan McDermott verdiend.

De eerste in de nieuwe reeks telefilms is een heel behoorlijke komisch drama over een moeder die iets te graag meedoet aan een project om een jonge Marokkaan te coachen. Haar onuitstaanbare ijver mondt uit in een drama als de jongen blijkt te hebben gelogen naar zijn eigen ouders. Ik vond het wel een grappig verhaal dat mooi aansluit op hoe in onze maatschappij met goede bedoelingen is geprobeerd om de kloof tussen volledige autochtonen en nieuwe generaties Nederlanders, te dichten. Vaak waren die bedoelingen echter zo hol als wat en heeft het tot vele flaters in het politieke beleid geleid. Het probleem aan deze film is dat de karakters soms wel erg karikaturaal zijn. Zo wordt er toch wel een pijnlijk racistisch onderscheid gemaakt tussen ''goede'' Marokkanen, de knappe Soukri, en ''slechte'' Marrokanen, zijn lelijke dorpse vrienden. Ook de hele bovenklasse wordt wel erg simplistisch voorgesteld met hockeymeisjes, botox en verhoudingen. Toch vind ik het best een aardige poging om eens een andere kant van het multi-culti dilemma te tonen dan het gebruikelijke shouf shouf schnitzelparadijs. Het drama is uiteindelijk zwaarder dan je in eerste instantie zou verwachten van het wat lichtzinnige begin.

Road movie volgens het beproefde concept: karakters die op reis gaan om zichzelf en elkaar te leren kennen. De twist is dat de echtelieden in het verhaal op zoek gaan naar waar hun relatie misliep en of ze een toekomst hebben. To divorce or not to divorce, that is the question? Maar de film doet te weinig om het vraagstuk levendig te houden, met als gevolg dat het wat zielloos blijft. Niet noemenswaardig.

Ik heb een zwak voor horrorfilms rond kleine kinderen die erachter komen dat er iets niet in de haak is met hun ouders. In die zin heb je met moeder Carol (Lizzy Caplan) en vader Mark (Antony Starr) ook wel echt goud in handen als de mysterieuze ouderfiguren met een duister geheim. Het is ook aardig dat 'Cobweb' (2023) lang in het ongewisse laat of er echt iets aan de hand is, of dat de dreigende gebeurtenissen voortkomen uit de jeugdfantasieën van de kleine Peter. Aan het einde gaan alle remmen los met een knotsgekke finale waarin de maker zo ongeveer het meest zieke pad inslaan wat ze konden kiezen. Alleen jammer dat Peter's demonische spinnenzusje wel erg opzichtig is vormgegeven met CGI. Het blijft toch een dingetje dat moderne horrorfilms te vaak teruggrijpen naar computereffecten.

'Cocaine Bear' (2023) hengelt iets te opzichtig naar een cultstatus, maar weet niet écht nieuwe grenzen op te zoeken met gross-out humor in een vrij voorspelbare creature feature. Al heeft het een fijn jaren '80 sfeertje en ze hadden genoeg budget om de cocaïneverslaafde beer meteen in het verhaal te gooien. Degelijk geanimeerd ook. In elk geval geen onduidelijk gehannes met POV-shots om de boel te rekken.

Coco (2017) verenigt het beste van de Verenigde Staten en Mexico. De vakkundige, gedetailleerde animatie waarmee een Amerikaanse studio als Pixar grote thema's (de dood, migratieproblematiek) naar het grote scherm tovert, maar met de Mexicaanse couleur locale van soap opera's, Frida Kahlo en Día de Muertos. Die kant van Pixar - producties die 'one of a kind' zijn - is wat ondergesneeuwd geraakt in hun recente hausse aan vervolgen en spin-off's, terwijl deze film laat zien dat hun kracht zit bij dit soort pareltjes. In een tijdsgewricht waar te pas en te onpas begrippen vallen als whitewashing en cultural appropriation, is deze productie een verademing in dat tijd, geld en moeite niet alleen is gaan zitten in het technische vernuft. Pixar heeft de kritiek op haar eerdere producties serieus genomen- te wit en teveel gericht op de Verenigde Staten -en schetst een sprookjesuniversum dat niet per se exotiseert, maar recht doet aan de (soms bittere, soms mooie) ervaringen van migrantenkinderen.

Licht ondergewaardeerd kostuumdrama. Niet een standaard heldinnenverhaal over een vindingrijke dame die haar tijdsgeest wist te ontstijgen door het korset uit de mode te halen, maar Audrey Tautou belichaamt de gelaagdheid van deze iconische mode-figuur. De strenge en verbeten blik rond haar lippen.Het ongemeende chagrijn waarmee ze van zich afbijt om haar grenzen te stellen. Die scenes waarin Benoît Poelvoorde haar dwingt tot seksueel getinte handelingen - zoals een schunnig cabaretliedje zingen in voornamelijk mannelijk gezelschap - zijn hartverscheurend. En dan dat schampere lachje als het geluk even haar kant op lijkt te komen. Deze Coco Chanel smacht nog altijd naar die romantische liefde, terwijl ze steeds meer beseft dat het sprookje niet weggelegd is voor een vrouw die haar eigen pad volgt. Een rasopportuniste die niet schuwde om gebruik te maken van haar vrouwelijke charmes om verder te komen in haar eigen ontwikkeling, maar die tegelijk handelde uit ideële gronden omdat ze de omgangsvormen hekelde waarin vrouwen een ondergeschikte positie krijgen toebedeeld. De pijn van Chanel staat in de oogopslag en de mimiek van Audrey Tautou te lezen - of hoe ze als een moeilijk maar kwetsbaar mens mannen nodig had om zich van hen los te maken.

Aardig pamflet tegen de doodstraf, maar ook niet veel meer dan dat. Het is al vrij vroeg duidelijk welke positie de interviewster aan heeft genomen naar haar onderwerp en daarom wil het ook nooit spannend worden. Daarbij zijn de verhalen ook wel erg eenzijdig gekozen.

In eerste instantie lijkt het een heftig drama over vergeving en schuldgevoel te worden, maar het blijkt een fijne hommage aan jaren '80 pulp: jengelende synthesizerdeuntjes, excessief geweld, overdreven Texaanse karikaturen en wraakzuchtige mannen van middelbare leeftijd. Leuk hoe ze zeitgeist en stijl van de eighties weten na te bootsen zonder het te parodiëren, zoals de laatste jaren in de mode is geraakt. Het is een amusante no-nonsense film die iets te voorspelbaar binnen genreconventies blijft om opzien te baren.

De monsterlijke schuld van een onverantwoordelijke vrouw. Of hoe hoofdpersonage Gloria (Anne Hathaway) twee mannen op haar pad vindt die macht op haar uitoefenen door misbruik te maken van haar richtingloze, ongestructureerde levenskeuzes. Door zich op te werpen als redders in nood om Gloria's kwetsbaarheden (verslavingsgedrag en zelftwijfel) te misbruiken voor hun eigen doeleinden. Met maatschappelijke normen en een menselijke hang naar conformisme als legitimiteit om de zeggenschap over haar eigen leven uit te vlakken. Deze thema's worden uitvergroot door de magisch-realistische insteek dat Gloria in direct contact komt te staan met een Kaiju, een reusachtig monster dat de inwoners van Seoul bedreigt met haar aanwezigheid. Plotseling staan er mensenlevens op het spel als de dertiger dingen doet of laat en moet ze voor zichzelf bepalen welke invloed ze wil hebben op de wereld. De ietwat gezochte monstermetafoor maakt 'Colossal' (2016) een prettig absurdistische film, maar ergens wringt het dat de eigenlijke fun van een genrefilm achterwege blijft. Al is het clever hoe de aanwezigheid van een monster werkt als een manier om de machtsdynamiek bloot te leggen tussen Gloria en de controlerende mannen in haar leven. In die zin is de Kaiju-insteek meer dan een gimmick en draagt het bij aan de betekenis.

Meer een uniek historisch document dan een esthetisch pareltje. Het is niet meer of minder dan Oliver Stone die in interviews met Fidel Castro probeert om vat te krijgen op zijn persoon, zijn ideologische grondslagen, zijn levensfilosofieën en zijn inzichten over grote geopolitieke omwentelingen. Destijds werd het Stone verweten dat hij de dictator in een te positief daglicht zou portretteren, maar het past in de opzet van de documentaire: een tegengeluid op hoe westerse media deze iconische figuur hebben verguisd en gedemoniseerd. Het subjectieve van de documentaire is nu juist wat het voor mij intrigerend maakt. Castro komt m.i. met terechte punten over hoe de machtspolitiek tussen USSR en Amerika een negatieve invloed had op landen die zich los begonnen te maken van voormalige (post-) koloniale onderdrukking.

Mise-en-scène en muziek zijn sterk, maar het blijft teveel aan de oppervlakte borrelen om door te dringen tot de kijker. Ik kan me zo voorstellen dat bepaalde elementen, zoals de spanning tussen de twee koppels en hun verschillen/overeenkomsten in de roman van Ian McEwan beter tot zijn recht komen dan in deze verfilming. Al is het maar omdat Christopher Walken een heel slechte rol neerzet met zijn fake Italiaanse accent. Ik ben eigenlijk ook niet kapot van Natasha Richardson, Rupert Everett en Helen Mirren. Nee, hier had echt meer ingezeten.

Uit de tijd dat fantasy niet zoveel verder kwam dan matige actiefilms.Echt een sterke film is het ook niet, met als grootste mankement de eik van een Schwarzenegger die de hele film nauwelijks praat omdat hij de taal nog niet machtig was. Knullige actie en ook nog eens slecht acteerwerk over de gehele linie.

Onderhoudend genoeg om niet te gaan bitchen over de duidelijk mindere aspecten. Zo ga ik niet zeuren over het erg gemakzuchtige verhaaltje of de wel erg repetitieve reeks actiescènes. Is er überhaupt een moment dat we de rust krijgen om even tot rust te komen? Ik onthou me ook van commentaar over de cheesy oneliners en ik zeg al helemaal niks over het matige acteerwerk. Oeps! Heb ik daar toch meer gezegd dan mijn bedoeling was. Ach, met de beste wil van de wereld is er in deze remake van Conan geen ''goede'' film te zien, maar desalniettemin weet hij zijn volle speelduur te blijven vermaken. Het is van die heerlijk campy troep, waarin de grootst mogelijke bullshit gepresenteerd wordt alsof het uiterst serieus genomen dient te worden. Wel sneu dat de schitterende sets en de even zo schitterende kostuums niet gebruikt hadden kunnen worden in een betere film.

Het bizarre verhaal van hoe de Texas Rangers met de pathologische leugenaar Henry Lee Lucas een zwart schaap hadden om diverse moordzaken op af te schuiven. Een onwelriekend heerschap, niet bijster intelligent, maar opvallend goed in staat om zijn eigen verhalen rond te krijgen door er feiten omheen te verzinnen. Wat plaatselijk begon met tientallen moordzaken, groeide uit tot iets waarbij de man landelijk honderden zaken bekende. Je hoefde 'm maar een slof sigaretten te geven of een milkshake, en hij was bereidwillig om de schuld op zich te nemen. Iedereen blij. Henry kreeg de erkenning waar hij z'n hele leven om smeekte en politiediensten konden lopende strafzaken sluiten. Zelfs toen de zaken opstapelden en er geen jota kon kloppen van de verschillende tijdlijnen. 'The Confession Killer' (2019) is 't gebruikelijke knip- en plakwerk van archiefmateriaal afgewisseld met sfeerinterviews rond sleutelspelers. Ietwat sensationalistisch gemonteerd met spannende cliffhangers en snerpende achtergrondmuziek. Ook veel herhaling wanneer duidelijk wordt hoe de vork in de steel zit. Al is 't in dit geval goed dat de serie gaandeweg weggaat van de persoon Henry en meer de focus legt op hoe gezaghebbende politiediensten zo'n flater konden slaan. Of het leed dat werd veroorzaakt omdat nabestaanden valse hoop kregen.

De wereld was vast net zo mooi als deze televisiefilm nooit was gemaakt, maar op zich heb ik me er niet teveel aan geirriteerd. Met de beeldschone Shannon Elizabeth als twijfelende bruid volgen we een leerzaam verhaaltje over hoe de perfecte bruiloft niet bestaat en dat liefde belangrijker is dan de huwelijkse rituelen zelf. Best aardig...als je half ligt te slapen op de bank, en zo heb ik hem ook bekeken.

Ik blijf bij mijn eerdere standpunt, teveel onderwerpen en te weinig een rode draad tussen de onderwerpen. Wel een schitterende soundtrack en mooie pakkende plaatjes. We zien zowel de ranzigheid van het oorlogsverleden als wel de schoonheid van de natuur.

James Wan heeft zich al ruimschoots bewezen met het betere griezelwerk. Zijn films weten steeds de juiste balans te vinden tussen zorgvuldig opgebouwde suspense en actievolle momenten vol twists en turns. In die zin is The Conjuring dan ook precies wat ik ervan had verwacht.

In positief opzicht is het een strakke spookhuisfilm die geijkte genreconventies op een frisse manier opnieuw inzet om er net andere dingen mee te doen. In negatief opzicht is het wel weer een typisch geval van overdaad schaadt. Na verloop van tijd gaan subtiliteit en onderhuidse spanning verloren in de complete chaos als de speciale effecten overheersend worden. Overigens eerder een stijlkeuze waar ik zelf geen fan van ben dan een daadwerkelijk minpunt aan deze zeer onderhoudende horror.

Ik wil het fantastisch vinden, maar ik kom er gewoon niet in. Als fan van minimalistische cinema is het toch een beetje cru om een film als dit af te wijzen op dat er te weinig in gebeurt. Maar ja, er gebeurt echt geen fuck, en dan die hele vervelende scene's met die techno-muziek en dat geld tellen. De vrouwen zijn schitterend, de acteur in de hoofdrol heeft charisma en de film is best uniek. Dat weegt echter niet op tegen het onbevredigende gevoel dat ik eraan overhield.

Deze had het voor mij net niet. De nadruk ligt iets teveel op de rol van Ralph Fiennes en zijn relatie met zijn gestorven vrouw. De misstanden die aangekaart worden voelen zo een beetje aan alsof ze op een tweede spoor terecht zijn gekomen. Maar verder een mooie film die ik graag zie als hij weer voorbij komt.

Mijn eerste film van Rohmer en ik kan niet zeggen dat ik er helemaal weg van ben. Elke emotie moet tot vervelens toe geanalyseerd en uitgesproken worden. Het is alsof de karakters bij elkaar op de bank kruipen en er een soort psychoanalyse op los laten om zichzelf en elkaar te leren begrijpen. Wel fascinerend is dat er continu een spanning is tussen Jeanne en Natasha, omdat steeds niet helemaal duidelijk wordt hoe zij zich tot elkaar verhouden. Is het gewoon een vriendschap? Is hier een lesbische relatie uit aan het ontstaan? Dat komt ook omdat het contrast tussen de wereldwijze schoonheid en de jeugdige spring in het veld mij ergens deed denken aan Persona van Ingmar Bergman.

Helaas blijft die seksuele spanning hier uit en blijkt het aan het eind allemaal netjes opgelost te zijn. Ze vinden zichzelf terug en ze kunnen weer verder met hun leven. Misschien oneerlijk om een zwoele en sensuele film als referentie te nemen en dan te concluderen dat deze film niet aan mijn verwachtingen voldeed. Toch bleef ik met het gevoel zitten dat er een heleboel mogelijke scenario´s worden aangeboord die intrigerender, spannender en minder gezapig zouden zijn geweest. Een gemiste kans.