Opinions

Niemand die het over dat rothondje heeft, wanneer het op beide broers reageert? Tijdens het etentje. Geweldig. Krentje in een straffe pap, al had ik in eerste instantie wel wat bedenkingen. Vond het qua karakters allemaal wat dik en dus gemakkelijk aangezet, terwijl het voor mijn gevoel prima alleen kon leunen op de onderhuidse spanning die het drietal met hun verhoudingen oproept. Vandaar ook die scène. Treurig Kerst daar. Kenny staat dus wat te snel op ontploffen, maar goed, het narratief bewijst zich als het spul richting Ardennen afreist. Een afslag die waarschijnlijk niet iedereen zal appreciëren, maar ik vond het een formidabel slotstuk. Complete nachtmerrie. Struisvogels. En (weer) Jan Bijvoet. Meer van hem graag.

De Canadian Caper. Was dit bizarre plan pure fictie geweest, had niemand het geloofd. Geweldige blauwdruk voor een film waar Affleck zich dan wel bedient van een serie goedkope thrillertrucjes en, oké, het einde suddert ook net iets te lang door, maar met dit materiaal perst hij er zo ongeveer het maximale uit. En dat is deels te danken aan het achterwege laten van heroïsche, sentimentele en andere vervelende trekjes.

Zo staat-ie zelf zeer ingetogen te acteren, speelt zijn gezinsleven slechts een kleine rol (het heeft zelfs een doel dat ook weer heel beheerst wordt bereikt) en zit je niet opgescheept met een personificatie van de grote, enge vijand. Het scenario concentreert zich bijna uitsluitend op de CIA operatie, terwijl de woelige periode aan zowel Amerikaanse als Iraanse zijde wordt gevangen door archiefbeelden en meer. De snorren e.d. doen de rest.

Bonus is dat Affleck ook nog kan spelen met het Hollywood van toen waar Goodman en Arkin de film van een dosis flair en humor voorzien. De opmerking over John Wayne is in ieder geval een rake. Wanneer Argo wordt gekoppeld aan nieuwsberichten over de gijzeling geeft dat een merkwaardige spanning aan de film, die het eenmaal in Teheran ook niet meer verliest. Nog een extraatje is de aftiteling met opvallende gelijkenissen.

Smullen geblazen. Verzetsdrama (met de nadruk op het laatste) zonder toeters en bellen. Wie het moet hebben van een opwindend en geromantiseerd verhaaltje met helden en zo, kan deze maar beter links laten liggen. Er zit geen greintje avontuur of glamour in de film. Melville doet het met een soort grauwe realiteit van enkele schaduwen die hun lot al hebben geaccepteerd.

Opererend in bleke, vale kleuren die elkaar uitsluitend het hoognodige vertellen. Zoals bij de kapper. Af en toe dat Melville een kalme voice-over inzet om de versteende mentaliteit van Gerbier te accentueren. Ventura's ijzige blikken en hardvochtige beslissingen doen de rest. De scène met de verrader gaat door merg en been. Praktisch en doelmatig. Dan maar met een doekje.

Melville neemt de tijd voor deze ijskoude wereld, z'n enscenering is imponerend (het stoeltje heeft niet voor niks de poster gehaald) en de timing van de verder best fraaie muziek is perfect. Als het hachelijk wordt is het stil en zo staan ook bij de kijker alle zintuigen op scherp. De reactie van Mathilde wanneer ze hoort over Lepercq, zegt alles over deze ingetogen, sobere parel.

Fris ogend filmpje met zwakke, soms storende muziekkeuzes, een schamel script en grote namen die totaal geen indruk maken. De verhoudingen tussen het clubje komen nergens uit de verf, maar vooral de enorme goedzak die van de hoofdrol wordt gemaakt is een doorn in het oog. Ruim een half uur zit je te kijken naar een overdaad aan dramatische bagage (u móét hem sympathiek vinden) om Ty maar in de overval te betrekken. De gebruikelijke twijfel lijkt nergens op en ook tijdens de overval blijft het een plat filmpje dat nergens bijzonder is en redelijk bol staat van de twijfelachtige momenten. Duffe film.

Volle bak op de lach gericht met Ash die niet meer het bokje is, maar de man. Een pose die hem beduidend minder afgaat. Qua horror mag het geen naam meer hebben en Raimi's stijl verzuipt in bedenkelijke lol. Tel daar nog een setting bij op die ook al totaal niet aan mij besteed is en de ellende is niet meer te overzien. De scènes met de kleintjes en de dubbelganger zijn echt verschrikkelijk, om over het ridderlijk gehannes maar te zwijgen. Al ver voor de verschijning van het malle leger is de film volledig naar de gallemiezen. Allesbehalve groovy.

Te grote bende. Het found footage gebeuren kan ik wel hebben en een portie hectiek is ook wel aan mij besteed. Mits goed uitgevoerd natuurlijk. Daar is hier geen sprake van. Een irritant stel schreeuwende figuren geleid door de liefdesvrucht van prof. Langdon, Indy en Lara Croft. Of zoiets. En dat in een soort ondergrondse [REC]. Pracht locatie, maar Dowdle maakt er een potje van. Nergens dat de film tijd krijgt om te ademen, om de horror eens te laten bezinken, het is alsmaar volle kracht vooruit met veel lawaai. Een scène als die met de auto heeft echt wel wat, zo heeft het wel meer eigenaardige en bevreemdende momenten die er op zich best mogen zijn, maar zonder steun van timing, opbouw en dat soort dingen, blijft er weinig van over. Idem voor de film, die al snel verzopen is in z'n eigen drukte.

Pas de deux van Louis Malle en Miles Davis. Liefhebber van de soundtrack, dus daar zit het wel goed. Erg sfeervol. Vooral de lome, dromerige jazz spreekt me aan en die past goed bij de melancholische vertolking van Jeanne Moreau. Een goudblonde nachtvlinder in Parijs op zoek naar haar liefde.

Alhoewel het allemaal verpakt is in een soort thriller, lijkt me dat ook wel de kern van de film. Malle opent niet voor niks met hartstochtelijke woorden als je t'aime. Liefde als valkuil dan maar, zowel rondom Carala als het jonge stelletje dat van de gelegenheid gebruik maakt en zichzelf in de prak rijdt.

Soms iets te melodramatisch, maar het heeft een zeer aangename, ongedwongen vertelstijl die wonderwel samengaat met het doemscenario dat de kop opsteekt zodra Julien vast komt te zitten in de lift. Jammer dat er daar, tijdens de afdaling, een foutje in is geslopen. Ziet er een beetje koddig uit.

Wat andere visuele zaken gaan beter. Wanneer Florence bijna volledig in trance een drukke weg oversteekt bijvoorbeeld, idem voor de donkere verhoorkamer. Een elegante noir die draait op aantrekkingskracht. Met overigens een fraaie poster. Die zou ik hier wel aan de muur willen hebben hangen.

Rauwe caper noir met een kraak die naast een heel subgenre ook de film op gang trekt in een door misdaad en corruptie verziekte stad waar persoonlijke zwakheden fataal zijn. Gave opening met een man op de vlucht door de duistere straten van een Amerikaanse grootstad. Samen met het slot, op ander grondgebied, eigenlijk de enige keren dat Hudson afstand neemt van z'n cast.

Daartussen zit hij er beduidend dichter op en vormen kwalen als hebzucht en verlangen de drijfveren voor een plan dat anders uitpakt dan gedacht. De plot staat wat dat betreft ook niet stil. Hayden is een lompe gigant, maar ook Calhern maakt indruk als louche, in de hoek gedreven advocaat met knappe maîtresse. De titelspeech had iets bescheidener gemogen in deze verder robuuste film.

Pareltje met enkele onvolkomenheden. Wie z'n tanden stuk wil bijten op het scenario, zal wel wat zaken vinden om over te zeuren. Ik vind de rest veel te stevig om daar moeilijk over te doen. De openingstune is meteen al raak en zo'n autoritje van Bishop richting z'n eerste klus lijkt op zich niet zo bijzonder, maar is eigenlijk een subtiel schot in de roos.

Carpenter mag dan wat tijd gebruiken om z'n verhaallijntjes bij elkaar te krijgen, zo legt hij samen met z'n opvallend sterke synthesizer score wel direct een gevoel van onvermijdelijk onheil in de film, dat via onschuldige muziek van een ijscokar wordt afgemaakt met een bikkelhard moment. Wanneer de nacht aanbreekt, ontstaat zelfs een soort urban horror.

Dat vanwege een gang die bewapend is met geluiddempers, een angstaanjagende onverschilligheid en spookachtige coördinatie. Dan krijgen de toch al fraaie kogelinslagen nog eens een extra dimensie, terwijl het in het politiebureau steeds benauwender wordt. Daar steelt Napoleon Wilson de show, die naarmate het vordert, steeds cooler wordt.

Film die een aantal perspectieven gebruikt om vlucht 8969 te verfilmen, maar daarin hopeloos faalt. Van de kapers kom je niet veel meer te weten dan wat je vooraf al had kunnen bedenken, een GIGN agent krijgt wat persoonlijk drama opgeplakt, dat via zijn vrouw de hele speelduur doorzeurt en er is een vrouwelijke ambtenaar die wel heel avontuurlijk te werk gaat.

Zo vindt ze nog wat tijd om met een terrorist een discussie over de koran aan te gaan. Dat was het gek genoeg dan ook wel zo'n beetje voor wat betreft de rol van Ali Touchent rondom de kaping, die verder ook maar niet echt schokkend wil worden. Eerder vals wanneer onder aanzwengelende muziek een moeder van een van de kapers ten tonele verschijnt en er een passagier wordt geëxecuteerd.

Het speelt zich af in 1994, al is dat nauwelijks te merken door met name het ijzige filtertje dat de film domineert en eigenlijk alleen in enkele nachtscènes aardig werkt. De veelal schuddende camera is al vrij snel vervelend en als je het idee krijgt dat de archiefbeelden spannender zijn dan wat Julien Leclercq er van bakt, is het wel duidelijk. Een nogal waardeloze film.

Beetje suf hier en daar, zowel qua verhaal als design. Nicholas Cage heeft een vervelende stem, Sutherland werkt stukken beter. De actie momenten zijn wel best gaaf gemaakt (de robot games!) en maakt het uiteindelijk ook wel tot een aanvaardbare zit.

Beetje een zielepoten film. Zelfs de stad is zielig. Verlopen brok asfalt dat maar weer eens in de steigers wordt gezet, op zoek naar een nieuwe bloeperiode. Iets dat tevens geldt voor de rolletjes die Lancaster en Sarandon spelen. De laatste houdt zich aardig staande als gedecideerde tante die een pragmatische houding afwisselt met te grote dromen. Big Burt heeft meer om handen.

Interessante vent, zijn Lou. Iemand die teert op een verleden dat er niet geweest is en zijn kans schoon ziet om nog wat aanzien te verwerven. Het scenario spaart hem uiteindelijk nog enigszins, het had best wat ongemakkelijker gekund, en op cruciale momentjes (bij de bus bijvoorbeeld) gaat Lancaster er een beetje overheen. Vond dat toch niet helemaal lekker uit de verf komen.

IJzig thrillertje op een klein speelveld. Het script laat hier en daar wel eens wat steekjes vallen en de rillingen krijg je hooguit van de kou, maar de killer is mooi verstopt onder een bontkraagje. Mysterieus, duister en raadselachtig terwijl hij ondertussen z'n prooi meer en meer over de kling jaagt. Het had wel iets venijniger gemogen met een wat droger slot, maar met net aan vijf kwartier kat en muizen is het allemaal gemakkelijk verteerbaar.

Het wapengekletter mag er zijn, uiteindelijk geldt hetzelfde voor het politieke gekonkel. Marvin heeft wat dat betreft een interessante rol te pakken, Palance doet het met verbetenheid, Albert daarentegen gaat erop en erover. Daarbij is het lange tijd een voor de hand liggend filmpje, waar de pionnen staan, maar nauwelijks in beweging komen. Pas wanneer de Duitsers de aanval kiezen, is het spel op de wagen. Er gaat wat teveel mis voor een voldoende en dat is deels te wijten aan Strauss, die na Stalag 17 ook hier de boel weer staat te vergallen met z'n ongein.

Fris ogend filmpje dat meteen uit de startblokken schiet met de komst van een wezentje. De kroost uit de wijk komt nogal irritant over met hun straathouding en vrij veel gein gaan daar ook de mist in, maar het neemt zichzelf bepaald niet serieus waardoor het steeds minder gaat tegenstaan. Zelfs wat grappen gaan daadwerkelijk landen, zoals rondom de twee jochies.

Geldt in feite ook voor de aliens die in eerste instantie niet verder komen dan een feestpak van een gorilla met neon tanden, maar gaandeweg winnen ze, net als het geheel, wel aan charme. Ook al omdat het bol staat van de energie met hier en daar ook geinige muziek. In de verte doet het soms zelfs wat denken aan zo'n fout filmpje uit de tachtiger jaren, maar dan anno nu.

Sobere vertelling, gespeend van valse sentimenten en andere opsmuk. Film spitst zich lange tijd toe op de ontluikende vriendschap tussen de twee. De oorlog is er, maar tevens een soort bijzaak. Althans in het leven van de jonge Julien, die tamelijk zorgeloos de tijd doodt in het internaat. Hem ontbreekt bijna niets, hij weet eigenlijk niet zo goed wie of wat Joden zijn en de Duitsers die zijn pad kruisen, komen om te biechten.

Roept een wrang contrast op met Jean, die in dezelfde omgeving dagelijks doodsangsten doorstaat. Mooi gespeeld door beide jongens. Menselijk, zoals dat elders ook het geval is. Het rolletje van de pater spreekt wat dat betreft boekdelen. Naarmate de vriendschap hechter wordt, komt de oorlog dichterbij en de uiteindelijke blik is een klap in het gezicht. Malle's herinneringen hebben een serene, oprechte en verdrietige film opgeleverd.

Niet verkeerd. Een beheerste thriller die z'n kalme tempo tackelt met een bezwerende ambiance en een introverte, arrogante opzetter opzadelt met iets dat hem erg goed en iets dat hem slecht uitkomt bij het verwezenlijken van zijn grote droom. Een fotografisch geheugen is altijd handig voor zo'n plotje, van de epilepsie heeft ook de film wat last. Zodra het spel op de wagen is, wordt het met dit in het achterhoofd aftellen. Dat weet Bielinsky dan niet te tackelen. Ik heb me niet gestoord aan vermeende toevalligheden, ik heb meer met die eigenzinnige hond. Bovendien, een film met zo'n hallucinante sfeer, zo'n man en zo'n fantasie, misschien is het wel allemaal één grote hersenschim.

Kaartenhuis. En het begon nog wel zo aardig. Decors and designs, dik in orde. Lekker vuil, afgeleefd en druilerig met multi inzetbare robots waar mee geknoeid wordt. De stad maakt indruk, Blade Runner is soms niet ver weg en alhoewel het verhaaltje al vrij snel hint naar bekend terrein, heeft het met deze sfeer en dystopische wereld wel een ferme basis voor een sluimerende sci-fi thriller.

Met een zwangere vrouw en dromerige beelden van de oceaan heeft het net zoveel potentie om het te laten verzanden in dikdoenerij en die kant kantelt het uitendelijk ook op. Zodra de film de stad verlaat en het zand opzoekt, is het niet alleen z'n troef kwijt, maar het gaat zich ook meer en meer aanstellen, waar iedereen elkaar maar steeds vertelt hoe het ervoor staat.

Zelfs de Pilgrims doen daaraan mee en ondertussen maakt Banderas er een potje van met zijn accent en gekke bekken. Totaal niet serieus te nemen. Wanneer de film niet staat te zeuren, doet het iets met een karige klopjacht. Het blijft er goed uitzien, maar Ibáñez is zo druk bezig met grote muziek, thema's en kleffe rommel dat het nog maar nauwelijks te harden is. Ondanks die gave kruiper.

Spijkerharde en nihilistische yakuza prent met uniforme gangsters als het gaat om pakken en auto's. Behalve de baas uiteraard. Kitano's strakke composities en schaarse soundtrack hinten naar een kil en ongevoelig portret van een ruwe, genadeloze machtsstrijd. Geen personage die meer voorstelt dan zijn positie in de pikorde en wanneer iedereen is voorgesteld en de families tegen elkaar worden uitgespeeld, rest niet veel meer dan een cirkel van geweld waaraan geen ontsnappen mogelijk is.

En dat allemaal onder leiding van een oyabun die als een marionettenspeler aan alle touwtjes trekt en met een uitgekiende tactiek en sadistisch genoegen zijn inwisselbare pionnen willens en wetens de vernieling in helpt. Hij is niet de enige die er zonder noemenswaardige aanleiding op los mept. Maar dan sluipt er stiekem een zonderlinge, droogkloterige en pikzwarte vorm van humor in de film. Het lijkt allemaal bloedserieus, maar ik heb me werkelijk kapot gelachen om hoe iedereen elkaar te lijf gaat.

Neem alleen al het kale kantoortje waar menigeen op botte wijze tot de orde wordt geroepen. Tijdens het landjepik wordt het geweld alleen maar creatiever, terwijl Otomo's kliek steeds vermakelijker wordt. Kitano's deadpan delivery is goud waard en ook Mizuno is op dreef. Met dat lachebekje is de scène in het eettentje al geweldig voordat de kok er aan te pas komt. Met tal van dat soort momentjes (die arme ambassadeur!) krijgt een eigenlijk bleke, grimmige film meer en meer kleur. Het is smullen geblazen.

Nog bleker, nog grimmiger, nog genadelozer. Kitano gaat 'vrolijk' verder met waar hij gebleven was, al is het alles bij elkaar toch iets minder aantrekkelijk dan de firstborn. Die had een paar geweldige typetjes die hier ontbreken. De agenten komen het dichtst in de buurt. De één trekt aan allerlei touwtjes, terwijl de ander met toenemende verwondering en afgrijzen toekijkt hoe hij een yakuza oorlog ontketent.

Toch mis ik het lachebekje. Of die ambassadeur. Het duurt ook even eer Kitano z'n stukken op het bord heeft gepositioneerd en het kan losbarsten, maar dan is er geen houden meer aan en is niemand meer veilig. Het contrast kan niet groter zijn. De film staat bol van de verbale agressiviteit, zelfs de muziek is er verlegen van, maar zodra er naar de wapens gegrepen wordt, is het zo koelbloedig als de pest.

Zo neemt Kitano het ook onder de lens. Emotieloos en berekenend, maar dat je daar een punt mee kunt maken, bewijst de stilte bij moord op Kato in een treurige gokhal. Ander hoogtepuntje is iets met ballen, zeker wanneer de camera op afstand toekijkt en toch nog even dichterbij komt. Smerig. De botte climax vraagt om meer, maar in de wereld van de yakuza zal nooit iets af zijn. Dan is dat punt ook gemaakt.

Een exploitation filmpje met een extraatje. Gewelddadig, sadistisch, vernederend en meer van dat soort fijngevoelige elementen. Met Hess aan boord weet je wel hoe laat het is, maar het lijkt toch wat meer te willen dan zomaar wat ranzige, grimmige smeerlapperij. Dat speelt zich dan voornamelijk af tussen de Mancini's, waar al met al een nogal lompe, grillige en bittere relatie wordt voorgesteld en blootgelegd.

The girl with the golden ass heeft meer macht dan je zou denken en Nero zet meteen vanaf de camping in woorden en daden een fascinerende klootzak neer. Wat dat betreft pakt het slot best onverwacht uit, al heeft het wat moeite om daar te komen. Alsof de film daarvoor eventjes moet rebooten. Het Duel duel mag er inderdaad zijn, Morricone's tokkeltrack met wat zwoel gedoe is er zowaar eentje om in te lijsten.

Met en zonder bril, het laat geen verpletterende indruk achter. Of het allemaal zo origineel is, zal me worst wezen. Ik kan wel wat met het bolletje dat Cameron gebouwd heeft. Afgezien van de grote mormels, daar had men wel wat creatiever mogen zijn, ziet Pandora's flora en fauna er hier en daar best aantrekkelijk uit. De technologische kant mag er ook zijn. Robotics, gunships en meer van dat soort futuristische mikmak, cool genoeg om er eens goed voor te gaan zitten.

Dat geldt niet voor de strontvervelende stereotypen die her en der opduiken. Met Worthington heeft het dan ook nog eens een wel érg saaie droeftoeter als middelpunt en het wordt zelfs knarsetanden wanneer Sig Weaver (wat een verschrikkelijke actrice is dát geworden) gaat keffen. Dump het mens in een blauw jasje en ik moet m'n uiterste best doen om niet in lachen uit te barsten. Die strakgetrokken kop en dat gekke, korte broekkie; het is werkelijk niet om aan te zien.

Met de Na'vi beginnen de problemen zich op te stapelen. Geen mooie wezens met gedrag en gewoontes die allesbehalve aanslaan. Een van de meest ridicule momenten (die zijn er in overvloed) speelt zich af wanneer Neytiri les gaat geven. Alsof je naar zo'n foute Kama Sutra serie zit te kijken. Met draakachtigen doe je me sowieso geen plezier, hun vormgeving en platte kleuren maken het nog erger. En daarmee is de kern van de film al vrij snel serieus aangetast.

Dan moet het (eco en emo) plotje zich nog gaan roeren. Dat doet het uiteraard stevig met hartbrekende en opzwepende taferelen waar ik echt met plaatsvervangende schaamte naar heb zitten kijken. En luisteren, want voor dialogen was blijkbaar weinig tijd. Het enige voordeel is dat het richting actie kruipt en met dat tumult weet Cameron wel raad. Net als met die petabyte aan effecten, maar de ziel en zaligheid van een bevlogen film(maker) is daarin niet terug te vinden.

Kudos voor de luchtige toon. Niet dat het daarmee op de lachspieren werkt, maar het is zo'n Marvel ensemble dat al vrij snel in belachelijke sferen belandt. Dan breekt zo'n sfeertje de val een beetje. Gesprekjes als die tussen Loki en the Other of later met Thor zijn te onnozel voor woorden. Wanneer diezelfde Loki zich gaat verkleden, is het helemaal geen gezicht meer. Het hele personages maakt op geen enkele wijze indruk.

Vrij vervelend voor iemand die langer dan twee uur de bad guy moet spelen. Bij de wrekers gaat het al niet veel beter. Als Downey Jr. ze niet maakt, gaan verbale grapjes per definitie totaal de mist in en Iron Man is ook de enige die er tenminste nog cool uitziet. Dat in schril contrast met zo'n suffe verschijning als die van Chris Evans ofwel Captain America. Hulk blijft problematisch op bewegend beeld, al is hij goed voor een droge glimlach.

En dat is meer dan bepaalde andere namen van deze cast. Het luie verhaaltje kan je zo uittekenen en de speelduur werkt ook niet echt mee. Toch dendert het allemaal vrolijk verder en is het verwonderen over wat ze dit keer aan spectaculaire onzin op het scherm weten te toveren. Veel, dat wel, maar zonder dat het groots wordt, al komt de verschijning van de eerste Leviathan in de buurt. De beste grap bevindt zich in een shoarmazaak.

Doe een avondje stand up comedy en je krijgt hoogstwaarschijnlijk minder pogingen tot humor voor je kiezen dan tijdens deze film. En ik maar denken dat dat vak iets te maken heeft met timing. Whedon vuurt gewoon de ene na de andere grap op je af. En dan maar hopen dat er af en toe wat landt. Vooral dat geneuzel tijdens de actie is niet te harden. Downey Jr. is dan meestal mijn reddingsvest, maar dat zit er met deze overdaad ook niet meer in. De geslaagde grapjes zijn op één hand te tellen.

Als ze dan ineens serieus gaan doen, en dat doen ze, zelfs iets op amoureus vlak, wordt het natuurlijk meteen lachwekkend. Met de actie en dergelijke is het zo mogelijk nog erger gesteld. Als er al iets leuks uit de effectenbak komt, is het voorbij voordat je er erg in hebt en verder is het maar wat botsen met superhelden en hun suffe krachten. Bay moet het vaak ontgelden. Je vraagt je af waarom als je ziet wat Whedon allemaal aan ollekebolleke taferelen tevoorschijn durft te toveren.

Je moet al een die hard fan zijn wil je meegaan in het verhaaltje, want ook narratief is het een serieuze janboel. Kan me niet veel schelen, maar het valt wel op als Thor ineens een zijpad wordt ingestuurd of het spul onderweg plots besluit om eens een goed gesprek te beginnen over de, ahum, serieuze zaken binnen hun universum. Een aardige bad guy zou dan nog wat kunnen opleveren, maar Ultron, zijn hoe en waarom, zijn doen en laten; het is te onnozel voor woorden. Blijkbaar niet voor een blockbuster.

Lage middenmoter van Scorsese. Dat-ie van klassiek Hollywood houdt, is te merken. Die magie heeft het voor mij niet. Het is dat Howard Hughes' handel en wandel op zich aardig is om te volgen. Vent met een leuke, bijna kamikaze houding. Vormt de reddingsboei van de film. Idem voor z'n eigenaardigheden, althans zolang Scorsese er niet al te veel mee doet.

Een scène als die in de toiletten is leuker dan wanneer het de overhand neemt. Di Caprio is me ook wat een te nette jongen voor zoiets. De vliegtuigjes vallen uiteraard op. Die met H-1 Racer komt niet lekker uit de verf, de crash doet dat heel wat beter, al blijft het allemaal wat synthetisch op dat vlak. Groots wordt het niet, wel lang, maar nog best onderhoudend.

Wat Anderson ook in handen heeft, ergens vlieft hij vanzelf eens uit de bocht. De ene keer iets harder dan de andere keer. Het eerste uur gaat het allemaal nog wel. Personages stellen natuurlijk niks voor, idem voor de muziek, maar de locatie, de zoektocht en de geheimzinnige piramide houden het redelijk aan de gang. Het ziet er ook wel gelikt uit en wanneer heel droog en heel stil een buitenaards schip komt overvliegen, is dat te waarderen.

De eerste (titel)confrontatie is af en toe te chaotisch, maar het gaat pas echt mis als de geschiedenis aan de hand van hiërogliefen wordt opgedreund. Dwaas vertelwerk dat het startschot blijkt te zijn voor een ridicuul laatste half uur die de meest beroerde ideeën van het scenario bevat. De Alien en met name de Predator maken al niet zo'n angstaanjagende indruk, daar reduceert Anderson beide iconen tot min of meer banale action figures.

Een haunted house filmpje met een extraatje. Verzorgd aangekleed, zoals je mag verwachten, al valt het kleurenpalet wel erg vaal uit. Het ziet er op momenten veel te saai uit. Iets meer kleur had best gekund. Enfin, dat het niet alleen om een geest draait, blijkt wanneer Florence Cathcart wordt geïntroduceerd en de traantjes even vloeien. Ze zeult iets mee en dat gaat vanzelf eens opspelen. Tot die tijd gaat het niet onaardig met The Awakening. Een paar jump scares met weinig effect en verder ook niet echt griezelig, maar wel een aantal leuke ideetjes, zoals het miniatuurhuis. Jammer dat eens de waarheid aan het licht komt, het A te dramatisch overkomt en B ook nog te lang doorsuddert.