Attack (1956)

Aldrich heeft de gave om lowbudget films, artistiek te maken door het gebrek aan middelen te compenseren met stijlvondsten. Het zwart wit gebruik van een Aldrich doet tegenwoordig vele malen moderner aan dan zijn kleurenfilms (die met een groter budget werden gemaakt). Ik vond het een uitstekende anti-oorlogsfilm, waarin Aldrich laat zien hoe oorlog iemands handelen kan veranderen en normen en waarden zo ver verschuiven dat mensen een nieuwe kant van zichzelf ontdekken. Het acteren is wat onstuimig en niet echt goed in de klassieke zin, maar het past uitstekend bij de film. Het verhaal is een kritisch relaas over politiek binnen het leger en het feit dat het leger niet mee wilde werken aan de film, bewijst eigenlijk min of meer het punt van “Attack”. Het is een claustrofobische film geworden waar soldaten vechten voor hun leven in kelders of kapotgeschoten huizen of soms juist in open velden zonder beschutting. De film is niet alleen zwart wit in de fotografie, maar ook wel in de benadering van laf en dapper & goed en slecht. Cooney lijkt een ontwikkeling door te maken door zijn lafheid te onderkennen om daarna direct weer zich als een waanzinnige te gedragen. De karakterontwikkeling had wat genuanceerder en misschien zelfs wat geloofwaardiger gemogen. Uiteindelijk is het niet zo’n groot probleem omdat je merkt dat Aldrich zich gewoon heel erg druk maakt en niet de ambitie heeft een verhaal te vertellen dat aan alle kanten nuance heeft. Aldrich’s oeuvre is wat wisselvallig, maar eigenlijk alleen in termen van grootsheid. De ene keer zijn z’n films absoluut briljant en soms is het simpelweg wel aardig. Dit zit daar ergens tussen. 4 sterren is dit wel waard.

Aldrich heeft nog al wat moeite gehad om de film te maken, normaal gesproken werkt het ameikaanse min v def wel mee met een goed oorlogs verhaal dmv adviseurs en materiaal, zo niet deze rolprent. De koude oorlog was in volle gang en ze zaten niet te wachten op een film die draait over lafheid en onkunde van officieren en dan vervolgens het in de doofpot stoppen. Toch vind ik dat dit de film niet te kort doet, integendeel de rollen van Palance en Marvin vergoeden veel. Alleen de rol van Eddie Albert had veel beter gekund, Albert was ook geen acteur welke, naar mijn mening, in soldatenrollen paste. Aldrich was een regiseur die de rauwe werkelijkheid niet schuwde en in zijn films behoorlijk confronterend kon zijn, dat werkt in deze film absoluut, het enige minpunt is denk ik de acteer prestatie van Eddie Albert, voor de rest, prima film

Prachtige oorlogsfilm in zwart-wit wat niets afdoet aan de kwaliteit van de film. Luitenant Joe Costa (Jack Palance) heeft regelmatig problemen met zijn laffe meerdere kapitein Erskine Cooney (Eddie Albert). Deze haalt bij Joe regelmatig tijdens acties tegen de vijand de woede naar boven als hij weer de minst heldhaftige manier kiest om niet zijn verantwoordelijkheid te nemen als leider van de compagnie waar beide officieren in dienen tijdens de 2e-wereldoorlog. Hoe lang kan zoiets goed gaan als je leven afhankelijk kan zijn van degenen die naast jou strijden maar jou als het erop aan komt niet beschermen? Een in de reeks oorlogsfilms die ik de afgelopen weken heb gezien en deze is een van de betere. Een 7,5.