Opinions

Annette Bening blijft voor mij toch de zwakste schakel in het geheel. Of misschien beter gezegd; de minst sterke. Een typetje dat maar niet helemaal op één lijn komt met de rest. Allemaal net iets té. Ander minpuntje is dat het verder ijzersterke script een broos momentje nodig heeft om het slot (de militair) op gang te trekken. Verder nog altijd veel flair in een vlijmscherpe tragikomedie, die beide aspecten zeldzaam vloeiend combineert.

Met name het laatste, want het zit boordevol onderhuidse, zwarte gein. Ook enkele wonderschone shots, een aangename soundtrack en uiteraard de manier waarop Mendes het lelijke bij het mooie uitspeelt. En vice versa. Scherp en subtiel spel van innerlijk en uiterlijk waarbij de maskers stilaan afbrokkelen, zonder op dramatisch vlak ergens uit de bocht te vliegen. Zonder meer een knappe film, die me telkens weer voor zich weet te winnen.

Wat nog startte met wat scepsis, mondt toch uit in een fijn ritje door de early sixties. Heerlijk aangekleed, Mel's drive-in is het natuurlijk helemaal. Het wint nog wat meer aantrekkingskracht door de hoofdrollen die vrij subtiel worden uitgewerkt.

De vertelwijze werkt wat dat betreft erg mee. Elk karakter wordt met een facet opgescheept dat haaks staat op de persoon. De ogenschijnlijk aardige Steve die een aandenken van z'n bijna ex-vriendin vraagt, de stoere Milner met z'n 13-jarige bijrijdster, de (soms te) klungelige Toad die ineens de coole jongen kan uithangen en de gerespecteerde Curt, misschien wel de interessantste, die zich genoodzaakt ziet tot wat foutere acties. Lucas zal wel iets bedoelen met de dame die hij najaagt.

Uiteindelijk draait het allemaal soepeltjes en zonder al te veel te overdrijven naar een feel good drama met toch nog een addertje onder het gras. De nostalgie die 1962 oproept maakt plaats voor verloren onschuld. Een scherp voetnootje in een verder sympathieke film.

Pijnlijke herkijk van wat een veel te onbehouwen drama blijkt. Als je met zo'n onderwerp aan de haal gaat, mag je enige finesse verwachten, maar Kaye gaat als een lompe boer tekeer met irritant gebruik van vele close-ups en dubieuze slow motions. Dat wordt dan ook nog eens voorzien van aanzwengelende muziek. Met een koortje. Pathetisch gedoe. Zelfs tijdens een potje basketbal schieten de tranen je in de oren.

Wanneer de posters van de muren worden getrokken, komt het zelfs akelig dicht in de buurt van een after school special. Om over de laatste gesproken seconden van de film maar te zwijgen, want het scenario is van hetzelfde laken een pak. Bedenkelijk hoe het z'n thema gebruikt om op het gemoed van de kijker in te beuken en een fanatiek racist annex gruwelijk moordenaar te reduceren tot iemand die slechts boos was.

Dat een gevangenis wordt gebruikt als decor voor zo'n keerpunt is op zich al opmerkelijk, erg aannemelijk is dat segment ook niet. Er zit een gapend gat tussen de verbeten blik bij de arrestatie en het gesnotter na de verkrachting dat Kaye bij lange na niet weet te overbruggen. Tenzij je natuurlijk helemaal week wordt van Sweeneys zalvende woorden. Veel te kort door de bocht, zo'n hol lesje koppelen aan deze problematiek.

De verhaspelde vertelstructuur is geen verkeerde keuze, maar kan uiteindelijk niet verhullen dat dit een te slap plotmiddeltje is om definitief van koers en gedachten te veranderen. Doekje voor het bloeden is het optreden van Norton. De intensiteit spuit in bijna elke scène uit z'n oren. Ik had met hem te doen. Niet vanwege het slot, maar door de tactloze en lullige manier waarop hij daar terecht komt. Forse domper.

Niet onaardig, al had dit wat mij betreft wel wat uitbundiger en enthousiaster gemogen. De aankleding is er in ieder geval naar. Groteske seventies uitdossingen met krulspelden en een comb over. Het levert meteen een van de grappigste momenten op, daarna mist het toch ietsje te vaak een bepaalde animo.

De schwung die Scorsese er wel eens onder kreeg, krijgt Russell niet volledig voor elkaar en zo kruipt er hier en daar wat zand in de motor. Bijvoorbeeld rondom Louis C.K. en het visverhaaltje. In potentie erg leuk, dat geldt voor beide, maar het komt er niet helemaal van. Cooper sloeg bij mij ook niet erg aan.

Bale komt geraffineerder voor de dag. Best knap als je ziet hoe ze hem hebben opgetuigd en hij verslikt zich tenminste niet in dat sappige New Yawk accent. Lawrence is bij de dames degene die het meest in het oog springt. Lekker irritant en dom stadswijf die het bloed onder de nagels vandaan weet te halen.

En toch, wanneer Live and Let Die voorbij komt, is dat niet bepaald een voltreffer. Verhaaltje is verder zo ongeveer wat je ervan mag verwachten, De Niro's korte optreden is spot on en de film kent een zekere comic vibe die aangenaam genoeg is om het draaiende te houden, maar écht ontbranden is er niet bij.

Body modification met Bloody Mary en dat door de Twisted Twins. Het klinkt heel wat, heeft een aantal interessante ideetjes en opvattingen aan boord, maar het mag al met al geen naam hebben. Genoeg potentieel met deze scene, maar de dames willen veel te veel en brengen daarmee veel te weinig.

Zo sjouwt het nogal wat plot met zich mee dat in iets meer dan anderhalf uur wordt samengepropt. Het komt over als een verzameling scènes c.q. gebeurtenissen die achter elkaar zijn geplakt en aldus voor een verhaaltje moeten doorgaan. De film valt nauwelijks op enige flow te betrappen. Het stottert.

De toon vliegt ook nog eens alle kanten op. Misschien dat de zusjes de volgende keer een duidelijkere keuze kunnen maken tussen het sleutelen aan hun hoofdrol en het optimaal profiteren van de setting. Nu komt er van beide niks terecht en enkele pogingen tot zwarte, freaky humor vallen in het water.

Iets dat toch zou moeten kunnen lukken in dit wereldje. Een verkrachting pijnlijk laten overkomen lijkt me ook niet zo moeilijk. Het zit er niet in. Grootste domper is toch wel dat het zich helemaal leent voor sappige body horror, maar elke keer als het erop aankomt, het niet of nauwelijks iets durft te tonen.

De naam Patrick Bateman zal bij mij altijd wel verbonden zijn met Huey Lewis. En andersom natuurlijk. Toch blijft deze satire voor mij hangen bij een mak beestje. Bateman die zichzelf voorstelt is nog leuk, de visitekaartjes idem dito en zo is er nog wel wat zwarte en repeterende humor te ontwaren die werkt, maar het gaat al min of meer mis bij de 'diepzinnige' monoloog.

Had met het decadente sfeertje een giller moeten zijn, maar bij mij landt het totaal niet. Hetzelfde geldt bijvoorbeeld voor de scène in het toilet. De gladgetrokken yuppie wereld van Bateman staat er mooi op en het blijft leuk als hij iets te melden heeft over muziek, maar echt maniakaal wordt het maar weinig. American Psycho had wat mij betreft wel wat gekker gemogen.

Een sheepdog, bijbel, vlag en uiteraard 9/11. Ik laat de controverse maar voor wat het is, want verder is het ook niet veel soeps. Veel meer dan een verzameling scènes waarin pontificaal getoond wordt hoe de persoon er voor staat, valt hier niet van te maken. Aan Sienna Miller de ondankbare taak om het bitchie meiske te spelen die promotie maakt tot vriendin, vrouw en moeder, maar veel vlees en bloed heeft ze niet. Alles in het teken van het script, alles in het teken om haar man een kant op te duwen.

Chris Kyle dus, die getuige de langgerekte scènes met een jongetje voor de loop, het daar moeilijk heeft. Ondertussen beschermt en wreekt hij zijn kameraden, terwijl hij op het moment supreme even met het thuisfront belt. Desondanks is het vuurgevecht in de zandstorm niet onaardig. Spijtig dat de sniper aan de andere kant wat teveel doet denken aan een boef uit een stoer actiefilmpje. Geen idee wat Eastwood hiermee wilde, het lijkt van alles wat en dan is het alles bijelkaar meestal niet veel. Zo ook hier.

Lichtjes briljante biopic. Vaak wat stijve films met een vast stramien. Weinig van dat hier. Eentje die film, documentaire en comic afwisselt. Harvey Pekar in de vorm van zichzelf, de acteur die hem speelt en zijn getekende versie. Het kan allemaal. Elke gezichtsuitdrukking die Giamatti tevoorschijn tovert, is raak en de soepel geïntegreerde gesprekjes met de echte Pekar voorzien de man van nog meer vlees en bloed. Geen levensgenieter, geen vrolijke jongen, een sombere vent met gebreken, maar wel een echte.

Een losse scène als die met de jellybeans en de nerd, die dus blijkbaar echt bestaat, terwijl Giamatti in de achtergrond de lach nauwelijks kan bedwingen, is goud waard. Net als zijn optredens bij Letterman. Ook wanneer Pekar met serieuze tegenslag te kampen krijgt, blijft de film met gemak overeind. Dapper filmpje, leuk, ontroerend, oprecht en eerlijk. Geen valse noten in deze Amerikaanse glorie, wel veel jazz en andere zwarte muziek die het ook nog eens een fijne cadans meegeeft. Harvey is de man.

Eentje uit Memory Lane die het nog verdomd goed doet. Vrij veel van dit soort filmpjes uit deze periode die ik anno nu hooguit schattig vind, deze komt een stuk verder. Beetje koddig, misschien hier en daar ook wat knullig, maar daardoor een luchtig sfeertje en dat past prima. Weerwolven blijven per slot van rekening vaak maar malle beesten.

East Proctor en de pub zijn ideale locaties om het op te starten, waarna Landis steeds hoger scoort op afzonderlijke scènes. De nachtmerries (zeker die met de nazi's is hilarisch), de dierentuin en zelfs een lullig intermezzootje als die van een partijtje darts op TV is lachen. De London Underground is om andere redenen weer vrij sterk en de transformatie, nou ja, hulde.

CCR's Bad Moon Rising is hier natuurlijk helemaal op z'n plaats, zoals de hele soundtrack bestaat uit liedjes met de maan in hun titel. Leuke bijzonderheid, maar echt bijzonder wordt het wanneer het spul in een bioscoopje terecht komt, iemand op het witte doek wat zegt en hoe Landis z'n film besluit. Zeker dat laatste verdient een dikke pluim.

Nauwelijks doorheen te komen, deze mix van puberale ongein en malle weerwolven. In Londen zagen de lycantropen toch heel wat beter uit. Via bedenkelijke pogingen tot humor en misvormde CGI beesten is de film al naar de vaantjes voordat het goed en wel op gang is gekomen. Met een kleurloze cast die maar wat doet en zouteloze oprispingen die voor horror, actie of iets dergelijks moeten doorgaan, is er ook geen redden meer aan. Hopeloos.

Van het origineel staat me niks meer bij en het zou me verbazen als dat van deze over een tijdje wel het geval zou zijn. Lijkt me in ieder geval niet dat hier meer achter schuil gaat dan het omvormen van een oudje in iets dat in deze eeuw gemakkelijk door de strot gaat. Weinig smaak dus, maar wel vlot, bondig en dynamisch. Als je een beetje mee bent, heeft het z'n kippenvel momentjes en het tempo strijkt de plooien enigszins glad. Nerveus wordt het met deze drukte nergens, maar het ettert ook niet echt.

Leontien in het opblaasbootje. Toch gek. Die scène ging tergend langzaam in mijn herinnering, maar het is eigenlijk zo voorbij. Desalniettemin memorabel, zoals het er nog een paar heeft. Uiteraard die met de speedboats, maar die andere achtervolging, op de motor, is ook niet verkeerd.

Sowieso een erg aardig idee, een killer in de grachten. Toffe openingscredits met die Jawsy muziek en wat Maas met het eerste lijk uitspookt, geeft de film meteen het nodige krediet. Blijkt ook wel nodig te zijn, want alles bijelkaar laat het niet meer zo'n sterke indruk achter als voorheen.

Het valt vooral op als lompe, onbehouwen, Amerikaans aandoende mix van horror, thriller en actie, waarbij ook nog eens vrij gare komedie om de hoek komt kijken. Niet echt mijn kop thee wat Serge-Henri Valcke hieraan bijdraagt. Wel goed voor een lach is als dat draaiorgel doormidden gaat.

Niet vanwege enkele opnames elders, maar ik mis wel een beetje het gevoel van de stad die als personage dient. Daarvoor is de film te druk bezig met andere zaken. Zo zijn er nog wel wat dingetjes die schuren, maar op de een of andere manier blijft het een fijn filmpje. Met een beschuitlul.

Daar waar men om een slipje grinnikt, maar verder alles zakelijk benadert. Het zal destijds wel wat stof hebben doen opwaaien. Daarnaast een film die zich zodanig in de materie vastbijt, dat het bewijst dat rechtszaken over het algemeen een vrij saaie bedoening zijn. Daar ontsnapt Preminger ook niet aan, al probeert hij met een fideel sfeertje, deels althans, de boel aan de praat te houden. En dat met moord en verkrachting als voorname ingrediënten.

Best raar, net zoals Laura, die qua gedrag wel erg ver verwijderd blijft van een slachtoffer. Stewarts rol zal het grootste haakje zijn. Enerzijds de held die het voor de arme Manions moet oplossen, anderzijds een glibberige aal die de waarheid best wat wil bewerken zodat de wet er iets mee kan. Ik kon er al met al wat minder mee, Scott is wel leuk op dreef en de soundtrack van Duke Ellington is plezierig, maar op deze speelduur is er wat te weinig vuurwerk.

Niks aan. Unrated of niet. De jazzfluit, Pleasure Town, het liefdesliedje, allemaal hopeloos flauw. Ik ben al geen fan van Ferrell, zijn geblèr is zelfs onuitstaanbaar. Met deze Burgundy kan ik dan ook helemaal niks. Meestal loopt er in de bijrolletjes dan nog wel iemand grappig te doen, maar dat is hier ook niet het geval. Op zich aardig hoe Carell allerlei willekeurige onzin uitkraamt, maar binnen dit onnozele sfeertje landt het maar mondjesmaat.

Het hondje met de beugel is nog leuk, daarna gaat het kwaad tot erger. Tegen de tijd dat de cameo's zich gaan opstapelen en er een of ander gevecht losbarst, is de film allang om zeep. Kleine opleving wanneer het centrale duo elkaar verbaal te lijf gaat tijdens een aftiteling, maar verder is het meer knikkebollen dan iets anders. Dieptepunt speelt zich af rondom de telefoontjes. Een komedie waarvan de bloopers leuker zijn dan de film zelf.

Frank en vrij filmpje waarbij Anderson's openingsstatement door blijft pruttelen. Lumet pakt het allemaal erg voortvarend aan met een bonte mix van humor (l'histoire d´O!), wat meer grimmiger ingrediënten en een tikje op de vingers van surveillancepraktijken.

Connery is uiteraard de baas van het illustere gezelschap, maar het heeft nog wel een aantal in het oog springende personages die het zaakje er -uiteraard- wat gecompliceerder op maken. Walken's debuut is een beetje bijzaak, maar toch leuk meegenomen.

Met name Ingrid is wel een opvallende verschijning (en climax) die ook nog eens een markante draai krijgt. Beetje jammer dat dat draadje daarna oplost, maar de roof heeft genoeg harde en zachte munitie waar Connery zijn karakter ook nog eventjes mag uitspelen.

De knipjes, waar Lumet eerder ook al gebruik van maakt, tussen de diefstal en het verhoor van slachtoffers, geven het een eigen cadans en de wijze waarop de politieblokkade in beeld komt, is even fraai als droog. Al met al iets dat van begin tot eind moeiteloos overeind blijft.

Wraak met grof geweld en wisselend succes. Bruut, goor en bloederig, terwijl Choi Min-sik een geweldige smeerlap neerzet. Wat dat betreft een straffe thriller, maar rondom de bloedlust is de film toch wat wankel. Lee Byung-hun heeft een rolletje dat maar niet onder de huid kruipt, qua sfeer laat het geen vaste indruk achter en het scenario maakt zich er hier en daar gemakkelijk vanaf.

Het heeft een fantastische draai in huis door de killer te laten spartelen, maar dat kat en muisspel houdt niet erg lang stand en hoe het uitpakt met het zendertje is wel erg pover uitgewerkt. Het verdere verloop komt zo meer over als een verplicht nummertje dan een donderwolk die op uitbarsten staat. Het slot laat ook wat te wensen over. Genoeg venijn, maar er gaat ook vrij veel verloren.

Would you like an egg? Sterk scenario met een nog sterkere ambiance. Beste keuze is ongetwijfeld de verhuizing naar Louisiana, waar Parker een heet sfeerpalet van omgeving en muziek tevoorschijn tovert. Louis Cyphre is natuurlijk een dead giveaway, maar desondanks verliest het detective element nergens z'n mystiek.

Met een mix van bovennatuurlijke zaken en milde horror borrelt het op bijna lome wijze naar een kookpunt. Tempo past helemaal bij de (tijd)setting, Rourke is in topvorm en Lisa Bonet, nou ja, ze stoomt. De Niro zal zich wel geamuseerd hebben met zijn bijdrage. Ook anno nu nog altijd een dampende thriller.

Bepaald geen flamboyante film, maar vooral een sober en stemmig drama over sterk en zwak, goed en kwaad. De openingsscène inclusief het telefoongesprek zetten wat dat betreft meteen de kille toon. Levert lange tijd een interessant portret van een misdaadfamilie met leden die elk zo hun eigen specifieke kenmerken meenemen.

Dat laatste doet wat geschreven aan, maar brengt wel een aantal boeiende personages tot leven. Pope in ieder geval, maar zeker de moeder van het stel is een tik memorabel. Type huisvrouw annex godmother, die indien nodig zonder blikken of blozen van hartelijk naar harteloos gaat. Eng mens, zoals het geweld naar is in z'n eenvoud. Eigenlijk is huize Cody sowieso interessanter dan de positie van de hoofdrol binnen dit alles.

Frecheville doet het vooral ingetogen. Misschien is dat wel de reden dat het richting ontknoping, wanneer de druk meer op zijn schouders komt te liggen, iets van z'n overtuiging kwijtraakt. Na de hardste scène (het meisje dat gesmoord wordt) gaat het in ieder geval een stuk gladder en ook het slot laat toch wel wat te wensen over.

Blauwe gloed. Meneer Thuesen probeert er visueel tenminste iets van te maken. Ook met redelijk wat close ups van allerlei dingen om de gemoedstoestand van de vader van het gezin te accentueren. De focus van de film ligt dan ook volledig bij hem. Zo komt de dochter pas in beeld tijdens de rechtszaak.

Op die manier word je als kijker onderdeel van zijn precaire, gebrandmerkte situatie. Troels Lybya acteert niet alleen de pannen van het dak, hij krijgt ook de ruimte om er een interessant personage van te maken. Eentje die heel wat verder komt dan zomaar een zielig slachtoffer van omstandigheden.

Neem alleen al de reacties op z'n advocaat en vrouw wanneer ze hem de hamvraag dan toch stelt. Je voelt de emotionele lading van het gezin geleidelijk aan toenemen. Een bommetje dat uiteraard moet barsten, maar net daar laat het scenario het toch afweten. Erg plausibel kwam het althans niet over.

Hocus pocus hoe zit het precies-thrillertje met een psychologische aspect. Klinkt heel wat, maar het is uiteindelijk niet veel meer dan een plottooltje om het mysterie aan de praat te houden. In die opzet slaagt het best redelijk. Zo blijft de film maar strooien met aanwijzingen en dergelijke.

Is het niet vanuit het dossier of het hier en nu, dan is het wel vanuit de herinneringen. Misschien een beetje overdadig wat dat betreft, veel ademruimte heeft het zo niet, maar het maakt het verhaaltje aardig om te volgen. Zonder dat het ergens eens hoogstaand of opzienbarend wordt.

Erg verrassend pakt het ook niet uit, het teert iets te nadrukkelijk op het idee van het jonge, onschuldige meisje, maar het heeft nog een addertje onder het gras. Niet dat dat inslaat als een donderslag bij heldere hemel, maar liefhebbers van dat soort gedoe zullen er wel wat mee kunnen.

De Spaanse school laat zich af en toe wel gelden, maar het tempo ligt over het geheel genomen wat te hoog om van een sfeervol, enigmatisch krakertje te spreken. Strong is solide als altijd, maar het deed me alles bij elkaar niet zoveel. Het slot had best wel wat gemener mogen uitpakken.

Poppenhorror met een foeilelijke pop· Een spin-off van The Conjuring geregisseerd door de DoP van die film, die hetzelfde deed bij onder andere beide Insidious delen en Wan als producer. Toe maar. Het valt er in alles aan af te zien, Annabelle past helemaal in dat rijtje. Dat pleit voor de film en Leonetti, al krijgt het er onderweg ook wat last van.

Vervelendste onderdeel is het vrome, suffe sfeertje dat het jonge gezin meebrengt. De muziek heeft ook enkele momentjes dat het daarin blijft hangen. Niet echt iets dat mij aanspreekt, maar het gaat wel vrij snel stevig tekeer. Sterk en ook vrij verrassende move, wat dat betreft jammer dat het daarna toch weer de bekende paden opzoekt.

Dat doet het wel vakkundig. De camera weet vaak wel een angle te vinden die de gewoonste dingen eng maakt, de aanblik van de pop alleen is al genoeg voor de rillingen en het heeft enkele scènes in huis die er toe doen. Die in en rondom de lift bijvoorbeeld. De finale had meer mogen donderen, dat wel. Verder goed te doen, zonder dat het uitblinkt.

Grotendeels een herhalingsoefening, maar dat de mag de pret niet drukken. Hill heeft weer wat fraaie momenten in petto (de opening in het stoffige barretje is zo'n moment waarop hij op z'n best is), de venijnige dialogen zijn niet van de lucht en de boeventronies, ook die van Brent Jennings, mogen er weer zijn. Zat agressieve actie met de nodige lompheid waarbij dit keer James Brown aan de beurt is. Niks nieuws onder de zon, wat inhoudt dat de schwung van het eerste deel ook hier nog altijd aanwezig is.

Bespiegelend en mooi. Visueel steekt het toch allemaal weelderig in elkaar. Met een weemoedig sfeertje door stemmig en beheerst drama. Zo'n streek als die in de sneeuw is al gauw getrek om tranen of beroering, hier is het door z'n bescheiden vervolg een waardevol onderdeel. De onthulling rondom de andere planeet, sterke scène overigens, voegt een existentiële noot toe.

Bovendien biedt het gaandeweg, zonder verder een hoofdrol te vervullen, nog wat speelruimte voor de plot. De focus ligt vooral op Rhoda's zoektocht naar verlossing e.d., waarbij de interactie tussen haar en John wel wat voorspelbaar is, maar ook teer en tastbaar. De afloop heeft nog wat aardigheden in petto, waaronder een geweldige slotscène. Fijn mijmerend filmpje. Als je het toelaat.

Alles volgens het boekje, gelukkig op een luchtige manier. Als het dat eventjes loslaat, wordt het meteen belachelijk, maar Reed schakelt over het algemeen vlotjes verder. Verhaaltje is de gebruikelijke kul, veel, heel veel humor onder het mom van hopen dat er hier en daar wat landt en de actie is vooral een dolle boel. Aardigste momentjes zijn wanneer het speelt met groot en klein. Dat met die sleutelhanger of het speelgoedtreintje is heel wat leuker dan de missie en de battles waarin Ant-Man verzeild raakt. Wat dat aangaat is het nog redelijk gemakkelijk te verteren onzin.

Eigenlijk te gek voor woorden om in zo'n geschiedenis een romantiekje te verwerken. Ook al zou zoiets hebben plaatsgevonden, als je het alleen maar gebruikt voor een dramatisch effect, zoals Ellis dat hier doet, ben je bij mij aan het verkeerde adres. Ander punt waar hij niet uit lijkt te komen is het dilemma van de aanslag versus de ongetwijfeld niets ontziende represailles van de nazi's. Het wordt een paar keer aangestipt, maar daar blijft het bij. Blijf er dan maar helemaal van af.

Eerste uur pakt moeizaam uit. Buiten een scène in een café is er slechts zelden dat drukkende gevoel van de bezetting of het zenuwslopende karakter van een dergelijke operatie. Vond dat erg tegenvallen. Pas wanneer de aanslag begint, veert het weer op, want de opening mocht er ook wel zijn. Zolang het zich uitsluitend focust op de onderneming en de directe gevolgen daarvan, is het prima te doen. Daar omheen is het beduidend minder. Met Ellis aan het roer valt dat toch wat tegen.

Surrealistische oorlogshorror uitmondend in een existentiële nachtmerrie. Tot zover de grote woorden. Redux versie gezien en ik had wel zonder het Franse segment gekund. Film verkeert daar even in een praatstand en valt sowieso wat buiten het bootje, zeg maar. Verder over de volle speelduur genieten geblazen. Sublieme fotografie, spokende score en tal van indrukwekkende scenes op en langs de rivier. Hoed af voor de helikopteraanval met Ride of the Valkyries uit de speakers.

Robert Duvall steelt de film daar ook even met met zijn bravado en beroemde zinnetje over napalm. Willard's zoektocht en bedenkingen vormen uiteraard de rode draad, Majestueus hoe daarbij de figuur Kurtz stilaan tot mythische proporties wordt opgeblazen. De (visuele) pay-off in zijn kamp is navenant. Fenomenale karakterintroductie, idem voor Brando's uitstraling. Zo zijn er nog wel wat superlatieven te bedenken, maar de strekking lijkt me wel duidelijk. Nou, nog eentje dan. Groots.

Over hoe Apollo 13 alsnog een televisie succes werd. Net als al het andere iets dat Howard in een dusdanig ruime mate toedient, dat je er snel de buik van vol kunt hebben. Spoon-feeding volgens het boekje, waar elke emotie en andere lading kunstmatig wordt opgeklopt. Frappant dat je je zo in de technische aspecten van zo'n ruimtereis verdiept om dan zo'n glibberige film af te leveren.

Van de openingsmuziek kreeg ik al de kriebels en het blijft ook maar doortetteren. Je zou denken dat een bepaalde mate van stilte beter matcht met dit soort ellende tussen maan en aarde. Dan wordt er ook nog eens te vaak en te snel geschakeld tussen de astronauten, Mission Control en de achterblijvers, waar het kleine spanningsboogje dat er nog is, meer last dan profijt van heeft.

Verder heeft Howard niet veel te vertellen. Een potje familiedrama waar hij (te) stevig in roert met een grote naam om de kar te trekken. Hanks krijgt in feite niet meer om handen dan iemand die zijn droom uiteen ziet spatten. Blijkbaar is een blik niet voldoende en zo krijg je nog een klunzige fantasie voor de kiezen. Een hachelijk avontuur dat ten onder gaat aan sentimenteel gespartel.

Spijtig dat lunartruth.com niet bereikbaar is, die nabrander over de astronauten was niet echt nodig en het valt me nog mee dat nog niemand zich heeft afgevraagd hoe de found footage daadwerkelijk gevonden is. Het zijn zaken die, mits je in wilt stappen, sowieso niks afdoen aan de ervaring van dit knip- en plakwerkje. Grotendeels zit het allemaal best overtuigend in elkaar met wazige retro beelden, storingseffectjes en enfin, de hele rataplan op dat vlak.

Ik kon in ieder geval wel wat met het ruimte sfeertje van toen. Geldt evenzeer voor de manier waarop suspense de film insluipt en via een flitser even behoorlijk piekt. Het gevaar blijft ook vaag genoeg om niet potsierlijk te zijn en levert nog enkele huiveringwekkende taferelen op. Wel jammer dat het tussen de twee astronauten wat afgezaagd wordt in een poging te ontsnappen, maar het laatste contact met aarde is dan wel weer sterk. Al met al een bondig en effectief filmpje.

Geen slechte poging, maar in een dichtbegroeid woud van soortgelijke films heeft het nogal wat moeite om zijn plekje te vinden. Temeer omdat het zich vooral richt op een beklemmende sfeer en dergelijke in plaats van als een razende tekeer gaan. Het weet zich verder ook niet te echt te onderscheiden van de rest.

Sounddesign is best oké, van de gebruikelijke plaagstootjes zal de trouwe kijker van dit soort horrors niet wakker liggen, maar naarmate de verschijning zich meer en meer roert, komen er toch wel aardige scènes voorbij. Wat ik Lincoln wel kwalijk neem, is dat hij het daaromheen zo nu en dan flink laat afweten.

Met het verplaatsen van het verhaaltje kapt hij in het afsluitende deel de spanningsboog enkele malen te rigoureus af, om het daarna op dezelfde wijze weer strak proberen te trekken. Daarmee verliest het wat van z'n grip. Dat er eentje als voice-over gaat dienen om de boel even uit te leggen, is teleurstellend.

Blijft vermoeiend, zo'n film met Russische accenten e.d. Ook hier gaat het na verloop van tijd nogal tegenstaan. De cast bakt er sowieso niet veel van, ook Daniel Craig blijft bleekjes. Jones doet het met een ijzig koud kleurenfiltertje en schiet wat leuke plaatjes van Rusland, maar verder weet hij niet erg veel op te roepen. Suspense is in ieder geval ver te zoeken.

Film leunt daarmee grotendeels op het plot dat ook al niet echt helemaal vlekvrij overkomt, terwijl het bronmateriaal (een boek van Robert Harris, die ook de basis legde voor Polanski's The Ghost Writer) wel de nodige mogelijkheden zal hebben geboden. Ik hou wel van dat soort boeken, dus zo'n televisiewerkje gaat er ook wel in, maar deze adaptie blijft toch aan de karige kant.