Opinions

Eindelijk deze klassieker ook eens gezien en de film is zijn status op zich wel waard, al had ik er nog wel wat meer van verwacht. De film staat mede bekend om een klassiek fluitdeuntje en dat deuntje is heel herkenbaar en aanstekelijk als het gelijk in de eerste vijf minuten van de film al voorbij komt. Een onvergetelijk deuntje inderdaad.

Het eerste gedeelte van de film is het meest boeiend om te volgen. De tegenstrijdigheden tussen de Engelsen, de Japanners en natuurlijk de Amerikaan worden op een erg geloofwaardige manier gebracht. Holden en Hayakawa spelen hun rol erg goed, maar Guiness is toch wel het meest subliem als de Engelse kolonel, die zich kostte wat kost aan alle regeltjes wil lijken te houden. Vanaf het moment dat de Engelsen en Japanners het eens zijn over de brug zakt de film toch wel een stuk in. Gelukkig weet de film wel enorm sterk te eindigen, met het geweldige moment waarbij de brug uiteindelijk wordt opgeblazen, en Guiness zijn "fout" met een beetje geluk, goed kan maken.

Dan rest me nog te zeggen dat de film net als Lean's Lawrence of Arabia een mooie cinematografie heeft. Een goede film dus, maar het mindere middenstuk zorgt ervoor dat deze film echter niet zo topper is als Lean's meesterwerk Lawrence of Arabia.

3,5*

Goede oorlogsfilm, die er echter niet in slaagt constant boiend te blijven en af en toe nogal voorspelbaar is. Desondanks is de montage mooi gemaakt en heeft de film zeker een aantale hele goede momenten.

A Bridge too Far schetst een goed en duidelijk beeld van waarom deze operatie destijds mislukte. In deze film doen werkelijk waar meer dan een dozijn aan topacteurs mee, maar het zijn veelal ook kleinere rollen die zij invullen. Ook deze keer heb ik bijvoorbeeld Anthony Hopkins niet kunnen ontdekken in de film.

Het verhaal is bij vlagen boeiend, al zijn sommige stukken wat langdradig en is de afloop natuurlijk voorspelbaar. Gelukkig praten de Duitsers in deze film gewoon Duits, iets wat lang niet in elke oorlogsfilm het geval was en dat maakt het geheel nog wat authentieker.

Ja het blijft na al die tijd nog steeds en goede oorlogsfilm, die rond bevrijdingdag ongetwijfeld wel weer ergens getoond zal worden.

3,5*

Aardige film, al werd ik niet echt door gepakt.

Clint Eastwood speelt een vriendelijke, rustige en vooral erg mannelijke persoonlijkheid, die tijdens een toevallige ontmoeting zijn vrouwelijke evenbeeld lijkt te zijn tegen gekomen. Dat vrouwelijke evenbeeld wordt gespeeld door Streep, een sterke huisvrouw en moeder. Het spel van beiden is sterk en de wijze waarop zij naar elkaar toegroeien wordt op een sterke manier uitgebeeld. Ze hebben duidelijk chemie en weten elkaar goed in evenwicht te houden.

De rest van de cast is minder goed. De kinderen van Streep, die terugkijken op het avontuur van hun moeder, zijn een stuk minder overtuigend. Sowieso haalt dat terugblikken van de kinderen mij telkens weer een beetje uit het “echte” verhaal. Ook wordt de film hierdoor behoorlijk lang. De regie is verder erg verzorgd en Eastwood laat af en toe wat mooie plaatjes zien van Iowa. Het grootste gedeelte speelt zich echter in huis af.

Zeker niet slecht dus. Prima acteerwerk van de oudjes, maar het verhaal eromheen en het spel van de jonkies, is toch een stuk minder overtuigend.

3,0*

Typische Britse komedie vol voorspelbaarheden en helaas maar weinig verrassingen.

Bridget is het typische voorbeeld van een dom blondje, die ook nog eens behoorlijk verlegen is en onzeker in haar omgang met mannen. Op zich niet zo raar dus, dat ze nog single is. Zellwegger is iemand die niet zo goed in deze film past eigenlijk. Hoewel ze haar best doet,is en blijft ze Amerikaanse en dat hoor je er af en toe wel doorheen. Grant en Firth zijn in deze film de mannen die achter haar aan zitten. Grant is matig als haar op seks beluste baas. Firth is daarentegen een stuk overtuigender als arrogante, ietwat keurige advocaat.

Het verhaal heeft een vrij voorspelbaar verloop en vooral inhoudelijk in de dialogen mist de film scherpte. De humor werkt niet altijd en daarnaast blijven de karakters nogal oppervlakkig, waardoor ze ook weinig kunnen boeien. Bridget Jones is een flauwe voorspelbare komedie met enkele aardige momenten, maar valt in zijn geheel toch wel enigszins tegen.

2,0*

Toch wel een kleine tegenvaller dit. De film is simpel van opzet en verhaal en heeft in het begin zeker wat moeite om op gang te komen. Celia Howard en Trevor Howard acteren op zich niet slecht, maar op de een of andere manier kwam het op mij over alsof er nauwelijks chemie tussen de twee te bespeuren is.

De sfeer is wel aardig, maar vooral de voice-over is op sommige momenten erg irritant en deed het meeleven met de personages niet echt goed. Verder krijg je veel informatie over de vrouw te horen en nauwelijks over de man. Dat had beter verdeeld kunnen worden, of ze hadden er een iets langere film van kunnen maken.

Het einde is dan wel oke, maar door het hele voorgebeuren, deed dat me uieindelijk ook niet zoveel. Nee geef mij dan maar Casablance of een Sunrise, voor een echt goede romantische film.

2,5*

Een aardige film noir met een leuk Brits sfeertje. Het acteerwerk is degelijk, soms net iets erover, maar vooral de rol van Hermione Baddeley vond ik best sterk. Qua uiterlijk doet ze erg aan Gena Rowlands denken en qua manier van praten trouwens ook.

Ik miste vooral enige vorm van spanning, waardoor Brighton Rock soms ook wel wat inzakt qua niveau. Dat komt ook omdat er vaak een hoop dialoog inzit, die niet altijd ergens toe leidt en soms zelfs helemaal nergens over lijkt te gaan. Gelukkig is het allemaal wel erg onderhoudend en maakt de sterke sfeer best veel goed.

Brighton Rock is voor de liefhebbers van het genre zeker geen straf om te bekijken. Verre van slecht, maar desondanks ook zeker geen topper. Voldoende van mijn kant, deze keer dus.

3,0*

Brilliantovaya Ruka is de eerste Sovjet-komedie, die ik ooit zag, maar als dit tekenend is voor het niveau, zie ik toch veel liever de tragische films van ze.

Visueel ziet het er in ieder geval erg flets uit, maar dat is het grootste probleem nog niet echt. Het is vooral de melige slapstick humor, die voor mij niet al te goed werkt. Yuri Nikulin mag dan in zijn eigen land geroemd worden, maar ik vond zijn timing bij de verschillende grappen vaak niet al te goed.

Soms zit er gelukkig nog wel wat leuks tussendoor en Svetlana Svetlichnaya is een leuke verschijning, maar over het geheel gezien vielen de grappen enigszins tegen. Maar goed, soms moet je eens wat nieuws proberen en dat heb ik dan bij deze gedaan.

2,0*

Aardig, maar zeker niet de film waarop ik vooraf gehoopt had.

Peckinpah is in ieder geval een regisseur die mij meestal wel ligt en die een aantal erg goede films gemaakt heeft. Op papier zag dit verhaal er heel goed uit en met Peckinpah aan het roer kon dat bijna niet misgaan. Nou misgaan deed het uiteindelijk ook niet, maar meer dan een voldoende zit er helaas niet in voor deze zeer westernachtige misdaadthriller.

Het begint gelijk al erg grimmig en interessant, maar dat duurt niet zo heel lang. Het grootste probleem is dat Bennie en Elita niet zo heel erg interessante hoofdrolspelers zijn. Hun relatie mag dan misschien nogal moeizaam zijn, maar de ontwikkeling die de twee meemaken, vond ik niet altijd even interessant, terwijl Peckinpah er wel goed de tijd voor neemt. Gelukkig wordt het niveau weer een stuk beter en de onvermijdelijke confrontaties gaan plaatsvinden. Confrontaties, die Peckinpah erg goed in beeld brengt en lekker hard weet te maken, zoals ik het graag zie.

Ook het einde, dat misschien wat over the top is, mag er zeker zijn. Het zijn de broodnodige zaken, die deze film uiteindelijk nog behoorlijk genietbaar maken. Maar het is wel de minste Peckinpah, die ik tot nu toe van hem zag.

3,0*

Ik vond het wel een leuke film.

Als je het verhaal vooraf leest, denk je te maken te krijgen met een zwaarmoedig drama. Dat was in ieder geval mijn gedachte. Dat blijkt in de praktijk echter mee te vallen. Ondanks dat er een hoop zaken gebeuren, die zeker zwaar zouden kunnen geworden, gebeurt dat door de humor in feite nooit. Vooral de bijrollen zijn erg grappig en zorgen voor een hoop afleiding.

Cage speelt in ieder geval behoorlijk goed. Zijn depressiviteit komt goed over en Scorsese maakt van New York ook geen vrolijke plaats. Erg donker, veel armoede en het ziet er allemaal zwaarmoedig uit. Logisch dat je er op ten duur bijna gek van wordt. Maar ook de collega’s van Cage zijn vrij opvallend te noemen. Zo hebben Goodman, Sizemore en Rhames allemaal wel iets aparts, wat voor de nodige humor zorgt. Ook de rol van Marc Anthony, die verslaafd is aan water en telkens voor irritatie bij de ambulance broeders zorgt, is best grappig. Het leukst vond ik echter de agent, die de boel allemaal bewaakt.

Dat soort zaken zorgt ervoor, dat Bringing Out the Dead nooit echt zwaar gaat aanvoelen. Scorsese gooit er tussendoor nog een paar kunstzinnige tripjes tussendoor, waarbij hij flink speelt met de camera. Hierdoor krijg je uiteindelijk toch wel een bovengemiddelde film. Soms ontbreekt de samenhang een beetje en ook zakt het soms ietwat in, maar verder is het in ieder geval boeiend, leuk en goed gebracht.

3,5*

Screwball-komedies kan ik meestal wel waarderen, hoewel ik ze ook nooit helemaal top vind. Bringing Up Baby is eigenlijk niets anders. Het is leuk vermaak, maar geweldig is het niet, ook iets minder dan Hawks His Girl Friday.

De film heeft in ieder geval een razend tempo en daarbij is het ook erg opletten geblazen, omdat er vooral in de dialoog veel grappen zitten. Cary Grant en Katherine Hepburn zijn lekker op dreef en dankzij hun prima samenspel weet de film ook goed te vermaken.

De film kent een hoop misverstanden, waarvan sommige leuk zijn en andere weer wat minder. En zo ging het voor mij eigenlijk de gehele film door. Uiteindelijk zorgt het goede spel van de hoofdrolspelers ervoor dat de balans van deze film uiteindelijk uitvalt naar de goede kant van de score.

3,0*

Een stukje leuker dan de New Kids films.

In feite is Bro’s before Ho’s niets meer en niets minder dan een romantische komedie, met een verloop zoals 95% van de films in het genre hebben. De uitwerking met de soms ontzettend lompe humor, zorgt er echter voor dat er voldoende te genieten valt. De openingsscène zet wat dat betreft gelijk de toon, waarbij je als kijker gelijk al meekrijgt dat er veel gescholden en gevloekt gaat worden.

Er wordt ook lekker overdreven geacteerd en vaak worden zaken nog eens goed dik aangezet, wat hier ook vrij goed werkt. De typetjes zijn over het algeheel wel lekker, op Daniël Arends na, die nogal irritant en vervelend is en vaak geen goede komische timing heeft. Op zich best jammer, want hij speelt ook nog eens een belangrijke rol in het geheel. Toch zitten er gelukkig genoeg leuke situaties en voldoende geslaagde humor in, om Arends niet de film te laten verpesten. De leuke verwijzingen naar de jaren tachtig, met o.a. het nostalgisch Duckhunt en het naspelen van diverse films, waren in ieder geval goed in het verhaal verwerkt.

Al met al een geslaagde komedie van eigen bodem. Niet top, maar ik denk dat Haars en van der Kuil nog wel wat beters in zich hebben. De toekomst zal het uitwijzen of dit ook daadwerkelijk zo zal zijn.

3,0*

Een leuke Allen weer, die niet behoort tot zijn beste werk, maar dan nog is het een bovengemiddeld fijne wegkijker. Ik moest even wennen aan de vertelstructuur. Dat terugblikken liep niet altijd even fijn, maar toen het verhaal van Danny echt begon werd het gelukkig een stuk beter en ook leuker.

Allen zet hier een behoorlijk sympathiek personage neer, die veel probeert om de mislukte artiesten om hem heen succesvol te maken. Het cynisme dat hij ook altijd in zijn andere films gebruikt, komt hier ook weer terug en die leuke dialogen stuwen het geheel ook naar een hoger niveau.

Dat de film in zwart-wit geschoten is, vond ik ook wel wat hebben. Het is natuurlijk een verhaal van vroeger dat verteld wordt en daardoor past het hier goed bij. Verder vond ik Mia Farrow hier erg goed spelen. Ik ben niet echt een fan van haar, maar hier is ze erg goed op haar plaats.

3,5*

Wat een vreselijke film was dit zeg. Zelden duurde een kijkbeurt zo lang. Maar ja, je moet er blijkbaar wat voor over hebben om films te bekijken, die de Oscar voor beste film hebben gewonnen.

Ik was trouwens wel verrast dat dit een geluidsfilm was. Dat had ik aanvankelijk, gezien het jaartal van de film, niet verwacht. The Broadway Melody mag dan misschien één van de eerste geluidsfilms zijn, dat maakt hem er niet beter op. Het is namelijk geen tijdloze film. Het oogt allemaal ontzettend gedateerd. Het verhaaltje, het aangedikte acteren, en vooral die vreselijke muziek, die vaak ook nog eens behoorlijk vals gezongen werd.

Ik kon hier al met al zeer weinig mee. Ik snap niet dat deze film ooit de Oscar heeft gewonnen, ja misschien vanwege het geluid destijds, maar daar houdt het dan ook wel mee op. Ik heb de film netjes uitgezeten, maar vond het echt helemaal niets. Vanwege de historische waarde zal ik gen halve ster uitdelen. Maar daarbij geldt wel de kanttekening, dat The Broadway Melody mijn aller slechtste film ooit wordt, die ik beloond heb met één ster.

1,0*

Brokeback Mountain deed mij niet zoveel en is achteraf een behoorlijk teleurstellende film. Ik heb de film altijd gemeden vanwege de hele ophef over het homo-gebeuren in de film, maar langzaam maar zeker werd ik toch wel steeds nieuwsgieriger naar deze film.

Wat viel er dan tegen? Nou, allereerst viel me het acteerwerk niet echt mee. Ledger is nog wel redelijk, al is zijn Oscarnominatie behoorlijk overroepen. Jake Gyllenhaal vond ik echter helemaal tegenvallen. Niet alleen acteert hij maar matig, ook zijn personage vond ik maar irritant en vervelend. Naar het personage van Ledger gaat dan in feite meer sympatie uit, maar als je even nadenkt is dat in feite ook gewoon iemand die zijn vrouw bedriegt, waardoor je hem ook moeilijk sympathiek kunt vinden.

Verder vond ik de film op momenten ook enigszins saai overkomen. Ook springt de film soms van de hak op de tak, als we ineens weer een stuk verder in de tijd zijn, zonder dat je het ziet,beghalve dat Gyllenhaal bijvoorbeeld dan ineens een keer een snor heeft. Het voelde daardoor soms ietwat onsamenhangend aan.

Gelukkig bevat de film af en toe best mooi geschoten plaatjes van de Canades bergen en vlaktes en is de muziek ook zeker een pluspunt te noemen. Toch is het veels te weinig om op een positieve score uit te komen.

2,0*

Mindere film van Woo, die vooral qua inhoud tegenvalt. Het verhaal is allemaal erg simpel en voorspelbaar. Gelukkig er daar dan nog John Travolta, die op een lekker overdreven en vaak ook leuke manier de bad-guy speelt. Verder zitten er best wel wat aardige actiescnes en diverse spectaculaire explosies in, wat er allemaal erg goed uitziet, zoals we gewend zijn van Woo. Onderhoudend en soms vermakelijk, maar Woo kan gelukkig nog wel een heel stuk beter zo heeft hij reeds bewezen.

2,5*

Goede film van D.W. Griffith en de beste die ik tot nu toe van hem zag.

De film doet qua verhaal ietwat aan Sunrise denken, maar haalt het daar niet bij. Desondanks is dit een fijne film. Best opvallend dat Griffith na een nogal racistische film als The Birth of a Nation deze keer kiest voor een liefdesverhaal tussen een blanke vrouw en een Chinees. Alsof hij als het ware leek te beseffen dat hij op dat gebied fout zat met The Birth of a Nation.

Het acteerwerk van Broken Blossoms is goed. Vooral Lillian Gish komt erg fijn over in haar rol en ziet er daarnaast ook nog eens mooi uit. Ook Donald Crisp weet te overtuigen met zijn constant boze blik. Richard Barthelmess is redelijk als Chinees. Waar ik tijdens het kijken van de film al twijfelde, of hij wel daadwerkelijk een Chinees was, blijkt hij dat dus niet te zijn. Dat is dan wel weer een aparte keuze voor zo’n rol moet ik zeggen.

Wat verder nog opvalt aan de film, is het kleurgebruik. De een keer is het beeld geelachtig en vijf minuten later weer rood of blauwachtig. Of het een echte bedoeling had weet ik niet, maar ik vond het wel een leuke toevoeging aan de film. Verder vond ik de film ondanks het trage tempo erg goed kijkbaar, omdat de hoofdrolspeelster erg sympathiek overkomt. Af en toe kan ik best van dit soort filmpjes genieten, mits ze goed gemaakt zijn natuurlijk.

3,5*

The Broken Circle Breakdown is een aardige film over een relatie tussen twee mensen, die zwaar op de proef gesteld wordt, na een zeer heftig drama, het overlijden van hun kind. De vraag of hun liefde sterk genoeg is om dit drama te overleven, staat hier centraal.

Ik kan het enthousiasme over deze film aan de ene kant wel begrijpen, maar ik moet zeggen dat ik zelf toch iets minder positief ben. Dat heeft vooral te maken met de personages. De vrouwelijke hoofdrolspeelster wordt goed neergezet door Veerle Baetens en speelt vrij overtuigend. Ik miste alleen een beetje de chemie tussen haar en tegenspeler Johan Heldenbergh. Dat komt vooral door Heldenbergh, die ik niet sterk vond acteren, maar ook zijn personage is niet altijd even geloofwaardig. Zo vond ik zijn gedrag, waarbij hij tijdens een optreden een heel verhaal over God begint te vertellen en de manier waarop hij door het lint gaat, veel te gemaakt overkomen. En zo zitten er nog wel meer van dat soort momenten in, waarin hij niet overtuigd.

Los van dat gegeven doet van Groeningen ook een heleboel goed. De manier waarop hij het drama met het komische afwisselt, is wel erg vloeiend gedaan. Ook vond de niet-chronologische manier van vertellen bijzonder goed werken. De bluegrass soundtrack mocht er ook zijn. Ik ben niet zo heel erg bekend met die muziek, maar ik vond het wel erg lekker klinken. Het had in de verte ook wel wat weg van de muziek van “Walk the Line”.

The Broken Circle Breakdown is al met al niet slecht. Ik stoorde mij vooral aan het mannelijke hoofdpersonage en de niet altijd even geloofwaardige keuzes die hij maakt. Wat resteert, is een aardig drama, dat helaas niet boven de middenmoot uitstijgt. Van Groeningen is echter een regisseur om in de gaten te houden, want hij doet veel zaken wel erg goed.

3,0*

Mijn 2e Jarmusch pas.

Over de casting van de hoofdrolspeler kan ik kort zijn, die is prima. Bill Murray is een droogkloot op zich, die hier een prima rol neerzet. Ik had even moeite om in de film te komen, maar daarna ontwikkeld zich een leuk verhaal. Het tempo is niet hoog, maar de zoektocht naar de betekenis van iemands leven wordt best geinig weergegeven. Daarnaast leer je het hoofdpersonage goed kennen. Het is duidelijk dat hij iets in zijn leven mist en weet Jarmusch goed naar voren te brengen.

De humor hier is niet flauw, maar vaak erg subtiel en op momenten ook behoorlijk zwartgallig. Ook de interactie tussen Murray en zijn veel drukkere buurman is leuk. Daarnaast kent de film een lekker ontspannend sfeertje, mede ook doordat de muziek erg goed gekozen is en prima bij de film past.

Uiteindelijk is het een erg relaxt en ontspannen filmpje. Jarmusch is wel een regisseur die zijn eigen stempel op een film kan drukken merk ik nu. Dat is grotendeels erg goed. Deze film is mij aangeraden en dat is wel goed geweest, anders was ik er niet zo snel aan begonnen. Waarom niet? Geen idee, een soort van voorgevoel, dat gelukkig onjuist bleek te zijn.

3,5*

Een Sovjet film, die er voor zijn tijd inderdaad erg goed uit ziet en op sommige punten behoorlijk vernieuwend is. Het eerste kwartier is even inkomen, maar daarna is het allemaal erg boeiend om te volgen. Vooral de reeds veelgenoemde trappenscène is meer dan indrukwekkend om te zien. Ik kan me ook niet aan de indruk ontrekken, dat bijvoorbeeld een film als The Untouchables misschien wel haar inspiratie voor haar trappenscène uit deze film heeft gehaald.

Verder ziet het er redelijk vlot en dynamisch uit, is het veel minder expressionistisch dan een hoop andere films uit deze tijd en kijkt het allemaal vlot weg.

3.5*

Toch wel een bijzonder fijn filmpje.

Het verhaal is niet zo heel bijzonder en gaat over een jongen, die opgroeit en in die tijd een volwaardig lid wordt van de maffia. Het is echter vooral de uitwerking van de personages, die subtiel en fijn gedaan is en dat maakt dit toch uitermate boeiend om te volgen. Robert de Niro regisseert en acteert hier en doet dat beide naar behoren. Hij kiest niet voor de gemakkelijke weg om een maffiarol te spelen, zoals hij al zo vaak deed, maar speelt de vader van de jongen, die hem juist in bescherming wil nemen. Chazz Palminteri is net zo overtuigend als maffiabaas en het is boeiend om te zien hoe de jongen op subtiele wijze bewerkt wordt en langzaam aan steeds meer sympathie voor de maffia krijgt.

De setting in New York is mooi en tevens zitten er enkele sterke harde scènes in, maar ook momenten met humor. Humor die soms recht voor zijn raap is, maar vaak ook subtiel. De muzikale ondersteuning is sterk en past goed in de stijl van de film. De regie is degelijk en op het camerawerk valt ook nauwelijks wat aan te merken. Het is verzorgd en netjes in beeld gebracht.

Al de bovengenoemde factoren zorgen ervoor dat dit alles constant boeit. Het is misschien nergens verrassend, maar bij een film waar de rest zo goed uitgevoerd en verzorgd is, is dat totaal niet erg. Prima vermaak dus en een uitermate fijn regiedebuut van Robert De Niro.

4,0*

Leuke Kitano weer!

De film begint wat rommelig, maar komt na twintig minuutjes lekker op gang. Het is een typisch misdaadverhaaltje, dat wel enigszins voorspelbaar is, maar daarnaast ook bij vlagen erg vermakelijk is om te zien. De Japanners zijn hier ook geen mannen van woorden, maar vooral van daden, wat tot een paar sterke en harde scenes leidt. Bijvoorbeeld de vingerafhakmomenten, maar ook het moment dat een Japanner beweerd zich wel te durven doden, omdat hij alles voor Kitano overheeft en het dan ook meteen doet, was voor mij erg verrassend.

Qua stijl zag het ook verzorgt uit. Kitano speelt zelf ook weer een mooie rol. Hetzelfde als in Sonatine, maar wederomoh zo cool! Verder zit er nog wel wat leuke humor in, dobbelscene, basketbalsceneal is de film vooral op dat gebied wel duidelijk de mindere van Sonatine. Ondanks dat is het een vermakelijke film en kijk ik stiekum alweer uit naar een volgende Kitano.

3,5*

Een erg matige Disney, waarbij vooral de fletse kleuren in negatieve zin opvallen, en niet dat warme gevoel uitstralen, wat de film wel wil. Het verhaaltje is erg moraliserend, maar op zich is dat geen storende factor.

Wat vooral ook tegenvalt zijn de personages. Meestal is er wel een leuk of grappig personage, maar in Brother Bear valt die helaas niet te ontdekken. De animatie zelf is ook niet bijzonder. De beren ogen soms wat slordig getekend, en de effecten zijn niet altijd even mooi.

Het verhaaltje zelf deed me ook niet zo heel erg veel. Richting het einde wordt het allemaal wel erg sentimenteel. Zo erg, dat het mij juist weer enigszins ging tegenstaan. Tenslotte vond ik ook de stemmen niet al te best. Ik weet niet precies waarom, maar hier viel het me gewoon op. Als iets niet lekker is om naar te kijken, ga je blijkbaar ook meer op andere zaken letten.

Brother Bear behoort helaas tot de allerminste Disneyfilms. Het is helaas niet anders.

1,5*

Leuke film toch wel, met een fijne aankleding. De film wordt op een redelijk originele wijze gebracht, waarbij er ook een aantal sprookjes van de broeders Grimm voorbij komen, zoals bijvoorbeeld Hans en Grietje. Damon en Ledger zijn goed op elkaar ingespeeld en doen hun best, maar de show wordt gestolen door Peter Stormare, die zich geweldig kan uitleven in de rol van geschifte Italiaanse officier, iets wat hem op het lijf geschreven is. Denk bijvoorbeeld aan Fargo, waarin hij ook zo'n geweldige rol neerzet. Het verhaal oogt soms wel enigszins rommelig rommelig, maar regisseur Terry Gilliam heeft wel een leuke sfeer en omgeving neergezet. Hierdoor deed de film mij erg aan enkele films van Tim Burton denken, alleen zijn die nog wel van een iets hoger niveau. Desondanks is dit een leuk modern sprookje voor volwassenen geworden!

3,0*

Sterke film weer van Bier!

Toch wel weer een behoorlijk indrukwekkende film dit. Het begint allemaal redelijk, waarbij je even moet wennen aan de donkere hoeken rondom het beeld en de close-ups van de mensen. Het gedeelte in Afganistan in zeker niet het sterkste gedeelte van de film, maar eenmaal terug in Denemarken krijgen we een dijk van een dramafilm te zien.

Het acteerwerk is van grote klasse. Zowel Nielsen, Thomsen en Kaas acteren buitengewoon sterk. Bovendien geeft het sterke tweede gedeelte van de film een zeer realistisch beeld van hoe vertroebeld iemand terug kan komen van een oorlog. Het mislukte verjaardagsfeestje en het moment dat Thomsen op bezoek gaat bij de weduwe en daar liegt over het leven van haar man zijn echt buitengewoon sterke scenes. Vooral die laatste is indrukwekkend en werd ik er gewoon even stil van.

Jammer van het wat makkelijke einde, ik had graag geweten of het nog zou zijn gekomen met het gezin, dat wordt nu overgelaten aan de kijker.

Na het uitstekende After the Wedding weet Bier dus opnieuw indruk te maken. Ik ga nu maar eens hard op zoek naar het overige werk van haar, want ik houd wel van dit soort sterke dramafilms!

4,0*

Een film die zeker zijn leuke momenten kent, maar toch niet helemaal overtuigt.

Carrey speelt in ieder geval overtuigend. Hij is vooral leuk op het moment dat hij zijn krachten heeft en hier gebruik, dan wel misbruik van maakt. Die momenten zijn grappig. De meest geniale scène waarbij ik echt hard moest lachen, is die waarbij Carrey,Steve Carell als nieuwslezer snel en dom laat praten. Erg leuk, waarbij het komische talent van Carell ook goed naar voren komt. Ook Freeman speelt een leuke rol als God.

Helaas is het einde dan weer enorm moralistisch. Dat stoort behoorlijk en dat is enorm jammer, want de rest van de film is best leuk.

2,5*

Erg sterke antioorlogsfilm, die op sommige momenten erg veel indruk weet te maken.

De afloop mag dan misschien duidelijk zijn, maar de aanloop ernaartoe is meer dan goed. In het eerste gedeelte raak je goed bekend met de jonge knapen en hun drijfveren om het leger in te gaan.
De een is zekerder dan de ander, maar stuk voor stuk willen ze stoer ogen en niet voor elkaar onderdoen, waardoor hun uiteindelijke ondergang onvermijdelijk is.

Het laatste half uur van de film is dan ook ontzettend indrukwekkend. Helemaal verblind door alles en nog wat gaan de jongens de ongelijke strijd aan. De manier waarop het allemaal in beeld is gebracht is mooi, de afloop is dat niet, want zoals eigenlijk altijd, kent oorlog geen winnaars, maar louter verliezers. Het moment dat een van de overgebleven jongens uit woede een Duitse officier doodschiet, omdat die de brug wil opblazen, is ontzettend sterk en geeft gelijk de totale onzin van deze missie weer.

Het is zoals de film achteraf laat zien misschien maar een onbeduidend moment uit de Tweede Wereldoorlog, maar de film die erover gemaakt is, is in ieder geval wat mij betreft wel memorabel.

4,0*

Een stuk minder leuk dan Borat en vaak zelfs heel ergelijk, dat is toch wel mijn indruk van deze film. Waar Borat af en toe nog wel vrolijk was, daar heeft Brüno van dat alles toch een hoop minder. Een hoop overdreven seks gedoe, met standjes dildo's en weet ik veel allemaal wat kan me echt gestolen worden. Verder zitten er hoop aardige probeersels in, met echt grapppig wordt het nooit. De twee echt leuke dingen gebeuren pas als de film bijna afgelopen is, in de vechtkooi en tijdens de aftiteling met de artiesten die op een leuke manier hier aan meewerken. Dat en getuige het feit dat Cohen met sommige scene's erg veel lef heeft getoond, waarvoor ik wel respect heb, zorgt ervoor dat ik hier toch nog anderhalve ster aan kwijt kan. Maar verder is Brüno maar irritant, smakeloos en vooral NIET grappig!

1,5*

Ik lees hier al een paar keer de naam Kusturica en dat is ook de eerste naam, die in mij opkwam na het zien van deze film. Het is druk, het is soms chaotisch en er wordt een grote familie uit de lagere klasse neergezet, met diverse, vreemde en zeer uitlopende personages. Alleen zijn de films van Kusturica vaak nog net iets leuker.

Dat neemt echter niet weg, dat ik hier bij vlagen best met plezier naar heb zitten kijken. Het bonte gezelschap, dat de familie voorstelt, is al een belevenis op zich. De manier waarop de hele familie zich tegen het gezinshoofd keert, is leuk uitgewerkt. Maar het is niet alleen maar lachen geblazen. Tussendoor komt er ook best wat drama voorbij en manier waarop de hele familie met elkaar leeft, heeft zo op het oog ook best iets tragisch en meelijwekkend. De regie is fijn en Scola brengt het allemaal fijn in beeld, ook al zijn de beelden soms dan juist wat weerzinwekkend, vanwege hetgeen op dat moment in beeld is.

Best geinig dit dus. De belevenissen van een zieke familie, zoals je er niet snel eentje zult tegenkomen. Bij vlagen erg leuk, bij vlagen serieus en best een aanrader als je van de chaotische taferelen en niet alledaagse personages houdt.

3,5*

Mijn eerste kennismaking met het werk van Ming-liang Tsai en die is best goed bevallen.

Wat me gelijk opviel hier is het gebrek aan dialoog. In de film, die men in de bioscoop aan het kijken is, wordt wel gesproken, maar duurt vijftig minuten, voordat er iets gezegd wordt door een persoon, die niet in die film zit. Ik snap best dat sommige mensen zoiets saai vinden, maar Tsai slaagt erin het allemaal toch redelijk boeiend te houden.

Er wordt afgewisseld tussen de manke vrouw en de bioscoopzaal. Het manke vrouwtje hield me vooral bezig, omdat ik afvroeg wat ze allemaal aan het doen was. De bioscoopzaal zelf zorgt voor de nodige humor, omdat de Japanner die er zit nogal last heeft van de mensen om hem heen. Die oude mensen, die naar zichzelf zitten te kijken en richting het einde nog even met elkaar praten, terwijl de regen naar beneden druipt, geeft alles een extra nostalgisch en melancholisch sfeertje mee. Af en en toe draaft Tsai overigens iets teveel door met zijn lange statische shots, al komt de boodschap van de lege bioscoopzaal aan het einde daardoor wel extra goed over.

Een bijzondere film, dat moet gezegd worden. Ik houd op zich ook wel van regisseurs, die veel aandacht schenken aan de invloed van vroegere cinema op de huidige en Tsai lijkt daar op basis van deze film ook zeker toe te behoren.

3,5*

Een mooie, stomme film en de spannendste die ik tot nu toe zag.

Een probleem dat ik nog wel eens met een stomme film heb, is het overdreven en expressionistische acteerwerk. Gelukkig is dat in deze film niet aanwezig en laat men zien, dat ingetogen acteerwerk soms zelfs nog overtuigender kan zijn. Louise Brooks speelt een overtuigende rol als de immorele vrouw, die wil vluchten van het milieu waarin ze verkeert.

De film is boeiend, bevat mooie decors en verveelt eigenlijk nooit. Ik heb de 133 minuten versie gezien. Ik weet niet precies wat er aan de film is toegevoegd, maar het voelt in ieder geval aan als een zeer complete film. Ik kan me ook niet voorstellen dat de kortere versie beter is, omdat er dan ongetwijfeld een essentiële scène zal ontbreken. Verder is het gedurfd,om in een film uit die tijd al te laten zien dat vrouwen ook op vrouwen vielen. Daar ruste toen zeker nog een behoorlijk taboe op.

Tenslotte wil ik zeggen dat de film dus grotendeels erg goed is, maar dat het beste aan het einde van de film zit. Het gebeuren rond Jack the Ripper is spannend en uiterst boeiend weergegeven. Grappig trouwens dat er ook nog kerstmuziek in de film zit, aangezien ik deze film toevallig dus vlak voor kerst heb gekeken.

Dikke 4,0*