Opinions

Bats is een B-horrorfilm, die het verhaal vertelt van een snel groeiende groep genetisch gemanipuleerde vleermuizen in een klein stadje in Texas.

De B staat hier voor bagger, want goed is het allemaal niet. Het script is zwak en spanning en gore lijkt niet aanwezig te zijn in deze film. Het verhaaltje kent een voorspelbaar verloop. De enige lol die erin zit, is om te zien hoe de vervelende personages ten prooi vallen aan de agressieve vleermuizen. De vleermuizen zien er overigens best goed uit. De rest van de special effects scoort geen voldoende evenals de film zelf, die nog wel een beetje vermaakt, maar daarmee zijn de positieve punten ook gelijk wel benoemd.

1,5*

Degelijke film, die echter vrij afstandelijk oogt en doordat de personages die worden gevolgd niet echt diepgang meekrijgen, blijft alles ondanks de soms best wel indrukwekkende beelden toch een beetje een “ver van mijn bed” show. Het oogt vaak allemaal semi-documentarisch en af en toe lijkt de film wat structuur te ontberen. Dat is jammer want voor de rest zit de film goed in elkaar. Het camerawerk is sterk en afwisselend en daarnaast is het acteerwerk ook meer dan goed. Af en toe had ik juist daardoor het idee met een echte documentaire te maken te hebben, wat natuurlijk niet zo is. Ook is de film behoorlijk realistisch en lekker rauw en hard, waarbij vooral de manieren waarop sommige bomaanslagen worden uitgevoerd, indruk maken. Daarnaast vond ik het allemaal best interessant om te zien, omdat ik tot gisteravond eigenlijk nauwelijks tot niets wist over deze toch wel belangrijke gebeurtenis uit de geschiedenis. Een iets minder afstandelijke film had voor mij van deze film een topper kunnen maken. Nu deed het me allemaal niet zoveel en blijft een bovengemiddeld goede film over, maar er had dus nog wel meer in gezeten.

3,5*

Verre van slechte film, die nooit te overdreven sentimenteel wordt. Het gebeuren in Irak was destijds behoorlijk in het nieuws en wordt hier heel behoorlijk uitgewerkt. De regisseur neemt naar mijn idee een neutraal standpunt in. Hij laat op een duidelijke manier zien hoe een groep soldaten kan reageren op een bepaalde gebeurtenis. De film kent heftige momenten, enkele indrukwekkende scene's en komt vrij realistisch over. De camera zit er verder lekker dicht op, wat het realiteitsgehalte alleen maar versterkt. Het enige kritiekpunt is dat de karakters nogal oppervlakkig blijven, waardoor het me allemaal minder deed dan misschien de bedoeling was.

3,5*

De mooie trailer van Battle Los Angeles maakte mij toch wel een klein beetje nieuwsgierig naar deze film, al verwachtte ik er verder niet al teveel bijzonders van.

En terecht zo blijkt, want naast wat leuke actie en een lekker tempo, heeft de film verder eigenlijk niet zo heel veel te bieden. Wie een intelligente alienfilm, zoals bijvoorbeeld District 9 verwacht, komt hier bedrogen uit. Het plot is behoorlijk onnozel en verder niet echt goed doordacht. De film is ontzettend Amerikaans georiënteerd en het verhaal verloopt behoorlijk clichématig. Als de wereld dreigt te vergaan ia er altijd nog Amerika die wel even redding zal brengen. Yeah right. De karakters in de film zijn allemaal zo stereotiep als een ik weet niet wat, maar goed dat valt op zich te verwachten en dat is ook niet hetgeen waar mensen een film als deze voor gaan kijken vermoed ik.

Er zit wel behoorlijk wat degelijke actie in de film, maar het is op een gegeven moment nogal herhalend en weinig vernieuwend meer. Verder hoopte ik dat je wat meer zou zien van de hele invasie van de Aliens, maar op een paar beelden na, krijg je daar eigenlijk ook maar zeer weinig van te zien. De aliens zelf zien er wel aardig uit. Een beetje half robot en half iets anders. Maar echt angstaanjagend zijn ze verder niet.

Battle Los Angeles draait uiteindelijk puur om de actie. Het verhaal is onnozel, karakters zijn standaard en spanning is er vrijwel ook niet. Het is uiteindelijk een beetje een mix van District 9, Cloverfield, War of the Worlds en Independence Day. Maar mixen maakt de smaak van iets niet altijd beter of lekkerder, daar is deze film in ieder geval het ultieme bewijs van.

1,5*

Toch wel een sterk deel in de reeks, mede ook doordat ik het tot nu toe het interessantste deel vond.

Of het nu propaganda is of niet, het Engelse volk dient hier in ieder geval als voorbeeld en feit is dat ze de eerste waren die de Duitsers een nederlaag konden toebrengen en gelukkig ook, want als Groot-Brittannië was veroverd, dan had WO II ongetwijfeld een stuk langer geduurd of wie weet hoe het dan allemaal afgelopen zou zijn.

Mooi om visueel eens te kunnen zien hoe men zich daar tegen de Duitsers verdedigde. Zo strategisch sterk en slim als Duitsland Frankrijk veroverde, zo slim ging men in Groot-Brittannië te werk om zich te verdedigen. Dat het Engelse volk in deze documentaire een dikke pluim krijgt voor hun wilskracht lijkt me niet meer dan terecht.

Dit deel krijgt een halfje hoger dan de andere delen.

3,5*

The Battle of China is voor mij de afsluiter geworden uit een interessante reeks over het hoe en waarom van de Tweede Wereldoorlog.

Zoals de titel al doet vermoeden, krijgen hier de strijd om China te zien. Het is een strijd waar ik vooraf maar heel weinig van wist en alleen daarom al is het leuk om een keer gezien te hebben. Ik vond het vooral boeiend om te zien hoe een klein land als Japan zich terdege voorbereid om een megagroot land als China proberen te overmeesteren. Die strijd is goed weergegeven, al ligt het Amerikaanse propagandisme er soms wel weer wat dik bovenop.

Opvallend ook hoeveel goede beelden er zijn van deze strijd. Mooi ook, dat zoiets allemaal bewaard is gebleven, zodat ook latere generaties dit allemaal nog eens terug kunnen zien. The Battle of China is een aardige afsluiter. Ik vond het niet het beste deel uit de reeks, maar gelukkig heeft de serie wel een vrij constant niveau, zodat ik ook hier uiteindelijk vrij gemakkelijk een voldoende aan kwijt kan.

3,0*

Tot nu toe duidelijk het beste deel uit de reeks, al moet ik zeggen dat ik de strijd in De Sovjet-Unie in de Tweede Wereld Oorlog altijd al erg interessant vond.

Mooi om te zien hoe de Duitsers wederom tactisch te werk gaan, maar de Sovjets verdedigden met hand en tand, goed gebruik makend van de omgeving en ook de weerselementen. Erg boeiend om te zien hoe er bij Leningrad bijvoorbeeld zelf een trein over het bevoren meer daar rijdt en goederen en andere levensbehoeften aanlevert.

Verder fijne muziek en ook meer afwisseling in de beelden t.o.v. de andere delen. Uitermate boeiend en interessant dit.

4,0*

Voor de leuke dames geef ik dan nog een 0,5* extra, maar verder is alles slecht wat maar slecht kan zijn aan een film. Verhaal, acteerwerk, vechtscenes en ga zo maar door..

1,0*

Jammer, jammer jammer. Was alleen al in de film geinteresseerd vanwege het originele script. Als dit goed uitgewerkt wordt heb je een gegarandeerde comedytopper te pakken, maar helaas faalt Gondry daar toch enigszins in. Van een film als dit verwacht je humor en dat zit er ook wel een beetje in, maar te weinig. De Sweded films zijn leuk gemaakt, maar de acteurs vallen toch enigszins tegen. De boodschap is aardig, maar het is af en toe wat te tam om echt 90 minuten te boeien. Toch is het wel een originele film, dat dan weer wel, maar het had in mijn ogen nog een heel stuk leuker gekund.

2,5*

Fijne film toch wel. Wat gelijk opalt aan deze film is de prachtige cinematografie. De film bevat erg afwisselende beelden en je krijgt gelijk zin, om ook naar zo'n eiland te vertrekken.

Het verhaal is ook best interessant, al deel ik de mening van menigeen dat het eerste uur een stuk beter is dan het tweede gedeelte. De film bevat tevens een sterke sfeer, die wordt opgewekt, door de mooie beelden, goede muziek en de mysterieuze sfeer, die vooral in het begin over de film hangt. Het acteerwerk is degelijk, al heb ik Di Caprio weleens sterker gezien. Fijne rol van Robert Carlyle trouwens. De beruchte gameboyscene vond ik wel sterk trouwens. Het gaf goed weer hoe gek Di Caprio aan het worden was op dat moment.

Ik heb nog steeds geen echte topper van Boyle kunnen ontdekken, al blijft het een zeer interessant regisseur, die erg goed is in het creeren van een sterke sfeer.

3,5* Dat dan weer wel.

Mr. Bean is altijd wel leuk in de gelijknamige serie. Scherpe Engelse humor, leuke situaties, verpakt in afleveringen van 25 minuten, dat werkt prima.

Een film van 90 minuten is dan weer een stap op zich en uiteindelijk is het resultaat een stuk minder. De scherpe Engelse humor is nog slechts spaarzaam aanwezig en vaak ingewisseld voor wat mindere Amerikaanse humor. Mr. Bean is daarnaast ook niet spraakzaam genoeg om iets van anderhalf uur te kunnen dragen. Alles draait ook om Bean. Er zit namelijk geen leuke andere rol in. Daarnaast is het script ook uiterst mager.

Nee deze film is het duidelijk niet. Een typisch voorbeeld van iets wat veel beter werkt in korte sketches.

1,5*

Een mooie film dit, waarbij vooral de prachtige beelden van de natuur vaak op een erg mooie wijze naar voren komen.

Het verhaal is interessant en de wijze waarop het wordt verteld is ook niet onaardig. De soms dromerige en surrealistische beelden, zorgen voor een fijne sfeer, die me soms wel wist mee te voeren, al moet ik daarnaast ook zeggen dat niet alles me wist te pakken. Maar de dromerige sfeer had in ieder geval iets fijns. Het fijnst vond ik de muziek, die de diverse scenes zeker wist te versterken. Het moment waarbij de grote buffels met slagtanden voor het meisje staan, was wel indrukwekkend om te zien.

Het verhaal pakte me enigszins en vooral de relatie tussen Hushpuppy en haar vader wordt goed uitgewerkt. Het meisje zelf speelt best goed, evenals de overige acteurs. Hun prestatie is des te knapper, als je leest dat het blijkbaar om amateurs gaat. Dat is er absoluut niet aan af te zien, en dat is hierbij dan ook een groot compliment. Hoewel niet alles me wist te pakken, moet ik wel zeggen dat het erg overtuigend gebracht wordt. Het camerawerk is fraai en daarnaast is wel een film die goed bij me blijft hangen, en achteraf gezien zijn dat vaak toch wel de betere moet ik zeggen.

Ik zat eerst te denken aan drieënhalve ster, maar Beasts of the Southern Wild is zo’n typische voorbeeld van een tijdbommetje, waarvan de kracht en werking pas wat later goed lijken door te werken. Het is een knap debuut en Zeitlin is voor mij een regisseur, die ik in de toekomst zeker in de gaten blijf houden.

4,0*

Toch wel een tegenvallertje.....

De film begint sterk met mooie beelden en opzwepende muziek van Tarkan, en dit gaat een tijdje zo door. De mooie beelden blijven langskomen, maar qua inhoud is het allemaal maar matig. Daardoor zakte na een dikke vijftig minuten mijn interesse wel steeds meer. De film weet qua beelden anderhalf uur een heel goed niveau te halen, maar inhoudelijk deed het me allemaal niets. Het laatste half uur was soms dan ook nog wel even flink doorbijten, al bleef Denis gelukkig wel mooie plaatjes voorschotelen.

Tja samengevat is het eerste half uur dus best goed, maar daarna zakt de film steeds verder in, omdat het me allemaal verder totaal niet kon raken.

2,5* nipt

Aardige film, waarin Russel Crowe en Jennifer Connelly erg goede rollen neerzetten. Ook het verhaal lijkt alles in zich te hebben om een echte topper te zijn. Dat is de film in mijn ogen helaas niet. Het is een goede film, met een dun, aardig uitgewerkt verhaal, dat duidelijk omhooggestuwd wordt door de twee hoofdrolspelers. Het teleurstellende en voorspelbare einde zorgt er echter voor dat ik niet meer dan 3,5 sterren kan uitdelen i.p.v. 4.

3,5*

Belle en het Beest is het bekende verhaal, dat Disney hiermee ook heeft verfilmd.

Het verhaal is goed en de animatie mag er ook zijn. Vooral het beest ziet er erg goed en gedetailleerd uit. Er zitten wel een aantal leuke personages in, zoals de kaarsenhouder, die duidelijk voor de meeste humor zorgt. Maar ook een aantal tegenvallende, waarbij vooral Gaston er in negatieve zin bovenuit springt.

Het tempo is verrassend hoog, maar wordt telkens ook weer onderbroken door vrolijke muzikale nummers. Zo’n onderbreking is een keertje niet erg, maar hier waren het er wel heel veel. Ik ben daar nooit zo’n hele grote fan van, moet ik zeggen. Wel moet gezegd worden dat de twee hoofdpersonages goed worden uitgewerkt.

Al met al zeker geen slechte Disney, maar ook niet eentje die echt memorabel is. Daarvan is alles bij lange na niet goed en bijzonder genoeg.

3,0*

Teleurstellende animatiefilm, waarbij vooral een gebrek aan originaliteit de makers parten speelt. De animatie is aardig, maar haalt het niet bij Pixar, maar de film is af en toe een rommeltje. De film lijkt erg gericht op kinderen, maar die zullen juist de grappen over Sting en Ray Liotta totaal niet begrijpen.
De film was verder voorspelbaar en nergens verrassend. Een paar aardige momenten zorgen nog voor een waardering van 2,0*, maar Dreamworks zal haar best moeten doen de volgende keer, want anders lijkt de strijd met Pixar definitief verloren.

2,0*

Waarom ik nooit een film van Beethoven gezien heb, is me na vanavond wel duidelijk zeg, helaas kon ik er niet onderuit. Wat een verschrikkelijke film zeg, waarin werkelijk niets positiefs aan op te noemen is. Ergerde me af en toe groen en geel aan de enorme flauwe, toaal ongrappige grappen die in deze film gestopt zijn. De ene was nog slechter dan de andere. Leuk voor de kleintjes inderdaad, maar daar heb ik weinig aan.

0,5*

Een leuke film uit het begin van de carrière van Tim Burton.

Beetle Juice is een originele film, die prima past tussen de rest van het oeuvre van Burton. Een origineel verhaal, met veel creativiteit erin verwerkt.

De acteurs zijn wisselend. Zo vond ik Winona Ryder en Geena Davis allebei goed op dreef. Keaton was leuk, maar zijn rol had ook zeker niet groter moeten zijn met dat enorm drukke gedoe van hem. Alleen Baldwin vond ik niet al te sterk. Hij zit telkens wat sullig te praten en voor zich uit te kijken, maar veel meer dan dat doet hij eigenlijk niet.

De humor is soms leuk en soms ook wat flauw. Beetle Juice komt wat langzaam op gang, maar is in de tweede helft regelmatig best leuk. De effecten ogen soms wel wat goedkoop, maar dat geeft de film aan de andere kant wel weer een bepaalde charme mee.

Niet slecht, maar ook geen topper, en een typische Burton film, dat is zeker.

3,0*

Een erg mooi derde deel in de Before reeks, waarvan ik nu al hoop dat ze in 2022 een vierde deel gaan maken. Dit project is erg mooi, behoorlijk uniek en werkt daarnaast gewoonweg buitengewoon goed.

Ik had even moeite om erin te komen, maar na een kleine twintig minuten kwam dat heerlijke vertrouwde gevoel weer terug. Ethan Hawke en Julie Delpy hebben zo’n ongelofelijke sterke chemie met elkaar en zijn zo goed op elkaar ingespeeld dat die scenes wederom een genot zijn om naar te kijken. Beiden zijn weer jaren ouder en deze keer lijkt de realiteit al hun dromen van vroeger echt te hebben ingehaald. Vooral in de tweede helft worden diverse alledaagse en vooral ook erg herkenbare problemen geschetst en besproken en gaat het er soms zelfs behoorlijk fel aan toe. De dialogen zijn zoals altijd van een hoog niveau, al mist het ergens een klein beetje de magie die Before Sunset wel had.

De locatie beviel me deze keer nog meer dan de andere keren. Linklater houdt ervan om mensen met elkaar te laten praten tijdens een wandeling en brengt de mooie omgeving daarbij ook nog een haarfijn in beeld. Verder was het toch even een schok om te zien dat Celine en Jesse flinke ruzie kregen. Ik had het niet direct verwacht, misschien ook omdat ik er net iets te geromantiseerd naar keek, maar het maakte er alles niet minder boeiend om. Ik was even bang, dat het allemaal wel erg dramatisch zou eindigen, maar de laatste scene is hoopvol, al weet je natuurlijk nooit hoe het er over 9 jaar zal uitzien. Er kan in zo’n periode nog veel gebeuren.

Uiteindelijk is wel duidelijk geworden dat ook deze Before Midnight me weer geraakt heeft. Celine en Jesse zijn een fantastisch koppel. Een koppel dat uiterst geloofwaardig en realistisch wordt neergezet. Het maakt dit deel wat somberder en ook wat donkerder dan zijn voorgangers, maar zorgt er tevens voor dat het allemaal nog steeds erg fris blijft aanvoelen. Liefde blijft een bijzonder en geweldig fenomeen, dat is in ieder geval een ding dat zeker is.

4,0*

Leuke film, waarbij ik van tevoren ook niet wist dat de film een en al dialoog zou zijn, maar wonderwel blijft het allemaal redelijk goed boeien. Hawke en Delpy spelen allebei overtuigend en hebben ook een sterke chemie met elkaar. De dialogen komen erg natuurlijk en vloeiend over en langzaam maar zeker kom je meer over de twee te weten. De twee leukste scene's zijn het 'telefoongesprek" en de scene met de dichter. Bij beide scenes straalt op een geweldige manier het positivisme ervan af.

Ondanks het gegeven dat ik het allemaal mooi vind om te zien, weet de film mij echter nooit helemaal te raken. Hoewel er een hoop diepgang in verwerkt zit, blijf ik op de een of andere manier toch een afstand voelen. Desondanks is het einde mooi en maakt het me toch een klein beetje nieuwsgierig naar Before Sunset, die binnenkort ook zeker aan de beurt gaat komen.

3,5*

Schitterend vervolg op Before Sunrise!

Wauw, wat een heerlijke film is dit zeg. Ik vond Before Sunrise aangenaam kijkvermaak en had op zich best wel zin in dit vervolg, maar dat ik het zo'n mooie film zou vinden had ik niet verwacht. De film speelt negen jaar later, maar sluit echt naadloos aan op het eerste deel.

Beide personages zijn ouder geworden en ook wijzer en hebben ook meer levenservaring. Ze zijn wat minder naïef en bij beiden is heel wat veranderd sinds dat ene weekend in Wenen. Tja en dat wordt eigenlijk fantastisch uitgebeeld in deze film. Ik heb echt zitten genieten van de scherpe dialogen, het af en toe erg subtiele non-verbale en ook de oprechtheid en eerlijkheid van de hoofdpersonages. Het is niet altijd even leuk wat er tegen elkaar gezegd wordt, maar ze zeggen het wel en uiteindelijk wordt dat dan ook gewaardeerd door de ander.

De sfeer is enorm sterk, de reis door Parijs is mooi in beeld gebracht en het liedje dat Celine voor Jesse zingt is gewoonweg geweldig. Het zou zomaar kunnen dat dit deel me beter bevalt, omdat ik zelf al wat verder in het leven sta, net als Jesse en Celine in deze film. Een klein minpuntje is het eerste kwartier, die me nog niet dit euforische gevoel gaf, maar verder is dit echt een pareltje van een film. Volwassen op alle punten, net als Celine en Jesse en met een machtig mooi einde.

4,5*

Mooi drieluik uit Macedonië dat een goed portret schetst over de gebeurtenissen, die destijds in het voormalige Joegoslavië plaatsvonden.

Ik had niet direct verwacht, dat ik een acteur of actrice zou kennen, maar Rade Šerbedžija is voor mij geen onbekende en heb ik al in menig Hollywood film voorbij zien komen. Het eerste en derde deel spelen zich in voormalig Joegoslavië af en vond ik ook wel wat beter dan het tweede deel, dat zich in Londen afspeelt.

Er wordt over de gehele linie goed geacteerd. Visueel is het wisselend met hier en daar wat mooi geschoten scenes, maar ook momenten, die iets minder goed zijn. De rauwe en harde toon van het verhaal, komt in ieder deel terug en tevens een belangrijke kracht van het verhaal. Verder is de opzet origineel te nomen en ook dat werkt goed. Het is niet chronologisch en doordat het einde eigenlijk het begin is, is het aan de ene kant wel voorspelbaarder, maar aan de andere kant leef je zo wel meer mee met de personages.

Goede film dus, die wel een groter publiek verdient.

3,5*

Toch wel een redelijk verrassende film, die best goed werkt.

Siegel en Eastwood hebben wel vaker samengewerkt, wat ze meestal goed af gaat. Zo ook in deze film, alleen dat de film zo onconventioneel zou zijn had ik niet verwacht.

De film begint rustig en de sfeer wordt prima opgebouwd. Het is vermakelijk om te zien hoe Eastwood in het begin echt begeerd wordt door de diverse vrouwen. Eastwood speelt degelijk en laat het zich allemaal lekker aanleunen. De diverse vrouwen spelen trouwens allemaal erg sterk. Tot zover is het allemaal best vermakelijk, maar op zich niets bijzonders. Op het moment dat ik door kreeg dat Eastwood gewoon een gevangene van de vrouwen is, werd de film steeds interessanter.

De scène waarbij Eastwood ontdekt dat zijn been geamputeerd is, is ontzettend sterk en barst van de onderhuidse (seksuele) spanning. Sowieso heeft vooral de tweede helft van de film een bij vlagen best creepy sfeer. Dat Eastwood het niet redde, was een goede keuze van Siegel en maakt deze film net even wat beter dan enige andere afloop.

Kleine 4,0*

Goede Vlaamse thriller, die zich qua niveau wel kan meten met “De Zaak Alzheimer”.

Iets waar “De Behandeling” vooral erg goed in is, is het maken en behouden van de spanningsboog, die snel begint en tot het einde toe voortduurt. Dat is altijd al een groot pluspunt bij een thriller, die twee uur duurt. Verder is het allemaal heel degelijk. De regie is dat zeker. Het is sfeervol geschoten, soms lekker duister, met een paar aardige slow motion beelden er tussendoor geschoten.

Het acteerwerk is in orde. Geert van Rampelberg zet een aardige hoofdrol neer, niet overdreven goed, maar hij blijft in ieder geval overeind. Het verhaal zit goed in elkaar. Ondanks dat sommige zaken misschien lichtjes vergezocht zijn, blijf het allemaal geloofwaardig. Verder is de soundtrack ook heel behoorlijk en die draagt op positieve wijze bij aan de sombere, duistere, grimmige sfeer die het uitstraalt. Het einde vond ik ook wel goed. Iets minder happy dan gebruikelijk in dit soort films.

Best een aanrader dus, als je van dit soort films houdt. Er is hier en daar wel wat op aan te merken, maar de spanning maakt heel veel goed.

3,5*

Matige oorlogsfilm met behoorlijk wat Amerikaanse zelfverheerlijking.

Owen Wilson is een fijn acteur in komedies, maar past hier, ondanks dat hij zijn best doet, niet echt in deze film. Gene Hackman is een uitstekende acteur, maar speelt deze rol behoorlijk op de automatische piloot. Maar dan nog doet hij het redelijk goed. Vooral op het gebied van geloofwaardigheid heeft deze film echter toch behoorlijk te lijden. In bepaalde scènes die normaal gesproken met stilte uitgevoerd zouden moeten worden, schreeuwt Wilson erop los. Leuk om op die manier iemand uit te schakelen, maar zo wek je natuurlijk wel de aandacht van andere tegenstanders. Daarnaast ontwijkt Wilson hier zoveel kogels en aanslagen dat hij wel een soort veredelde Rambo lijkt.

Gelukkig kent de film nog enkele goede actiescènes, waardoor het allemaal gelukkig geen straf is om naar te kijken. Wel is het vrij vervelend dat alle Serviërs in deze film erg steriotiep worden neergezet als zwaar bebaarde criminelen, terwijl de Amerikanen hier duidelijk de helden zijn. Dat geeft een behoorlijk zwart/wit beeld van iedereen en maakt de film gelijk een stuk minder interessant en vooral ook minder goed.

Uiteindelijk is Behind Enemy lines maar een matige film met veel geschreeuw en vooral heel weinig inhoud.

1,5*

Deze film had ik al tijden op mijn lijstje staan, maar telkens stelde ik de kijkbeurt om de een of andere reden uit. Vanavond is het er dan eindelijk van gekomen en ik moet zeggen dat het een aangename film is.

Het script is bijzonder origineel en dat heeft Spike Jonze redelijk weten te verweven met af en toe een leuke dosis humor. John Malkovich is trouwens erg goed in deze film en weet de diverse persoonlijkheden goed te vertegenwoordigen. Ook Diaz doet het leuk en speelt eens wat anders dan het lachwekkende blondje.Het blijft ook leuk om te zien hoe die mensen telkens uit het niets naar beneden vallen. als ze een tijdje Malkovich zijn geweest.

Richting het einde wordt de film wat minder scherp en ondanks dat ik Adaptation een nog wat betere film vind dan deze, is dit een bovengemiddelde film, die niet iedere filmmaker zomaar even had kunnen maken of bedenken.

3,5*

Fijne film om te zien en dat komt vooral door de uitstekende Peter Sellers, die niet alleen goed acteert, maar ook nog een interessant en soms aandoenlijk personage neerzet.

Zijn leven is mooi om te volgen en vooral de momenten dat hij voor hem weer iets nieuws ontdekt zijn van grote klasse, evenals bijvoorbeeld het bezoek aan de president. Een minpunt in de film vond ik de rol van het personage dat Shirley MacLaine speelt. Ik vond het nogal ongeloofwaardig dat ze Chance al zo snel begint te kussen, terwijl haar man op sterven ligt. Dat irriteerde een klein beetje.

Maar verder kijkt het lekker weg en heb ik me ondanks de speelduur niet verveeld. Het einde mocht er zeker zijn. Ja zeker een leuke film dit!

3,5*

Ik ga mee met mijn voorgangers. Een soms moeilijk te volgen film, met een overload aan personages, die op papier interessant is, maar in de praktijk wat minder blijkt.

De film is ontzettend traag. Ik verwachtte van tevoren een beetje een film zoals Ozu ze regelmatig gemaakt heeft, maar dit is toch wel wat anders. Het acteerwerk is niet slecht en sommige stukjes geschiedenis zijn best interessant, ondanks dat ze vrij eenzijdig zijn. Verder is de muziek op sommige momenten ook nog best mooi.

Daar tussendoor zitten echter ook een aantal langdradige momenten. Cinematografisch zitten er zeker ook nog wel een paar mooie scènes in, maar in zijn geheel is de som der delen van alles net te weinig.

2,5*

Tegenvaller. Ik vond de film vrij makkelijk te volgen, ondanks de enkele surrealistische stukken, maar vond de film als geheel wel erg simpel en toch enigszins gedateerd ogen. De scenes in het bos zijn mooi om te zien, maar vooral de scenes in het bordeel kwamen behoorlijk oudbollig over. Ik mistte dan ook totaal de erotiche lading die deze film volgens menigeen wel schijnt te hebben. Deneuve was verder wel plezierig om naar te kijken en ondanks dat de film nog best best snel voorbij ging, maakte de film maar weinig indruk op me.

2,0*

Weinig berichten en weinig stemmen bij deze Spaanse Oscarwinner

Belle Époque is toch wel een erg charmant filmpje. De toon is lekker luchtig en het sfeertje is ontspannen en relaxed. Het verhaal moet in het begin even loskomen, maar zodra de vier dochters van Manolo van de trein worden opgehaald wordt het allemaal een stuk leuker. Het is Fernando ook niet kwalijk te nemen dat hij moeite heeft een keuze te maken tussen deze verleidelijke dames. De personages worden redelijk goed uitgewerkt en de ontwikkelingen en de twijfel van Fernando zijn leuk om te volgen.

De twijfels van Fernando hebben overigens een diepere laag. Hij weet op een gegeven moment niet meer wie hij lief moet hebben en waar zijn loyaliteit ligt. Dat komt precies overeen met Spanje zelf tijdens de Spaanse burgeroorlog van die tijd. Daarnaast bevat Belle Époque een aantal mooie zwoele licht-erotische momenten, zonder daarbij banaal te worden. De toon is altijd fris en licht en mede daardoor verveelt het ook geen seconde.

Ik moet zeggen dat ik vooraf niet veel verwachtingen had, maar het is een verrassend leuke film gebleken. Toch wel een kleine aanrader dit, al is het alleen al vanwege de mooie Spaanse dames.

3,5*