Opinions

Best een mooie film dit over het alom bekende verhaal van Belle en het feest. Het verhaal kende ik natuurlijk al, maar toch was het wel aardig om te volgen. Wat me opviel is dat het beest hier erg goed neergezet en gespeeld wordt. Ook de make-up van het beest ziet er erg authentiek uit.

Verder werd ik vooral verrast door de overtuigende effecten, die zeker voor die tijd gewoon erg goed te noemen zijn. Het is op sommige momenten zeker een magisch sprookje, alleen werd ik er verder niet zo heel erg door geraakt. Maar een knap gemaakte film, dat moet ik toegeven.

3,5*

Een film van vier uur, die grotendeels een oude schilder en zijn naakte model uitbeeld, is wel iets dat even wat aandacht van de kijker vraagt. Sommige films vragen nu eenmaal wat meer aandacht en als je dat ervoor over hebt kan het soms mooie zaken bij de kijker teweegbrengen. La Belle Noiseuse had ik me van tevoren goed op voorbereid. Ik verwachtte een trage film met niet al teveel actie, die hopelijk genoeg boeiends zou kunnen bieden. Uiteindelijk bleken mijn verwachtingen gelukkig wel grotendeels te kloppen, al moest ik wel even wachten voor het boeiende op het scherm naar voren komt.

Vooral het eerste uur is ietwat doorbijten geblazen. De introductie van de hoofdrolspeler, een aantal redelijke dialogen en diverse shots van een Frans pittoresk plaatsje, zorgen ervoor dat het na een uur uiteindelijk toch de goede kant op gaat. Vanaf het moment dat Piccoli zijn inspiratie terugkrijgt en begint met het naschilderen van Béart, die in de meest diverse posities voor hem poseert, wordt het allemaal boeiender. Vooral de manier waarop Rivette alle details van het schilderen laat zien in combinatie met de diversiteit van de gespreksonderwerpen tussen de twee is soms best fascinerend.

Het laatste uur sleept dan wel weer een klein beetje aan richting het einde, maar het fascineert wel. Piccoli speelt erg sterk en Béart is fijn naar te kijken en heeft toch ook niet bepaald de gemakkelijkste rol, om een paar uur in haar blootje diverse poses te moeten poseren. Geen topper, daarvoor is het net iets te wisselend in niveau, maar wel een bovengemiddelde film, die zeker bijzonder is om eens een keertje te mogen aanschouwen, al zal de tijdsduur ervoor zorgen dat je deze niet zomaar “even “ zult opzetten.

Ietwat traag, poëtisch en licht-erotisch zijn de kernwoorden hiervoor. Oftewel een beetje vreemd, maar wel lekker, vat de kern hiervan ook goed samen.

3,5*

Mijn eerste kennismaking met de legendarische Manoel de Oliveira is niet bepaald geweldig te noemen. De man heeft een groot oeuvre, maar niet elke film is even gemakkelijk te vinden. Daarnaast hebben veel van zijn films een behoorlijke lengte. Daarom leek me dit een veilige keuze om mee te beginnen, ook al omdat ik Belle de Jour ken en het idee van Oliveira best goed vind.

Helaas is het allemaal niet zo leuk en goed als gehoopt. Ondanks de korte lengte is de aanloop naar het gesprek tussen Husson en Séverine te lang.De momenten ernaar toe lijken soms wat van los zand aan elkaar te hangen en zijn qua inhoud niet even boeiend. De laatste twintig minuten zijn dan nog wel aardig, maar helaas is de champagne dan al bijna niet meer de moeite van het drinken waard.

Ik zal Manoel de Oliveira in de toekomst nog wel eens een kans geven, maar voorlopig maakt hij in ieder geval nog geen indruk.

1,5*

Je moet er tegen kunnen, van die schreeuwende Italiaanse vrouwen, want je komt ze in diverse klassiekers tegen en hier is dat niet anders. Zolang de rest eromheen maar goed verzorgd is, is dat voor mij geen enkele probleem en op dat gebied zit het hier meestal wel snor.

Visconti weet het eenvoudige verhaaltje vrij goed uit te werken tot een behoorlijk boeiend geheel. De grote spil in het geheel is Anna Magnini, die een sterke rol aflevert als de moeder, die eerst blij is voor haar kind, maar daarna duidelijk haar kind tegen alle hoon en spot wil beschermen. Tussendoor zit er som ontzettend veel gepraat in en is niet alles even duidelijk te volgen, al blijft de rode draad altijd vrij gemakkelijk overeind. Visueel ziet het ook niet onaardig uit, al mist Visconti hier en daar nog de verfijning, die hij in latere films (vaak) wel heeft.

Bellissima mist echt grootste momenten en is hier en daar iets minder interessant. Maar over het geheel gezien is het behoorlijk boeiend, goed acteert en een aardig meeslepend verhaal. De poster hier, schetst de films trouwens perfect.

3,5*

Een sterke film, dat kan na afloop van deze film wel geconcludeerd worden. In het begin van de film overdrijft de regisseur mijns inziens een beetje teveel met het beeld. De visuele trucjes van het wisselen van de camera tussen " het echte leven" en het computerspel is vrij storend, maar gelukkig neemt dat gedurende de film af. Vond het acteerwerk goed en overtuigend, hoewel Ben er totaal niet uitziet als een jongen van 16 a 17 jaar, die hij moet voorstellen.

En dan komt het einde, waardoor ik toch wel op een positieve manier door verrast werd. De film geeft op deze manier duidelijk een boodschap mee en zorgt ervoor dat ik 4 i.p.v. 3,5 ster toeken aan deze film. Het zou leuk zijn als ze in nederland ook eens van dit soort films proberen te maken, maar dat is misschien ijdele hoop.

4,0*

Gisteravond eindelijk gezien. Het was een lange zit, maar meer dan de moeite waard. De opbouw is erg goed verzorgd, waarbij in het verhaal werkelijkheid en fictie op een goede manier met elkaar zijn verweven. Het acteerwerk van Heston ien de andere personages zijn dik in orde, waarbij het natuurlijk helpt dat er erg goede dialogen in de film zitten. Ook de special effects mogen er voor die tijd zeker zijn, waarbij de spectaculaire paardenrace in het Colloseum natuurlijk het hoogtepunt van de film is.

4,0*

Ik moet zeggen dat ik het soms wel geinig vermaak vond. Het begint allemaal erg grappig en al die losers bij elkaar vormen op zich wel een grappig stel. Rob Schneider is in een iets serieuzere rol wel redelijk, maar het zijn vooral zijn metgezellen, die voor de humor zorgen.

Halverwege wordt het allemaal wel wat minder leuk. De honkbalwesdstrijden zorgen een beetje voor teveel herhaling en ook zitten er richting het einde net teveel moraaltjes in verweven. Maar verder is het op zich best vermakelijk.

Geinige bijrollen, een zeer prettige speelduur en wat leuke vondsten, zorgen ervoor dat het allemaal goed kijkbaar is. Alleen jammer van van de vervelende moraaltjes, anders had ik hier zeker nog wel een voldoende aan kwijt gekund.

2,5*

Prima film weer van Mann.

Mann is een fijn regisseur die weet hoe je goede westerns moet maken en daarbij graag gebruik maakt van de kwaliteiten van James Stewart. Stewart is altijd goed, zei het misschien als klein minpuntje dat ik hem hier moeilijk kon zien als ex-bankrover. Daarvoor komt hij op sommige momenten hier net te goedaardig over, maar dat is een detail want verder heb ik best genoten van zijn spel. Arthur Kennedy is trouwens ook erg goed en vooral de band die hij en Stewart hebben is interessant in deze film.

Daarnaast bevat de film een hoop actie. Veel geschiet, indianen,explosies en achtervolgingen en doordat allemaal in een kleine anderhalf uur verstopt zit, vliegt de film voorbij. De personages worden hier minder uitgwerkt dan in Mann's zijn andere twee westerns die ik zag, maar toch is het heerlijk kijkvermaak. Daarnaast weet Mann mooie plaatjes van het ruige Amerikaanse landschap te tonen, iets wat ik ook altijd wel kan waarderen.

Niet Mann's beste, maar nog altijd meer dan goed.

4,0*

Een redelijke film van eigen bodem, over de plaatselijke bende, die Oss aan het eind van de jaren '30 van de vorige eeuw in zijn greep hield.

Ik moet zeggen dat de aankleding en het jaren '30 sfeertje goed in orde zijn. Sylvia Hoeks doet het niet onaardig en de bijrolletjes van Frank Lammers en Matthias Schoenaerts zijn best goed. Het probleem is echter dat alles op een soort van zielloze manier verteld wordt. De beweegredenen van de bende komen niet aan bod en de bende blijft vaak ook op een zijspoor staan, omdat het verhaal zich meer richt op Johanna, wat ik dan net weer iets minder interessant vond.

Aan zaken als het accent hadden ze soms wel wat meer aandacht mogen besteden, want dat klonk echt niet altijd even Brabants. Los daarvan zag het er visueel wel aardig uit en was het na een matig eerste half uur, uiteindelijk nog best onderhoudend.

2,5*

Vooral jammer van de matige kinderrollen en de vreselijke muzikale intermezzo's tussendoor, want daarbuiten om in dit een alleraardigste poging om een leuke Sinterklaas film neer te zetten.

Ik ben totaal geen fan van de films van Nijenhuis en zal dat ook nooit worden, maar ik moet zeggen dat hij het qua sfeer hier behoorlijk goed aanpakt en dat je op sommige momenten toch wel goed het echte Sinterklaas sfeertje proeft.

Ik ben verder niet zo’n fan van het hele Sinterklaas gebeuren, maar de kinderen vonden dit wel leuk en ik denk dat dit voor de doelgroep zeker geen slechte film is. Een goede poging van Nijenhuis, ik moet het eerlijk toegeven.

2,5*

Zeer matige film. Beowulf doet eigenlijk aan nergens aan het verhaal van vroeger denken. Het verhaal is matig, het acteerwerk is ook niet om over naar huis te schrijven en de gevechten zijn af en toe ronduit lachwekkend. Ook de muziek past in mijn ogen niet helemaal bij de film. Nergens bezit de film enige vorm van sfeer of spanning. Alleen de aankleding en de mooie dames maken het nog een heel klein beetje de moeite waard.

1,0*

Aangezien ik al een week thuiszit vanwege de gevolgen van een operatie, dacht ik bij mezelf dat dit het ideale moment was, om eens met Berlin Alexanderplatz te beginnen. Gezien de immense lengte moet je er echt de tijd voor hebben, maar ook nemen om dit te aanschouwen. Ik had de film ook al zo’n drie jaar in bezit, maar deze keer was het echt nu of nooit.

Het is een geweldig groots opgezette film. Wat Fassbinder hier heeft gemaakt is zeker bewonderingswaardig te noemen, ook al zou ik dit helemaal niks vinden. Maar dat is echter niet het geval. Ik heb de film in 6 keer gekeken en dat was op zich heel goed te doen. De film handelt in eerste instantie over Berlijn, maar dat idee heb je aan het einde niet echt. Naast een film van Fassbinder, is het namelijk ook de film van Günter Lamprecht geworden. In het begin moest ik even aan hem wennen, maar al snel weet hij met de vertolking van Franz Biberkopf toch wel je hart te veroveren. Het is een ontzettend boeiend personage, die soms wat rare beslissingen neemt en ietwat te goed van vertrouwen is. Toch kreeg ik veel sympathie voor hem.

Ook de andere personages zijn best interessant. Gottfried John steelt als Reinholt toch wel de show. Hij is geniepig, listig en zijn hele gedrag en manier van praten ademen een behoorlijke dreiging uit. Maar ook de vrouwen van Franz evenals zijn weinige vrienden zijn goed uitgewerkt. Ik vond zelf de bareigenaar heel goed gespeeld worden. Vriendelijk, met altijd een luisterend oor en advies, maar toch goed wetende, dat er genoeg in zijn zaak gebeurt, dat het daglicht niet of nauwelijks verdragen kan.

Ook ik zat tot en met de dertiende aflevering op vier sterren. De epiloog was op een gegeven moment niet meer zo boeiend, mede door de totaal andere toon, die deze heeft t.o.v. de andere hoofdstukken. De dromen, het surrealisme, de engelen en ga zo maar door, waren toch wel wat teveel van het goede. De epiloog duurt ook nog eens dubbel zo lang als een gewone aflevering en gaf toch een ietwat naar nasmaakje aan een verder geweldig epos. Een epos die zeker een kans verdient, mocht je er de tijd voor hebben.

Het kost Berlin Alexanderplatz uiteindelijk een half puntje, maar ik moet toch wel zeggen dat ik het bijna jammer vind dat het nu klaar is, dat zegt toch ook wel wat. Toc is mijn uiteindelijke cijfer wel een goede afspiegeling van mijn gedachtengang over dit grootse epos van Fasbinder.

3,5*

Aardige documentaire, die een prima tijdsbeeld schept van het Berlijn in de jaren twintig van de vorige eeuw. Qua montage was het destijds behoorlijk vernieuwend en mede daardoor is het een vrij dynamische documentaire, al vervalt deze op een gegeven moment ook wel enigszins in herhaling.

Berlijn is een levendige stad, waar de mensen vroeg opstaan om te gaan werken. Massa’s arbeiders, die vooral met de treinen aankomen, waarna ze aan het werk gaan. ’s Avonds zit het werk erop en komt de binnenstad van Berlijn op andere wijze tot leven. Het is best op een mooie manier weergegeven, al vond ik het op het laatst ook wel goed geweest. Inhoudelijk is het vrij afstandelijk en op een gegeven moment heb je alles wel zo’n beetje gezien.

Dat neemt niet weg dat Berlijn een mooie stad is, dit best een interessante documentaire en het op een mooie manier is vastgelegd.

3,0*

Redelijke film met een simpel en niet zo bijzonder verhaal. Het acteerwerk is niet altijd even goed, maar het enhousiasme en de sfeer maken dit enigszins goed. De gevechten zijn redelijk, en gelukkig is de afloop van de film nog enigszins verrassend. Wat kan die James Earl Jones trouwens schreeuwen zeg!

2,5*

Erg matige film, die op alle punten minder scoort dan het eerste deel. Het verhaal is slap, zoals eigenlijk de hele film. De acteurs doen het niet best en de gevechten zijn allemaal maar erg matig, op het eindgevecht na dan, dat nog wel redelijk is. Meest lachwekkende scene is nog wel het moment dat het huis van Roberts in de fik gestoken wordt en degene die dat doet zelf ook het leven laat. Dat was zo slecht gedaan dat het bijna weer leuk wordt. Ik zeg bijna, want dat werd het helaas niet meer.

1,0*

Wat een heerlijke film is The Best Years of Our Lives. Ik zag vooraf nog een beetje op tegen de lange speelduur, maar dit bleek totaal ongegrond en ik kan dan ook zeggen dat ik me eigenlijk geen minuut verveeld heb. De film boeit van begin tot einde en dat is knap. Om een film als deze zo boeiend te maken, zijn goede acteurs nodig en laat dat nou net een van de sterkste punten van The Best Years of Our lives zijn. De drie oorlogsveteranen hebben allen hun eigen problemen om weer te aarden in het “normale” leven en Wyler geeft ze alle drie voldoende aandacht, waardoor het in combinatie met het goede acteerwerk boeiende personages zijn om te volgen.

Harold Russell is in feite echt het boeiendste en ook zieligste personage om te zien, mede ook door het feit dat hij als enige er lichamelijk ook grote ongemakken aan de oorlog heeft overgehouden, want hij is namelijk zijn handen verloren. Hij heeft het daar niet zozeer moeilijk mee, maar moeilijker met het feit hoe de mensen nu soms letterlijk naar hem en zijn handen kijken. Zijn relatie met zijn vriendin, gespeeld door Cathy O’ Donnell komt op een gegeven moment onder zware druk te staan omdat hij steeds maar denkt dat zij hem niet meer wil, nu hij gehandicapt is. Dan komt echter voor mij persoonlijk de mooiste scène van de film, als O’ Donnell hem naar bed brengt, wederom een eindeloos geduld toont en hij eindelijk doorkrijgt dat zij ook ondanks zijn handicap nog steeds van hem houdt. Dat is pas echte liefde!

Fredric March en Dana Andrews spelen de twee andere veteranen en ook hun personages zijn boeiend om te volgen. Dan is er nog de dochter van March, gespeeld door Teresa Wright en die net als in Shadow of a Doubt wederom een zeer goede rol neerzet. Wat is fantastische vrouw is het daarnaast trouwens ook om te zien. Zo natuurlijk, oprecht en vooral ook menselijk als zij speelt is gewoonweg geweldig. Van de oudere films die ik hem gezien is de rol en het personage van Jean Arthur in Mr. Smith Goes to Washington gewoonweg bijna niet te evenaren, maar ik moet zeggen dat Wright hier echt ontzettend dicht in de buurt komt.

Maar goed, Wyler slaagt er dus in een geweldige film neer te zetten, die geen moment inzakt, waarbij de acteurs sterk spelen en waarbij de personages vooral ook allemaal heel menselijk en dus ook natuurlijk overkomen. Wyler neemt er de tijd voor, maar slaagt erin de film van een ongekende diepgang te voorzien en wisselt drama en komedie op een goede manier af, waardoor het nooit geforceerd aanvoelt of overkomt. Ik heb er echt van genoten en deze film komt hoog in mijn lijst van favoriete films terecht. Ik geef de film een ruime vierenhalve ster,maar een verhoging sluit ik in de toekomst zeker niet uit.

4,5*

Een vreselijke film dit, vol clichés en kinderachtige personages, die precies doen wat je verwacht en van begin tot eind irritant en vervelend zijn. Ook die zogenaamd schattige aangeklede hondjes zijn maar niks en wat mij betreft behoren Chihuahua’s samen met Poedels tot de vervelendste en lelijkste hondensoorten die er zijn. Het verhaal wordt nergens interessant en de afloop weet je al vanaf de eerste minuut. Rommel van de bovenste plank dus wat mij betreft.

0,5*

Een vermakelijke en luchtige actiekomedie, die in feite niet zo heel veel om het lijf heeft, maar zelfs na talloze herzieningen vermakelijk blijft.

Eddie Murphy zet een vlotte rol neer als de praatgrage Axel Foley, een man met een grote mond en een klein hartje. De film is vermakelijk, kent prima actiescènes, mooie achtervolgingen en lekker veel geschiet. Wat de film echter zo aangenaam maakt om naar te kijker zijn de soms erg leuke dialogen en de humor. Dat die humor zo goed werkt komt vooral door Judge Reinhold en John Ashton, die samen met Murphy het team in deze film vormen. Beiden komen nogal duf over in verhouding met Murphy, maar juist door die tegenstelling werkt de humor zo goed.

Daarnaast heeft de film een erg herkenbare en aangename soundtrack, die je gelijk aan deze film koppelt. Het blijft leuk kijkvermaak.

3,5*

Een weinig geïnspireerd vervolg.

De cast is hetzelfde als in het eerste deel, maar het verhaal lijkt ook niet heel veel anders. Eigenlijk is het gewoon een herhaling van zetten, maar helaas wel een stuk minder leuk.

Eddie Murphy speelt wederom Axel Foley, maar komt minder overtuigend en fletser over dan in de vorige film. Het zijn vooral Judge Reinhold en John Ashton die het net als in de eerste film redelijk goed doen. Vooral Reinhold is een enorme droogkloot, die zich in deze film lekker uitleeft. Toch is de film qua humor en dialogen wel een stuk minder scherp en leuk. Qua actie zit het verder wel goed, dat is volop aanwezig en goed in beeld gebracht.

Aardige actie, tegenvallende humor en een weinig origineel verhaal zorgen al met al toch voor een tegenvallende score.

2,0*

Derde en laatste deel in de reeks en zowaar iets beter dan het matige tweede deel.

Het verhaaltje stelt niet zoveel voor, maar voelt in ieder geval minder aan als herhaling en dat is al heel wat. Het grote pluspunt van deze film is echter de locatie van de film, waar een behoorlijk gedeelte van de film zich in afspeelt. Dat is namelijk een pretpark en daar wordt soms op best inventieve wijze gebruik van gemaakt. Murphy doet het hier ook iets beter dan in het vorige deel, maar ik blijf Reinhold de leukste vinden, zo ook hier.

Hoewel de humor ook niet altijd even goed is, is de film in ieder geval iets leuker dan zijn voorganger, maar het niveau van de eerste film wordt echter bij lange na niet gehaald.

2,5*

Aardige film van Lang, maar zeker niet zo goed, als de andere films die ik tot nu toe van hem zag.

Het script is interessant en de film blijft lange tijd boeiend. Dana Andrews zet een degelijke hoofdrol neer. Het tempo van de film is vlot en de film amuseert de gehele speelduur. Alleen de twist is ietwat ongeloofwaardig, maar desondanks ook weer niet zo storend dat het de rest van de film verpest.

Een voldoende score van mijn kant. Leuk verhaal, vermakelijke uitwerking, niets meer en niets minder.

3,0*

Owen Wilson, Morgan Freeman, Gary Sinise en Charlie Sheen zitten in deze film en als je er als regisseur dan in slaagt om zo'n slappe hap te maken, dan is het duidelijk dat je als regisseur in ieder geval geen talent hebt. Deze film heeft een zeer zwakke inleiding en pas na 40 minuten krijg je eindelijk een beetje een idee waar de film over gaat. De humor is maar mondjesmaat aanwezig en ook de trage vertellijn doet de film niet echt goed. Het is te danken aan de acteurs, vooral Wilson, dat er nog wel wat te genieten valt, want anders was het echt een film geweest die helemaal niets had voorgesteld. Visueel is het allemaal niets bijzonders en de regie is ook zeer en zeer matig!

1,5* dankzij Wilson en co

Goede western, zij het ietwat aan de lange kant, waarin Gregory Peck in het midden komt te staan van een vete tussen twee families.

Qua regie en cinematografie ziet het er allemaal goed en verzorgd uit. Gregory Peck is niet mijn favoriete westernacteur, maar hier speelt hij een prima rol. Een beetje een soort van anti-held, maar die rol ligt hem wel, al heeft zijn personage hier soms ook wat vervelende trekjes. Ook de rest van de acteurs doen het allemaal naar behoren. Heston is ook goed als de vervelende voorman, maar de show wordt toch wel gestolen door Burl Ives, die met zijn geweldige karakteristieke kop een prachtrol neerzet als hoofd van de Hannassey familie.

Hoewel "The Big Country" over het geheel goed in elkaar zit, mist er soms wel iets. Het blijft op een bepaalde manier vrij tam. Daarnaast duurde het voor mij zelf ook wat lang, voordat het geheel echt op gang komt. Wyler weet het geheel echter altijd wel in goede banen te leiden en is sowieso een prima regisseur. Ik heb me hiermee zeker niet verveeld, me zelfs prima vermaakt, maar het mist uiteindelijk toch de impact, die de echte toppers voor mij wel hebben.

3,5*

Big Daddy is een perfect voorbeeld van de typische Adam Sandler film.

Je moet tegen Sandler kunnen, anders zal het zeker niet leuk zijn. Persoonlijk is dit één van zijn betere films. Sandler is zichzelf en de wisselwerking tussen hem en het jongetje is leuk. Gelukkig heeft ook Steve Buscemi een bijrol in deze film, zoals wel vaker in films met Sandler. Ook hier is hij bijzonder grappig als dakloze en heeft een paar erg grappige oneliners.

Het verloop van de film is vermakelijk, mede ook door het tempo. Het aantal geslaagde grappen valt niet tegen en het einde is nog lichtelijk verrassend voor een film als deze. Ik heb me er in ieder geval prima mee geamuseerd en dat is eigenlijk alles wat ik vraag van een film als deze.

3,0*

Ik vond het wel een leuk filmpje. Origineel verhaal, dat ook nog eens waar gebeurd is en waar Burton een eigen komische draai aan weet te geven.

Amy Adams speelt een prima hoofdrol neer en zet een personage neer, waarbij ik me afvroeg hoe ze het zover kon laten komen en waar ik wel een klein beetje medelijden mee had. Waltz zet zijn personage hier en daar iets te overdreven neer, al kon ik het op zich wel hebben.

Het jaren '60 sfeertje is lekker neergezet met frisse heldere kleuren. Ondanks dat het allemaal nooit echt hoogstaand wordt is het vermakelijk om te zien.

3,0*

Leuke film moet ik toch wel zeggen.

Het verhaaltje over een jongen wiens opstel gejat wordt door een filmproducent, die het gebruikt voor zijn film is aardig, maar vooral de invulling door de acteurs is goed. Frankie Muniz is redelijk, maar het is Paul Giamatti, die als de gewiekste filmproducent weer eens de show steelt. Hij maakt van zijn personage een mooie kruising van een geniepig en sullige man, die op momenten ook bijzonder grappig is. Hetzelfde geldt voor Amanda Byrnes, die ik niet altijd even goed vind, maar die in deze film laat zien wel degelijk over komisch talent te beschikken.

Ook de muziek is hoewel niet altijd even goed, op sommige momenten wel doeltreffend gekozen. Een paar leuke bijrolletjes doen de rest en zorgen dat deze film, ondanks dat er ook een hoop flauwigheid inzit, toch fijn wegkijkt en nergens verveelt.

3,0*

Prachtige film van Tim Burton, waarin hij zijn creatieve hand de vrije loop laat en een schitterende fantasiewereld creëert.

Big Fish is een soort van sprookje, maar dan gegoten in een jasje van Burton. De decors in de film zijn prachtig, evenals de vormgeving en de gebruikte kleuren. Somberheid en felheid wisselen elkaar hier regelmatig op erg mooie wijze af. Edward Bloom is een interessant figuur. De mensen over wie hij verteld hebben allemaal iets aparts en raars, maar toch voelen ze op de een of andere manier heel menselijk en echt aan. Ewan McGregor speelt overtuigend de jonge Edward Bloom, terwijl Finney een fijne oude Edward Bloom neerzet.

Wat ik vooral ook erg mooi vond, is hoe de relatie tussen Wil en zijn vader zich uiteindelijk ontwikkeld. Langzaam maar zeker komt Will te weten wie zijn vader nu echt is en hoe hij over zaken dacht en in het leven stond. Die relatie is op een overtuigende wijze neergezet, geloofwaardig en op een gegeven moment zelfs ontroerend, zonder dat het overdreven sentimenteel wordt. Het is een fijne feelgood film, waarin een sprookje op een erg mooie manier wordt verteld, waardoor je haast het idee hebt er zelf bij te zijn geweest.

Het hoofdgerecht is al lekker op zich, maar overgoten met een Burtonsausje smaakt het allemaal zelfs fantastisch.

4,5*

Het concept is erg leuk en met Samuel L. Jackson als president zit je haast wel snor zou je zeggen. Dat valt toch een klein beetje tegen.

Jalmari Helander weet hier niet echt de keuze te maken voor wat hij wil. Het lijkt mij de ideale film om helemaal over the top te gaan, met veel actie, oneliners en niet te vergeten, de geweldige locatie waar het zich afspeelt. De film is op momenten echter veel te braaf en ook de humor valt wat tegen,

het enige wat wel goed benut wordt is de locatie en er zitten hier en daar wel wat originele vondsten in. Het verloop is echter ook enorm voorspelbaar en de badguys zijn behoorlijk matig. Jammer, ik had hier stiekem iets meer van verwacht.

2,0*

Prima film-noir met een goede Glenn Ford. Leuk om te zien hoe lekker bot hij in deze film af en toe uit de hoek komt. Ook zitten er een voor mij pas onverwachte harde scenes in de film. Gloeiend hete koffie in iemands gezicht gooien is i.m.o. toch een stuk heftiger dan iemand helemaal in elkaar slaan. Verder doet ook Gloria Graham het goed, een vrouw die mij bij In a Lonely Place ook al goed kon bekoren. Ik had echter gehoopt dat de film nog iets spannender of verrassender zou zijn. Al met al echter een prima film-noirtje die dankzij het sterke acteerwerk toch wel boven de middelmaat uitstijgt. Een echte topper is het mijns inziens echter niet.

3,5*

Vanavond weer eens een keertje herzien en wat blijft het toch een heerlijke film van de Coen broertjes. Heb wederom genoten van de geweldige personages die deze film allemaal herbergt. The Dude, Walter, Donny, The Jesus, The Nihilists en ook het hulpje van The Big Lebowski (Hoffman) doen het allemaal meer dan naar behoren. Het dialoogwerk is van een subliem niveau en dat in combinatie met de grappige typetjes zorgde er weer voor dat ik me eigenlijk geen moment verveeld heb. Het verhaal gaat in feite nergens over, maar misschien is de film juist daarom wel zo leuk. Fargo blijft mijn favoriete Coen film, maar dit is zeker een goede tweede. Coen films doen het bij mij altijd goed bij herziening en dat geldt eigenlijk ook voor deze film, die ik nu al vier keer gezien heb en die ik eigenlijk iedere keer een stukje meer ga waarderen.

4,5* blijven makkelijk staan.