Opinions

Het verhaaltje is vrij dun en achteraf gezien ook behoorlijk voorspelbaar, maar toch is Le Boucher zeker de moeite waard.

Claude Chabrol maakt hier een soort van Hitchcock van, al haalt het nooit dat spanningsniveau, al is de suggestieve spanning zeker aanwezig. Wat wel erg goed is, is het heerlijke aparte en mysterieuze sfeertje, dat er gedurende de gehele tijdsduur hangt. Daarnaast wordt er erg goed geacteerd en weet het allemaal continu te boeien.

Bijzonder filmpje dus en voor mij de eerste kennismaking met het werk van Chabrol. De leerling mag de meester dan niet overtroffen of geëvenaard hebben, maar dat neemt niet weg dat dit toch wel een fijn filmpje is, al is het simpele verhaaltje wel de grootste zwakte.

3,5*

Jean Renoir maakt met deze Boudu een satirische komedie over het leven van een zwerver, genaamd Boudu. Het uitgangspunt vond ik in ieder geval erg goed. Een rijke aristocratische familie, krijgt ineens een zwerver in huis en weet niet goed hoe ze moeten omgaan met hem en de situatie en omgekeerd geldt eigenlijk hetzelfde.

Michel Simon speelt de rol van Boudu naar behoren. Er zitten zeker wel wat komische momenten in, maar het is niet dat ik echt heb moeten lachen. Wel wordt de bourgeoisie op een leuke manier te kijk gezet, iets wat doet denken aan het werk van Buñuel, die dat in sommige van zijn films, ook op fraaie wijze deed. Renoir brengt het allemaal prima in beeld en zeker voor een film van deze leeftijd, ziet het er allemaal goed uit.

Het concept is leuk, de film onderhoudend, maar een meesterwerk, of iets dat daarbij enigszins in de buurt komt, zie ik er zeker niet in.

3,0*

Vatos Locos!

Leuke film, die ondanks de diverse onvolkomenheden er toch in slaagt om te vermaken.

Want onvolkomenheden zijn er zeker. Zo is het acteerwerk over de gehele linie bijzonder matig. Zo iemand als Damian Chappa kan nog wel een les gebruiken, want wat hij laat zien is erg slecht. Het helpt ook niet mee dat de dialogen niet al te sterk zijn.

Toch heeft het verhaal ook genoeg positieve zaken. Het sfeertje is toch behoorlijk sterk en het hele gevangenisleven wordt toch wel uitermate boeiend weergegeven. Ook behoorlijk geloofwaardig en leuk om te zien. Daarnaast is de muzikale bijdrage ook niet verkeerd. Er zitten een aantal mooie nummers tussen en vooral de eindscène is erg mooi. Het enige moment waarop het er visueel ook mooi uitziet. Verder is het vooral een erg vlak geschoten film, die visueel gezien maar bar weinig voorstelt.

Zeker geen topper dus, maar ik snap wel waarom veel mensen dit kunnen waarderen. Filmtechnisch zijn er genoeg mankementen, maar inhoudelijk is het vermakelijk genoeg om toch de lange speelduur te rechtvaardigen.

3,0*

Redelijk standaardfilm. Het verhaal verloopt enorm voorspelbaar, maar desondanks kijkt het allemaal wel lekker weg. Aniston en Butler zijn wel een leuk koppel en hebben een aardige chemie met elkaar. Desondanks handelt Butler soms ook wel wat te geforceerd en is hij minder op zijn plaats in dit soort films dan Aniston.

Ondanks dat het allemaal wel lekker wegkijkt, wordt het nergens echt leuk. Telkens heb je het idee het allemaal weleens gezien te hebben en veel zie je dus van tevoren aankomen. Een iets meer over the top film had beter gewerkt vermoed ik, nu is het het allemaal net niet verhaal.

2,0*

Heerlijke spionagethriller en een fijn begin van een mooie reeks.

Matt Damon vind ik altijd wel een fijn acteur en ook hier overtuigd hij als Jason Bourne, een getergd iemand, die last heeft van geheugenverlies, maar vastbesloten is om achter de waarheid rondom hem te komen. Franka Potente is een fijne aanvulling als Marie en heeft hier ook een duidelijke chemie met Damon.

Wat The Bourne Identity zo goed maakt is het prima verhaal dat goed gecombineerd wordt met spanning en een aantal erg goede actiescènes. Vooral de achtervolgingsscène met de mini is geweldig. Een erg spannende scène met volop actie, die ook nog een erg goed in beeld wordt gebracht.

Het script is dus goed, de film is spannend, kent volop actie en verveelt geen seconde. Dat zijn kortweg ook de ingrediënten waaraan een goede thiller moet voldoen en The Bourne Identity is daarmee een prima gerecht geworden, die erg lekker smaakt.

4,0*

Minste deel van de trilogie, maar nog altijd meer dan vermakelijk. De film kent net als zijn voorganger een goed verhaal met bijzonder veel goede actie. Je moet echter wel goed opletten, want een en ander zit af en toe behoorlijk ingewikkeld in elkaar. Matt Damon acteert wederom erg sterk en zet een overtuigende rol neer. Hij lijkt bijna gemaakt voor dit soort films zou ik zeggen, want ik heb hem zelden zo sterk zien acteren als in deze rollen. Een minpunt van de film is de autoachtervolging die er op zich wel spectaculair uit ziet, maar erg chaotisch en onduidelijk gefilmd is, waardoor alles hier en daar net wat minder overtuigend overkomt. Verder zit het verhaal wederom weer aardig in elkaar en vormt de film een mooie brug naar het derde en beste deel van de trilogie.

3,5*

Beste deel van de reeks

Regisseur Paul Greengrass laat je vanaf de eerste minuut op het puntje van je stoel zitten. Matt Damon speelt wederom de rol van Jason Bourne en doet dit voortreffelijk. Bourne gaat in deze film verder met het zoeken naar zijn identiteit. Het knappe van The Bourne ultimatum is dat in de film niet overdreven veel actie en bijvoorbeeld explosies voorkomen. De actie die erin voorkomt is vaak recht toe recht aan, en dat wordt aangevuld door de enorme spanning die eigenlijk al vanaf het moment dat de film begint aanwezig is. Die spanning wordt allereerst opgebouwd door het goede verhaal en acteerwerk van de hoofdrolspelers, maar ook door de aparte snelle, korte, cam-achtige manier van filmen, waardoor elke klap net wat harder en alles nog echter en spannender lijkt. Het is alleen jammer dat het einde van de film misschien net wat te snel afgewerkt wordt, maar teleurstellend is het einde in ieder geval niet. Aanrader voor de liefhebber van een intelligente actiefilm.

4,0*

Erg goede documentaire.

Want hoewel Michael Moore de zaak van zijn perspectief behoorlijk eenzijdig belicht, is dit toch ook wel de kracht van de documentaire. Moore is er niet vies van om het oh zo mooie Amerika eens even een veeg uit eigen pan te geven, en dat is best wel lekker om te zien. Los daarvan is het gewoon een uiterst boeiende documentaire, waarbij ik me verbaasde over wat er allemaal mogelijk is daar.

Moore deinst er in ieder geval niet voor terug om sommige mensen hard aan te pakken, durft zaken uit te spreken en feiten op tafel te leggen. Columbine was een vreselijke gebeurtenis, maar is in de loop der jaren helaas geen incident gebleken. Verder is het natuurlijk ontzettend verontrustend om te zien dat je daar destijds bij het openen van een spaarrekening van de bank een pistool krijgt. Ik weet niet of dat nog steeds actueel is, maar het moet in ieder geval niet veel gekker worden.

Moore is in ieder geval een filmmaker met lef en dit is een uitermate boeiende en indrukwekkende documentaire, die zeker gezien mag worden.

4,0*

Tegenvaller dit. Het verhaal en concept zijn natuurlijk erg interessant en voor mij gelijk al een reden om de film te willen zien, wie de regisseur dan ook is. De uitwerking is echter behoorlijk tegenvallend.

Hoewel ik de film redelijk goed kon volgen, komt het toch allemaal op mij over als een nogal onsamenhangend geheel, waarvan de beweegredenen van een ieder lang niet altijd duidelijk zijn, sommige zaken duidelijk zijn, sommige vaag en sommigen ook wat tegenstrijdig. Daarnaast acteren Diaz en vooral Marsden maar erg matig. Alleen Langella is op sommige momenten wel heel sterk. Dat zijn ook gelijk de momenten dat er wat spanning in de film zit, want daar ontbreekt het een film als deze ook aan.

De film schetst verder een goed beeld van de jaren zeventig, wat qua sfeer wel goed is, al wordt die sfeer soms ineens weer tenietgedaan door de soms erg slechte sfx die de film heeft. Onvoldoende dus.

2,0*

Een prima film, met een traag tempo en een onderwerp dat altijd interessant is en ook zal blijven.

Ik vond het wel een erg fijn filmpje moet ik zeggen. Andrew Garfield zet een prima hoofdrol neer, als de onzekere Jack, die spijt heeft van zijn verleden en vooral weer een normaal en rustig leven wil leiden. Doordat hij een tijd in de gevangenis heeft gezeten vanaf zijn jeugd, zijn sommige zaken nieuw voor hem en dat is op een mooie subtiele wijze in de film verwerkt. Vooral zijn relatie met de secretaresse vond ik erg mooi uitgewerkt. Zij is de persoon die hem vertrouwen geeft en hem dus zaken leert op zowel communicatief als seksueel gebied. Ik vond die relatie erg mooi en realistisch ogen.

Uiteindelijk blijkt de redding van een meisje, de ondergang voor Jack te zijn. Dat was wel heel dubbel, vooral ook omdat Jack zich langzaam maar zeker weer een positie in de maatschappij had verworven. Uiteindelijk was het ook niet zo heel verrassend, maar desondanks werkt het allemaal erg goed in deze film, omdat het en op een subtiele manier wordt gebracht en omdat sommige banden en relaties gewoon erg goed uitgewerkt zijn.

D.m.v. flashbacks komen we aan het einde van de film toch te weten wat er uiteindelijk in het verleden gebeurd is. Of Jack nu wel of niet wat bij het meisje heeft gedaan wordt in het midden gelaten, omdat je dat nu eenmaal niet in beeld te zien krijgt. Op zich wel fijn, omdat iedereen nu voor zichzelf kan beoordelen, of hij wel of niet een moordenaar is. Daarnaast is het einde van de film erg sterk met een geweldige surrealistische scène, waarin Jack nog een keer met zijn vriendin praat. Daarbij wordt alles wederom erg subtiel uitgesproken. Dat was voor mij toch wel een mooie afsluiter van deze bij vlagen erg indrukwekkende film, die goed blijft hangen.

4,0*

Goede film met nogal wat fouten, dat wel, maar toch weet de film te boeien en te overtuigen. Dat een concentratiekamp zo dicht achter een Duits huis in Duitsland zit gaat er bij mij niet in en het lijkt mij ook zeer onwaarschijnlijk dat zowel Bruno als het Joodse jongetje zo dicht aan beide kanten van het hek van een concentratiekamp kunnen komen. Verder is het jammer dat de Duitsers Brits praten en geen Duits, maar dat was voor mij net als eerder genoemde fouten eigenlijk niet zo heel storend. Het verhaal zit verder wel goed in elkaar met degelijke acteerprestaties en geeft goed het verhaal weer van een Duitse jongen die geen verschil ziet tussen Duitsers en Joden. De muziek is verder best goed en de film weet mede door de sterke laatste 15 minuten wel indruk te maken. Goed en sterk einde op het juiste moment, dat je na afloop nog wel even aan het denken zet.

3,5*

” I just feel like there are so many things that I could be doing and probably want to be doing that I'm just not.”

Ik hoorde pas 3 jaar geleden over dit project, maar was er gelijk in geïnteresseerd. Linklater heb ik vooral dankzij de Before trilogie erg hoog zitten. Boyhood is natuurlijk erg ambitieus van aanpak en het feit dat je de acteurs ook echt ouder ziet worden in het tijdsbestek van 12 jaar waarin het verhaal zich afspeelt, is een fascinerend idee. Toch is zo’n geweldige opzet natuurlijk nog geen garantie voor succes. De uitwerking laat gelukkig echter zien, dat mijn vertrouwen in Linklater niet ongegrond was en levert een erg fijne, ruim tweeënhalf uur durende coming of age verhaal op.

Vooral de natuurlijke aanpak werkt hier erg goed. Het acteerwerk en de dialogen zijn goed geschreven en de gebeurtenissen die plaatsvinden en voorbijkomen, zijn heel alledaags en herkenbaar. Hawke is altijd op zijn best, als hij geregisseerd wordt door Linklater, maar Arquette is hier de uitblinkster. Geweldig spel van haar, dat moet gezegd worden. Ook het gezin zelf is interessant en realistisch. Het is allemaal verre van perfect, met gescheiden ouders en een leven dat lang niet altijd op rolletjes loopt. Het mooie is hier natuurlijk ook, dat je Mason echt letterlijk ziet veranderen van een 6 jarige naar een jongvolwassene.

Iedere keer als ik me afvroeg hoe ver men was in de leeftijdsontwikkeling, wordt er een hint gegeven d.m.v. muziek, de naam van een film of zelfs de presidentsverkiezingen. Dat vond ik persoonlijk wel fijn, omdat het de tijd waarin het plaatsvond nog net even wat meer benadrukte. Ook de muziek past er goed bij, met enkele mooie en zeer herkenbare nummers. Verder had ik zelf ook geen problemen met de tijdsduur. Het is op wat kleine momenten na, bijna continu boeiend. Het enige wat ik voor mezelf miste was een echte impact. Ik had stiekem gehoopt, dat dit Before Sunset zou gaan overtreffen, maar dat is Boyhood uiteindelijk niet gelukt.

Wel is het een zeer goede film van een uitstekende regisseur, die nooit bang is om weer eens met een originele invalshoek te komen. Het zou me trouwens niets verbazen, als het filmen “gewoon” ieder jaar doorgaat, waarna we over twaalf jaar een vervolg hierop krijgen. Grappig trouwens, hoe erg Mason op Ethan Hawke lijkt, als hij eenmaal volwassen is. Het zou zomaar echt vader en zoon kunnen zijn.

4,0*

Meer dan aardige debuutfilm van regisseur John Singleton over het soms uitzichtloze leven van zwarte getto's. De film toont op een goede en gevoelige manier het geweld, zonder daarbij te overdrijven. Het acteerwerk van de hoofdrolspelers is goed en ingetogen, alleen Cuba Gooding Jr. vond ik iets minder in zijn rol. Verder bevat de film een sterke sfeer en wordt daarbij ondersteunt door prima muziek. Kortom een hele aardige film die een prima boodschap uitdraagt.

3,5*

Het derde en gelukkig laatste deel in de reeks, behorend tot één van de slechtste trilogieën, die ik ken.

Chuck Norris speelt hier wederom de stoïcijnse Braddock, die zich als een zombie gedraagt en totaal geen emotie kent. Geen emotie als hij zijn zoontje voor het eerst ziet, en ook geen enkele emotie als zijn vrouw sterft. Petje af, je moet het maar kunnen. Verder is het vooral verrassend dat in zo’n hersenloze film als deze de actie en het doden van de Vietnamezen pas halverwege lijkt te beginnen. Daarbij moet wel gezegd worden, dat Chuck een fikse inhaalslag maakt richting het einde.

Ik ben persoonlijk verbaasd over de hoge score. Ik vind het zelf erg slecht, en zelfs met het verstand op nul maar een weinig genietbare actiefilm. Het heeft totaal niets nieuws meer te bieden en past qua niveau gemakkelijk in de reeks, want niveau lijkt er niet of nauwelijks te zijn.

1,0*

Na vorige week Bad taste gezien te hebben, heb ik me gisteravond maar eens gewaagd aan Braindead. Ik dacht dat ik toch wel wat gewend was qua films, maar de laatste vijfentwintig minuten van Braindead zijn toch wel zo verschrikkelijk goor en smerig, dat het haast ongekend is. Verder is het gewoon een lekkere onzinfilm, met matig maar wel lekker over the topacteerwerk en soms best wel grappige momenten. Ondanks dat die aap-rat er vreselijk nep uitziet, is het wel bijzonder grappig om te zien. Heerlijk om te zien hoe die vervelende moeder door dat beest gebeten wordt. Het grappigste moment en voor mij ook hoogtepunt van de film zit niet in het laatste half uur, maar op het moment dat ze pudding zitten te eten. Op het moment, dat er eerst bloed en later dat oor in de pudding valt heb ik echt enorm moeten lachen, hahaha hoe verzin je het.

Verder is het zeker gezien het budget een leuke film, al vond ik de humor in het laatste gedeelte niet altijd goed werken, misschien omdat het soms allemaal net iets teveel van het goede was. Desondanks is Braindead ook zeker bovengemiddeld goed en gewoonweg erg vermakelijk. Net als met Bad Taste vliegt de tijd voorbij, al vind ik die eerste nog net een tikkeltje beter dan deze film, maar het verschil is niet groot.

3,5*

Onwaarschijnlijke flutfilm, die nergens boeiend of leuk wordt.

ik heb dan ook zelden zo'n slechte Nederlandse film gezien als Brandende liefde, waar ik werkelijk waar bijna niets positiefs over kan opnoemen. Het verhaal is een verfilming van het gelijknamige boek van Jan Wolkers. Het gaat over een beginnende kunstschilder, gespeeld door Peter Jan Rens, die en totaal niet kan acteren en als ik het goed hoorde nagesynchroniseerd is door Kees Prins, wat dan al helemaal raar overkomt.

Het verhaal zit rommelig in elkaar, het acteerwerk is matig tot slecht,op Vogel na dan en de film is bij vlagen ronduit saai. Er zitten een aantal expliciete blootscènes in en na afloop was ik blij dat de film afgelopen was. ik moet trouwens wel zeggen dat ik nog nooit een bevalling in een film zo levensecht in beeld gebracht heb zien hebben.

Ik kan er niet meer dan 0,5 ster voor geven.

Brave is een hele vermakelijke en leuke film uit de Pixar studio’s. Misschien komt het door de lage verwachtingen, want de trailer sprak mij niet echt aan, maar ik heb me geen seconde verveeld.

Qua animatie is dit toch wel erg mooi. In Brave wordt alles zo mooi en getailleerd vormgegeven, dat het soms echt een lust voor het oog is. Prachtig die achtergrond van de bossen en de Schotse hooglanden, in combinatie met de rode haren van de prinses. Het verhaaltje is vrij simpel, maar ik vond dat niet zo’n heel groot probleem. Het was wel leuk om te volgen en door de vermakelijke personages ook best grappig. Vooral die drieling en de koningin als beer, zorgen voor een aantal erg leuke momenten. Wel had het op sommige momenten duidelijk nog een tikkeltje scherper en iets minder kinderachtig gekund.

Maar uiteindelijk heb ik me dus prima vermaakt. Een paar keer best gelachen, genoten van de mooie animatie, en het ietwat moralistische verhaaltje kon me ook niet zo heel erg storen. Pixar heeft zeker nog betere films gemaakt, maar Brave valt zeker niet uit de toon in het rijtje van alle Pixars.

3,5*

Aardige film, die erg aan Death wish doet denken. Jodie Foster zet overtuigend een vrouw neer die het heft in eigen hand neemt nadat haar man is omgekomen bij een brute overval. Het acteerwerk is prima, maar de film is soms erg standaard en de situaties waarin ze terecht komt zijn soms wel heel toevallig. Het einde is ook een beetje ongeloofwaardige, maar desalnitemin een vermakelijke film!

3,0 *

Braveheart is natuurlijk de film, die Gibson helemaal groot maakte. Een epos over de vrijheidsstrijd in Schotland. Historisch gezien niet helemaal even correct, maar dat is geen ramp.

Braveheart valt vooral op door de grootste gevechtstenues. Het is een geweldig spektakel en alles wordt vakkundig in beeld gebracht. Gibson speelt op passionele manier de hoofdrol van William Wallace. Af en toe roept en schreeuwt hij iets teveel en hij is er hier als regisseur ook niet vies van om richting het sentimentele te gaan, maar grotendeels werkt het. Gibson lijkt hierin ook helemaal in zijn element te zijn en stopt naast een behoorlijk portie sentiment, ook een fikse hoeveelheid geweld in de film. Het past er op zich allemaal wel goed bij. Het is hard en rauw en daardoor maakt het op sommige momenten een behoorlijke indruk.

Verder wordt er redelijk goed geacteerd. Naast Gibson speelt vooral McGoohan als koning Edward sterk. Degene die zijn zoon speelt is dan weer een stuk minder en ook de passie tussen Wallace en de koningin vond ik wat vergezocht en kwam niet helemaal geloofwaardig over. Maar verder is het een goed stuk cinema, die vooral boven de middelmaat uitstijgt, dankzij de harde en fraaie gevechten.

3,5*

Terry Gilliam is zo’n regisseur die het voor mij net niet heeft. 12 Monkeys is de enige film van hem, die ik wel goed vond, verder wil het allemaal vaak net niet leuk of boeiend genoeg worden, zo ook met deze film. Ik kan best begrijpen dat mensen deze film goed vinden, maar ik vond het vooral weer erg flauwe en vooral ook niet leuke humor. De film is daarnaast erg druk en rommelig en daardoor zijn de vaak talloze verwijzingen niet altijd even duidelijk. Wel wat leuker zijn de dromen die Lowry telkens heeft, ook niet bepaald standaarddromen moet ik zeggen. Verder geeft Gilliam die film een vrij unieke aankleding en setting, wat de ene keer wat mooier overkomt dan de andere keer, maar je kunt duidelijk zien dat er een hoop tijd en moeite in is gestoken. De muziek is overigens wel goed, waarbij de bekende titelsong echt een fantastisch nummer is. Helaas duurt de film wel lang en ebde de laatste drie kwartier mijn interesse behoorlijk weg, omdat ik de gebeurtenissen van de hoofdrolspeler op een gegeven moment simpelweg niet boeiend genoeg meer vond. Het is een film met enkele goede elementen, maar in hoofdlijnen toch een film, die ik over het geheel gezien gewoonweg maar matig vind. Tegenvaller dus!

2,0*

Aardige komedie met Jennifer Aniston en Vince Vaughn over een samenlevend echtpaar, dat eigenlijk wel erg veel van elkaar verschilt en zich regelmatig aan diverse zaken van elkaar irriteerd. Dit lijkt me voor sommige mensen misschien wel herkenbaar. De film moet het vooral hebben van de goede wisselwerking tussen Aniston en Vaughn. De film begint sterk, maar zwakt langzaam maar zeker toch wat af. Desondanks is het verhaal best vermakelijk en zitten er zeker een aantal leuke momenten in de film. Vermakelijk tussendoortje zogezegd.

3,0*

Goede film, die ondanks het eenvoudige script, net wat extra meerwaarde heeft, doordat deze ook nog eens behoorlijk spannend is.

Het script is in feite niet zo heel bijzonder. De vrouw van hoofdrol speler Kurt Russell verdwijnt nadat ze hulp is gaan halen, en Russell heeft nauwelijks aanknooppunten om te gaan zoeken, behalve een chauffeur met wie zijn vrouw is meegelift voor de hulp. Russell acteert sterk en zet een sterk en geloofwaardig personage neer, die langzaam maar zeker transformeert van een aardige man, tot een vastbesloten iemand, die koste wat kost zijn vrouw terug wil vinden. Ook J.T. Walsh speelt erg sterk als de slechterik.

De regie is verder erg degelijk en Mostow slaagt erin om een aantal erg spannende scènes voor te schotelen. Vooral hierdoor stijgt dit alles toch gemakkelijk uit boven de grauwe middenmoot. Thematisch is Breakdown trouwens erg verwant aan de nederlandse film Spoorloos.

3,5*

Een fijne wegkijker, waar de vrolijkheid en het enthousiasme vanaf spat. Qua verhaal stelt het allemaal niet zo heel veel voor, maar de invulling maakt in ieder geval erg veel goed.

Audrey Hepburn speelt een leuke rol hier en zet een frisse, levendige vrouw neer, met een hoop uitstraling. Ook tegenspeler George Peppard doet het prima en de twee hebben ook een behoorlijke chemie met elkaar, iets wat altijd wel belangrijk is bij dit soort producties. Breakfast at Tiffany’s heeft wel even de tijd nodig om echt los te komen, maar er zitten een hoop afwisselende en leuke scenes in, waarvan het feest duidelijk wel het beste voorbeeld is. Alleen de rol van Mickey Rooney is wel dramatisch te noemen. Hij zet een of andere Japanner neer, die met zijn overdreven opmerkingen komisch probeert te zijn, maar dat meestal juist niet is.

Op de rol van Rooney na, zijn er verder gelukkig niet teveel minpunten. Het voelt allemaal aan als een luchtig tussendoortje, dat je met een prettig gevoel achterlaat. Die rode kater mag trouwens ook niet onvermeld blijven, want zonder hem was Breakfast at Tiffany’s toch een stukje minder leuk. Er zitten een paar leuke scènes in, waarin de vrolijke viervoeter duidelijk de show steelt.

Fris en fruitig dus, zo voelt dit ook na ruim vijftig jaar nog aan.

3,5*

Aangenaam kijkvermaak!

Leuke film toch wel, wat ik de eerste dertig minuten eigenlijk niet verwacht had. Het begin was even inkomen, hoewel de film eigenlijk best lekker begint met de Simple Minds, een nummer dat inhoudelijk ook perfect bij de film past.

De film komt net als de acteurs langzaam maar zeker op dreef, maar wordt dan tot het einde toe steeds maar beter. Sfeer is volop aanwezig, in combinatie met prima dialogen en is lekker in balans.

De uitwerking van het verhaal is erg sterk en het is op een leuke manier een aanklacht tegen het op het uiterlijk afgaan van de scholieren in die tijd, wat eigenlijk nu nog steeds zo is. Het ontstaan van twee stelletjes op het eind was overigens iets teveel van het goede, eentje had ruim volstaan.

Een film die voor herhaling vatbaar is.

3,5*

De eerste onvoldoende voor Von Trier is een feit.

En het begon allemaal nog best wel goed. Ik kon de hoofdstukindeling, zoals dat ook bij bijvoorbeeld een Dogville het geval is, goed waarderen. Emily Watson speelt overtuigend de rol van Bess, een ietwat aparte vrouw met vreemde ideeën, maar ik kon haar wel waarderen.

Na de verlamming van Jan, slaat de film echter om. Bess slaapt met vreemde mannen en wordt zelfs een hoertje. Daarna begon haar sympathie voor haar van mijn kant gelijk ook hard af te brokkelen en was aan het einde van de film compleet verdwenen. Sterker nog ik zat me op een gegeven moment flink te irriteren aan haar strontvervelende gedrag.

De thematiek kon ik ook niet zo veel mee deze keer en in tegenstelling tot enkele andere van zijn films, wist deze Von Trier mij ook totaal niet te raken. Het dicht op de man/vrouw zittende camerawerk was wel goed en ook de muziek is zeker niet slecht.

Ik kom uiteindelijk uit op een kleine onvoldoende, om dat de eerste helft redelijk boeiend was en de film zeker goede elementen kent. De zwaar irriterende Bess is echter onvergeeflijk voor mij.

2,5*

Het concept hiervan is zeker niet onaardig. Iemand mag 30 miljoen uitgeven en verdient er uiteindelijk 300 miljoen aan, al zitten er natuurlijk wel bepaalde voorwaarden aan verbonden.

Vooral die voorwaarden zorgen ervoor dat Brewster’s Millions in de eerste helft nog best aangenaam kijkvoer is. Natuurlijk gaat het geld uitgeven niet zo gemakkelijk en krijgt Brewster met flink wat tegenslag te maken. Dat zijn tevens de leukste momenten. Richard Pryor vind ik niet altijd even grappig, maar hij probeert het in ieder geval wel met zijn enthousiaste spel. Tegenspeler John Candy is redelijk, maar fungeert vooral als aangever voor Pryor.

In de tweede helft lijkt de creativiteit langzaam maar zeker op te raken, wordt het allemaal minder leuk en komen de nodige clichés om de hoek kijken. Hierdoor zakt het allemaal langzaam maar zeker weg en dooft de film een beetje als een nachtkaars uit. Jammer, want het had allemaal best scherper en vooral ook grappiger gemogen, maar het zat er blijkbaar niet in.

2,5*

” Your muscle seemed plenty cool putting his fist in my head. I want him out.”

Geweldige verrassing en een erg leuke kijkervaring. Brick is zo’n film, die ik wel van naam kende, maar die me totaal niet aanspraak. Meestal is mijn voorgevoel hierover ook wel juist, maar gelukkig zat ik er hier flink naast en bleek Brick juist erg plezierig.

Joseph Gordon-Levitt was al langzaam opgeschoven naar een favoriet van de laatste jaren, maar hier speelt hij helemaal geweldig. Hoewel ik even de tijd nodig had om aan zijn personage en het verhaal te wennen, werd hij steeds fijner om naar te kijken. Hij zet ook een gaaf personage neer. Qua uiterlijk misschien ietwat een sulletje, die lekker eigenwijs en slim is, maar ook niet bepaald bang is om tegen sommige vechtersbazen terug te slaan. Tevens zijn zijn opmerkingen vaak scherp en lekker sarcastisch. Daarnaast heeft Brick een bijzonder origineel scenario. Het is een film noir, die zich in een geheel andere setting afspeelt dan de klassieke noirs.

Hierdoor ontstaat een soort van eigen wereld in een high school setting, waarbij Gordon-Levitt op slimme wijze probeert uit te vinden wat er met zijn ex-vriendin is gebeurd. Niet alleen het acteerwerk is goed, maar ook het sfeertje is erg fijn. Het heeft iets aparts en mysterieus, maar is daarnaast soms ook nog best spannend. Daarnaast zijn de dialogen van een hoog niveau, net zoals ze dat altijd in goede film noirs zijn, dus ook op dat gebied scoort Brick hoge ogen. Ook visueel ziet het er mooi en verzorgd uit. Soms wat sober, maar dat past precies bij het aparte sfeertje van Brick.

Al met al een behoorlijk uniek werkje dat heden en verleden op een mooie en zeer originele manier met elkaar weet te verbinden.

4,0* dik

En toen waren er ineens twee poppen.

Het vierde deel in de reeks en deze keer hebben ze besloten een andere weg in te slaan en de nadruk meer op komedie dan op horror te leggen. Op zich geen slechte keuze, want echt eng zijn de films sowieso al niet meer, terwijl de eerste twee delen wel behoorlijk vermakelijk waren.

Ach het is allemaal niet geweldig, maar op de een of andere manier oogt deze film wel weer wat verfrissender. In ieder geval is het een stuk beter dan het derde deel. Jennifer Tilly is een leuke toevoeging, maar kan ondanks alles toch absoluut niet op tegen Chucky. Verder is de donkere Gotische sfeer ook wel aardig. De film kent wat geslaagde grappen, maar is soms ook wel erg flauw en echt heel goed wordt het nooit. Wel zijn de moorden hier best aardig.

2,5*

Nou om maar meteen met de deur in huis te vallen, vond ik dit vervolg wel een stukje beter dan zijn voorganger. Er zit veel meer actie in voor het monster en er gebeurt in mijn ogen ook veel meer dan in Frankenstein. De sfeer is beter en de film is gewoon vermakelijker. De film bevat mooie sets en en wordt af en toe lekker aan overacting gedaan, zoals bijvoorbeeld de overdreven tetterende Mimi . Leuk ook dat het monster leert praten en die scene bij de blinde man, vond ik gelijk ook de allersterkste van de hele film. Het grootste minpunt is in mijn ogen ook dat de bruid van het monster maar 5 minuten meespeelt. Ik had stiekem gehoopt dat ze samen zouden gaan moorden, maar dat mocht helaas niet zo zijn.

3,5* want ik heb me prima vermaakt.

Ik snap best, dat ik niet tot de doelgroep van deze film behoor, want Bridesmaids is natuurlijk duidelijk voor de vrouw geschreven. Maar ondanks dat gegeven, is dit toch wel een erg geslaagde komedie, die ik erg leuk vond.

Dat is toch zeker ook voor een groot deel te danken aan Kristen Wiig, die ik hiervoor niet kende. Ze heeft een prima gevoel voor komische timing en vervult de hoofdrol met verve. Ook Melissa McCarthy speelt sterk en ontwapenend. Verder zitten er gewoon een hoop goed getimede grappen in en is het verhaal ook best goed geschreven.

Op momenten dat het allemaal net wat te platvloers dreigt te worden, gaat men vaak weer sterk verder met een ietwat serieuzer gedeelte. Hoewel niet alles geslaagd is, en de speelduur net een tikkeltje te lang is, heb ik hier verder best wel van genoten en toch ook diverse keren moeten lachen. Bridesmaids is wat mij betreft een zeer geslaagde komedie, die gelukkig niet alleen leuk is voor de doelgroep.

3,5*