Opinions

”Fuck Uncle Sam, man! They give the fuckin' politicians a break! Agnew and 'em don't pay shit! Working man's gotta pay every goddamn thing!”

Een erg fijne film dit met een lekkere grimmige sfeer en een onderwerp dat van allen tijden is. De arbeiders in Amerika hadden het destijds behoorlijk zwaar en Blue Collar toont ons haarfijn waar zoiets allemaal toe kan leiden.

Het acteerwerk is erg goed. Pryor, Keitel en Kotto spelen alle drie sterk. Vooral Pryor verraste me, omdat ik hem nog niet eerder in zo’n serieuze rol als deze zag, maar hij doet het voortreffelijk. Verder is Blue Collar een erg scherpe film, die zeker gedurfd is te noemen. De fabrieken en de vakbonden komen er hier ontzettend bekaaid vanaf en de kritiek op ze, is niet misselijk.

Tevens worden de personages worden ook behoorlijk goed uitgewerkt en daardoor ga je vanzelf wel mee ze meeleven. Alle drie hebben ze hun eigen motieven om met de roof mee te doen. Hoewel het in de tweede helft soms iets minder lekker loopt qua verhaal, zijn de laatste vijftien minuten erg goed en is het einde gewoon uitstekend te noemen.

4,0*

Dit is toch echt de film van Cate Blanchett geworden. Wat een klasse rol levert zij hier af. Ik hoorde haar onlangs zeggen dat als Woody je belt, je niet kunt weigeren, maar Allen mag hier zelf natuurlijk ook wel in zijn handjes knijpen met zo'n actrice. Ze maakt haar personage erg afwisselend, iemand die moeite heeft om van bepaalde gewoonten en haar vorm van levensstijl af te komen en tevens iemand die oh zo menselijke trekjes vertoond.

Net zoals in de meeste films van Allen, gaat het ook hier over problemen in de relationele, familiare sfeer. Elk personage hier heeft zijn of haar onvolmaaktheden en dat geeft Blue Jasmine voor mij toch een zekere mate van onvoorspelbaarheid, iets wat ik best prettig vond.

De dialogen zijn vermakelijk, de personages vrij kleurrijk, net als de locaties. Allen weet het allemaal feilloos in beeld te brengen, al miste ik hier net de echte top scenes, die de beste Allens in mijn ogen in ieder geval allemaal wel hebben. Wel is Blue Jasmine in ieder geval weer een stukje beter dan To Rome with Love.

3,5*

Op de een of andere manier heb ik altijd een zwak gehad voor Jamie Lee Curtis. Ze kan veelzijdig spelen en weet vaak wel te overtuigen. Zo ook hier, waarin ze een jonge onervaren agente speelt. Kathryn Bigelow is daarnaast een interessante regisseuse, dus wat dat betreft verwachtte ik een aardige film. Toch viel dat behoorlijk tegen.

Hoewel Curtis het goed doet, zijn het vooral de andere personages die op een gegeven moment lichte ergernis opwekken. Haar meerderen komen op een gegeven moment wel erg onnozel en ongeloofwaardig over. In een thriller zitten vaak wel vergezochte zaken, maar zolang het geloofwaardig blijft is er niets aan de hand. Hier vond ik het op een gegeven moment iets te ver gaan. Verder is Ron Silver maar een matige schurk, die mij als psychopaat totaal niet wist te overtuigen. Toch blijft het dankzij Curtis nog redelijk de moeite om de film te blijven volgen al loopt het allemaal wel een beetje zoals je kunt verwachten.

2,0*

Een redelijk onderhoudend filmpje, maar veel meer dan dat is het ook niet.

Het verhaal is op zich wel leuk gevonden, maar de uitwerking is gemiddeld. Lawrence is op sommige momenten leuk en op andere momenten juist weer zwaar vervelend en irritant. Eigenlijk sneeuwen alle andere acteurs altijd een beetje onder bij zijn grote mond en zo ook hier. Luke Wilson komt bijvoorbeeld nauwelijks naar voren in het verhaal. Het verhaaltje op zich is verder redelijk voorspelbaar, maar ik heb meer moeten glimlachen dan ik van tevoren verwacht had, dus dat is op zich positief. Verder is het geen film die me lang zal bijblijven.

Ruime 2,5* dan maar.

Goede debuutfilm van Derek Cianfrance, die al lang om mijn to see list stond, maar dit ik telkens maar weer wegschoof ten faveure van andere films. Onterecht, want dit is verre van slecht te noemen.

Blue Valentine is vooral heel herkenbaar, al is het wel het soort van situatie, waarin jezelf nooit in hoopt te belanden. Ryan Gosling en Michelle Williams acteren goed en spelen een stel dat in een dieptepunt van hun relatie is beland. De sfeer is daar ook naar. Die is grauw en neerslachtig en heeft een bepaalde somberheid, die de gehele speelduur over alles heen blijft hangen.

Het doet trouwens ook best wel aan de “Before” trilogie denken. Dat niveau haalt Blue Valentine echter niet, maar dat is ook bijna niet mogelijk. Het geeft echter wel een mooi uitgediept verhaal weer over de problemen, die mensen tijdens de liefde kunnen ervaren. Realistisch, goed geacteerd, een constant niveau en een fijne kijkervaring.

3,5*

Aardige film, maar Lynch kan veel beter. Het verhaal is deze keer niet zo moeilijk als we van andere Lynchfilms gewend zijn, al blijft het opletten geblazen. Grote ster van deze film is toch wel Dennis Hopper, die hier toch wel puik staat te acteren, terwijl zijn personage ook best interessant is. Het probleem van de film is echter dat hoofdrolspeler Kyle MacLachlan nu juist maar erg matig acteert. Hoewel Lynch het wel probeert, lukt het met de film maar niet echt om spannend te worden. De sfeer is zeker zeker aanwezig met de daarbij behorende muziek van Badalamenti, maar op de een of andere manier is het allemaal net niet zo goed als bijvoorbeeld in een Lost Highway of Mulholland Drive. Desondanks heb ik me best vermaakt en misschien dat een herziening ooit een ander licht op deze film zal werpen, maar voor nu houd ik het op drie sterren.

3,0*

Een geweldig grappige film op sommige momenten, die zichzelf totaal niet serieus neemt en die af en toe heerlijk over the top is. Ik weet niet waarom, maar ik had van tevoren een heel ander soort film verwacht, maar ik denk niet dat die beter was geworden.

Wat vooral ook opvalt is het enorme enthousiasme van de acteurs. Iedereen had er een enorme zin in en dat straalt gewoon van de hele film af. De film kent zeker enkel erg grappige momenten, zoals bijvoorbeeld de vrouw die constant aanslagen op The Blues Brothers pleegt, maar die overleven dat iedere keer fluitend. Ook de geweldige achtervolging door het winkelcentrum was erg vermakelijk.

Jammer is wel dat de film een paar keer licht inzakt en dat niet elk nummer even goed is, maar de film is zeker voor de ruim twee uur dat die duurt, makkelijk uit te zitten en liet mij toch wel met een vrolijk gevoel achter.

3,5*

Vermakelijke film. De film heeft wat moeite om op gang te komen, mede ook doordat het eerste half uur nogal rommelig oogt, maar komt daarna lekker los. Zowel qua actie en humor is de film goed in balans en hoewel de film nergens echt bijzonder wordt is het allemaal wel behoorlijk vermakelijk om te zien. Misschien een tikkeltje te lang, voor dit simpele vermaak, maar juist het einde is erg leuk, dus echt storend is dit ook weer niet.

3,0*

Leuke film dit.

Toegegeven; het verhaal is niet heel bijzonder en soms is het echt alleen maar geouwehoer wat er allemaal gebeurt, maar vermakelijk is het wel. De personages zijn geinig en het heerlijke jaren 60 sfeertje trekt je bijna zelf de boot op.

Muziek is waar deze film het ook grotendeels van moet hebben en als die muziek je ligt, dan kijkt het allemaal lekker weg. De film is wel redelijk voorspelbaar, sommige grappen zag ik soms iets te snel aankomen, maar desondanks blijft het allemaal leuk.

Het hoogtepunt van de film is letterlijk en figuurlijk het duel tussen de twee Amerikanen in de mast. Ja, de film laat je als kijker met een goed gevoel achter en zo hoort het ook vind ik.

3,5*

Matige film die op sommige momenten echt enorm fout is, maar die me ondanks dat gegeven toch nog meeviel.

Goed de homo’s in deze film worden enorm stereotiep neergezet, inclusief alle overdreven gebaren die daarbij horen. Gooding Jr. en Sanz zijn veelal flauw als volwassen mannen, die zich regelmatig als een stelletje opgehitste tieners gedragen, maar beiden hebben gelukkig nog hun grappige momenten. Dat geldt ook voor Roger Moore die een grappige bijrol neerzet. Dat en de aanwezigheid van de goddelijk schone Victoria Silvstedt, zorgt ervoor dat de film ondank het stereotiepe, de moraaltjes, de flauwigheid en het voorspelbare verhaaltje, nog redelijk door te komen is.

Ondanks dit is de boot aan het einde van de reis toch gezonken, want daarvoor is er simpelweg toch teveel niet goed aan de film.

2,0*

Erg fijne film van Melville, sfeervol, met een interessante hoofdpersoon. Bob le Flambeur wordt erg goed neergezet door Roger Duchesne. Hij is stijlvol, intelligent en gefascineerd door gokken. Daarnaast is het iemand van de oude stempel, die is stil blijven staan, terwijl de wereld om hem heen veranderd is. Hij voelt zichzelf op momenten een enorme loser, terwijl hij tegelijkertijd ook gokverslaafd is. Dat aspect werkt Melville hier erg goed uit in de film en is van grote invloed op zijn relaties en zijn toekomst.

Naast Duchesne speelt ook Isabelle Corey een fijne rol. Mooie vrouw die overtuigend een jonge vrouw speelt waar Bob voor valt. Melville zet de kijker daarnaast behoorlijk op het verkeerde been. Op een gegeven moment lijkt het allemaal op een typische heist film, waar alle ingrediënten ook voor aanwezig zijn. Een plan maken, de heist voorbereiden, de verdeling van de buit en de spanning die hierbij natuurlijk komt kijken. Maar dan verandert de film ineens van een heist film in een film die een personage verder uitdiept, waarbij zijn zwakte om de hoek komt kijken, waardoor de film een einde krijgt wat ik niet had verwacht. Dat einde is echter wel enorm sterk.

Ja ook deze vierde film die ik van Melville zag, beviel erg goed. Een charmant en sfeervol portret van een oude soms best wel sympathieke gokker, waar de klasse vooral richting het einde van afdruipt.

4,0* dik

Een erg vermakelijke film dit. Echt zo’n film die een typisch jaren tachtig sfeer uitstraalt met de aankleding en zeker ook het kapsel van hoofdrolspeler Jake. Het verhaal van de film is aan de ene kant natuurlijk wat afgeleid van Rear Window, maar is gelukkig geen kopie, want daarvoor verschilt het teveel van de Hitchcock film.

De opbouw is goed en het wordt op een gegeven moment lekker mysterieus als de man met het masker voor het eerst verschijnt. Beetje bij beetje kom je als kijker dan wel te weten hoe een en ander in elkaar zit en net als je alles op het gegven moment denkt door te hebben, zet de Palma je op een knappe manier op het einde nog zowat op het verkeerde been, door net te doen alsof het allemaal een droom is, waardoor ik toch nog weer even mijn twijfels had over de afloop van de film.

Een erg fijne en vermakelijke film dus met een fijne sfeer, goede muziek (Relax!) en een paar verrassende wendingen. De Palma laat hiermee ook duidelijk zien een erg veelzijdig regisseur te zijn.

3,5*

Body Heat is een film die in ieder geval heet aanvoelt, zoals de titel al wil doen aangeven. Bijna de gehele film door zie je bezwete mensen en heb je ook daadwerkelijk het idee dat het erg warme dagen zijn, op het moment dat de film zich afspeelt. Daarnaast speelt vuur ook best een belangrijke rol in de film. Er zijn een paar situaties waarin dit element een belangrijke rol vertegenwoordigt. Het woordje hitte is in ieder geval alom aanwezig in deze film.

Verder is de film een hele aardige neo-noir, die in enkele opzichten behoorlijk doet denken aan Double Idemnity, zoals hier ook al een paar keer is aangehaald door anderen. Kathleen Turner speelt hier in ieder geval een zeer overtuigende rol. Ze is sexy,sensueel, heeft soms een lieve uitstraling, maar is daarnaast ook behoorlijk doortrapt. John Hurt doet het daarnaast ook redelijk, maar mist de overtuiging van een echte casanova, die hij in de film wel pretendeert te zijn. De bijrol van Ted Danson is trouwens wel grappig.

Het verhaal is wel vermakelijk om te volgen, al miste ik wel een beetje de spanning in deze film, iets dat vele oude film-noirs, vaak wel hebben, of in ieder geval meer. De sfeer is echter wel oke en de film kijkt ook wel lekker weg. Toch voelt het nergens echt bijzonder of memorabel. Iets kouds smaakt dan wel weer erg lekker bij deze film, die regelmatig erg heet aanvoelt.

3,0*

Toch wel een lichtelijk tegenvallende film dit. Van Ridley Scott mag je meestal wel het een en ander verwachten, maar hier houdt het allemaal niet over. Het verhaal wordt rommelig gebracht, oogt soms wat onsamenhangend en de film heeft zijn saaie momenten. Leonardo DiCaprio is wel goed, i.t.t. Russell Crowe, die hier erg ongeïnspireerd en vlak acteert. De beste rol is echter weggelegd voor Mark Strong, die een prima rol neerzet als geheimzinnig tussenpersoon en die mij onlangs in Sherlock Holmes trouwens ook al positief was opgevallen. Naast de minder boeiende momenten bevat de film op wel goede scènes, waarbij vooral de actiescènes er uiterst verzorgt en vakkundig uitzien. Toch mist de film door de rommeligheid spanning en dat is toch wel essentieel, aangezien de hele film draait om het punt wie er wel en niet te vertrouwen is. Middelmatigheid troef in deze film, waarbij het te hopen is dat Scott hopelijk weer wat meer inspiratie heeft voor zijn volgende film, maar daar ga ik in ieder geval wel van uit.

2,5*

Sterke film hoor, en een mooi oprecht drama ook.

Het acteerwerk is buitengewoon goed. De volwassenen spelen goed, maar het zijn vooral de twee jongens die indruk maken. De vriendschap tussen Pablo en Afredo is mooi opgebouwd en dat geldt in feite voor de gehele film. Het voelt heel oprecht, heel eerlijk en het komt allemaal buitengewoon geloofwaardig over.

Het gebeuren met Pablo en zijn problemen wordt mooi uitgewerkt. Het is een lastig onderwerp om aan de kaak te stellen en dat zie je hier ook duidelijk terug. Ik had op een gegeven moment echt medelijden met Pablo. Het was mooi dat hij af en toe kon wegvluchten bij Alfredo om zo even de ellende te vergeten. Verder waren de treinscènes wel mooi om te zien en daarnaast pasten ze goed in het verhaal. Wel was ik even bang dat het mis zou gaan met Afredo hierbij, om alles zo extra dramatisch te maken, maar gelukkig trapte de regisseur niet in die valkuil en werd het nooit overdreven sentimenteel.

Krachtig en meeslepend, dat is El Bola voor mij.

4,0*

Een klein, maar fijn Argentijns filmpje, dat mag zeker gezegd worden.

Freddy had hier en daar wel iets meer diepgang mogen hebben, maar dat is gezien de korte speelduur hier niet echt een mogelijkheid. We zien vooral het dagelijkse leven, waarin Freddy gehoorzaam alle orders opvolgt en steeds meer te maken krijgt met boze gasten, die het niet echt kunnen waarderen, dat hij als Boliviaan in een Argentinië werkt.

Het wordt allemaal kundig in beeld gebracht en de keuze voor zwart-wit geeft de beelden iets authentieks mee. Het acteerwerk is goed en ondanks dat er soms niet veel lijkt te gebeuren, blijft het grotendeels wel boeiend.

Ik had alleen wat meer Freddy uitgediept zien worden, maar verder is dit een alleraardigst filmpje, waar verder weinig op aan te merken valt.

3,5*

Aardige animatiefilm, die er verrassend goed uitziet voor een Disney. Heel anders ook, dan de meeste films van hen. De film is ondanks de cliches en voorspelbaarheid best vermakelijk. Het tempo is hoog, de animatie goe. De hoofdpersonages zijn aardig, maar hamster Rhino steelt wat mij betreft echt de show.

Zeer grappig bijpersonage is dat evenals de duiven met hun droge opmerkingen. Jammer dat de film op het einde een beetje zoetsappig wordt, maar verder is het geheel best vermakelijk en lijkt Disney de strijd met Pixar op deze manier goed aan te kunnen gaan. Hopelijk trekken ze deze lijn in de toekomst door.

3,0*

Mooie rustige film die je helemaal op jezelf moet laten inwerken om alles zo goed mogelijk mee te krijgen. De film bevat eigenlijk nauwelijks dialogen, maar kent een hoop prachtige plaatjes van de natuur terwijl het verhaal op een aparte maar wel mooie manier verteld wordt. Eigenlijk is het moeilijk om iets slechts aan de film op te noemen, maar het is in ieder geval geen film die iedereen zal kunnen waarderen vanwege al de apartheid van maken. De film pakte mij bij vlagen. Vond de lente en de winter heel mooi, de herfst en vooral de zomer iets minder.

3,5*

Een fijne Nederlandse jeugdfilm, dat mag wel gezegd worden. Soms wel iets te lastig voor mijn jongste dochter van zes, maar ze vond het in ieder geval erg interessant.

Dat vond ik zelf ook wel. Het onderwerp is toch wel een beladen iets en het gemakkelijk om dit uit te werken en daarbij in de valkuil van teveel dramatiek te vallen. Regisseur Margien Rogaar doet dat gelukkig niet. Hoewel niet elk verhaallijntje even geslaagd is, werkt het grote geheel wel en wordt het allemaal op een aangename en subtiele manier gebracht.

Het acteerwerk is wisselend, de regie redelijk, maar de personages worden over het algemeen vrij goed neergezet en in combinatie met de subtiele aanpak, werkt het allemaal wel.

3,5*

Een film die enigszins doet denken aan films als Se7en en Silence of the Lambs, maar The Bone Collector komt echter geen seconde bij die films in de buurt.

Ook in deze film wordt een ervaren rechercheur gekoppeld aan een jonge onervaren persoon. In deze film zijn dat Denzel Washington en Angelina Jolie, die overigens allebei redelijk goed spelen. De scène waarbij Jolie op afstand wordt begeleid door Washington en daarbij de handen van een lijk doorzaagt om de handboeien in bezit te krijgen, is suspensevol en mooi gefilmd. Op dat gebed is de film ook zeker niet slecht.

Nee het is het afgezaagde verhaal, dat voorspelbaar is, vol clichés zit en helemaal nergens opzien weet te baren. De aanwijzingen van de moordenaar worden makkelijk gevonden en hierdoor ontbeert de film vaak spanning. Ook de uiteindelijke afloop is niet echt bijzonder en zelfs lichtelijk teleurstellend. Dit resulteert uiteindelijk in een redelijke, maar middelmatige film.

2,5*

Matig en luchtig filmpje, dat wel, die aardig begint, maar op de duur vrij eentonig wordt. De film bevat mooie beelden van Amerika, degelijke muziek, maar is het laatste gedeelte tergend saai en langzaam. De dames komen daarnaast ook niet echt interessante personages tegen en ondanks dat er behoorlijk wat dialoog in de film zit blijft het allemaal erg oppervlakkig. Verder is het allemaal erg zoet en voorspelbaar en weet de film nergens te verrassen.

2,0*

Over Bonnie & Clyde heb ik diverse verhalen gehoord, maar nog nooit heb ik er iets van gezien, tot gisteravond toen ik deze klassieker ging bekijken. Wat me gelijk opviel aan de film is, dat ik er vooraf vanuit ging dat ze alle overvallen met zijn tweeën hebben gepleegd, maar dat er al snel een mannetje bijkomt en later ook nog Clyde’s broer en vrouw. Dat is op zich niet erg want de film wordt er wel wat leuker door, al maakt het de legende van Bonnie & Clyde wel wat kleiner, omdat de overvallen immers door meer mensen dan alleen zij gepleegd worden. Hoewel de film vanaf het moment dat ze met zijn vijven zijn wel leuk wordt, blijft het wel raar dat bijna niemand er problemen mee lijkt te hebben dat ze banken overvallen.

Verder is de film niet altijd even goed in balans. Op hete ene moment is de film keihard, vooral bij de memorabele eindscène en aan de andere kant had ik tijdens een achtervolging af en toe het idee naar een aflevering van de Dukes of Hazzard te kijken. Toch bleef het allemaal wel leuk. Beatty en Dunaway zijn een leuk koppel en Hackman is gewoon een sterke aanvulling. Enige echt irritante personage is de vrouw van Hackman, die een zeer irritante stem heeft en constant maar liep te schreeuwen en gillen.

Wat mij betreft is het zeker niet de klassieker die velen er wel in zien, maar een leuke vermakelijke film is het uiteindelijk wel en persoonlijk vind ik het wel fijn nu eindelijk echt eens wat Bonnie & Clyde gezien te hebben.

3,0*

Prutsfilm 1e klas met een matig script, slecht acteerwerk, niet of nauwelijks schrikmomenten en dialogen die ook al het niveau van een slechte soap niet ontstijgen. Vooral de Boogeyman zelf ziet er eerder lachwekkend uit dan dat je ervan schrikt.

1,0*

Boogie Woogie!

Met Boogie Nights heb ik nu alle films van Paul Thomas Anderson gezien en gelijk ook de beste. De film speelt in de jaren 70 en 80 en geeft op fenomenale wijze het tijdsbeeld weer van deze periode. Dit doet Anderson door allereerst de aankleding goed te verzorgen, maar vooral ook door de fenomenale nummers die in de film voorbij komen. Het ene nummer is nog beter dan het andere en dit versterkt eigenlijk alleen maar de relaxte sfeer, die er vooral in het eerste gedeelte van de film hangt. De shots van het zwembad, deed me een klein beetje aan Soy Cuba denken, die in het begin van de film ook een soortgelijk moment bevat.

Verder is het acteerwerk ook meer dan goed. Wahlberg overtuigt enorm als rise and falling pornoster. Vooral de momenten dat hij “zijn rol” in de film moet spelen en daarbij juist wat minder vloeiend praat komt overtuigend over, want van het acteerwerk moeten dat soort film het natuurlijk nooit hebben. Verder valt er eigenlijk geen een acteur echt buiten de boot. Moore, Reynolds, Hoffman, Macy, Cheadle en vooral ook John C. Reilly spelen allemaal sterk, waarbij de rol van de een natuurlijk wat groter is dan van de ander.

Het tweede gedeelte van de film, met het fall verhaal in de jaren tachtig is helaas een tikkeltje minder. Het blijft interessant om te zien, maar het verhaal is dan af en toe iets te langdradig. Verder loopt het iets beter af dan ik dacht. Aan de ene kant jammer, maar aan de andere kant ook weer niet. Op de een of andere manier slaagt Anderson erin zijn personages bijna allemaal heel sympathiek over te laten komen, hoe fout ze soms ook zijn en dat is best knap.

Sterke, lekker luchtige film dus, waarvan de muziek lang blijft hangen en die helaas het tweede gedeelte een tikkeltje minder is, anders had de maximale score er wel eens in kunnen zitten. Maar ik sluit niet uit dat dit er bij een herziening ooit nog eens van komt.

4,5*

What if it was just one guy with six guns?

Erg leuke film over de Ierse broers MacManus, die er een sport van maken om het misdadige geneuzel in hun stad uit de weg te ruimen. De film begint erg sterk en vanaf de eerste minuten is het duidelijk dat de film zichzelf niet al te serieus neemt en vooral leunt op de dialogen, de actie en de personages, die overigens allemaal meer dan in orde zijn.

Sean Patrick Flanery en Norman Reedus spelen met overtuiging de broers. Beiden hebben coole oneliners en grappige dialogen en de manier waarop ze de zaken aanpakken is soms ronduit hilarisch. Hetzelfde geldt voor Willem Dafoe. Hij een soort van homoseksuele rechercheur, die op zijn eigen unieke wijze de moorden benadert en probeert op te lossen. Geweldig om te zien. Sowieso heeft de film een mix van behoorlijk bizarre personages. Tenslotte is er ook nog Il Duce, die alleen al vanwege zijn naam en uitstraling een opvallende verschijning is.

De sfeer van de film is heerlijk. Naast het over the top gebeuren, de fijne actie, humor en de leuke personages, bevat de film ook goede afwisselende muziek. Dat varieert van kerkmuziek tot Rock en past erg goed bij de film. The Boondock Saints is een uniek werkje, die de perfecte mix van humor en actie bevat. Totaal niet serieus te nemen, maar juist daardoor ontzettend leuk.

4,0*

Een goed concept en zo’n setting op een eiland in de Stille Zuidzee kan ik ook altijd wel waarderen. Helaas is de uitwerking minder goed, waardoor er uiteindelijk niet zo heel veel valt te genieten.

De film schommelt een beetje tussen het waarheidsgetrouw brengen van een drama en een thriller, maar lijkt geen echte keuze te maken. Het script zelf is te oppervlakkig om alle gebeurtenissen en misstanden over de heropvoedingskampen echt te kunnen uitdiepen. Als thriller is het allemaal te vlakjes en voorspelbaar om het spannend te kunnen maken, al moet gezegd worden dat het allemaal best onderhoudend is. De acteerprestaties zijn niet werelds maar kunnen er nog wel mee door.

Een redelijke film dus, die vooral eens een inkijk geeft in de wereld van de heropvoedkampen, maar echt bijzonder is het allemaal niet.

2,5*

Puike oorlogsfilm, die op een goede manier laat zien hoe het er bij de Duitsers aan toe ging. Het acteerwerk is dik in orde en zorgt er mede voor dat je op een gegeven moment met de bemanning mee gaat leven. Ook qua spanningsopbouw zit het goed met deze film. De sfeer die als kijker thuis mee krijgt is indrukwekkend. Het oogt allemaal enorm claustrofobisch en ik kan me voorstellen dat als je hier in werkelijkheid last van hebt je helemaal gek wordt op 100 meter diepte in zo'n duikboot. maar niet alleen de angst wordt mooi getoond. Ook de durf en moed die getoond worden komen mooi en vooral ook realistisch over. Ook de muziek geeft je als kijker een extra beklemmend gevoel, waardoor het allemaal nog wat echter wordt. Prima fim dus!

4,0*

De film opent leuk met het zogenaamde geboortedorp van Borat, wat behoorlijk belachelijk wordt gemaakt. Daarna gaat hij met vriend Azamat naar Amerika om te ontdekken hoe het er daar aan toe gaat. Daar laat hij op soms melige wijze zien dat zijn cultuur botst met de westerse gebruiken. Vooral de autorijles is mijns inziens erg grappig, daarna wordt de film helaas steeds flauwer. Hoewel het aantal grappen beperkt is, d.w.z. het zijn er behoorlijk wat, maar komt vaak op het zelfde neer.Verder is Borat best een redelijke film. Het leukst zijn de situaties waarin naïeve Amerikanen voor het blok worden gezet en af en toe erg dom overkomen. Jammer aleen dat zo'n groot deel van de grappen haar doel mist.

2,5*

Leuke zwarte komedie, die toch weer heel anders is dan de andere drie films van Van Warmerdam, die ik tot nu toe zag. De opening is scherp en zet gelijk al de toon. Het moge duidelijk zijn dat de Rooms-katholieke kerk er af en toe van langs gaat krijgen en daar zitten soms ook duidelijk wel wat verwijzingen naartoe.

Verder is Borgman soms wat onsamenhangend, maar zitten er genoeg momenten in, die het zeker de moeite waard maken. Borgman zelf is best een grappig personage, dat aan de ene kant iets aandoenlijks heeft, maar aan de andere kant ontzettend irritant is voor de mensen om hem heen. Dat laatste zorgt er bij mij dan weer voor, dat ik een paar keer moest lachen om hem. Een van de leukste scenes vond ik o.a.de manier waarop Borgman de plaats van de tuinman inneemt wat echt ontzettend droog is gedaan. Maar ook het etentje, waarbij de vriend van de nanny de zoon van de ex-baas van de vader blijkt te zijn, wat uiteindelijk weer uitmond in een gevecht, is behoorlijk hilarisch te noemen.

Richting het einde verliest Borgman wel wat van zijn kracht en ook het einde zelf vond ik nogal gemakkelijk, maar los daarvan moet ik wel zeggen dat dit samen met Ober toch wel de leukste Van Warmerdam is, die ik tot nu toe zag. Ik moet binnenkort nog maar weer eens een filmpje van hem opzoeken. Zijn eigenzinnige stijl heeft toch wel wat.

3,5*

Best wel een goede anti-oorlogsfilm dit. Stone is zo'n regisseur die in sommige films best wel wat lef toont en daarnaast behoorlijk patriotistisch is aangelegd. Beide elementen komen ook in deze film terug.

Tom Cruise is niet mijn meest favoriete acteur, maar zet in deze film gewoon een goede prestatie neer als Vietnam veteraan Ron Kovic. Stone geeft het personage de nodige diepgang mee, door ook belangrijke gedeeltes van de jeugd v an Kovic te laten zien, waardoor het nog duidelijker is dat de klap van verlamd zijn enorm hard aankwam bij Kovic.

Ook vond ik het positief dat het grootste gedeelte van de film zich na de verlamming afspeelt. Vooral de momenten in de kliniek en in Mexico waren erg boeiend om te zien. ook de rol van Dafoe is erg sterk. De muziek is niet altijd even sterk, maar zwakte de film ook niet af. En ondanks dat de film een paar kleine inzakmomentjes heeft, is het tot het einde toe interesant enkun je duidelijk zien dat de film door een echte vakman gemaakt is. Oliver Stone dus in dit geval.

3,5*